Damien
„Chcesz czego?”
Słowa opuściły moje usta z kpiącym śmiechem—ostrym, zimnym, odbijającym się echem od marmurowych podłóg naszej rezydencji niczym wystrzał. Oparłem się wygodnie w fotelu, założyłem ręce na piersi, patrząc, jak się rozpada. „Rozwodu? Serio, Felicia?”
„Tak, mówię serio!” krzyknęła, jej głos się załamał. Łzy spływały jej po twarzy, ale nie drgnąłem. Ona zawsze płakała. To nie było nic nowego.
Odwróciła się, jakby chciała wyjść, ale ja pozostałem na miejscu. Mój uśmiech zgasł w chwili, gdy zniknęła mi z oczu. Pochyliłem się do przodu, łokcie na kolanach, gapiąc się w pustkę, jakby mogła dać mi odpowiedzi. „Chyba naprawdę postradałaś zmysły, co?” mruknąłem.
„Powiedziałam, przestań mnie wyśmiewać!” warknęła z drugiego końca pokoju, wracając tak, jakby nigdy nie wyszła. Jej pięści były zaciśnięte, pierś unosiła się i opadała, jakby ledwo panowała nad sobą. „Mam dość, Damien. Nie dam już rady!”
Powoli podniosłem na nią wzrok, mówiąc jadowicie: „Nie dasz rady czego dokładnie? Mieszkać w tym pałacu? Nosić diamenty? Cieszyć się urokami bycia moją żoną?” Wstałem. „A może dlatego, że nie pełzam za tobą jak jakiś bity kundel?”
Jej ramiona zaczęły drżeć jeszcze mocniej, ale głos—Boże, nie pękł. „Mieszkałam w tym domu, Damien, ale nigdy nie czułam się tutaj u siebie. Byłam twoją żoną, ale nigdy partnerką. Traktujesz mnie jak plakietkę z imieniem. Jak trofeum, które zbiera kurz w twoim cieniu.”
Zacisnąłem szczękę. To zabolało bardziej, niż pokazałem. „Więc to naprawdę się dzieje,” powiedziałem w końcu. „Naprawdę myślisz, że wyjście cokolwiek rozwiąże?”
„To początek,” odparła, z podniesioną brodą, jakby przed chwilą nie płakała.
„Niewiarygodne,” syknąłem.
„Mam dość bycia nieszczęśliwą, Damien!” krzyknęła. „Myślałam—może—gdybyśmy mieli dziecko—”
Krew mi zamarzła. Wstałem tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało za mną.
„Nawet się nie waż.” Mój głos stężał, groźny. „Nie potrzebuję od ciebie dziecka, Felicia. Nigdy nie potrzebowałem i nigdy nie będę.”
Cisza po tych słowach była ogłuszająca.
Jej twarz zbladła. Chwyciła oparcie krzesła, jakby miała się zaraz przewrócić. „Ty... ty tak nie myślisz.”
„Ależ myślę.” Zaśmiałem się—sucho i gorzko. „Myślałaś, że dziecko nas naprawi? Nigdy nie było żadnego ‘nas’. I na pewno nie chcę dziecka z wilkiem bez wilka, jak ty.”
Jej oczy zgasły, jakbym zgasił ostatni płomień światła w niej. A jednak się wyprostowała. „Więc pozwól mi odejść. Podpisz papiery rozwodowe.”
Mrugnąłem. „Papiery? Przyniosłaś je?”
Nie odpowiedziała. Po prostu pobiegła na górę jak kobieta, która ma misję. Stałem nieruchomo, powietrze wokół mnie iskrzyło napięciem.
Minęły minuty, zanim wróciła—z papierami w ręku. Wcisnęła je we mnie, jakby to była broń naładowana do pełna.
„Jak długo to planowałaś?” zapytałem, mrużąc oczy.
„To nie ma znaczenia,” odburknęła. „Po prostu podpisz.”
Wziąłem je powoli, przewracając kartka po kartce, jakby dawała mi pożegnanie wyrażone tuszem i paragrafami. „Naprawdę to przemyślałaś.” Spojrzałem jej w oczy. „Ale zapomniałaś o jednym.”
„O czym?”
Podszedłem bliżej, głosem cichym i niebezpiecznym. „Jak podpiszę, to koniec. Bez drugich szans. Bez powrotów. Bez żalu. Na pewno tego chcesz?”
„Jestem pewna,” wyszeptała, ale ręka jej drżała.
„Jesteś żałosna,” powiedziałem, choć paliło mnie w piersi, gdy to mówiłem.
„Podpisz te cholerne papiery, Damien!”
Dobrze.
Chwyciłem długopis, zamaszyście podpisałem się na liniach, jakbym wycinał ją z mojego życia. Gdy skończyłem, rzuciłem papiery jej pod nogi. „Proszę. Jesteś szczęśliwa?”
Schyliła się, podniosła je powoli—jakby były ciężkie. Jakby ledwo mogła je utrzymać.
„Nie przychodź potem płakać do mnie,” ostrzegłem jeszcze, głosem zimnym jak stal.
Nie obejrzała się. Po prostu odwróciła się, weszła po schodach i zostawiła mnie w ruinach, które zbudowaliśmy razem.
A ja pozwoliłem jej odejść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Usłyszałem, jak jej drzwi kliknęły, zanim ją zobaczyłem. Powolne, celowe kroki, nieomylny dźwięk kół walizki, ciągnącej się za nią jak znaki interpunkcyjne do cichego pożegnania.
Zostałem na kanapie, wyciągnięte nogi, ramiona szeroko oparte. Swobodnie. A przynajmniej tak udawałem. Serce miałem zaciśnięte w pięść, ale nie zamierzałem jej tego pokazać.
Wtedy ją zobaczyłem.
Felicia.
Włosy spięte, twarz twarda jak kamień. Nawet na mnie nie spojrzała. Po prostu szła dalej.
— Dokąd myślisz, że idziesz? — Mój głos przeciął ciszę, głęboki i twardy.
Zamarła, ale się nie odwróciła. Nawet nie drgnęła.
Wstałem. — Zadałem ci pytanie, Felicio. — Mój głos podniósł się, teraz ostry. — Czy ty w ogóle rozumiesz, co to znaczy opuścić tę watahę? Co zamierzasz zrobić — wędrować po rubieżach z walizką i dumą?
Cisza. Tylko ta przeklęta cisza, której zawsze używała, gdy chciała mnie ukarać.
Podszedłem do niej, wzrok utkwiłem w jej oczach jak wyzwanie. — Dobrze. Milcz. Ale kiedy mój ojciec zapyta, co się stało, lepiej nie przedstawiaj mnie jako tego złego. To ty chciałaś odejść. Ty do tego doprowadziłaś. Powiedz mu to.
Jej wzrok opadł na kopertę — tę kopertę. Tę, która wypadła jej z ręki, kiedy weszła i zobaczyła mnie z... nią.
Podążyłem za jej spojrzeniem. To wciąż leżało na podłodze, jak dowód mojego najgorszego momentu. Jak ciężar, którego żadne z nas nie mogło zignorować.
Schyliła się, podniosła ją powoli, wciąż nie patrząc mi w oczy. Potem — po prostu — odwróciła się i wyszła.
Bez pożegnania. Bez kłótni. Po prostu... zniknęła.
Zastygnąłem, pięści zaciśnięte przy bokach, szczęka napięta. Każdy instynkt krzyczał, by ją zatrzymać. Ale nie ruszyłem się. Nie mogłem. Duma zatrzasnęła mnie jak cholerny łańcuch.
Przez okno zobaczyłem, jak zbliża się do bramy. Blask księżyca oświetlił jej włosy i przez chwilę wyglądała niemal... na wolną.
Za mną powietrze się zmieniło — ciepłe, słodkie jaśminem i żarem. Danielle. Jej ramiona objęły mój tors, usta musnęły moje ramię.
— Ciii — wyszeptała, przesuwając palcami po mojej klatce. — Zrobiłeś to, co trzeba. Ona nigdy cię tak naprawdę nie widziała.
Nie odpowiedziałem. Nie mogłem. Smak winy był gorzki na moim języku.
Danielle pochyliła się, pocałowała mnie w szyję, miękko i powoli. — Dziękuję, że mnie wybrałeś — wymruczała, głosem jak jedwab.
Przełknąłem ślinę, szczęka naprężona. — Nie wybrałem ciebie.
Jej oddech zadrżał. Zesztywniała przy mnie.
Chwila ciszy, potem cofnęła się na tyle, by spojrzeć mi w oczy — ostre, nieczytelne. — Cóż... — Jej dłoń przesunęła się na brzuch. — Przynajmniej wybrałeś nasze dziecko.
Jej uśmiech rozwinął się powoli, zimny jak blask księżyca na ostrzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Damien
„Co ty powiedziałaś?!”
„Jestem w ciąży,” odpowiedziała cicho, ale stanowczo. „Zostaniesz ojcem. W końcu.”
Stał bez ruchu.
To powinien być moment radości. Ulgi. Może nawet dumy. Ale nie czuł… nic. Żadnej iskry. Żadnego ciepła. Tylko echo jej słów wiszące w przestrzeni między nimi.
Ona patrzyła na niego uważnie, wzrokiem przeczesując jego twarz jak pole bitwy—czekając na reakcję, pragnąc jej. Wtedy to zobaczył—ten drobny płomyk nadziei w jej spojrzeniu, sposób w jaki jej ramiona się napięły, przygotowując się na ciężar jego milczenia.
Ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć—zanim mógł skłamać, powiedzieć prawdę, albo znaleźć wyraz twarzy, jaki powinien mieć—drzwi gwałtownie się otworzyły.
Do pokoju wpadł strażnik, zdyszany. „Alfa, Luna… ona zemdlała!”
Krew mi zamarzła w żyłach. Byłem na nogach w mgnieniu oka. „Gdzie?” warknąłem, już go wyprzedzając.
Na zewnątrz zobaczyłem ją—Felicję—rozciągniętą na trawie, jakby coś istotnego zostało z niej wyrwane. Ściśnięło mnie w piersi. Danielle klęczała obok niej, rzucając mi spojrzenia, udawana panika malowała się na jej twarzy.
„Ona po prostu zemdlała, tak nagle!” Danielle ściskała brzuch, próbując wyglądać na przerażoną. Nawet jej nie zauważyłem.
Upadłem na kolana, uniosłem Felicję w ramionach. Była taka lekka. Zbyt lekka. Jej głowa opadła bezwładnie na moje ramię niczym złamana lalka. „Otwórzcie te cholerne drzwi,” warknąłem, nie dbając o to, jak surowo zabrzmiał mój głos.
Danielle pospiesznie szarpała klamkę, zanim w końcu otworzyła drzwi na oścież. Ostrożnie wsunąłem Felicję na tylne siedzenie, odgarnąłem włosy z jej twarzy, potem wsiadłem do przodu i trzasknąłem drzwiami.
Danielle usiadła obok mnie, cicho pociągając nosem. Nie odezwałem się słowem. Zacisnąłem szczękę. Myśli galopowały bez końca. Czy była chora? Czy przegapiłem jakieś znaki? Dlaczego, do cholery, nie zauważyłem tego wcześniej?
W szpitalu pielęgniarki natychmiast się nią zajęły. Stałem bezradny, zaciśnięte pięści, próbując oddychać przez narastający we mnie gniew i strach.
„Będzie dobrze,” wymamrotałem, ale nawet dla mnie samego brzmiało to słabo.
„Damien…” Głos Danielle wyrwał mnie z zamyślenia. Odwróciłem się do niej, a wyraz jej twarzy sprawił, że ścisnęło mnie w żołądku. Łzawa, krucha, drżąca.
„Mam nadzieję, że to nie przeze mnie,” wyszeptała, kładąc dłoń na brzuchu. „Czy to… przeze mnie? Przez nasze dziecko?”
Odwróciłem wzrok, zaciskając szczękę. Jej wyczucie czasu nigdy nie było przypadkowe.
„Miała walizki,” dodała, głos jej się załamał. „Odchodzi przeze mnie?”
Wciągnąłem drżący oddech. „To ona poprosiła o rozwód,” powiedziałem płasko. „Nie ja.”
Danielle zaczęła płakać mocniej. Złapałem ją, gdy zatoczyła się w moje ramiona. Nie miałem siły jej odepchnąć. Nie teraz. Nie w momencie, gdy wszystko zaczynało się sypać.
„Nigdy nie chciałam robić problemów,” zaszlochała w moją pierś. „Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy.”
Zamknąłem oczy. „To nie twoja wina,” powiedziałem cicho, choć sam już nie wiedziałem, kogo obwiniać.
Spojrzała na mnie, oczy błyszczące od łez. „Po prostu… nienawidzę patrzeć, jak cierpisz.”
Coś we mnie pękło. Może to była wina. Może zmęczenie. Może po prostu musiałem poczuć coś, co nie bolało. Pochyliłem się i pocałowałem ją.
Ona wtuliła się we mnie, jej dłonie znalazły się na mojej szyi. Pocałunek stał się głębszy, a rozsądek ulatniał się coraz dalej.
„Zabierz mnie do domu,” wyszeptała. „Proszę… tam, gdzie nikt nam nie przeszkodzi.”
Zawahałem się. Spojrzałem w stronę drzwi szpitala. Felicja tam była. Sama.
„Proszę,” powtórzyła Danielle, a to spojrzenie—te przeklęte łzy—wbiły się we mnie jak haczyki.
Usiadłem z powrotem za kierownicą i odpaliłem silnik. Pochyliła się, muskając ustami moje ucho.
Jęk wyrwał mi się z gardła, zanim zdążyłem go powstrzymać.
Odjechałem, nie oglądając się za siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować