Damien
„Mmm, przeleciałeś mnie tak mocno, że wciąż czuję cię w sobie.”
Jestem zajebisty.
Załatwmy to od razu.
Wiem, kim jestem. Jestem Damien, Alfa Stada Księżycowego Półksiężyca, postrach wyrzutków, szanowany przez starszyznę i, tak, uwielbiany przez kobiety. Kocham piękne rzeczy. Kocham władzę. I kocham kobiety.
Nie w ten emocjonalny, ckliwy sposób. Doceniam je – krągłość uda, trzepot rzęs, dźwięk, który wydaje kobieta, kiedy jęczy moje imię. O taki rodzaj docenienia chodzi.
Więc tak, nawet jeśli jestem żonaty z Felicią, która, swoją drogą, jest oszałamiająca, naprawdę – piękna jak bogini – wciąż nie zawsze mogę kontrolować, dokąd wędruje mój wzrok. Albo ręce.
Nie zrozum mnie źle. Felicia to sama delikatność. Cicha gracja. Wchodzi do pokoju i świat zwalnia. Ale czasem potrzebuję ognia. Chaosu. Potrzebuję kogoś, kto gryzie, kto drapie mnie po plecach i ciągnie za włosy, kiedy ją niszczę.
I właśnie taka jest Danielle.
Danielle to kobieta, która chodzi tak, jakby była właścicielką uwagi każdego mężczyzny i śmiała im zaprzeczyć. Długie nogi, czerwone usta, dzikie oczy. Jest lekkomyślna. Uzależniająca. I zupełnie inna niż Felicia.
Dlatego ją lubię.
Danielle daje mi to, czego Felicia nie potrafi. Nie mówię o miłości. Mam na myśli wolność. Pozwolenie, by być dupkiem, którym naprawdę jestem, bez wstydu. Felicia? Patrzy na mnie, jakbym mógł być kimś więcej. Danielle? Kocha mnie takim potworem, jakim już jestem.
Więc tak, ukrywałem Danielle. Bo wiedziałem, że to, co robię, jest złe. Ale podobało mi się, że mam obie. Felicia – światło księżyca. Danielle – pożar. A ja? Jestem idiotą stojącym pomiędzy, bawiącym się w boga.
Siedzieliśmy w salonie, na kanapie, mój tors nagi, palce wplątane w włosy Danielle, gdy obejmowała mnie na kolanach. Jej usta były spuchnięte. Jej głos, szept przy mojej szyi.
„Doprowadzasz mnie do szału” – wyszeptała, sunąc językiem wzdłuż linii mojej szczęki.
Oparłem głowę. Moje palce wbiły się w jej talię, zaborczo. „Lubisz to, co?”
Zachichotała, ocierając się o mnie, przesyłając przez moje ciało falę pożądania.
„Wiesz, że tak,” szepnęła. „Ale… co z twoją małą Luną?” Jej ton ociekał drwiną. „Ona jest z tym okej?”
Wtedy mój mózg się zatrzymał.
Felicia.
Felicia, z delikatnymi dłońmi, nieśmiałym uśmiechem, sposobem, w jaki przyciskała policzek do mojego torsu, jakby to było jej miejsce.
Mrugnąłem. Oczywiście, że jest z tym okej. No bo… czemu miałaby nie być?
„Zna swoje miejsce,” mruknąłem, bardziej do siebie niż do Danielle. „Wie, co znaczy być złączoną ze mną.”
Danielle odsunęła się, patrząc na mnie z kpiącym uśmieszkiem. „Więc jestem twoim brudnym sekretem?”
„Nie, ty jesteś—” Przerwałem. Nie wiedziałem, kim jest. Odwróceniem uwagi? Grzechem? A może po prostu tym, czego chciałem, nawet jeśli wiedziałem, że nie powinienem.
Danielle przechyliła głowę, przesuwając palcami po moim torsie. A potem wydęła usta. „W końcu się wyda, a wtedy mnie zostawisz.” Danielle zaczęła płakać i wtuliła się we mnie.
Zachichotałem ponuro. „Nie dowie się.”
Ale wtedy, od tyłu, weszła żona Felicii.
„Damien! Mam ci coś do powiedzenia—”
Podniosłem wzrok, gdy usłyszałem otwierające się drzwi – zbyt gwałtownie, zbyt ostro. W żołądku ścisnęło mnie, zanim jeszcze ją zobaczyłem.
Felicia.
Przez pół sekundy zamarłem. Potem zadziałał instynkt. Zamaskowałem to – pozwoliłem, by moja twarz przybrała obojętny wyraz, jak zawsze przy niej. Jak musiałem.
„Felicia” – powiedziałem płasko, nie zabierając ramienia z Danielle. Potrzebowała pocieszenia, a szczerze mówiąc, ja też potrzebowałem wymówki. „Co tu robisz?”
Jej usta zadrżały, ale nie zapłakała. Oczywiście, że nie. To nie w jej stylu.
„Mieszkam tutaj” – powiedziała, jej głos ledwo kontrolowany. „Co tu się dzieje?”
Danielle poruszyła się na mnie, unosząc zapłakaną twarz tylko na tyle, by zobaczyć Felicię. Jej oczy rozszerzyły się, czerwone i opuchnięte, zanim jeszcze mocniej wtuliła twarz w mój tors, jakby mogła tam zniknąć. Boże, co za bałagan.
„Nie teraz, Felicio” – powiedziałem, już czując, jak zaczyna mnie boleć głowa. „Nie widzisz, że jestem zajęty?”
„Zajęty?” Jej głos podskoczył, ostry z niedowierzania. „Bardzo dobrze widzę, czym jesteś zajęty!”
Westchnąłem i pogłębiłem grymas. Nie miałem na to siły – nie dziś. Nie kiedy wszystko już wymykało się spod kontroli.
Zrobiła krok naprzód, zaciśnięte pięści przy bokach. Znałem to spojrzenie. Była na krawędzi. Znowu.
Zawsze uważała, że jestem zimny. Dystansujący się. I może taka była prawda. Ale do diabła, co miałem jej dać, skoro sam nie wiedziałem, co jeszcze mi zostało?
„Muszę z tobą porozmawiać” – powiedziała, nagle pewniejszym tonem.
„Nie teraz” – mruknąłem, nie spuszczając wzroku z Danielle, choć czułem obecność Felicii jak napięty drut, zbyt blisko i zbyt znajomo.
„Nie pytam” – warknęła.
To sprawiło, że spojrzałem na nią. Naprawdę spojrzałem. Podniosła podbródek, oczy płonęły. Coś było inaczej. Coś ostatecznego.
„Co jest tak ważnego, że musisz mi teraz przerywać?” zapytałem, mój głos był niski. Nienawidziłem, jak był spięty.
Nie ustąpiła. Oczywiście, że nie. „Chcę rozwodu.”
Te słowa spadły jak policzek – nie, jak cios. Przez chwilę mogłem tylko gapić się na nią.
Danielle westchnęła przy mnie, znieruchomiała, ale ledwo to zauważyłem.
„Co właśnie powiedziałaś?” zapytałem, chociaż słyszałem. Każda sylaba paliła mnie w piersi.
„Słyszałeś mnie” – powiedziała, spokojnie tak, że aż mnie to przeraziło. „Chcę rozwodu.”
Potem upuściła coś – kopertę. Uderzyła o podłogę z żałosnym dźwiękiem, ale to zabrzmiało w moim wnętrzu jak grzmot.
Odwróciła się i wyszła, jakby nic nie łamała. Jakby to nie miało znaczenia.
A ja mogłem tylko stać – obejmując kogoś innego – podczas gdy kobieta, z którą myślałem, że spędzę życie, odchodziła zabierając wszystko, czego jej nie dałem... i coś, o czym nawet nie wiedziałem.
Boże. Co ja zrobiłem?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Damien
„Chcesz czego?”
Słowa opuściły moje usta z kpiącym śmiechem—ostrym, zimnym, odbijającym się echem od marmurowych podłóg naszej rezydencji niczym wystrzał. Oparłem się wygodnie w fotelu, założyłem ręce na piersi, patrząc, jak się rozpada. „Rozwodu? Serio, Felicia?”
„Tak, mówię serio!” krzyknęła, jej głos się załamał. Łzy spływały jej po twarzy, ale nie drgnąłem. Ona zawsze płakała. To nie było nic nowego.
Odwróciła się, jakby chciała wyjść, ale ja pozostałem na miejscu. Mój uśmiech zgasł w chwili, gdy zniknęła mi z oczu. Pochyliłem się do przodu, łokcie na kolanach, gapiąc się w pustkę, jakby mogła dać mi odpowiedzi. „Chyba naprawdę postradałaś zmysły, co?” mruknąłem.
„Powiedziałam, przestań mnie wyśmiewać!” warknęła z drugiego końca pokoju, wracając tak, jakby nigdy nie wyszła. Jej pięści były zaciśnięte, pierś unosiła się i opadała, jakby ledwo panowała nad sobą. „Mam dość, Damien. Nie dam już rady!”
Powoli podniosłem na nią wzrok, mówiąc jadowicie: „Nie dasz rady czego dokładnie? Mieszkać w tym pałacu? Nosić diamenty? Cieszyć się urokami bycia moją żoną?” Wstałem. „A może dlatego, że nie pełzam za tobą jak jakiś bity kundel?”
Jej ramiona zaczęły drżeć jeszcze mocniej, ale głos—Boże, nie pękł. „Mieszkałam w tym domu, Damien, ale nigdy nie czułam się tutaj u siebie. Byłam twoją żoną, ale nigdy partnerką. Traktujesz mnie jak plakietkę z imieniem. Jak trofeum, które zbiera kurz w twoim cieniu.”
Zacisnąłem szczękę. To zabolało bardziej, niż pokazałem. „Więc to naprawdę się dzieje,” powiedziałem w końcu. „Naprawdę myślisz, że wyjście cokolwiek rozwiąże?”
„To początek,” odparła, z podniesioną brodą, jakby przed chwilą nie płakała.
„Niewiarygodne,” syknąłem.
„Mam dość bycia nieszczęśliwą, Damien!” krzyknęła. „Myślałam—może—gdybyśmy mieli dziecko—”
Krew mi zamarzła. Wstałem tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało za mną.
„Nawet się nie waż.” Mój głos stężał, groźny. „Nie potrzebuję od ciebie dziecka, Felicia. Nigdy nie potrzebowałem i nigdy nie będę.”
Cisza po tych słowach była ogłuszająca.
Jej twarz zbladła. Chwyciła oparcie krzesła, jakby miała się zaraz przewrócić. „Ty... ty tak nie myślisz.”
„Ależ myślę.” Zaśmiałem się—sucho i gorzko. „Myślałaś, że dziecko nas naprawi? Nigdy nie było żadnego ‘nas’. I na pewno nie chcę dziecka z wilkiem bez wilka, jak ty.”
Jej oczy zgasły, jakbym zgasił ostatni płomień światła w niej. A jednak się wyprostowała. „Więc pozwól mi odejść. Podpisz papiery rozwodowe.”
Mrugnąłem. „Papiery? Przyniosłaś je?”
Nie odpowiedziała. Po prostu pobiegła na górę jak kobieta, która ma misję. Stałem nieruchomo, powietrze wokół mnie iskrzyło napięciem.
Minęły minuty, zanim wróciła—z papierami w ręku. Wcisnęła je we mnie, jakby to była broń naładowana do pełna.
„Jak długo to planowałaś?” zapytałem, mrużąc oczy.
„To nie ma znaczenia,” odburknęła. „Po prostu podpisz.”
Wziąłem je powoli, przewracając kartka po kartce, jakby dawała mi pożegnanie wyrażone tuszem i paragrafami. „Naprawdę to przemyślałaś.” Spojrzałem jej w oczy. „Ale zapomniałaś o jednym.”
„O czym?”
Podszedłem bliżej, głosem cichym i niebezpiecznym. „Jak podpiszę, to koniec. Bez drugich szans. Bez powrotów. Bez żalu. Na pewno tego chcesz?”
„Jestem pewna,” wyszeptała, ale ręka jej drżała.
„Jesteś żałosna,” powiedziałem, choć paliło mnie w piersi, gdy to mówiłem.
„Podpisz te cholerne papiery, Damien!”
Dobrze.
Chwyciłem długopis, zamaszyście podpisałem się na liniach, jakbym wycinał ją z mojego życia. Gdy skończyłem, rzuciłem papiery jej pod nogi. „Proszę. Jesteś szczęśliwa?”
Schyliła się, podniosła je powoli—jakby były ciężkie. Jakby ledwo mogła je utrzymać.
„Nie przychodź potem płakać do mnie,” ostrzegłem jeszcze, głosem zimnym jak stal.
Nie obejrzała się. Po prostu odwróciła się, weszła po schodach i zostawiła mnie w ruinach, które zbudowaliśmy razem.
A ja pozwoliłem jej odejść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Usłyszałem, jak jej drzwi kliknęły, zanim ją zobaczyłem. Powolne, celowe kroki, nieomylny dźwięk kół walizki, ciągnącej się za nią jak znaki interpunkcyjne do cichego pożegnania.
Zostałem na kanapie, wyciągnięte nogi, ramiona szeroko oparte. Swobodnie. A przynajmniej tak udawałem. Serce miałem zaciśnięte w pięść, ale nie zamierzałem jej tego pokazać.
Wtedy ją zobaczyłem.
Felicia.
Włosy spięte, twarz twarda jak kamień. Nawet na mnie nie spojrzała. Po prostu szła dalej.
— Dokąd myślisz, że idziesz? — Mój głos przeciął ciszę, głęboki i twardy.
Zamarła, ale się nie odwróciła. Nawet nie drgnęła.
Wstałem. — Zadałem ci pytanie, Felicio. — Mój głos podniósł się, teraz ostry. — Czy ty w ogóle rozumiesz, co to znaczy opuścić tę watahę? Co zamierzasz zrobić — wędrować po rubieżach z walizką i dumą?
Cisza. Tylko ta przeklęta cisza, której zawsze używała, gdy chciała mnie ukarać.
Podszedłem do niej, wzrok utkwiłem w jej oczach jak wyzwanie. — Dobrze. Milcz. Ale kiedy mój ojciec zapyta, co się stało, lepiej nie przedstawiaj mnie jako tego złego. To ty chciałaś odejść. Ty do tego doprowadziłaś. Powiedz mu to.
Jej wzrok opadł na kopertę — tę kopertę. Tę, która wypadła jej z ręki, kiedy weszła i zobaczyła mnie z... nią.
Podążyłem za jej spojrzeniem. To wciąż leżało na podłodze, jak dowód mojego najgorszego momentu. Jak ciężar, którego żadne z nas nie mogło zignorować.
Schyliła się, podniosła ją powoli, wciąż nie patrząc mi w oczy. Potem — po prostu — odwróciła się i wyszła.
Bez pożegnania. Bez kłótni. Po prostu... zniknęła.
Zastygnąłem, pięści zaciśnięte przy bokach, szczęka napięta. Każdy instynkt krzyczał, by ją zatrzymać. Ale nie ruszyłem się. Nie mogłem. Duma zatrzasnęła mnie jak cholerny łańcuch.
Przez okno zobaczyłem, jak zbliża się do bramy. Blask księżyca oświetlił jej włosy i przez chwilę wyglądała niemal... na wolną.
Za mną powietrze się zmieniło — ciepłe, słodkie jaśminem i żarem. Danielle. Jej ramiona objęły mój tors, usta musnęły moje ramię.
— Ciii — wyszeptała, przesuwając palcami po mojej klatce. — Zrobiłeś to, co trzeba. Ona nigdy cię tak naprawdę nie widziała.
Nie odpowiedziałem. Nie mogłem. Smak winy był gorzki na moim języku.
Danielle pochyliła się, pocałowała mnie w szyję, miękko i powoli. — Dziękuję, że mnie wybrałeś — wymruczała, głosem jak jedwab.
Przełknąłem ślinę, szczęka naprężona. — Nie wybrałem ciebie.
Jej oddech zadrżał. Zesztywniała przy mnie.
Chwila ciszy, potem cofnęła się na tyle, by spojrzeć mi w oczy — ostre, nieczytelne. — Cóż... — Jej dłoń przesunęła się na brzuch. — Przynajmniej wybrałeś nasze dziecko.
Jej uśmiech rozwinął się powoli, zimny jak blask księżyca na ostrzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować