passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed - Rozdział #7 - autor itsvlada

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Słyszę głos, zanim odnajdę jego źródło — niski, urywany, dochodzący gdzieś zza głównego korytarza. Idę za nim, w dżinsach i bawełnianej koszuli, które wyciągnęłam z walizki po prysznicu, który trwał dłużej, niż powinien.

Biuro Becketta jest duże, obłożone książkami i zajęte. Mężczyzna stoi za biurkiem z telefonem przy uchu, tyłem do drzwi.

Ciemny garnitur, postawa, która zdradza, że pracował, zanim wzeszło słońce.

Odwraca się, gdy deska podłogowa skrzypi pod moją stopą, a jego oczy odnajdują mnie, zanim zdecyduję, co powiedzieć. Odkłada słuchawkę bez pożegnania i rozpoznaję go ze strony liderów na witrynie firmy Becketta.

To Ridley Cavanagh. Szef sztabu, albo szef czegoś — tytuł był niejasny.

Nie przedstawia się. Po prostu patrzy na mnie, jakby oceniał, jak dużym problemem jestem i jak szybko można mnie usunąć.

„Co ty, do cholery, tutaj robisz?” Bez cienia ciepła. Nawet pozoru.

„Beckett zaproponował mi skrzydło dla gości, podczas gdy pracujemy nad naszym… układem.”

„Och, wiem o tym układzie.” Opiera się o biurko i krzyżuje ramiona, a ja czuję, że przesłuchanie przechodzi w coś bardziej konkretnego. „I uważam, że jesteś pułapką.”

Nie reaguję. Ręce zostają przy bokach.

„Garrison Pryce to mądry człowiek. Wystarczająco mądry, by wysłać własną żonę do domu konkurenta z łzawą historią i dostępem do poufnych informacji. Zanim Beckett się zorientuje, szkody już będą wyrządzone.” Jego głos jest płaski i rzeczowy. „Beckett kieruje się intuicją, kiedy w grę wchodzą kobiety.”

Pozwalam, by każde słowo wybrzmiało, i nie drgam, bo bronienie się przed kimś, kto już wydał wyrok, sprawia, że wyglądasz na winną.

„Skończyłeś?” pytam.

Jego szczęka się napina. Nie spodziewał się spokoju.

„Bo jeśli tak,” mówię, „mam dokumenty do odtworzenia i adwokata do poinformowania. Możesz patrzeć, jak to wszystko robię, z takiej odległości, jaka ci pasuje.”

Wychodzę, zanim odpowie. Moje bose stopy są zimne na drewnianej podłodze, a jego wzrok czuję na plecach aż do końca korytarza.

Resztę dnia spędzam w pokoju gościnnym, z laptopem opartym na łóżku i plecami przy zagłówku.

Laptop działa bez zarzutu. Problem w tym, że wszystko na nim prowadzi do systemów, do których już nie mam dostępu. Wspólne dyski odrzucają moje hasło. Foldery w chmurze ładują się do pustego ekranu. Konta e-mail witają mnie komunikatem: 'Odmowa dostępu. Skontaktuj się z administratorem.'

Gary jest moim administratorem.

Musiał zmienić wszystkie dane logowania w ciągu kilku godzin po gali.

Każda odrzucona próba logowania to jak trzaśnięcie drzwiami prosto w twarz, a ja odbudowuję wszystko z pamięci. Palce zawisają nad klawiaturą pomiędzy kolejnymi wpisami, nieustannie się waham — czy kontrakt Meridian został podpisany w marcu, czy w kwietniu?

Godziny mijają. Jem krakersy znalezione w kuchni i piję wodę ze szklanki, która nie jest moja, w domu, który nie jest mój, a absurdalność tego wszystkiego wciąż powraca.

Projektowałam pokoje hotelowe zawodowo. Tworzyłam przestrzenie, w których obcy mogli poczuć się jak w domu. A teraz ja jestem obca.

To odkrycie tkwi we mnie jak drzazga wbita w żebra.

Beckett wraca na posiadłość po zmroku. Znajduje mnie na tarasie, z otwartym laptopem i kocem przerzuconym przez kolana, który znalazłam złożony na łóżku gościnnym. Przynosi jedzenie na wynos i stawia je na stole między nami.

Jemy. Chleb jest ciepły, a skórka pęka pod moimi palcami, gdy ją rozrywam.

Rozmowa zaczyna się od harmonogramów przejęcia. Beckett robi notatki na swoim telefonie między kęsami, kciukiem przesuwając po ekranie.

Patrzę na jego twarz, gdy czyta moje notatki, szukając oznak wahania, których się nauczyłam się spodziewać. Napiętej szczęki, sceptycznej pauzy, która zawsze poprzedzała moment, gdy Gary odrzucał któryś z moich pomysłów.

Nigdy się nie pojawiają.

Beckett zadaje pytanie uzupełniające, zakładając, że mam rację, i przechodzi dalej. Ta łatwość aż ściska mi gardło. Odkładam wtedy widelec.

„Dlaczego to robisz?” pytam.

Nie odpowiada od razu.

Kończy żuć, odkłada własny widelec i opiera się w fotelu. Światło z tarasu pada na grzbiet jego nosa, a reszta twarzy tonie w półcieniu. Wyraźnie widzę jedno stalowoniebieskie oko. „Robię co?”

„To.” Przykładam opuszek palca do stołu między nami i rysuję powolną linię od jego strony do mojej. „Dom, skrzydło dla gości, jedzenie na wynos.” Zatrzymuję palec. „Co zyskujesz z tej osobistej części?”

Jego wzrok pada na linię, którą narysowałam, wpatruje się w nią, jakby rzeczywiście coś między nami powstało, i przez chwilę żadne z nas się nie odzywa.

„Chronię swoją inwestycję.” Mówi to gładko, automatycznie, jakby odpowiadał reporterowi.

„To kłamstwo i doskonale o tym wiesz.”

Próbuje półuśmiechu. „Moje skrzydło dla gości się marnowało.”

Nie śmieję się i nie odwracam wzroku, aż uśmiech robi się cieńszy i znika. Przestrzeń między nami gęstnieje od napięcia, które czuję na skórze.

„Spędziłam osiem lat z mężczyzną, który nigdy nie odpowiedział mi szczerze na żadne pytanie.” Patrzę mu w oczy przez stół. „Nie będę się w to już więcej bawić.”

Jego urok cofa się jak zasłona odsuwana na bok. Przez kilka sekund widzę Becketta Morrowa bez dowcipu, bez uciekania, bez starannie ułożonej swobody. Jego dłonie spoczywają po obu stronach talerza — duże, nieruchome, palce rozluźnione w sposób, w jaki dłonie Gary’ego nigdy nie były.

Dłonie Gary’ego zawsze coś robiły. Poprawiały mankiet, ściskały szklankę, sprawdzały telefon.

Dłonie Becketta wyglądają, jakby czuły się dobrze, będąc puste.

Zauważam to tak, jak zauważa się prąd pod powierzchnią, którą uznawało się za spokojną. Jego ramiona, sposób, w jaki odchyla się na krześle — otwarty, niespieszny, zajmujący przestrzeń bez przeprosin.

Gary był atrakcyjny w sposób wypolerowany, kontrolowany. Wszystko podtrzymane, wszystko zarządzane, także sposób, w jaki mnie dotykał. Nasza intymność szybko stała się rutyną, potem obowiązkiem.

Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz miałam ochotę być dotykana. Albo kiedy miałam ostatni orgazm.

To smutne odkrycie. Jeszcze smutniejsze uświadomić to sobie tak późno.

Ale patrząc na Becketta z podwiniętymi rękawami i opuszczoną gardą… zastanawiam się. Bezmyślnie i ryzykownie, jaki byłby.

Ta myśl pojawia się ciepła i niska w moim brzuchu. Nienawidzę jej, ale jej nie odganiam.

Dzwoni jego telefon i wszystko zmienia się natychmiast. Ramiona napinają się, szczęka twardnieje, ręka sięga po telefon. Zerka na ekran, a cała jego twarz zamyka się jak na zamek.

Kiedy odbiera, słyszę w słuchawce męski głos — urywany i donośny. Odpowiedź Becketta jest kontrolowana, płaska, ostrożna w sposób, który rozpoznaję aż do kości, bo sama dokładnie tak brzmiałam, rozmawiając przez telefon z Garym.

„Rozumiem,” mówi. Pauza. „Rozumiem.”

Nie musi nic wyjaśniać.

Nigdy nie miałam ojca, którym trzeba było zarządzać. Ale każdą sobotę i niedzielę nastoletniego życia spędzałam w domu Sloan i przez dekadę patrzyłam, jak jej ojciec robił jej to samo.

Ciągle podnosił wobec niej oczekiwania, a gdy Sloan nie spełniała ich — co zdarzało się zawsze, bo poprzeczka przesuwała się za każdym razem, gdy się zbliżała — jego głos cichł, stawał się urywany, a osobowość Sloan znikała z jej ciała.

Siedziała prosto, odpowiadała pojedynczymi sylabami, zgadzała się na wszystko, czego chciał.

Beckett ma teraz ten sam wyraz twarzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Becketta

Waverly mnie ignoruje.

Siedzi naprzeciwko mnie przy stole na patio, jedząc pad thai, które przyniosłem z tej knajpy na Dziewiątej, gdzie nie dowożą nikomu poza mną. Czyta coś na telefonie, z zmarszczonym czołem, a makaron w pół drogi do ust.

Nie spojrzała na mnie od sześciu minut. Liczę. Dlatego wiem, że to źle.

Podczas kolacji zażartowałem pięć razy i nie zaśmiała się ani razu. Nawet nie podniosła wzroku. Po prostu je, jakby była sama. Kosmyk włosów wysunął jej się zza ucha i muska szczękę, a ona go nie poprawiła.

Chcę to zrobić. Chcę jej dotknąć. Chcę ją dotknąć.

Impuls pojawia się nagle i jest całkowicie niepożądany, więc mocniej ściskam widelec i zostaję tam, gdzie jestem.

Nie jestem przyzwyczajony do bycia tłem.

Przyzwyczajony jestem do kobiet, które pochylają się, śmieją się zanim padnie puenta. Które wypełniają ciszę wysiłkiem, bo alternatywą jest przyznanie się, że cisza mi nie przeszkadza.

Mój urok trafia na Waverly i spływa po niej. Powinno mnie to irytować. I irytuje. Fakt, że mnie też to fascynuje, to problem, którego dziś wieczorem nie zamierzam analizować.

– Gapiesz się – mówi, nie podnosząc wzroku znad telefonu.

– Myślę.

– Możesz myśleć, nie kierując na mnie twarzy.

– Mogę. – Biorę kęs pad thai. – Ale widok w tę stronę jest lepszy.

Wtedy podnosi wzrok. Jej niebiesko-zielone oczy zatrzymują się na moich na moment i widzę, jak mnie ocenia. Mierzy, ile w tym, co mówię, jest szczerości, a ile to odruch.

Sam nie znam odpowiedzi, co jest… nowe.

– Ten tekst zwykle działa? – pyta.

– Zawsze.

– To współczuję twoim poprzednim towarzyszkom. – Wraca do telefonu, a kącik jej ust ledwie drga.

To nie uśmiech. Ale wystarczająco blisko, by ścisnęło mi się serce.

Telefon od ojca dalej tkwi w mojej piersi jak kamień, który połknąłem i nie mogę strawić. Collier dowiedział się o układzie – co znaczy, że Ridley poszedł nade mną, a to rozmowa na jutro.

Collier był bezpośredni. Jego głos przeszedł przez telefon i wyprostowałem się, zanim zrozumiałem choćby jedno słowo – odruch wyuczony w wieku dwunastu lat.

– Wprowadzenie tej kobiety do twojej firmy to ryzyko – powiedział. – Jeśli ta akwizycja się posypie, bo myślałeś czymś innym niż głową, wycofam każdy dolar rodzinnego wsparcia i zadbam, by rada wiedziała dlaczego.

Powiedziałem „Rozumiem”. Dwa razy.

Bo to jedyne zdanie, jakie kiedykolwiek mogłem powiedzieć ojcu, które nie wywołuje wojny.

Matka mogła mu to powiedzieć. Przez trzydzieści lat siedziała na drugim końcu stołu, idealnie ubrana, idealnie cicha. Tolerując człowieka, który mierzył miłość kwartalnymi wynikami i nazywał to zapewnianiem bytu.

Patrzyłem, jak kroi stek na coraz mniejsze kawałki, gdy on mówił o marżach. Patrzyłem, jak zostawia te kawałki nietknięte na talerzu. I patrzyłem, jak przed deserem wychodzi, tłumacząc się bólem głowy, w który nikt nie wierzył i nikt nie pytał.

Miałem czternaście lat, gdy postanowiłem, że nigdy nie będę po żadnej stronie tej równania.

Nie będę człowiekiem, który traktuje ludzi jak pozycje na planszy.

Wziąłem niewielki spadek w wieku dwudziestu pięciu lat – jedyne pieniądze, które od niego przyjąłem – i stworzyłem własną markę. Konkurencyjną markę. Konflikt z Collierem stał się faktem definiującym moje dorosłe życie: jest dumny z tego, co zbudowałem – w teorii.

Nigdy mi nie wybaczy, że odrzuciłem jego metody. Ja nigdy za to nie przeproszę.

Istniejemy w przestrzeni między tymi dwoma stanowiskami i od ośmiu lat żaden z nas się nie poruszył.

Waverly przesuwa się na krześle po drugiej stronie stołu. Koc zsuwa się z jednego kolana i poprawia go, nie podnosząc wzroku znad telefonu. Jej kolano przez sekundę jest nagie – tylko skóra i krawędź koca.

Ale odwracam wzrok wystarczająco szybko, żeby poczuć protest mięśnia w szyi.

Jestem dorosłym mężczyzną. Widziałem wcześniej kolana. To nie powinien być mój problem.

Jej palce są szybkie i precyzyjne na ekranie, szczęka napięta. Czeka na coś – wiadomość, alert, detonację.

Patrzyłem, jak co dziewięćdziesiąt sekund sprawdza telefon, odkąd usiadłem, i za każdym razem jej ramiona napinają się, zanim spojrzy na ekran.

Nigdy nie pozwoliłem żadnej kobiecie zostać w tym domu, od tego mam penthouse w mieście. Marmurowe podłogi, widok, który robi wrażenie za mnie, i drzwi wejściowe dla ludzi, którzy nie zostają po śniadaniu.

Tutaj mieszkam.

Książki na półkach są moje, zadrapania na kuchennej podłodze są moje, cisza jest moja. A ją tu przyprowadziłem.

Wciąż nie wiem czemu. Poza tym, że kiedy stała w tym garażu z włosami kapiącymi na beton, coś we mnie zdecydowało zanim logika nadążyła. Zadziałał instynkt.

Ridley mówi, że to problem. Ridley ma połowicznie rację.

Tego jej nie powiedziałem: pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłem ją na branżowym evencie kilka lat temu. Stała przy barze w zielonej sukience, rozmawiając z kimś z Meridian Group.

Śmiała się, a ten dźwięk przestawił geometrię sali i mojego wnętrza. Byłem w połowie drogi przez salę, zanim zauważyłem pierścionek.

Wtedy Gary Pryce pojawił się obok niej, objął ją w talii, a ona uśmiechnęła się do niego tak, jakby zawiesił dla niej Księżyc. Wyglądała na szczęśliwą. Albo bardzo dobrze udawała szczęście, a wtedy nie umiałem rozróżnić.

Więc zacząłem mówić, że chcę ich grupy hotelowej.

Powiedziałem to jej, nie Gary’emu, i na tym się skończyło.

Każdy bal, każda zbiórka, każda branżowa kolacja – mówiłem Waverly Breck, że chcę jej firmy, a miałem na myśli coś zupełnie innego. Nigdy nie zauważyła, a Gary nawet nie patrzył.

Ale teraz patrzę na nią. Znowu. Światło z patio łapie linię jej gardła, gdy przełyka, a ja śledzę je do obojczyka. Do miejsca, gdzie jej koszula jest lekko rozpięta, bo brak guzika albo go nigdy nie było.

Mam sucho w ustach. Sięgam po wodę i to nie pomaga.

Sposób, w jaki trzyma widelec. Jak sprawdza telefon. Siniak na jej policzku zżółkł na brzegach, ale środek wciąż trzyma kolor… Za każdym razem, gdy go widzę, czuję tak precyzyjną i kontrolowaną wściekłość, że przeraża mnie bardziej niż ta głośna.

Nienawidzę go.

Nienawidzę go tak, jak nienawidzi się kogoś, kto zepsuł coś, co nie należało do niego.

Położył ręce na tej kobiecie. Robił to na tyle często, że trzaskające drzwi sprawiają, iż się wzdryga, a podniesiony głos sprawia, że nieruchomieje.

I gdzieś pośrodku tej nienawiści do Gary’ego Pryce’a muszę być szczery sam ze sobą. To, co czuję, siedząc naprzeciwko jego żony na moim patio, to nie tylko strategiczne zainteresowanie ani satysfakcja zawodowa z upadku umowy w moje ręce.

Waverly znowu podnosi wzrok.

– Coś nie tak? – pyta, wydychając powietrze, jakby była zmęczona.

– Nie – odpowiadam po prostu. – Nic się nie dzieje.

Patrzy mi w oczy jeszcze sekundę, po czym wraca do telefonu.

Podnoszę widelec i przesuwam jedzenie po talerzu. Myślę o myśli, którą krążę cały wieczór. Tej, której nie wypowiedziałem na głos. Tej, która nie powinna mieć miejsca w układzie biznesowym i nie powinna być w mojej głowie.

Teraz, gdy tu jest, nie wypuszczę jej. Nigdy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Perspektywa Waverly

Jestem w biurze Nadii Kershaw od trzydziestu sekund i już wiem trzy rzeczy o kobiecie, którą Beckett wynajął, by zajęła się moim rozwodem.

Nie wydaje pieniędzy na wystrój. Nie traci czasu na współczucie, a twarde krzesło, na które mi wskazała, jest zaprojektowane, by spotkania były krótkie.

Polubiłam ją od razu.

Nie oferuje współczucia. Nie pyta, jak się czuję, czy potrzebuję wody ani czy siniak na moim policzku nadal boli. Otwiera teczkę, przyciska ją obiema dłońmi do biurka i zaczyna mówić.

Sytuacja prawna jest zła.

Moje nazwisko zostało wykreślone z umów operacyjnych firmy lata temu. Sama podpisałam papiery — Gary przesunął je przez stół w kuchni pewnego poranka, między kawą a rozmową o płytkach łazienkowych do nowego domu.

Pamiętam płytki. Papiery — nie.

Ale mój podpis tam jest, co oznacza, że zakwestionowanie własności będzie walką pod górę, która może potrwać lata.

„Intercyza jest szczelna po stronie Gary'ego”, mówi Nadia. Jej długopis stuka raz w teczkę. „Sporządzili ją jego prawnicy. Twoi ją przejrzeli, ale twoją reprezentację wtedy wybrała firma Gary'ego. To konflikt interesów, który możemy podnieść, ale to potrwa miesiące.”

Wpatruję się w cytaty z orzeczeń na ścianie Nadii i pozwalam słowom wsiąkać pod skórę. Wybrani przez firmę Gary'ego. Mój własny prawnik, wybrany przez człowieka, przeciwko któremu podpisywałam dokumenty, a ja siedziałam w tym biurze, uścisnęłam mu dłoń i podziękowałam za czas.

Podziękowałaś im, Waverly. Podziękowałaś ludziom, którzy byli opłacani, byś wszystko straciła, i zrobiłaś to z uśmiechem.

Głupia. Głupia, głupia, głupia!

Mój paznokieć odnajduje pęknięcie w skórze podłokietnika i wbija się w nie. Krawędź jest szorstka i ostra pod opuszką palca.

Negocjowałaś umowy z inwestorami dwa razy starszymi od siebie, zanim skończyłaś dwadzieścia pięć lat. A nie chciało ci się przeczytać drobnego druku w swoim własnym małżeństwie.

„Co mam?” Mój głos brzmi stabilnie, co jest cudem.

Nadia zdejmuje okulary, odkłada je na teczkę. Bez nich jej profesjonalna maska opada odrobinę i pod spodem jest kobieta, która siedziała naprzeciwko setki wersji mnie i doskonale wie, jak będą wyglądać kolejne dwanaście miesięcy.

„Mogę być z tobą szczera?” pyta. „Nie jako twoja prawniczka. Po prostu... szczerze.”

„Proszę.”

„ Ty zbudowałaś tę firmę. Co jest niezwykłe.” Zawiesza głos, jej palce płasko przyciskają się do biurka. „Ale to nie ma znaczenia w sądzie, jeżeli nie udowodnimy tego dokumentami, które teraz trzyma Gary. Na papierze oddałaś mu wszystko dobrowolnie.”

„Nie wiedziałam, co podpisuję.” Słowa wybrzmiewają za szybko.

Słyszę w nich defensywność i ona też to słyszy.

„Wierzę ci. Ale sędzia potrzebuje więcej niż mojej wiary.” Pochyla się do przodu, a jej głos cichnie nieco. „Chcę, żebyś coś zrozumiała, Waverly. Nie jesteś głupia. Zostałaś zmanipulowana przez mężczyznę, który robi to zawodowo, dosłownie. Jest prawnikiem. Bardzo dobrym prawnikiem.”

Gardło mi się zaciska i mocniej wciskam paznokieć w pękniętą skórę podłokietnika.

Pęknięcie pogłębia się pod naciskiem, a ja skupiam się na tym doznaniu – sucha krawędź rozdziera się na mojej skórze. To łatwiejsze niż patrzeć Nadii w twarz, gdy mówi to, czego sama nie potrafiłam sobie powiedzieć.

„Robimy tak: udowodnimy, że źle zarządzał aktywami, które ty zbudowałaś. Pokażemy, że firma była więcej warta pod twoimi rządami, a mniej pod jego.” Zakłada okulary i wraca prawniczka. „To wymaga dokumentów, do których teraz nie masz dostępu. Więc znajdziemy inny sposób, by je zdobyć.”

Myślę o swoim laptopie na górze, w pokoju gościnnym Becketta. O wspólnych dyskach, które odrzucają moje hasło. O kursorze migającym na pustym ekranie tam, gdzie kiedyś było dzieło mojego życia.

„Bądź rozsądna”, mówi Nadia. „Bądź cierpliwa. I nie dawaj Gary'emu niczego, co mógłby użyć przeciwko tobie.”

***

Idę korytarzem w stronę głównej części domu, by powiedzieć Becketowi, co powiedziała Nadia. Dom jest cichy — późnopopołudniowe światło wpada przez okna długimi, ciepłymi smugami na drewnianą podłogę.

Moje bose stopy są bezgłośne na deskach i z każdym krokiem czuję usłojenie drewna pod stopami, gładkie i chłodne w cienistych miejscach, ciepłe tam, gdzie pada słońce.

Drzwi do jego sypialni są otwarte i zatrzymuję się w progu.

Beckett stoi tyłem, zmienia koszulę, sięgając po coś na łóżku. Światło z okna pada na jego ramiona, skóra jest ciepła i gładka, nie powinnam patrzeć, ale moje oczy już się przesunęły, zanim mózg zdążył zaprotestować.

I wtedy to widzę. Między łopatkami.

Znamię — ciemne i nieregularne, większe niż odcisk kciuka. Krawędzie rozmyte i asymetryczne. Wygląda jak rozlana kropla atramentu, którą ktoś próbował zetrzeć, a moje płuca po prostu… zamierają.

Korytarz się kurczy wokół mnie. Ciepłe światło, usłojenie drewna pod moimi stopami, delikatny zapach proszku do prania z czystej koszuli na łóżku — wszystko to zapada się do jednego punktu.

Mam znowu dziewiętnaście lat, w pokoju, którego nie znałam. W łóżku pachnącym proszkiem i cudzymi perfumami. Przesuwam palcami po znamieniu dokładnie takim samym jak to, podczas gdy chłopak, którego twarzy nie pamiętam, śpi pod moim dotykiem.

Dotknęłam go. Obrysowałam jego krawędzie w ciemności, gdy spał, a potem wyszłam.

Sześć tygodni później byłam w ciąży z jego dzieckiem.

Moja ręka ściska framugę drzwi. Drewno mocno wciska się w moje palce, czuję każdą wypukłość w farbie. Moje serce przeniosło się do gardła i do uszu, a podłoga pod stopami jakby się przechyla.

To nie może być on. To nie może być Beckett, z którym wtedy spałam.

Ale moje ciało nie chce słuchać logiki — moje ciało pamięta to, co mózg zapomniał. I mówi mi, że już kiedyś dotykałam tego znamienia.

Nie wiem, jak długo tam stoję. Trzy sekundy. Pięć. Wystarczająco długo, by powietrze w moich płucach stało się stęchłe i muszę się zmusić do wydechu.

Kiedy Beckett się odwraca, widzi mnie w progu i chwyta koszulę z łóżka. Jego ręce poruszają się szybko — zakłada ją, ręce w rękawy — ale nie na tyle szybko, by cofnąć to, co już zobaczyłam.

„Skąd to masz?” Mój głos brzmi, jakby należał do kogoś stojącego bardzo daleko.

Wskazuję na jego ramię i moja dłoń się trzęsie. Widzę, że się trzęsie i nie potrafię jej zatrzymać.

Jego twarz się zmienia, szczęka się napina, a jego wzrok trzyma mój i widzę w nim rozpoznanie. Nie to, które rodzi się w tej chwili. Takie, które już tam było. Czekało.

Nie odpowiada od razu.

Cisza trwa trzy sekundy. I w tych sekundach rozumiem, z jasnością, która spada mi do żołądka jak kamień. Beckett Morrow już wiedział.

Wiedział, kim jestem.

Wiedział, co się stało tamtej nocy.

Wiedział o znamieniu, o imprezie i o dziewczynie, która wyszła przed świtem... i nigdy nie powiedział ani słowa.

Wiedział i pozwolił mi wejść do swojego domu, jeść jego jedzenie, spać w jego pokoju gościnnym i oferować mu swoją obecność, ani razu nie mówiąc mi, że jest chłopakiem, o którym próbowałam zapomnieć przez jedenaście lat.

Cofam się o krok.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed

Hiding From My Husband In His Enemy's Bed

50 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

50

Treść

Aa