passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

Powieki Evangeline drgnęły, gdy dotarł do niej ostry zapach ziół leczniczych i palących się świec.

Jęknęła cicho, próbując usiąść w obcym łóżku, gdy łagodny głos przeciął mgłę w jej umyśle.

"Spokojnie, Wasza Wysokość," odezwała się młoda kobieta, podchodząc bliżej. Miała na sobie prostą, brązową suknię służącej, a jej dobre oczy pełne były troski.

Evangeline potarła skronie, gardło miała wyschnięte, a głos ochrypły. "Co się ze mną stało?"

"Zemdlała Pani na dziedzińcu pałacu, Wasza Wysokość. Książę Sebastian i Lady Cordelia przywieźli Panią do posiadłości Mistrza Aldricha," wyjaśniła służąca, poprawiając poduszki za plecami Evangeline.

Piersi Evangeline ścisnął znajomy ból. "Gdzie oni są teraz?"

Służąca zawahała się, wyraźnie skrępowana. "Odeszli zaraz po tym, jak przynieśli Panią do środka, Wasza Wysokość."

Oczywiście, że tak. Evangeline przełknęła gorzki smak narastający w gardle, a poczucie porzucenia wniknęło głęboko w jej kości.

Sebastian nie mógł nawet poczekać, aż się obudzi. Zostawił ją tu jak niechciany bagaż, podczas gdy sam zajął się swoją brzemienną kochanką.

Drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem, a do środka wszedł Mistrz Aldrich z ciepłym uśmiechem. Blask świec tańczył na jego srebrnych włosach, gdy podchodził do łóżka.

"Wasza Wysokość, obudziła się Pani. To pokrzepiające. Jak się Pani czuje?"

"Jakbym została stratowana przez konie," mruknęła, opadając z powrotem na haftowane poduszki.

Zachichotał cicho. "Ostrzegałem Panią przed nadmiernym stresem, prawda?"

"Ostrzegał Pan," przyznała znużonym tonem.

Jego wyraz twarzy spoważniał, gdy przystąpił do sprawdzenia jej pulsu, spracowane palce delikatnie spoczęły na jej nadgarstku. "Musi Pani bardziej dbać o siebie, zwłaszcza w tych kluczowych, pierwszych miesiącach. Pański delikatny stan—"

Przerwała mu ostro, a w jej głosie zabrzmiała nagła potrzeba. "Powiedział mu Pan?"

Mistrz Aldrich zmarszczył brwi, przerywając badanie. "Komu, Wasza Wysokość?"

"Sebastianowi," doprecyzowała, a jej puls przyspieszył z paniki. "Czy powiedział mu Pan o moim stanie? O bliźniętach?"

Zrozumienie pojawiło się na twarzy medyka i powoli pokręcił głową. "Nie, Wasza Wysokość. Nie rozmawiałem z Księciem Sebastianem o Pani ciąży."

Ulgę poczuła jak zimny strumień, wypuściła powietrze głęboko, a ramiona jej opadły. "Dobrze. Nie wolno mu Pan powiedzieć."

Mistrz Aldrich uniósł srebrzystą brew, ostrożny w tonie. "Wasza Wysokość, z pewnością nie może Pani tego wymagać. To Pani mąż, a te dzieci—"

"Te dzieci są moje," przerwała ostro, a jej głos nabrał siły i władzy. "Wyraźnie dał mi do zrozumienia, że nie chce potomstwa z naszego związku. Nie obarczę go tym, czego nigdy nie pragnął."

Lekarz otworzył usta, by zaprotestować, lecz podniosła drżącą dłoń, uciszając go.

"Teraz są moją odpowiedzialnością," mówiła dalej, jej głos stwardniał od determinacji. "Niech buduje swoje dziedzictwo z Lady Cordelią i jej dzieckiem. Moje bliźnięta nigdy niczego od niego ani od korony nie będą potrzebować."

Mistrz Aldrich obserwował ją uważnie, wyraźnie rozdarty między obowiązkiem lekarza a lojalnością wobec rodziny królewskiej. "Ale Wasza Wysokość, te dzieci to prawowici następcy tronu. Nie może Pani po prostu—"

"Mogę," przerwała, a szmaragdowe oczy zapłonęły zdecydowaniem. "I tak zrobię. On wybrał unieważnienie naszego małżeństwa i podążył za głosem serca. Teraz ja podejmuję swoją decyzję. Proszę przysiąc, że mu Pan nie powie. Ani nikomu na dworze."

Starszy medyk zawahał się, po czym wypuścił z siebie ciężkie westchnienie, które jakby niosło lata mądrości. "Jeśli to naprawdę Pani życzenie, Wasza Wysokość, ma Pani moje słowo."

"To właśnie chcę." Skinęła stanowczo głową, a jej decyzja nabrała ostatecznego kształtu.

Mistrz Aldrich odchrząknął, wracając do tonów profesjonalnej troski. "Powinna Pani tu zostać na obserwacji. Pani ciało nie jest gotowe do podróży."

Evangeline pokręciła głową, a w jej oczach zapłonęła determinacja, gdy zrzuciła z siebie kołdrę. "Nie zostanę tu ani chwili dłużej."

"Wasza Wysokość—"

"Nie jestem już następczynią tronu," przerwała mu, jej ton nie dopuszczał sprzeciwu. "Unieważnienie jest podpisane. Opuszczam to królestwo tej nocy i oczekuję całkowitej dyskrecji w sprawie mojego stanu."

Mistrz Aldrich patrzył na nią, rozpoznając niezłomny autorytet zakorzeniony w jej naturze. "Jak Pani rozkaże, Wasza Wysokość."

Evangeline sięgnęła po podróżne buty, które ktoś położył przy łóżku.

Ręce jej drżały, gdy zmuszała się do wstania, ciało ciągle słabe po wydarzeniach tego wieczoru. Pokój na chwilę zawirował, lecz chwyciła się słupka łóżka i opanowała się siłą woli.

Jej determinacja płonęła jasno, lecz ciało wciąż było kruche po szoku i emocjonalnej burzy. Wzięła głęboki oddech, zbierając siły na czekającą ją drogę.

Nie miała dokąd pójść, żadnych sojuszników na dworze, którzy zaryzykowaliby gniew korony, by ukryć odrzuconą księżniczkę. Ale jakoś wytyczy dla siebie i swoich nienarodzonych dzieci nową ścieżkę.

Gdy tylko ruszyła w stronę drzwi, wyciągając rękę po żelazną klamkę, drzwi rozwarły się gwałtownie z teatralną siłą.

W progu, potężny i majestatyczny w swej królewskiej postawie, stał Król Edward — ojciec Sebastiana i władca tego królestwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Serce Evangeline waliło, lecz uniosła podbródek z wyćwiczoną przekorą. Nie okazałaby słabości przed najpotężniejszym człowiekiem w królestwie.

Ostry wzrok króla Edwarda przesunął się po jej bladej sylwetce, gdy drzwi cicho zatrzasnęły się za nim.

Mistrz Aldrich bezszelestnie się wycofał, zostawiając ją samą z byłym teściem w komnacie oświetlonej świecami.

Pogodzona z losem twarz króla, wyryta latami panowania i wojen, złagodniała szczerym niepokojem. „Jak się czujesz, moja droga? Mistrz Aldrich przysłał wieść, że zemdlałaś.”

Evangeline wymusiła blady uśmiech. „Już doszłam do siebie, Wasza Wysokość.”

Król Edward podszedł bliżej, a jego królewska obecność wypełniła kameralną przestrzeń. „Byłem w pałacu, gdy strażnicy powiedzieli mi, że Sebastian przywiózł cię tutaj w pośpiechu. Potem służba zaczęła szeptać, że szykujesz się do opuszczenia królestwa.”

Jego spokojny głos niósł ciężar człowieka przywykłego do odkrywania prawdy. „Może zechcesz wyjaśnić, co zaszło między tobą a moim synem?”

Jej wymuszony uśmiech zniknął. Opuściła wzrok na drżące dłonie, próbując poskładać rozproszone myśli. Powiedzenie królowi Edwardowi prawdy wydawało się jak oddanie ostatniego strzępu godności.

Był dla niej zawsze życzliwy podczas małżeństwa, okazywał ojcowską czułość, jakiej nigdy nie zaznała od własnego ojca. To w końcu król Edward zaaranżował jej ślub z Sebastianem, by uratować jej zbankrutowane księstwo.

W końcu podniosła głowę, spotykając jego spokojne spojrzenie z resztką odwagi, jaką zdołała w sobie znaleźć.

„Sebastian i ja... nasze małżeństwo zostało unieważnione”, powiedziała cicho, a słowa zawisły w powietrzu pachnącym ziołami niczym spowiedź.

Srebrne brwi króla Edwarda zmarszczyły się, lecz jego reakcja ją zaskoczyła. Zamiast królewskiego gniewu zobaczyła głębokie rozczarowanie — a nawet ojcowski żal — w jego oczach.

„Unieważnione?” powtórzył ledwie szeptem.

Evangeline skinęła powoli głową, każdy ruch wydawał się zdradą. „Znalazł miłość gdzie indziej. Lady Cordelia nosi jego dziecko.”

Między nimi zapadła ciężka cisza, przerywana jedynie delikatnym trzaskaniem kominka i odległymi dźwiękami nocy sączącymi się do dworu. Król Edward westchnął głęboko, przecierając dłonią brodatą twarz.

„Jest mi naprawdę przykro, Evangeline”, powiedział z autentycznym żalem. „Zasłużyłaś na więcej, niż dał ci mój syn. Obawiam się, że zawiodłem go w sprawach serca.”

Gardło Evangeline ścisnęły niewylane łzy. „To już nie ma znaczenia, Wasza Wysokość. Muszę opuścić to królestwo. Zostanie tutaj... zniszczy to, co ze mnie jeszcze zostało.”

Król Edward patrzył na nią z przenikliwością władcy, który przez dekady czytał ludzkie serca. „Dokąd pójdziesz? Opuszczenie dworskiej ochrony to decyzja, której nie można podjąć lekkomyślnie. Rozumiesz, co znaczy być bez królewskiej opieki? Stać się tułaczką bez schronienia?”

Evangeline odwróciła wzrok, głos drżał mimo wysiłku. „Wszystko będzie lepsze, niż zostawanie tutaj i patrzenie, jak Sebastian buduje szczęście z inną kobietą.”

Król Edward wolno wypuścił powietrze, kręcąc głową z czymś, co mogło być podziwem. „Masz w sobie niezwykłą determinację. Ale nie pozwolę ci wyruszyć w świat bez ochrony i środków.”

„Nie potrzebuję jałmużny od korony”, odparła zranioną godnością, choć w jej głosie zabrakło pewności.

Ignorując protest, król Edward sięgnął do dubletu i wyciągnął zapieczętowaną kopertę z królewską pieczęcią. Podał ją jej z wyważoną neutralnością.

„Weź to.”

Evangeline zawahała się, przyglądając się kopercie z ostrożnością. „Co to jest, Wasza Wysokość?”

„List polecający”, wyjaśnił król spokojnym tonem. „Oraz wskazówki do bezpiecznego miejsca. Okaż go księciu Alexandro z Meridii — to będą wszystkie referencje, jakich potrzebujesz.”

Zmarszczyła brwi w zamyśleniu. Meridia była odległym księstwem, tygodnie podróży przez górskie przełęcze.

Usta króla Edwarda wygięły się w ledwie dostrzegalny, znaczący uśmiech, który zdradzał misternie ułożone plany. „Jeśli jesteś zdeterminowana odejść, jedź tam, gdzie będziesz bezpieczna i doceniona.”

Łzy napłynęły jej do oczu, gdy ściskała kopertę przy piersi jak ostatnią deskę ratunku. „Kim jest książę Alexandro?” zapytała, ledwie przebijając się głosem przez szum wiatru za oknami.

Uśmiech króla Edwarda pogłębił się, choć w oczach wciąż tkwił smutek.

„Wkrótce sama się przekonasz, moja droga. Niech Bóg błogosławi twoją podróż. Choć nie jesteś już moją synową, zawsze będziesz miała mój szacunek i uczucie.”

Nim zdołała zadać palące ją pytania, król Edward odwrócił się z królewską gracją i opuścił komnatę, zostawiając ją samą z tajemniczym listem i nieskończoną liczbą niepewności.

Gdy tylko drzwi się zamknęły, pieczołowicie budowana powściągliwość Evangeline rozpadła się w pył. Opadła na krzesło, przyciskając zapieczętowaną kopertę do piersi, a łzy spływały swobodnie po jej twarzy.

Waga wszystkiego — nieudane małżeństwo, jej sekretną ciążę, tę niespodziewaną dobroć ze strony króla — uderzyła ją falami.

Siedziała w migotliwym świetle świec, odrzucona księżniczka z bliźniakami rosnącymi w łonie i tajemniczym listem obiecującym schronienie w dalekiej krainie.

Przyszłość rozciągała się przed nią, niepewna i przerażająca, lecz po raz pierwszy od odkrycia zdrady Sebastiana poczuła małą iskrę nadziei.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Górskie powietrze przenikało pelerynę podróżną Evangeline niczym lód, gdy potykała się na niebezpiecznej ścieżce prowadzącej do posiadłości wspomnianej w liście króla Edwarda.

Nogi bolały ją od dni mozolnej wędrówki, serce wciąż waliło po ucieczce przed rozbójnikami przy gościńcu tego popołudnia.

Podróż do Meridii okazała się bardziej niebezpieczna, niż sobie wyobrażała. Samotna wędrówka, nawet w przebraniu kupca, czyniła z niej łatwy cel dla bandytów czających się w tych odludnych górskich przełęczach.

Przycisnęła skórzaną torbę do piersi, oddech zamieniał się w białe obłoki w mroźnym powietrzu, gdy parła naprzód przez narastający mrok.

Zapieczętowany list od króla Edwarda spoczywał bezpiecznie schowany w jej staniku — była to jej jedyna nadzieja na schronienie w tej obcej krainie.

Właśnie gdy przez bezlistne drzewa zamajaczyły ciepłe światła dworu, za plecami rozległ się tętent kopyt. Krew zastygła jej w żyłach. Znowu ją odnaleźli.

— Nie, nie znowu — wyszeptała rozpaczliwie, rzucając się w niepewny bieg mimo wyczerpania. Pochodnie majątku migotały przed nią niczym spadające gwiazdy, będąc jedyną latarnią bezpieczeństwa w nadciągającej nocy.

Grzmot kopyt narastał, zbliżał się, szorstkie głosy wykrzykiwały wulgarne groźby.

Jej nogi, osłabione podróżą i ciążą, w końcu odmówiły posłuszeństwa. Potknęła się i upadła ciężko na kamienistą ścieżkę, dłonie raniąc o ostre kamienie.

Evangeline przekręciła się na plecy, serce waliło jej jak oszalałe, gdy z drzew wyłonili się jeźdźcy. Trzech mężczyzn na koniach, twarze ukryte w cieniu, ale ich zamiary były aż nazbyt czytelne.

Zamknęła oczy, jedna ręka instynktownie powędrowała, by ochronić nienarodzone dzieci, gotowa na wszystko, co miało się wydarzyć.

Ostry dźwięk dobywanej stali sprawił, że drgnęła, po czym usłyszała szczęk metalu i mokry dźwięk ostrza rozcinającego ciało.

Bolesne krzyki odbiły się echem po lesie, potem ciężkie uderzenia ciał padających na ziemię.

— Czy jest pani ranna? — zapytał głęboki, rozkazujący głos.

Oczy Evangeline otworzyły się szeroko. Nad nią stała wysoka postać, miecz lśnił świeżą krwią w blasku księżyca.

Był potężnej postury, o szerokich ramionach i postawie zdradzającej szlachetne pochodzenie oraz wojskowe wyszkolenie. Ciemne włosy zmierzwione po walce, przenikliwe oczy lustrowały ją z uwagą typową dla wojownika.

Odruchowo odsunęła się do tyłu, umysł wciąż miał zamęt. Skąd mogła wiedzieć, czy nie stanowi kolejnego zagrożenia — może przewodził innej bandzie złodziei.

— Co panią sprowadza w te strony? — zażądał, tonem nieznoszącym sprzeciwu. — Proszę się przedstawić.

Myśli Evangeline z trudem nadążały za jego słowami. Oficjalny ton, wykształcony akcent — to nie był zwykły zbój.

Uczucie ulgi zalało ją, gdy zrozumiała, że nadeszło jej wybawienie. Drżącymi dłońmi sięgnęła po kopertę od króla Edwarda i podała ją swojemu wybawcy.

— Co to takiego? — zapytał, przyjmując list z wyraźną ciekawością.

— Od... Jego Królewskiej Mości króla Edwarda — zdołała wyszeptać, głos zdarty ze zmęczenia i strachu.

Szlachcic złamał królewską pieczęć, oczy przebiegały tekst z rosnącą intensywnością.

Jego surowy wyraz twarzy przemienił się w coś trudnego do odczytania — zaskoczenie, rozpoznanie, może nawet podziw — po czym spojrzał na nią z nowym zainteresowaniem.

— Straże! — zawołał ostrym głosem.

Z cienia wyłoniło się dwóch opancerzonych mężczyzn, dłonie spoczywały na rękojeściach mieczy.

— Natychmiast odprowadzić damę do dworu — rozkazał tonem niedopuszczającym sprzeciwu. — Zajmijcie się nią z najwyższą troską i szacunkiem.

Evangeline mrugnęła zaskoczona, gdy strażnicy podeszli z delikatną uprzejmością, oferując pomoc zamiast brutalności.

— Zaczekajcie — zaczęła, zmieszanie malowało się na jej twarzy.

— Zapewniam, że nic pani nie grozi — szlachcic zapewnił ją, jego postawa była teraz opiekuńcza, nie groźna. — Jest pani już bezpieczna. Pod moją ochroną nic złego się pani nie stanie.

Wewnątrz wspaniałego dworu Evangeline otoczyło niespodziewane ciepło i gościnność.

Służba krzątała się z autentyczną troską, przygotowując jej gorącą kąpiel, oferując świeże ubrania godne jej pozycji i pierwszy porządny posiłek od wielu dni.

Początkowo się wahała, niepewna, czy ufać takiej uprzejmości po koszmarach podróży, lecz głód i zmęczenie szybko zwyciężyły ostrożność.

Jadła z wdzięcznością, aromatyczny gulasz i świeży chleb koiły zarówno jej skołatane nerwy, jak i pusty żołądek.

Kiedy kończyła posiłek w eleganckiej jadalni, do sali wszedł szlachcic z lasu. Jego obecność zdawała się zdominować całą przestrzeń; służba kłaniała się z szacunkiem, po czym cicho się oddalała.

Evangeline pospiesznie wstała, wykonując właściwy dworski ukłon mimo pożyczonych ubrań.

— Dziękuję — powiedziała cicho, głos wciąż drżał od emocji. — Dziękuję, że przyjął mnie pan pod swój dach, panie.

Mężczyzna skrzyżował ramiona, na ustach pojawił się cień uśmiechu. — To nie jest wyłącznie mój dom.

Evangeline podniosła wzrok, zmieszanie odbijało się w jej zmęczonych rysach. — Obawiam się, że nie rozumiem, panie.

— To nasz dom — odparł po prostu, ciemne oczy kryły tajemnice, których nie była jeszcze w stanie pojąć.

Zmarszczyła brwi, próbując zrozumieć. — Nasz dom?

Skinął powoli głową, wyraz twarzy spoważniał. — Bo jesteś moją siostrą.

Łyżka wypadła z jej bezwładnych palców, szczęka opadła w zupełnym osłupieniu. — Siostrą?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa