passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed - Rozdział #6 - autor itsvlada

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Beckett przestaje żuć. Jego widelec zawisa nad talerzem — nawet nie zauważyłam, że jadł — a jego stalowoniebieskie oczy pozostają skupione na moich, z rozbawioną uwagą.

Kończy kęs. Nie spieszy się z tym. Odkłada widelec i przesuwa talerz o cal na bok, porcelana cicho skrobie o granit.

— Dwie godziny temu trzymałaś kieliszek szampana i udawałaś, że wszystko gra. — Odsuwa się do tyłu, przygląda mi się. — Teraz negocjujesz wrogie przejęcie w mojej kuchni. Boso.

Patrzę w dół. Zrzuciłam szpilki przy drzwiach i nie zauważyłam tego. Moje bose stopy są zimne na jego kafelkach. — Czy obuwie wpływa na warunki?

— Nie. — Jego oczy nie opuszczają mojej twarzy. — To po prostu sprawia, że trudniej ci odmówić.

To zdanie dociera do mojej skóry, zanim dosięga mózgu.

Czuję je w obojczykach, tam, gdzie przez ostatnią godzinę ściekały mi mokre włosy. I muszę sobie przypomnieć, że Beckett Morrow wypowiedział jakąś wersję tego zdania do setki kobiet w setce pokoi i znaczyło to dla niego tyle, ile było użyteczne.

Nie zamierzam być aktywem, który oczaruje, bym oddała mu klucze.

— To na mnie nie zadziała — mówię.

— Co nie zadziała?

— Cokolwiek to było. — Skinam głową w przestrzeń między nami. — Komplement, kontakt wzrokowy. Będziesz musiał się bardziej postarać.

Przez chwilę trzyma mój wzrok, a jego usta robią coś, czego nie potrafię odczytać. Jakby przeliczał moją wartość w górę. Potem przekrzywia głowę, studiując mnie.

— Jestem ciekaw tej części, w której od razu przekazujesz mi imperium swojego męża.

— Moje imperium. — Sprostowanie pada, zanim mogę je odważyć. — On tylko podpisał się swoim nazwiskiem.

— Słusznie. — Krzyżuje ramiona. Światło kuchenne łapie krawędź jego szczęki, zauważam lekki cień zarostu.

Pasuje mu to.

— Powinnaś się cieszyć, że to oferuję. — Utrzymuję równy ton. — Ale może wstrzymaj się ze świętowaniem, dopóki nie usłyszysz reszty.

Jego brwi unoszą się o ułamek. — Jest jakaś reszta.

— Zawsze jest jakaś reszta, Morrow. Wiedziałbyś to, gdybyś przejmował firmy, zamiast tylko o tym rozmawiać na przyjęciach.

Cisza, która następuje, trwa całe dwie sekundy. Potem Beckett się śmieje — krótko, zaskoczony, dźwięk wydobywa się z głębi jego klatki piersiowej. Wyciąga stołek spod wyspy i siada naprzeciwko mnie.

— Dobrze. — Opiera przedramiona na granicie i skupia na mnie pełną uwagę. — Słucham.

— Gary to dobry prawnik — mówię. — Lepszy niż dobry. Jeśli jutro złożę pozew o rozwód, jego prawnicy mnie rozszarpią. I będę miała szczęście, jeśli odejdę z ugodą, która pokryje czynsz.

— I mówisz mi to, bo...

— Bo potrzebuję prawników lepszych od niego. Twoich prawników. — Utrzymuję jego wzrok. — A w zamian podam ci Gary’ego Pryce’a na tacy, bo to ja zbudowałam tę firmę.

Beckett przygląda mi się dłuższą chwilę. Jego kciuk wodzi po krawędzi blatu — powolny, nieobecny ruch, jedyny znak, że myśli, a nie tylko patrzy.

Moje oczy śledzą ścieżkę jego kciuka po granicie i odciągam je z irytacją z powodu własnej uwagi.

— Dlaczego sama nie przejmiesz firmy?

Szczera odpowiedź jest taka, że zbudowałam Breck Hotels na nazwisku dziadka i własnymi rękami, a kiedy Gary skończył zmieniać nazwę i wykreślać mnie z każdej umowy operacyjnej, przestałam czuć, że to moje.

Mogłabym o to walczyć.

Mogłabym spędzić lata na salach sądowych, próbując udowodnić, że zasłużyłam na to, co już było moje, a samo udowadnianie by mnie wykończyło.

— Bo nie chcę tej firmy. — Te słowa zaskakują mnie, gdy je wypowiadam, ale są prawdziwe. — Chcę mojego sprawiedliwego udziału w tym, co zbudowałam, ugody rozwodowej, której Gary nie podważy, i gwarancji, że już nigdy nie będzie miał nade mną ani moim dzieckiem żadnej przewagi.

Jego wzrok na pół sekundy opada na mój brzuch, a szczęka się napina. Widział, jak ręka Gary’ego uderza w moją twarz po tym, jak ogłosiłam ciążę na scenie. Teraz wygląda, jakby czuł gniew, którego nie ma prawa okazać.

Jego kciuk przestaje kreślić po granicie.

Beckett nie spieszy się z odpowiedzią. Potem zaczyna zadawać pytania.

Traktuje mnie jak partnerkę biznesową, która wchodzi z poważną propozycją, i nie wiem, czy to szacunek, czy obojętność. Tak czy inaczej, to pierwszy raz od lat, gdy ktoś słucha mnie mówiącej o mojej firmie bez przerywania albo oglądania się za Garym.

Kiedy kończę, Beckett milczy przez kilka sekund. Stuka palcem wskazującym w granit raz. Drugi raz.

— Wchodzę — mówi po prostu.

Moja klatka piersiowa rozluźnia się o ułamek, o który nie wiedziałam, że była napięta.

— Ale mam warunek. — Pochyla się do przodu, przedramiona na blacie. — Chcę ciebie.

Moje oczy rozszerzają się, otwieram usta, żeby zaprotestować, ale on mówi pierwszy.

— Spokojnie, kochanie — śmieje się. — Chodzi mi o biuro. Pracujesz z moim zespołem, ramię w ramię, na każdym etapie. Nie wręczasz mi teczki i nie znikasz. Jeśli w to wchodzimy, trzymasz się blisko. Jasne?

***

Siedzę na brzegu łóżka w ciemności. Próbuję pogodzić kobietę, która kilka godzin temu stała przy mównicy, z tą, która siedzi w pokoju gościnnym rywala z walizką i umową zawartą nad resztkami kolacji.

Telefon na nocnym stoliku wibruje. Zapasowy aparat, który Beckett zostawił na poduszce bez słowa — kolejny drobny akt uwagi, który odłożyłam w myślach i odmówiłam analizowania.

Ekran rozświetla się imieniem Sloan. Pisałam do niej dwadzieścia minut temu z nieznanego numeru.

Ja: Tu Waverly. Nowy numer. Wyjaśnię jutro.

Nie spodziewałam się, że zadzwoni dziś w nocy. Spodziewałam się, że przeczyta rano, pomartwi się dziesięć minut, a potem odpisze z pytaniem, na które będę miała dwanaście godzin, by wymyślić odpowiedź.

Mój kciuk zawisa na sekundę, zanim odbieram.

Powinnam była wiedzieć — Sloan nie czeka z niczym do rana.

— Gdzie jesteś? — jej głos jest napięty w sposób, który słyszałam tylko dwa razy — raz, gdy jej mama trafiła do szpitala, raz, gdy zadzwoniłam do niej z podłogi łazienki po drugim poronieniu. — Gary właśnie przyszedł do mojego mieszkania. Szuka cię.

Czuję, jak żołądek mi opada. — Co mu powiedziałaś?

— Że cię nie widziałam. Co było prawdą jeszcze trzydzieści sekund temu. — Słyszę jej wydech. — Waverly, gdzie jesteś?

— U… znajomego. — Kłamstwo smakuje dziwnie i jest oczywiste.

Beckett Morrow nie jest moim znajomym. Ale to prostsze niż prawda, a prawda wymagałaby godziny, której nie mam.

Sloan milczy dokładnie przez jedno uderzenie serca. — Ja jestem twoją jedyną przyjaciółką, Waverly.

Mówi to bez okrucieństwa i ma rację. Pozwoliłam Gary’emu zredukować mój świat do kilku pokoi i jednej osoby, która nie pozwoliła się wyrzucić za drzwi.

— Rozwodzę się z nim — mówię. Te słowa brzmią inaczej, kiedy wypowiadam je do kogoś, kto nie jest Garym ani mężczyzną zainteresowanym moją odpowiedzią z powodów biznesowych. Brzmią prawdziwie.

Sloan wstrzymuje oddech po drugiej stronie linii. — Jesteś bezpieczna?

— Tak.

— Jesteś pewna?

Rozglądam się po pokoju gościnnym. Czysta pościel, nocny stolik, telefon, który zostawił mi obcy człowiek, bo zauważył, że nie mam swojego. — Jestem pewna.

— Dobrze. — Jej głos się stabilizuje. — To jutro do ciebie przyjeżdżam i opowiesz mi wszystko. Wyślij mi adres i nie dyskutuj.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Słyszę głos, zanim odnajdę jego źródło — niski, urywany, dochodzący gdzieś zza głównego korytarza. Idę za nim, w dżinsach i bawełnianej koszuli, które wyciągnęłam z walizki po prysznicu, który trwał dłużej, niż powinien.

Biuro Becketta jest duże, obłożone książkami i zajęte. Mężczyzna stoi za biurkiem z telefonem przy uchu, tyłem do drzwi.

Ciemny garnitur, postawa, która zdradza, że pracował, zanim wzeszło słońce.

Odwraca się, gdy deska podłogowa skrzypi pod moją stopą, a jego oczy odnajdują mnie, zanim zdecyduję, co powiedzieć. Odkłada słuchawkę bez pożegnania i rozpoznaję go ze strony liderów na witrynie firmy Becketta.

To Ridley Cavanagh. Szef sztabu, albo szef czegoś — tytuł był niejasny.

Nie przedstawia się. Po prostu patrzy na mnie, jakby oceniał, jak dużym problemem jestem i jak szybko można mnie usunąć.

„Co ty, do cholery, tutaj robisz?” Bez cienia ciepła. Nawet pozoru.

„Beckett zaproponował mi skrzydło dla gości, podczas gdy pracujemy nad naszym… układem.”

„Och, wiem o tym układzie.” Opiera się o biurko i krzyżuje ramiona, a ja czuję, że przesłuchanie przechodzi w coś bardziej konkretnego. „I uważam, że jesteś pułapką.”

Nie reaguję. Ręce zostają przy bokach.

„Garrison Pryce to mądry człowiek. Wystarczająco mądry, by wysłać własną żonę do domu konkurenta z łzawą historią i dostępem do poufnych informacji. Zanim Beckett się zorientuje, szkody już będą wyrządzone.” Jego głos jest płaski i rzeczowy. „Beckett kieruje się intuicją, kiedy w grę wchodzą kobiety.”

Pozwalam, by każde słowo wybrzmiało, i nie drgam, bo bronienie się przed kimś, kto już wydał wyrok, sprawia, że wyglądasz na winną.

„Skończyłeś?” pytam.

Jego szczęka się napina. Nie spodziewał się spokoju.

„Bo jeśli tak,” mówię, „mam dokumenty do odtworzenia i adwokata do poinformowania. Możesz patrzeć, jak to wszystko robię, z takiej odległości, jaka ci pasuje.”

Wychodzę, zanim odpowie. Moje bose stopy są zimne na drewnianej podłodze, a jego wzrok czuję na plecach aż do końca korytarza.

Resztę dnia spędzam w pokoju gościnnym, z laptopem opartym na łóżku i plecami przy zagłówku.

Laptop działa bez zarzutu. Problem w tym, że wszystko na nim prowadzi do systemów, do których już nie mam dostępu. Wspólne dyski odrzucają moje hasło. Foldery w chmurze ładują się do pustego ekranu. Konta e-mail witają mnie komunikatem: 'Odmowa dostępu. Skontaktuj się z administratorem.'

Gary jest moim administratorem.

Musiał zmienić wszystkie dane logowania w ciągu kilku godzin po gali.

Każda odrzucona próba logowania to jak trzaśnięcie drzwiami prosto w twarz, a ja odbudowuję wszystko z pamięci. Palce zawisają nad klawiaturą pomiędzy kolejnymi wpisami, nieustannie się waham — czy kontrakt Meridian został podpisany w marcu, czy w kwietniu?

Godziny mijają. Jem krakersy znalezione w kuchni i piję wodę ze szklanki, która nie jest moja, w domu, który nie jest mój, a absurdalność tego wszystkiego wciąż powraca.

Projektowałam pokoje hotelowe zawodowo. Tworzyłam przestrzenie, w których obcy mogli poczuć się jak w domu. A teraz ja jestem obca.

To odkrycie tkwi we mnie jak drzazga wbita w żebra.

Beckett wraca na posiadłość po zmroku. Znajduje mnie na tarasie, z otwartym laptopem i kocem przerzuconym przez kolana, który znalazłam złożony na łóżku gościnnym. Przynosi jedzenie na wynos i stawia je na stole między nami.

Jemy. Chleb jest ciepły, a skórka pęka pod moimi palcami, gdy ją rozrywam.

Rozmowa zaczyna się od harmonogramów przejęcia. Beckett robi notatki na swoim telefonie między kęsami, kciukiem przesuwając po ekranie.

Patrzę na jego twarz, gdy czyta moje notatki, szukając oznak wahania, których się nauczyłam się spodziewać. Napiętej szczęki, sceptycznej pauzy, która zawsze poprzedzała moment, gdy Gary odrzucał któryś z moich pomysłów.

Nigdy się nie pojawiają.

Beckett zadaje pytanie uzupełniające, zakładając, że mam rację, i przechodzi dalej. Ta łatwość aż ściska mi gardło. Odkładam wtedy widelec.

„Dlaczego to robisz?” pytam.

Nie odpowiada od razu.

Kończy żuć, odkłada własny widelec i opiera się w fotelu. Światło z tarasu pada na grzbiet jego nosa, a reszta twarzy tonie w półcieniu. Wyraźnie widzę jedno stalowoniebieskie oko. „Robię co?”

„To.” Przykładam opuszek palca do stołu między nami i rysuję powolną linię od jego strony do mojej. „Dom, skrzydło dla gości, jedzenie na wynos.” Zatrzymuję palec. „Co zyskujesz z tej osobistej części?”

Jego wzrok pada na linię, którą narysowałam, wpatruje się w nią, jakby rzeczywiście coś między nami powstało, i przez chwilę żadne z nas się nie odzywa.

„Chronię swoją inwestycję.” Mówi to gładko, automatycznie, jakby odpowiadał reporterowi.

„To kłamstwo i doskonale o tym wiesz.”

Próbuje półuśmiechu. „Moje skrzydło dla gości się marnowało.”

Nie śmieję się i nie odwracam wzroku, aż uśmiech robi się cieńszy i znika. Przestrzeń między nami gęstnieje od napięcia, które czuję na skórze.

„Spędziłam osiem lat z mężczyzną, który nigdy nie odpowiedział mi szczerze na żadne pytanie.” Patrzę mu w oczy przez stół. „Nie będę się w to już więcej bawić.”

Jego urok cofa się jak zasłona odsuwana na bok. Przez kilka sekund widzę Becketta Morrowa bez dowcipu, bez uciekania, bez starannie ułożonej swobody. Jego dłonie spoczywają po obu stronach talerza — duże, nieruchome, palce rozluźnione w sposób, w jaki dłonie Gary’ego nigdy nie były.

Dłonie Gary’ego zawsze coś robiły. Poprawiały mankiet, ściskały szklankę, sprawdzały telefon.

Dłonie Becketta wyglądają, jakby czuły się dobrze, będąc puste.

Zauważam to tak, jak zauważa się prąd pod powierzchnią, którą uznawało się za spokojną. Jego ramiona, sposób, w jaki odchyla się na krześle — otwarty, niespieszny, zajmujący przestrzeń bez przeprosin.

Gary był atrakcyjny w sposób wypolerowany, kontrolowany. Wszystko podtrzymane, wszystko zarządzane, także sposób, w jaki mnie dotykał. Nasza intymność szybko stała się rutyną, potem obowiązkiem.

Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz miałam ochotę być dotykana. Albo kiedy miałam ostatni orgazm.

To smutne odkrycie. Jeszcze smutniejsze uświadomić to sobie tak późno.

Ale patrząc na Becketta z podwiniętymi rękawami i opuszczoną gardą… zastanawiam się. Bezmyślnie i ryzykownie, jaki byłby.

Ta myśl pojawia się ciepła i niska w moim brzuchu. Nienawidzę jej, ale jej nie odganiam.

Dzwoni jego telefon i wszystko zmienia się natychmiast. Ramiona napinają się, szczęka twardnieje, ręka sięga po telefon. Zerka na ekran, a cała jego twarz zamyka się jak na zamek.

Kiedy odbiera, słyszę w słuchawce męski głos — urywany i donośny. Odpowiedź Becketta jest kontrolowana, płaska, ostrożna w sposób, który rozpoznaję aż do kości, bo sama dokładnie tak brzmiałam, rozmawiając przez telefon z Garym.

„Rozumiem,” mówi. Pauza. „Rozumiem.”

Nie musi nic wyjaśniać.

Nigdy nie miałam ojca, którym trzeba było zarządzać. Ale każdą sobotę i niedzielę nastoletniego życia spędzałam w domu Sloan i przez dekadę patrzyłam, jak jej ojciec robił jej to samo.

Ciągle podnosił wobec niej oczekiwania, a gdy Sloan nie spełniała ich — co zdarzało się zawsze, bo poprzeczka przesuwała się za każdym razem, gdy się zbliżała — jego głos cichł, stawał się urywany, a osobowość Sloan znikała z jej ciała.

Siedziała prosto, odpowiadała pojedynczymi sylabami, zgadzała się na wszystko, czego chciał.

Beckett ma teraz ten sam wyraz twarzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Becketta

Waverly mnie ignoruje.

Siedzi naprzeciwko mnie przy stole na patio, jedząc pad thai, które przyniosłem z tej knajpy na Dziewiątej, gdzie nie dowożą nikomu poza mną. Czyta coś na telefonie, z zmarszczonym czołem, a makaron w pół drogi do ust.

Nie spojrzała na mnie od sześciu minut. Liczę. Dlatego wiem, że to źle.

Podczas kolacji zażartowałem pięć razy i nie zaśmiała się ani razu. Nawet nie podniosła wzroku. Po prostu je, jakby była sama. Kosmyk włosów wysunął jej się zza ucha i muska szczękę, a ona go nie poprawiła.

Chcę to zrobić. Chcę jej dotknąć. Chcę ją dotknąć.

Impuls pojawia się nagle i jest całkowicie niepożądany, więc mocniej ściskam widelec i zostaję tam, gdzie jestem.

Nie jestem przyzwyczajony do bycia tłem.

Przyzwyczajony jestem do kobiet, które pochylają się, śmieją się zanim padnie puenta. Które wypełniają ciszę wysiłkiem, bo alternatywą jest przyznanie się, że cisza mi nie przeszkadza.

Mój urok trafia na Waverly i spływa po niej. Powinno mnie to irytować. I irytuje. Fakt, że mnie też to fascynuje, to problem, którego dziś wieczorem nie zamierzam analizować.

– Gapiesz się – mówi, nie podnosząc wzroku znad telefonu.

– Myślę.

– Możesz myśleć, nie kierując na mnie twarzy.

– Mogę. – Biorę kęs pad thai. – Ale widok w tę stronę jest lepszy.

Wtedy podnosi wzrok. Jej niebiesko-zielone oczy zatrzymują się na moich na moment i widzę, jak mnie ocenia. Mierzy, ile w tym, co mówię, jest szczerości, a ile to odruch.

Sam nie znam odpowiedzi, co jest… nowe.

– Ten tekst zwykle działa? – pyta.

– Zawsze.

– To współczuję twoim poprzednim towarzyszkom. – Wraca do telefonu, a kącik jej ust ledwie drga.

To nie uśmiech. Ale wystarczająco blisko, by ścisnęło mi się serce.

Telefon od ojca dalej tkwi w mojej piersi jak kamień, który połknąłem i nie mogę strawić. Collier dowiedział się o układzie – co znaczy, że Ridley poszedł nade mną, a to rozmowa na jutro.

Collier był bezpośredni. Jego głos przeszedł przez telefon i wyprostowałem się, zanim zrozumiałem choćby jedno słowo – odruch wyuczony w wieku dwunastu lat.

– Wprowadzenie tej kobiety do twojej firmy to ryzyko – powiedział. – Jeśli ta akwizycja się posypie, bo myślałeś czymś innym niż głową, wycofam każdy dolar rodzinnego wsparcia i zadbam, by rada wiedziała dlaczego.

Powiedziałem „Rozumiem”. Dwa razy.

Bo to jedyne zdanie, jakie kiedykolwiek mogłem powiedzieć ojcu, które nie wywołuje wojny.

Matka mogła mu to powiedzieć. Przez trzydzieści lat siedziała na drugim końcu stołu, idealnie ubrana, idealnie cicha. Tolerując człowieka, który mierzył miłość kwartalnymi wynikami i nazywał to zapewnianiem bytu.

Patrzyłem, jak kroi stek na coraz mniejsze kawałki, gdy on mówił o marżach. Patrzyłem, jak zostawia te kawałki nietknięte na talerzu. I patrzyłem, jak przed deserem wychodzi, tłumacząc się bólem głowy, w który nikt nie wierzył i nikt nie pytał.

Miałem czternaście lat, gdy postanowiłem, że nigdy nie będę po żadnej stronie tej równania.

Nie będę człowiekiem, który traktuje ludzi jak pozycje na planszy.

Wziąłem niewielki spadek w wieku dwudziestu pięciu lat – jedyne pieniądze, które od niego przyjąłem – i stworzyłem własną markę. Konkurencyjną markę. Konflikt z Collierem stał się faktem definiującym moje dorosłe życie: jest dumny z tego, co zbudowałem – w teorii.

Nigdy mi nie wybaczy, że odrzuciłem jego metody. Ja nigdy za to nie przeproszę.

Istniejemy w przestrzeni między tymi dwoma stanowiskami i od ośmiu lat żaden z nas się nie poruszył.

Waverly przesuwa się na krześle po drugiej stronie stołu. Koc zsuwa się z jednego kolana i poprawia go, nie podnosząc wzroku znad telefonu. Jej kolano przez sekundę jest nagie – tylko skóra i krawędź koca.

Ale odwracam wzrok wystarczająco szybko, żeby poczuć protest mięśnia w szyi.

Jestem dorosłym mężczyzną. Widziałem wcześniej kolana. To nie powinien być mój problem.

Jej palce są szybkie i precyzyjne na ekranie, szczęka napięta. Czeka na coś – wiadomość, alert, detonację.

Patrzyłem, jak co dziewięćdziesiąt sekund sprawdza telefon, odkąd usiadłem, i za każdym razem jej ramiona napinają się, zanim spojrzy na ekran.

Nigdy nie pozwoliłem żadnej kobiecie zostać w tym domu, od tego mam penthouse w mieście. Marmurowe podłogi, widok, który robi wrażenie za mnie, i drzwi wejściowe dla ludzi, którzy nie zostają po śniadaniu.

Tutaj mieszkam.

Książki na półkach są moje, zadrapania na kuchennej podłodze są moje, cisza jest moja. A ją tu przyprowadziłem.

Wciąż nie wiem czemu. Poza tym, że kiedy stała w tym garażu z włosami kapiącymi na beton, coś we mnie zdecydowało zanim logika nadążyła. Zadziałał instynkt.

Ridley mówi, że to problem. Ridley ma połowicznie rację.

Tego jej nie powiedziałem: pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłem ją na branżowym evencie kilka lat temu. Stała przy barze w zielonej sukience, rozmawiając z kimś z Meridian Group.

Śmiała się, a ten dźwięk przestawił geometrię sali i mojego wnętrza. Byłem w połowie drogi przez salę, zanim zauważyłem pierścionek.

Wtedy Gary Pryce pojawił się obok niej, objął ją w talii, a ona uśmiechnęła się do niego tak, jakby zawiesił dla niej Księżyc. Wyglądała na szczęśliwą. Albo bardzo dobrze udawała szczęście, a wtedy nie umiałem rozróżnić.

Więc zacząłem mówić, że chcę ich grupy hotelowej.

Powiedziałem to jej, nie Gary’emu, i na tym się skończyło.

Każdy bal, każda zbiórka, każda branżowa kolacja – mówiłem Waverly Breck, że chcę jej firmy, a miałem na myśli coś zupełnie innego. Nigdy nie zauważyła, a Gary nawet nie patrzył.

Ale teraz patrzę na nią. Znowu. Światło z patio łapie linię jej gardła, gdy przełyka, a ja śledzę je do obojczyka. Do miejsca, gdzie jej koszula jest lekko rozpięta, bo brak guzika albo go nigdy nie było.

Mam sucho w ustach. Sięgam po wodę i to nie pomaga.

Sposób, w jaki trzyma widelec. Jak sprawdza telefon. Siniak na jej policzku zżółkł na brzegach, ale środek wciąż trzyma kolor… Za każdym razem, gdy go widzę, czuję tak precyzyjną i kontrolowaną wściekłość, że przeraża mnie bardziej niż ta głośna.

Nienawidzę go.

Nienawidzę go tak, jak nienawidzi się kogoś, kto zepsuł coś, co nie należało do niego.

Położył ręce na tej kobiecie. Robił to na tyle często, że trzaskające drzwi sprawiają, iż się wzdryga, a podniesiony głos sprawia, że nieruchomieje.

I gdzieś pośrodku tej nienawiści do Gary’ego Pryce’a muszę być szczery sam ze sobą. To, co czuję, siedząc naprzeciwko jego żony na moim patio, to nie tylko strategiczne zainteresowanie ani satysfakcja zawodowa z upadku umowy w moje ręce.

Waverly znowu podnosi wzrok.

– Coś nie tak? – pyta, wydychając powietrze, jakby była zmęczona.

– Nie – odpowiadam po prostu. – Nic się nie dzieje.

Patrzy mi w oczy jeszcze sekundę, po czym wraca do telefonu.

Podnoszę widelec i przesuwam jedzenie po talerzu. Myślę o myśli, którą krążę cały wieczór. Tej, której nie wypowiedziałem na głos. Tej, która nie powinna mieć miejsca w układzie biznesowym i nie powinna być w mojej głowie.

Teraz, gdy tu jest, nie wypuszczę jej. Nigdy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed

50 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

50

Treść

Aa