passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hidden Bond - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Hidden Bond

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Dom alfy ma swój rytm, a ja spędziłam trzy dni, ucząc się go na pamięć. Richard wychodzi o szóstej, mama o siódmej, Max trenuje do siódmej i je sam. Istnieję w przerwach między nimi jak duch z rozkładem zajęć.

We wtorkowy poranek się mylę. Sięgam po płatki, gdy jego głos odzywa się za mną — już ubrany, włosy jeszcze wilgotne, krople wody ślizgają się po wyrzeźbionym torsie. Odwracam wzrok, zanim moje policzki zaczną się palić na tyle, by mógł to zauważyć.

"Górna półka, lewa strona." Przechodzi przez kuchnię i ściąga pudełko. "Po przeprowadzce wszystko przestawili."

"Znalazłabym." Biorę pudełko tak, by nie dotknąć jego palców, chirurgiczna ekstrakcja, którą ćwiczę w koszmarach. "Płatki to nie sport drużynowy."

"Gapisz się na tę szafkę od trzech dni i nigdy nie zapytałaś." Opiera się o blat, ręce skrzyżowane, a kuchnia kurczy się wokół nas, gdy nie mogę oderwać wzroku od jego brązowej skóry i fioletowych żył. "Wiesz, że teraz tu mieszkasz. Możesz otwierać rzeczy, dotykać rzeczy, być w pokojach."

"Jestem w pokojach. Teraz jestem w pokoju." Nalewam płatki z przesadnym skupieniem. "Jestem płodnym bywalcem pokoi."

"Unikasz mnie." Mówi to po prostu, bez wyrzutu, a jego wzrok zatrzymuje się na mnie ze spokojnym skupieniem z ceremonii, od którego powietrze gęstnieje. "Jesz, gdy wychodzę, korzystasz z salonu, gdy trenuję. Wczoraj wieczorem zawróciłaś na korytarzu, gdy usłyszałaś, że otwieram drzwi."

"Coś zapomniałam w pokoju." Mleko rozlewa się mocniej, niż zamierzałam. "Ludzie zapominają rzeczy."

"Co zapomniałaś?" Jego usta robią coś na kształt uśmiechu, miękkiego i drobnego, ale to nie litość. Po prostu… ostrożność.

"To prywatne." Biorę płatki i wychodzę, zanim moja twarz zdradzi to, czego ledwo nie zdradza mój głos.

Po południu wchodzę do łazienki bez sprawdzania łączących drzwi, bo przez trzy dni ani razu nie były otwarte. Woda jest gorąca i para szybko się gromadzi.

Przez dziewięćdziesiąt sekund jestem dziewczyną pod prysznicem, która nie występuje, nie kalkuluje, nie dzieli siebie na najdrobniejsze cząstki człowieczeństwa. Dziewięćdziesiąt sekund. Tyle dostaję.

Potem drzwi się otwierają. Nie moje — te drugie, te, które powinnam była zamknąć na klucz, bo widocznie jestem zdeterminowana, by z czułością budować własną katastrofę.

Max wchodzi w półruchu, szczoteczka w dłoni, w samych szortach. Dostrzega mnie za szklaną ścianką w tej samej chwili, w której ja dostrzegam jego — i świat się zatrzymuje.

" O ." Zastyga, wzrok kieruje na szybę — na tyle zamgloną, by rozmyć, ale na tyle przejrzystą, by niewiele zostawić wyobraźni — i celowo na sufit. "Nie wiedziałem, że tu jesteś."

Mój kręgosłup uderza w kafelki tak szybko, że wstrząs czuć aż w zębach. Ręce skrzyżowane, usta otwarte, nic nie wydobywa się na zewnątrz.

"Za dwanaście minut mam spotkanie z ojcem i muszę umyć zęby." Odwraca się, patrzy w lustro, wkłada szczoteczkę do ust, jakby to był drobny konflikt w harmonogramie. "Nie patrzę. Dwie minuty."

"Mógłbyś poczekać dwie minuty na korytarzu jak osoba z granicami." Mój głos jest zduszony, cienki od pary i ruiny każdego systemu operacyjnego w moim ciele.

"Ostatnim razem, gdy się spóźniłem, kazał mi przeorganizować dzienniki treningowe z całego roku. Wybieram efektywność." Odkręca kran, zaczyna szczotkować zębów z niewzruszonym spokojem. "Przeżyjesz."

"Twoja efektywność kosztuje mnie lata życia." Przyciskam się mocniej do kafli, a chłód gryzie przez gorąco na moich plecach.

"Dramatyczna." Nawet nie podnosi głowy znad umywalki. "Ktoś ci kiedyś powiedział, że jesteś dramatyczna?"

"Ktoś ci kiedyś powiedział, że wchodzenie do łazienki, gdy ktoś bierze prysznic, to w większości zawodowych miejsc powód do zwolnienia?" Mój głos całkiem nieźle udaje, że się nie rozpadam.

"Dobrze, że to nie jest zawodowy kontekst." Przechodzi na płyn do płukania ust, a nawet dźwięk płukania narusza moją przestrzeń osobistą. "To dom, w którym oboje mieszkamy. Jak ustaliliśmy."

Widzę go w lustrze. Ma odwrócone plecy, ale kąt pokazuje mi jego odbicie — pracującą szczękę, ramiona napięte po treningu, kroplę potu spływającą między łopatkami.

"Jesteś tam bardzo cicho." Zerka w lustro, potem celowo odwraca wzrok. "Powinienem się martwić?"

"Piszę oficjalną skargę do zarządcy budynku w sprawie zamków." Moje oczy popełniają zbrodnie przeciwko mojemu własnemu interesowi, a żołądek opada mi tak mocno, że prawie tracę równowagę.

"Wiesz," mówi z szczoteczką w ustach, rozmownie, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, "większość ludzi zamyka obie pary drzwi. To praktycznie standard w łazienkach współdzielonych."

"Większość ludzi puka, zanim wejdzie do zajętego pomieszczenia." Trzymam się stabilności głosu jak krawędzi nad przepaścią. "Radykalny koncept, wiem."

"Pukałem. Nie usłyszałaś przez to, co tam robisz, że trzeba ci do tego ciśnienia wody jak na huragan." Pluje, płucze usta, a cichy śmiech, który potem następuje, robi coś w przestrzeni za moimi żebrami, czego nie potrafię nazwać.

"Relaksowałam się. Koncept, który właśnie doprowadziłeś do stanu krytycznego." Ręce mi się trzęsą, a puls wali mi wszędzie — w nadgarstkach, gardle, z tyłu kolan.

" Relaksowałaś się ." Sięga po ręcznik i wyciera dłonie, a ten ruch przesuwa mu ramiona tak, że aż wysycha mi w ustach, mimo że woda leje się prosto na moją twarz. "Wyglądałaś na bardzo zrelaksowaną rano, kiedy wybiegłaś z kuchni, jakby się paliło."

"Nie wybiegłam, miałam gdzieś być." Gorąco na mojej skórze nie ma nic wspólnego z temperaturą wody. "Jestem bardzo zajętą osobą."

"Zajętą unikaniem mnie." Składa ręcznik z doprowadzającą do szału precyzją. "Ustaliliśmy już wzorzec. Zastanawiam się tylko, kiedy zamierzasz się tym zmęczyć."

"Nie jestem zmęczona. Mam doskonałą kondycję do unikania." Głos prawie mi się załamuje pod ciężarem tego udawania, będąc naga, trzęsąc się, trzy stopy od niego. "To praktycznie moje cardio. Nie to, że unikam czegokolwiek ."

"Plan dnia stworzony tak, by nie być w tym samym pokoju co ja." Coś suchego i ciepłego pojawia się w jego głosie. "Zaczynam myśleć, że to osobiste, Donovan."

"Nie mów do mnie Donovan, kiedy jestem pod prysznicem." Wychodzi ostro. "Brzmi jak nauczyciel WF-u robiący listę obecności."

Śmieje się — nie parska, tylko prawdziwie, krótko, zaskoczony, szczerze — i ten dźwięk przenika przez parę, zostaje za moimi żebrami i nie znika. "W porządku. Zamknij drzwi następnym razem, Kylie."

Moje imię w jego ustach, gdy jestem przyciśnięta do mokrej ściany, a między nami tylko zaparowana szyba i absolutna ruina mojej równowagi. Potem drzwi cicho się zamykają i zostaję sama z parą i dzwonieniem w uszach.

Czoło opieram o kafelki i liczę uderzenia serca, bo bije za szybko, dudni w gardle w rytmie układającym się w jego imię, co jest zdradą w najlepszym wypadku, katastrofą w najgorszym.

Odkręcam zimną wodę i stoję pod nią, aż szczękam zębami i marszczą mi się palce. Nic nie pomaga. Ciepło osiada nisko w klatce piersiowej, cierpliwe, bezlitosne, karmione wspomnieniem, że był trzy stopy ode mnie, śmiał się z czegoś, co powiedziałam, wybrał, by nie wyjść.

Jest teraz dwanaście stóp ściany ode mnie, a moje ciało już zna dokładny kierunek — i nie sądzę, żeby zimna woda kiedykolwiek wystarczyła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Znajduje mnie znowu w kuchni, a tym razem nie uciekam—postęp, jak widać, polega na staniu w miejscu, gdy cały układ nerwowy krzyczy, byś uciekała. Max siada naprzeciwko mnie, krzyżuje ramiona na stole, jakby zaraz miał zaproponować zamówienie pizzy.

"Jesteś teraz częścią tego domu, co znaczy, że twój wynik na najbliższej próbie odbije się na mnie." Odsuwa się na krześle i przygląda mi się tym swoim powolnym, spokojnym wzrokiem, od którego mam ochotę wyskoczyć przez okno. "Nie mogę pozwolić, żeby moja przyrodnia siostra zajęła trzydzieste pierwsze miejsce."

"Dla ciebie czy dla mnie?" Mieszam kawę z zaangażowaniem, na które to zadanie nie zasługuje. "Pogodziłam się ze swoją przeciętnością—to już cały styl życia."

Jego usta drgają w jednym kąciku—to nie litość, nie protekcjonalność, coś bliższego wyzwaniu. "Będę cię trenował. Rano przed akademią, podstawowe techniki walki."

To, że przedstawia to jako swój problem, a nie akcję ratunkową dla mnie, sprawia, że coś pod moją klatką piersiową rozluźnia się o ułamek. On mnie nie ratuje—on chroni swoją reputację, a ta różnica znaczy więcej, niż mogę sobie teraz pozwolić przeanalizować.

"Dobrze." Biorę łyk, który parzy mi język, bo muszę robić coś ustami, co nie jest uśmiechaniem się do niego. "Ale jeśli każesz mi biegać okrążenia, składam wniosek o emancypację."

"Szósta rano jutro, plac treningowy." Wstaje, a kuchnia robi się jednocześnie większa i mniejsza—większa, bo wychodzi, mniejsza, bo ciepło, które po sobie zostawił, zostaje na mojej skórze.

O szóstej plac treningowy jest pusty, mgła nisko zalega nad trawą, poranny chłód gryzie bez skrupułów i nigdy nie przeprasza. Max już się rozciąga, a szare światło robi niepojęte rzeczy z linią jego ramion i tym, jak koszulka opina mu plecy.

Prostuje się, gdy mnie widzi, kręci karkiem, wygląda, jakby nie spał już od godzin. "Spóźniłaś się—trzy minuty."

"Opłakuję stratę snu, to proces." Odkładam torbę przy płocie i rozgrzewam ramiona, próbując wyglądać jak ktoś, kto rozciąga się z własnej woli, a nie jak ktoś, komu puls przyspieszył, gdy tylko zobaczył go po drugiej stronie placu.

"Postawa." Okrąża mnie raz, oceniając, i każda część skóry, obok której przechodzi, budzi się do życia. "Masz za wąską bazę—jeden porządny cios i leżysz."

Poprawiam się. On staje za mną, jego dłonie odnajdują moje biodra, ustawiają je, i wszystkie synapsy w moim ciele na moment wariują. Jego dłonie są ciepłe, duże przez cienki materiał, kciuki wbijają się w zagłębienia tuż nad moimi kośćmi biodrowymi.

"Niżej—ugiń kolana, jesteś sztywna." Jego głos jest tuż przy moim uchu, kliniczny, instruktorski—to nauka, to tylko nauka, a to, że moja skóra płonie w miejscach, gdzie spoczywają jego palce, to już wyłącznie moja katastrofa.

Jestem niesamowicie sztywna, bo każdy mięsień, jaki mam, usztywnia się, żebym tylko nie odchyliła się do tyłu. Usta otwierają mi się na oddechu, którego nie mogę do końca złapać, i zmuszam kolana do zgięcia, zanim wahanie zamieni się w pytanie, które wypowie na głos.

Przechodzi na mój bok i ustawia moje przedramiona w pozycji gardy, palce oplatają mi nadgarstki, regulując kąt. To dotknięcie wędruje w górę moich ramion i eksploduje gdzieś pod obojczykiem—ciepło, napięcie, bębnienie krwi, które nie ma nic wspólnego z ćwiczeniem.

"Trzymaj łokcie przy sobie." Stuka mnie w przedramię. "Kiedy się męczysz, rozchylasz je i zostawiasz żebra na widoku."

"Moje żebra są bardzo zdeterminowane, żeby zostać zamknięte, zaufaj mi." Mój głos wychodzi cieńszy, niż zamierzałam, więc kaszlę, próbując zamaskować drżenie.

Przechodzimy przez ćwiczenia—bloki, obroty, kontrataki—wszystko standardowe, mechaniczne, wymagające jego poprawiania mojego ciała co dziewięćdziesiąt sekund. Jego dłoń na mojej łopatce, obraca mnie. Jego dłoń na moim brzuchu, poprawia napięcie mięśni, podczas gdy moja przepona zapomina, jak działać.

Potem jego klatka piersiowa przy moich plecach, gdy demonstruje rzut, a mój układ oddechowy się załamuje. Ciepło z łazienki wraca—tym razem nie powoli, ale gwałtownie, wzbiera w moim torsie i osiada za oczami, aż krawędzie placu rozmywają się.

"Oddychaj." Mówi to jak przypomnienie, nie rozkaz. "Ciągle się napinasz—rozluźnij ramiona."

Moje ramiona nie zamierzają się rozluźnić, bo rozluźnienie oznacza zmięknięcie, a zmięknięcie oznacza oparcie się o ciepło, które od niego bije, a to jest łańcuch wydarzeń kończący się tym, że jestem odsłonięta w sposób, którego żadna iluzja nie przykryje. Wypuszczam powietrze przez zaciśnięte zęby i modlę się, by wyglądało to na wysiłek.

Walczymy lekkie rundy, on powstrzymuje każdy cios, porusza się może na czterdzieści procent. Odpowiadam mu z tą ostrożną kontrolą, którą opanowałam przez całe życie, ale mój refleks zawodzi—jego dłoń muska moje ramię przy bloku, mój kontratak przychodzi o całą sekundę za późno, mój umysł wymazuje rzeczywistość w tej pustce.

"Zadrżałaś—trzy razy w ostatniej rundzie." Opuszcza ręce, przygląda mi się z przechyloną głową. "Zraniłem cię?"

"Nie." Tak —ale nie w ten sposób, o jaki mu chodzi, a prawdziwa odpowiedź wymagałaby wyznania, które zburzyłoby wszystko, co zbudowała moja matka. "Po prostu—głowa, chyba zaczyna mnie boleć."

"Źle oddychasz—płytko, szybko." Podchodzi bliżej, a mój puls wali we wszystkich możliwych miejscach—nadgarstki, gardło, zgięcia kolan. "Robiłaś tak przez całe zajęcia."

Dociskam dłoń do czoła, które okazuje się wilgotne. Skóra płonie, to samo żarzące się ciepło z łazienki, tylko teraz głębiej, aż do kości, rozchodzi się z każdego miejsca, gdzie były jego ręce.

"Chyba powinnam przestać." Cofam się, a te sześć cali powietrza między nami nie chłodzi absolutnie niczego.

"Kylie." Chwyta mnie za ramię tuż nad łokciem, a kontakt przeszywa mnie szokiem tak ostrym, że kolana niemal się pode mną uginają. Marszczy brwi, wzrokiem omiata moją twarz—"Drżysz."

"Niski cukier—nie jadłam śniadania, słabe planowanie, całkowicie moja wina." Delikatnie, ostrożnie wysuwam się z jego uścisku, jakbym wydostawała się z pułapki, nie uruchamiając mechanizmu. "Możemy wrócić do tego jutro."

Pozwala mi odejść. Ale jego spojrzenie śledzi mnie przez cały plac i czuję je między łopatkami przez całą drogę powrotną—ciężkie, pytające, niechętne przyjęciu łatwego wyjaśnienia, które mu podałam. Trzymam wyprostowane plecy, równy krok i nie oglądam się za siebie, bo odwrócenie się to drzwi, których nie mogę otworzyć.

Drzwi mojej sypialni zatrzaskują się i zsuwam się na podłogę, oparta plecami o drewno. Ręce nie przestają mi drżeć, a ciepło nie znika—rozlewa się, osiada nisko w podbrzuszu, wspina się do gardła, zamienia moją skórę w coś, co już do mnie nie należy.

Zwijam palce na zimnych deskach podłogi i liczę oddechy, czekając, aż sufit przestanie wirować, a moje ciało przypomni sobie, kogo ma słuchać. Zajmuje to czterdzieści minut—ostatnim razem zajęło piętnaście, a matematyka tej progresji to problem, na który nie jestem nawet w najmniejszym stopniu gotowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Budzę się źle.

Prześcieradła są przesiąknięte potem, poskręcane wokół moich nóg, a moja skóra jest tak gorąca, że sprawdzam, czy nie mam gorączki, zanim mój mózg nadąży. Druga w nocy, dom cichy—Mama i Richard na bankiecie po szczycie, nie wrócą do rana—a każdy mój nerw krzyczy.

Wciskam twarz w poduszkę i próbuję oddychać, ale powietrze smakuje jak on. Nie dosłownie—jest za dwojgiem drzwi i dwunastoma stopami ściany z gipsu—ale moje płuca wciąż szukają czegoś ciepłego i ciemnego jak cedr, co nie jest tlenem.

To nie jest zauroczenie. To nie jest bliskość. To mój wilk przedzierający się przez każdą ścianę, jaką kiedykolwiek zbudowałam, a słowo na to to takie, które całe życie udawałam, że mnie nie dotyczy.

Ruja. Wilki mają ruję, a ja nie mam wilka—tak brzmi opowieść, kłamstwo, nośna ściana każdego dnia, który przetrwałam w tej wataże. Moje ciało rozbiera ją bez pytania mnie o zgodę, a ironia tego, że zdradza mnie własna biologia, nie umyka mojej uwadze.

Przekręcam się na plecy, bawełna ociera się o mój brzuch i prawie wyskakuję ze skóry. Myśli krążą wciąż po tej samej taśmie: dłonie Maxa na moich biodrach, jego głos szepczący oddychaj, jego ciało trzy stopy ode mnie, podczas gdy para zamazywała szybę między nami.

Zamykam drzwi na klucz, piję zimną wodę aż bolą mnie zęby, siadam na podłodze w łazience i liczę oddechy tak, jak nauczyła mnie mama—wdech przez cztery, zatrzymanie na siedem, wydech przez osiem. Po pięćdziesiątym cyklu liczenie przestaje działać i zaczyna brzmieć jak jego imię.

Pukanie przychodzi o jedenaście po trzeciej. Znam dokładny czas, bo patrzę na zegar jakby był mi winien pieniądze, czekając, aż to się przełamie jak gorączka.

"Kylie." Głos Maxa przez drzwi, niski i ostrożny, a całe moje ciało zwraca się w stronę dźwięku, jakbym straciła panowanie nad własnymi kośćmi. "Otwórz."

"Nic mi nie jest." Mój głos brzmi, jakby ktoś przeciągnął go po żwirowej drodze, a potem cofnął się dla pewności. "Idź spać, Max."

"Nie jest ci dobrze—czuję cię z korytarza." Pauza, potem ciszej: "Twój zapach—po prostu otwórz drzwi."

Mój zapach. Glamour go ukrywa, zawsze tak było, odkąd byłam dzieckiem. Jeśli może mnie poczuć przez zamknięte drzwi, tłumienie nie pęka—ono się wali, a moje ręce trzęsą się tak bardzo, że szklanka z wodą dzwoni o stolik nocny.

"Max, proszę, idź sobie." Plecami opieram się o drzwi i zsuwam się po nich, dociskając się do drewna, jakby fizyka mogła zrobić to, z czym siła woli już nie daje rady. "Mówię poważnie—nie potrzebuję cię tutaj."

Niestety, potrzebuję go tu tak bardzo, że aż drżą mi kości, co jest dokładnie powodem, dla którego musi odejść.

"Masz ruję." Mówi to prosto, bez zaskoczenia—jakby powiedział: kuchenka jest włączona. "Znam wilki całe życie. Wiem, co to jest."

On wie. Sekret, który zakopałam mając osiem lat, sączy się teraz przez moją skórę, a on czyta go jak nagłówek przez cal drewna, i każdy narząd w mojej klatce piersiowej przestawia się wokół tej prawdy.

"To niemożliwe." Mój głos łamie się na pół, przyciągam kolana do klatki, bo trzęsę się za bardzo, by utrzymać się w inny sposób. "Ja nie—nie jestem—"

"Twój wilk się wynurza—spóźnione przebudzenia to nic rzadkiego." Jego ton jest spokojny, rzeczowy, i prawie mnie to rozbraja, bo nie zadaje właściwych pytań—myśli, że to pierwsze pojawienie się, a nie ucieczka z więzienia. "Nie zostawię cię z tym samej."

"Musisz." Dłonie wciskam w deski podłogi aż bolą. "Nie rozumiesz—jeśli tu wejdziesz—"

"To co?" Jego głos cichnie, zbliża się—opiera się po drugiej stronie, słyszę jak przesuwa ciężar, a całe moje ciało kieruje się ku dźwiękowi. "Powiedz mi, co się stanie."

Każde kłamstwo się składa, każda ściana upada, każdy rok starannej niewidzialności płonie w przestrzeni między jego ciałem a moim. Otwieram usta i wydobywa się ze mnie dźwięk, którego nigdy wcześniej nie wydałam—niski, mimowolny, wyrwany skądś spod języka.

Zamek trzaska—wspólna łazienka, łączące drzwi, zabezpieczyłam tylko jedne. Wchodzi przez wejście z łazienki, a pokój kurczy się do szerokości jego ramion w futrynie, podświetlony od tyłu, w t-shircie i dresach.

"Nie." Wznoszę dłoń znad podłogi, a nawet z dwóch metrów przyciąganie jest tak silne, że ręka drży od wysiłku, by ją utrzymać, zamiast sięgnąć do niego. "Max, nie podchodź."

Głos mojej matki odbija się w mojej głowie—niewidzialna, Kylie, musisz być niewidzialna—ale nie ma nic niewidzialnego w dziewczynie płonącej w ciemności, a on już przekracza pokój.

Kuca powoli, jakby zbliżał się do czegoś rannego. Jego oczy przesuwają się po mojej twarzy z taką uwagą, że zdzierają każdą warstwę, za którą się chowałam. "Twoja skóra płonie. Źrenice masz powiększone. Trzęsiesz się."

"Nie wiesz, w co się pakujesz." Gardło zaciska mi się przy każdym słowie. "Nie jestem kim myślisz—"

"Myślę, że jesteś dziewczyną, której właśnie obudził się wilk i która jest zbyt uparta, by poprosić o pomoc." Jest już tak blisko, że czuję jego zapach w pełni—cedr, sól, mydło—a mój wzrok zawęża się do niego i nic więcej.

Oczy pieką, a klatka piersiowa zapada się pod ciężarem prawdy, wokół której nieświadomie krąży. Dwadzieścia jeden lat starannie budowanej architektury, a patrzę, jak kula demolująca uderza.

"Jeśli zostaniesz, nie będę mogła kontrolować, co się stanie." Mój głos jest cienki, złamany, ledwo przypomina mowę. "Nie będę w stanie się powstrzymać."

"Wiem." Dochodzi do mnie i jego dłoń znajduje bok mojej twarzy—a dotyk jest detonacją, biało-gorącą, totalną, całe moje ciało wygina się ku jego dłoni, jakby była jedyną stałą rzeczą w świecie, który zamienił się w płyn.

Kciukiem kreśli linię po mojej kości policzkowej i wydaję z siebie dźwięk, do którego się nie przyznałam, pół westchnienie, pół błaganie. "Mam cię." Opiera czoło o moje i oddychamy tym samym skradzionym powietrzem.

Jego nos przesuwa się wzdłuż mojej szczęki, w dół szyi, wdycha—uczy się mnie, zapachu, którego nigdy nie miałam mieć. Przez niego przechodzi dreszcz, który czuję w jego opuszkach przy mojej skórze. "Mam cię, Kylie."

Przestaję walczyć. Nie dlatego, że ruja wygrywa—choć tak jest, bezlitośnie—ale dlatego, że jego dłoń jest w moich włosach, a jego usta o oddech od moich i po raz pierwszy ktoś wybiera, by zostać z tą wersją mnie, którą nauczono mnie chować.

On mnie całuje—albo ja jego, różnica znika z chwilą, gdy nasze usta się stykają—otwarcie, desperacko, smakując jak koniec każdej ostrożnej rzeczy, którą zbudowałam. Jego ręce suną na moją talię, przyciągając mnie blisko siebie.

Jego usta przesuwają się w dół mojej szyi, ręce znajdują rąbek mojej koszulki, podciągają ją, opuszki palców kreślą po nagiej skórze z powolnością sprzeczną z pilnością jego ust. Zapamiętuje mnie, gdy wszystko płonie.

Moje plecy stykają się z podłogą, jego ciężar osiada na mnie, a ostatnia myśl, jaką mam, to że moja matka zbudowała klatkę właśnie na tę chwilę—a ona nie była nawet w połowie wystarczająco mocna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hidden Bond

Hidden Bond

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa