passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

"Wasza Wysokość!" Strażnik pałacowy wpadł przez wielkie dębowe drzwi, zbroja szczękała, gdy łapał oddech. "Księżniczka—ona zemdlała!"

"Co?" Sebastian zerwał się z krzesła, kielich wina z hukiem upadł na podłogę. Serce waliło mu w piersi, gdy popchnął strażnika i popędził w stronę dziedzińca.

Księżycowa sceneria zatrzymała go w bezruchu. Evangeline leżała nieruchomo na bruku przy żelaznej bramie, jej ciemny płaszcz rozpostarty wokół niej jak upadłe skrzydła.

W blasku pochodni jej twarz wyglądała trupio blado, usta lekko rozchylone, jakby wołała, gdy traciła przytomność.

Lady Cordelia klęczała przy niej, jedną dłoń przyciskając do jej piersi, drugą ochronnie obejmując własny brzuch. Spojrzała na Sebastiana błyszczącymi oczami.

"Sebastianie! Ona po prostu upadła bez ostrzeżenia!" Głos Cordelii drżał od oczywistego niepokoju. "Próbowałam pomóc, ale ona nie reaguje!"

Ignorując teatralność Cordelii, Sebastian padł na kolana i wziął Evangeline w ramiona. Wydawała się niewiarygodnie lekka, jej głowa opadła na jego ramię, gdy unosił ją z zimnych kamieni.

"Sprowadźcie natychmiast królewską karetę," rozkazał najbliższemu strażnikowi, głos miał napięty od niespodziewanej troski.

Cordelia zerwała się na nogi, wygładzając spódnice. "Pojadę z wami," oznajmiła, a jej łzy już dawno uleciały.

Podróż karetą do domu mistrza Aldricha przeciągała się w napiętej ciszy, przerywanej jedynie stukotem kopyt na bruku i delikatnymi pociągnięciami nosem Cordelii.

Sebastian tulił Evangeline do piersi, jego palce nieświadomie głaskały jej bladą twarz, błagając, by otworzyła oczy.

W rezydencji medyka służba rzuciła się do pomocy, gdy Sebastian wnosił Evangeline do środka. Mistrz Aldrich wyłonił się ze swojego gabinetu, wciąż w nocnych szatach, lecz natychmiast czujny.

"Zanieście ją do sali badań," polecił, prowadząc ich do komnaty wyłożonej narzędziami i flaszkami z miksturami. "Co się stało?"

"Zemdlała na pałacowym dziedzińcu," odparł krótko Sebastian, kładąc Evangeline delikatnie na stole do badań. "Ona... odchodziła."

Doświadczone dłonie mistrza Aldricha poruszały się sprawnie, sprawdzając jej puls i oddech. Sebastian stał obok nieruchomo, pięści zaciśnięte przy bokach.

"Odzyska siły," powiedział lekarz miękko. "Ale potrzebuje odpoczynku i uważnej obserwacji. To, co przeszła—w połączeniu z jej stanem—"

Sebastian zmarszczył brwi. "Jakim stanem?"

Mistrz Aldrich zawahał się, spoglądając na przemian na Sebastiana i Evangeline. "Właśnie miałem ci powiedzieć—"

"Jestem w ciąży," oznajmiła Lady Cordelia, jej głos przeciął komnatę jak ostrze.

Wszyscy zwrócili się w jej stronę.

"Z chłopcem," dodała, delikatnie dotykając brzucha. "Twój dziedzic, Wasza Wysokość."

W pomieszczeniu zapadła napięta cisza. Usta mistrza Aldricha pozostały rozchylone w niedokończonym zdaniu, a prawda, którą miał wyjawić, ugrzęzła w cieniu wyrachowanego wtrącenia Cordelii.

Jego spojrzenie spoczęło na nieruchomej Evangeline, potem na zmiętym liście w jej dłoni—tym samym, który upuściła w gabinecie Sebastiana.

"Sebastianie..." Cichy głos Cordelii przerwał jego oszołomienie.

Odwrócił się i zobaczył ją w drzwiach, łzy spływały po jej policzkach w idealnych, krystalicznych strużkach.

"Modlę się, bym nie była za to odpowiedzialna," wyszeptała, przesuwając dłoń na brzuch. "Czy to... przeze mnie? Przez nasze dziecko?"

Szczęka Sebastiana się zacisnęła, gdy jego wzrok błądził między Cordelią a nieruchomą Evangeline.

"Ona opuszczała pałac," kontynuowała Cordelia, głos drżał od udawanego poczucia winy. "Widziałam ją z rzeczami. Ucieka przez to, co zrobiliśmy?"

Sebastian gwałtownie wypuścił powietrze i podszedł, by objąć Cordelię, choć jego oczy pozostały na Evangeline. "To nie twoja wina," wymamrotał bez przekonania. "To ona zażądała unieważnienia, nie ja."

Ramiona Cordelii zatrzęsły się w dramatycznym płaczu, wtuliła twarz w jego pierś. Czując się niezręcznie wobec obecności mistrza Aldricha, Sebastian poprowadził ją do salonu.

"Nie chciałam wywołać takiego chaosu," łkała w jego dublet. "Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy, byś kochał bez tego zimnego, pustego małżeństwa."

Sebastian mocniej ją objął, szepcząc puste zapewnienia, podczas gdy jego umysł kłębił się od wydarzeń tej nocy.

Łzy Cordelii stopniowo cichły, lecz nie odsunęła się od niego. Zamiast tego uniosła twarz ku jego spojrzeniu, usta drżały od wciąż tlących się uczuć.

"Nie mogę znieść twojego cierpienia," wyszeptała, palcami wodząc po haftach jego dubletu.

Bez namysłu Sebastian pochylił się, składając na jej ustach pocałunek, który pogłębił się, gdy jej dłonie powędrowały na jego szyję.

Znajome ciepło jej dotyku przyćmiło rozsądek, wypierając obraz Evangeline bladej i nieprzytomnej w sąsiedniej komnacie.

"Sebastianie..." wyszeptała przy jego ustach, jej niepokój zastąpiło coś znacznie bardziej wyrachowanego. "Zabierz mnie do domu. Możemy kontynuować to gdzieś na osobności, z dala od lekarzy i służby."

Sebastian zawahał się, jego wzrok uciekł w stronę komnaty, gdzie leżała nieprzytomna Evangeline.

"Proszę," szepnęła Cordelia, świeże łzy zebrały się niczym poranna rosa. "Potrzebuję cię, Sebastianie. Po tym wszystkim tej nocy muszę wiedzieć, że to, co mamy, jest prawdziwe."

Błagalny wyraz jej twarzy rozbił ostatnie opory. Skinął głową, pozwalając jej poprowadzić się do wyjścia.

Gdy wsiadali do czekającej karety, Cordelia oparła się o niego, palcami kreśląc wzory na jego piersi, podczas gdy jej oddech ogrzewał jego szyję.

Z jego ust wyrwał się cichy pomruk, gdy pożądanie zatriumfowało nad rozsądkiem, wymazując myśli o obowiązku, konsekwencjach i kobiecie pozostawionej pod opieką mistrza Aldricha.

Kareta potoczyła się w noc, zostawiając Evangeline w komnacie medyka, z jej sekretami wciąż zaciśniętymi w nieprzytomnej dłoni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Powieki Evangeline drgnęły, gdy dotarł do niej ostry zapach ziół leczniczych i palących się świec.

Jęknęła cicho, próbując usiąść w obcym łóżku, gdy łagodny głos przeciął mgłę w jej umyśle.

"Spokojnie, Wasza Wysokość," odezwała się młoda kobieta, podchodząc bliżej. Miała na sobie prostą, brązową suknię służącej, a jej dobre oczy pełne były troski.

Evangeline potarła skronie, gardło miała wyschnięte, a głos ochrypły. "Co się ze mną stało?"

"Zemdlała Pani na dziedzińcu pałacu, Wasza Wysokość. Książę Sebastian i Lady Cordelia przywieźli Panią do posiadłości Mistrza Aldricha," wyjaśniła służąca, poprawiając poduszki za plecami Evangeline.

Piersi Evangeline ścisnął znajomy ból. "Gdzie oni są teraz?"

Służąca zawahała się, wyraźnie skrępowana. "Odeszli zaraz po tym, jak przynieśli Panią do środka, Wasza Wysokość."

Oczywiście, że tak. Evangeline przełknęła gorzki smak narastający w gardle, a poczucie porzucenia wniknęło głęboko w jej kości.

Sebastian nie mógł nawet poczekać, aż się obudzi. Zostawił ją tu jak niechciany bagaż, podczas gdy sam zajął się swoją brzemienną kochanką.

Drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem, a do środka wszedł Mistrz Aldrich z ciepłym uśmiechem. Blask świec tańczył na jego srebrnych włosach, gdy podchodził do łóżka.

"Wasza Wysokość, obudziła się Pani. To pokrzepiające. Jak się Pani czuje?"

"Jakbym została stratowana przez konie," mruknęła, opadając z powrotem na haftowane poduszki.

Zachichotał cicho. "Ostrzegałem Panią przed nadmiernym stresem, prawda?"

"Ostrzegał Pan," przyznała znużonym tonem.

Jego wyraz twarzy spoważniał, gdy przystąpił do sprawdzenia jej pulsu, spracowane palce delikatnie spoczęły na jej nadgarstku. "Musi Pani bardziej dbać o siebie, zwłaszcza w tych kluczowych, pierwszych miesiącach. Pański delikatny stan—"

Przerwała mu ostro, a w jej głosie zabrzmiała nagła potrzeba. "Powiedział mu Pan?"

Mistrz Aldrich zmarszczył brwi, przerywając badanie. "Komu, Wasza Wysokość?"

"Sebastianowi," doprecyzowała, a jej puls przyspieszył z paniki. "Czy powiedział mu Pan o moim stanie? O bliźniętach?"

Zrozumienie pojawiło się na twarzy medyka i powoli pokręcił głową. "Nie, Wasza Wysokość. Nie rozmawiałem z Księciem Sebastianem o Pani ciąży."

Ulgę poczuła jak zimny strumień, wypuściła powietrze głęboko, a ramiona jej opadły. "Dobrze. Nie wolno mu Pan powiedzieć."

Mistrz Aldrich uniósł srebrzystą brew, ostrożny w tonie. "Wasza Wysokość, z pewnością nie może Pani tego wymagać. To Pani mąż, a te dzieci—"

"Te dzieci są moje," przerwała ostro, a jej głos nabrał siły i władzy. "Wyraźnie dał mi do zrozumienia, że nie chce potomstwa z naszego związku. Nie obarczę go tym, czego nigdy nie pragnął."

Lekarz otworzył usta, by zaprotestować, lecz podniosła drżącą dłoń, uciszając go.

"Teraz są moją odpowiedzialnością," mówiła dalej, jej głos stwardniał od determinacji. "Niech buduje swoje dziedzictwo z Lady Cordelią i jej dzieckiem. Moje bliźnięta nigdy niczego od niego ani od korony nie będą potrzebować."

Mistrz Aldrich obserwował ją uważnie, wyraźnie rozdarty między obowiązkiem lekarza a lojalnością wobec rodziny królewskiej. "Ale Wasza Wysokość, te dzieci to prawowici następcy tronu. Nie może Pani po prostu—"

"Mogę," przerwała, a szmaragdowe oczy zapłonęły zdecydowaniem. "I tak zrobię. On wybrał unieważnienie naszego małżeństwa i podążył za głosem serca. Teraz ja podejmuję swoją decyzję. Proszę przysiąc, że mu Pan nie powie. Ani nikomu na dworze."

Starszy medyk zawahał się, po czym wypuścił z siebie ciężkie westchnienie, które jakby niosło lata mądrości. "Jeśli to naprawdę Pani życzenie, Wasza Wysokość, ma Pani moje słowo."

"To właśnie chcę." Skinęła stanowczo głową, a jej decyzja nabrała ostatecznego kształtu.

Mistrz Aldrich odchrząknął, wracając do tonów profesjonalnej troski. "Powinna Pani tu zostać na obserwacji. Pani ciało nie jest gotowe do podróży."

Evangeline pokręciła głową, a w jej oczach zapłonęła determinacja, gdy zrzuciła z siebie kołdrę. "Nie zostanę tu ani chwili dłużej."

"Wasza Wysokość—"

"Nie jestem już następczynią tronu," przerwała mu, jej ton nie dopuszczał sprzeciwu. "Unieważnienie jest podpisane. Opuszczam to królestwo tej nocy i oczekuję całkowitej dyskrecji w sprawie mojego stanu."

Mistrz Aldrich patrzył na nią, rozpoznając niezłomny autorytet zakorzeniony w jej naturze. "Jak Pani rozkaże, Wasza Wysokość."

Evangeline sięgnęła po podróżne buty, które ktoś położył przy łóżku.

Ręce jej drżały, gdy zmuszała się do wstania, ciało ciągle słabe po wydarzeniach tego wieczoru. Pokój na chwilę zawirował, lecz chwyciła się słupka łóżka i opanowała się siłą woli.

Jej determinacja płonęła jasno, lecz ciało wciąż było kruche po szoku i emocjonalnej burzy. Wzięła głęboki oddech, zbierając siły na czekającą ją drogę.

Nie miała dokąd pójść, żadnych sojuszników na dworze, którzy zaryzykowaliby gniew korony, by ukryć odrzuconą księżniczkę. Ale jakoś wytyczy dla siebie i swoich nienarodzonych dzieci nową ścieżkę.

Gdy tylko ruszyła w stronę drzwi, wyciągając rękę po żelazną klamkę, drzwi rozwarły się gwałtownie z teatralną siłą.

W progu, potężny i majestatyczny w swej królewskiej postawie, stał Król Edward — ojciec Sebastiana i władca tego królestwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Serce Evangeline waliło, lecz uniosła podbródek z wyćwiczoną przekorą. Nie okazałaby słabości przed najpotężniejszym człowiekiem w królestwie.

Ostry wzrok króla Edwarda przesunął się po jej bladej sylwetce, gdy drzwi cicho zatrzasnęły się za nim.

Mistrz Aldrich bezszelestnie się wycofał, zostawiając ją samą z byłym teściem w komnacie oświetlonej świecami.

Pogodzona z losem twarz króla, wyryta latami panowania i wojen, złagodniała szczerym niepokojem. „Jak się czujesz, moja droga? Mistrz Aldrich przysłał wieść, że zemdlałaś.”

Evangeline wymusiła blady uśmiech. „Już doszłam do siebie, Wasza Wysokość.”

Król Edward podszedł bliżej, a jego królewska obecność wypełniła kameralną przestrzeń. „Byłem w pałacu, gdy strażnicy powiedzieli mi, że Sebastian przywiózł cię tutaj w pośpiechu. Potem służba zaczęła szeptać, że szykujesz się do opuszczenia królestwa.”

Jego spokojny głos niósł ciężar człowieka przywykłego do odkrywania prawdy. „Może zechcesz wyjaśnić, co zaszło między tobą a moim synem?”

Jej wymuszony uśmiech zniknął. Opuściła wzrok na drżące dłonie, próbując poskładać rozproszone myśli. Powiedzenie królowi Edwardowi prawdy wydawało się jak oddanie ostatniego strzępu godności.

Był dla niej zawsze życzliwy podczas małżeństwa, okazywał ojcowską czułość, jakiej nigdy nie zaznała od własnego ojca. To w końcu król Edward zaaranżował jej ślub z Sebastianem, by uratować jej zbankrutowane księstwo.

W końcu podniosła głowę, spotykając jego spokojne spojrzenie z resztką odwagi, jaką zdołała w sobie znaleźć.

„Sebastian i ja... nasze małżeństwo zostało unieważnione”, powiedziała cicho, a słowa zawisły w powietrzu pachnącym ziołami niczym spowiedź.

Srebrne brwi króla Edwarda zmarszczyły się, lecz jego reakcja ją zaskoczyła. Zamiast królewskiego gniewu zobaczyła głębokie rozczarowanie — a nawet ojcowski żal — w jego oczach.

„Unieważnione?” powtórzył ledwie szeptem.

Evangeline skinęła powoli głową, każdy ruch wydawał się zdradą. „Znalazł miłość gdzie indziej. Lady Cordelia nosi jego dziecko.”

Między nimi zapadła ciężka cisza, przerywana jedynie delikatnym trzaskaniem kominka i odległymi dźwiękami nocy sączącymi się do dworu. Król Edward westchnął głęboko, przecierając dłonią brodatą twarz.

„Jest mi naprawdę przykro, Evangeline”, powiedział z autentycznym żalem. „Zasłużyłaś na więcej, niż dał ci mój syn. Obawiam się, że zawiodłem go w sprawach serca.”

Gardło Evangeline ścisnęły niewylane łzy. „To już nie ma znaczenia, Wasza Wysokość. Muszę opuścić to królestwo. Zostanie tutaj... zniszczy to, co ze mnie jeszcze zostało.”

Król Edward patrzył na nią z przenikliwością władcy, który przez dekady czytał ludzkie serca. „Dokąd pójdziesz? Opuszczenie dworskiej ochrony to decyzja, której nie można podjąć lekkomyślnie. Rozumiesz, co znaczy być bez królewskiej opieki? Stać się tułaczką bez schronienia?”

Evangeline odwróciła wzrok, głos drżał mimo wysiłku. „Wszystko będzie lepsze, niż zostawanie tutaj i patrzenie, jak Sebastian buduje szczęście z inną kobietą.”

Król Edward wolno wypuścił powietrze, kręcąc głową z czymś, co mogło być podziwem. „Masz w sobie niezwykłą determinację. Ale nie pozwolę ci wyruszyć w świat bez ochrony i środków.”

„Nie potrzebuję jałmużny od korony”, odparła zranioną godnością, choć w jej głosie zabrakło pewności.

Ignorując protest, król Edward sięgnął do dubletu i wyciągnął zapieczętowaną kopertę z królewską pieczęcią. Podał ją jej z wyważoną neutralnością.

„Weź to.”

Evangeline zawahała się, przyglądając się kopercie z ostrożnością. „Co to jest, Wasza Wysokość?”

„List polecający”, wyjaśnił król spokojnym tonem. „Oraz wskazówki do bezpiecznego miejsca. Okaż go księciu Alexandro z Meridii — to będą wszystkie referencje, jakich potrzebujesz.”

Zmarszczyła brwi w zamyśleniu. Meridia była odległym księstwem, tygodnie podróży przez górskie przełęcze.

Usta króla Edwarda wygięły się w ledwie dostrzegalny, znaczący uśmiech, który zdradzał misternie ułożone plany. „Jeśli jesteś zdeterminowana odejść, jedź tam, gdzie będziesz bezpieczna i doceniona.”

Łzy napłynęły jej do oczu, gdy ściskała kopertę przy piersi jak ostatnią deskę ratunku. „Kim jest książę Alexandro?” zapytała, ledwie przebijając się głosem przez szum wiatru za oknami.

Uśmiech króla Edwarda pogłębił się, choć w oczach wciąż tkwił smutek.

„Wkrótce sama się przekonasz, moja droga. Niech Bóg błogosławi twoją podróż. Choć nie jesteś już moją synową, zawsze będziesz miała mój szacunek i uczucie.”

Nim zdołała zadać palące ją pytania, król Edward odwrócił się z królewską gracją i opuścił komnatę, zostawiając ją samą z tajemniczym listem i nieskończoną liczbą niepewności.

Gdy tylko drzwi się zamknęły, pieczołowicie budowana powściągliwość Evangeline rozpadła się w pył. Opadła na krzesło, przyciskając zapieczętowaną kopertę do piersi, a łzy spływały swobodnie po jej twarzy.

Waga wszystkiego — nieudane małżeństwo, jej sekretną ciążę, tę niespodziewaną dobroć ze strony króla — uderzyła ją falami.

Siedziała w migotliwym świetle świec, odrzucona księżniczka z bliźniakami rosnącymi w łonie i tajemniczym listem obiecującym schronienie w dalekiej krainie.

Przyszłość rozciągała się przed nią, niepewna i przerażająca, lecz po raz pierwszy od odkrycia zdrady Sebastiana poczuła małą iskrę nadziei.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa