passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV - Rozdział #7 - autor itsvlada

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Stałem przed drzwiami sali szpitalnej, z zaciśniętą szczęką, przechadzając się tam i z powrotem niczym uwięzione zwierzę. Mój wilk był niespokojny. Rozdrażniony. Każda sekunda zamkniętych drzwi rozdzierała coś głęboko we mnie.

Nawet na mnie nie spojrzała, kiedy ją wwozili. Gdy jej oczy spotkały się z moimi, poczułem się, jakby mnie tam nie było. Jakbym przestał się liczyć.

W końcu lekarz wyszedł, skinął uprzejmie głową i przeszedł obok mnie. „Jest w stabilnym stanie”, powiedział cicho. „Daj jej trochę czasu.”

Czas? Przecież tylko to jej dałem. Czas, by odeszła. Czas, by się rozpadła. Czas, by mnie znienawidziła.

Ruszam w stronę drzwi, ręka w połowie drogi do klamki, gdy w środku słyszę inny głos.

Alfa Magnus, mój ojciec.

Zamarłem.

On już tam z nią był.

Nie ruszyłem się. Stałem bez ruchu, serce waliło mi w piersi, nasłuchując przez cienkie drewno, jakby miał do tego jakiekolwiek prawo. Jakbym nie utracił wszelkich praw w chwili, gdy złamałem jej serce.

„Jak się czujesz? Co się stało?” — zapytał Alfa Magnus, jego głos był łagodny i pełen troski.

Jej głos — Boże, jej głos — był napięty, cichy. „Teraz już dobrze.”

Bzdura.

Kłamała jak z nut, a ja to wiedziałem. Ale to był ten rodzaj kłamstwa, który pozwalał jej przeżyć. Słyszałem to już wcześniej, zbyt wiele razy, i za każdym razem pozwalałem jej na to.

Magnus poruszył temat strażników. To, że ją tu przywiozłem w pośpiechu. Szepty. Plotki. Widziałem oczami wyobraźni, jak pewnie zaciska szczękę, próbując się nie rozpaść.

„Damien i ja... jesteśmy po rozwodzie.”

Moja klatka piersiowa się zacisnęła. To słowo teraz brzmiało ostatecznie — wyryte w kamieniu, wypalone na mojej skórze.

Opowiedziała mu wszystko. O tamtej kobiecie. O ciąży. Oparłem się plecami o ścianę, zamknąłem oczy. Nigdy nie nienawidziłem siebie bardziej niż w tej chwili.

„Przepraszam, Felicio. Zasłużyłaś na coś lepszego.”

Do diabła, że tak.

Powiedziała, że musi odejść. Że zostanie tu by ją zniszczyło. I mówiła poważnie.

Słyszałem, jak Magnus próbował ją powstrzymać — w jego głosie wyczułem ostrożność. Ostrzeżenia. Konsekwencje odejścia z watahy. Zostania wyrzutkiem.

Ale nie zamierzała zostać. Słyszałem to w jej głosie — złamanym, drżącym — a jednak niezłomnym.

Wtedy Alfa Magnus zrobił coś, czego się nie spodziewałem.

Podał jej kopertę.

„Może nie jesteś już żoną mojego syna”, powiedział cicho, „ale zawsze będziesz miała mój szacunek.” Te słowa zabolały bardziej niż cokolwiek innego.

Drzwi otworzyły się kilka chwil później, a Magnus przeszedł obok mnie bez słowa.

Zerknąłem do środka. Siedziała na krześle, przygarbiona, z pochyloną głową, ściskając kopertę tak, jakby to była jedyna rzecz, która ją trzymała w całości.

I płakała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Wiatr wył tej nocy wśród drzew, zimny i niespokojny. Stałem na balkonie domu Sfor Księżycowego Półksiężyca, z ramionami opartymi o poręcz, wpatrując się w ciemność. Pełnia wisiała wysoko, otulona cienką zasłoną chmur, rzucając upiorną poświatę na ziemię.

Coś było nie tak.

Nie umiałem tego wyjaśnić. Przez cały dzień czułem się dziwnie — napięcie skręcało się pod moją skórą niczym burza czekająca, by wybuchnąć. Powietrze było zbyt nieruchome. Noc zbyt cicha. Każdy mój instynkt drapał mnie od środka, ostrzegając przed czymś, co było tuż poza zasięgiem.

Od tygodni nie spałem dobrze. Odkąd wysłano zaproszenie na festiwal. Odkąd postanowiłem je przyjąć. Część mnie miała nadzieję, że udział w nim uciszy duchy. Część bała się, że je obudzi.

Ale tej nocy nie chodziło o festiwal.

Tej nocy zmieniło się coś innego.

Czułem to — puls, odległy i subtelny, jak uderzenie bębna wytłumione przez mgłę. Coś… ktoś… ocierał się o nici przeznaczenia, i czułem, że to nić, którą kiedyś znałem. Jak półzapomniany zapach. Jak bicie serca kiedyś związane z moim.

Nie wiedziałem, gdzie ona jest. Nie wiedziałem od lat. Ale ciężar jej nieobecności nigdy mnie nie opuszczał. Nosiłem go każdego dnia — w tym, jak pracuję, jak rządzę, jak trzymam wszystkich na dystans. A jednak, właśnie teraz, gdy stałem i patrzyłem w zimną pustkę lasu za domem, mógłbym przysiąc…

Ona tam była.

Gdzieś.

Walcząc o przetrwanie.

Zacisnąłem mocniej dłonie na balustradzie, szczęki mi się spięły. Już nie wierzyłem w przeznaczenie — porzuciłem tę myśl tamtej nocy, gdy odeszła — ale to… to nie był przypadek. Coś się zmieniło tej nocy w powietrzu.

Mój wilk poruszył się pod skórą, niespokojny.

Odwróciłem się od balkonu, a ostry stukot moich butów na podłodze rozbrzmiewał głośniej niż zwykle. Próbowałem odegnać to uczucie, próbowałem skupić się na raportach czekających na moim biurku. Spory graniczne. Najazdy wyrzutków. Negocjacje handlowe. Jak zwykle.

Ale nie mogłem usiąść. Nie mogłem oddychać normalnie. Nie mogłem pozbyć się chłodu, który wspinał mi się po kręgosłupie — irracjonalnej pewności, że jakaś część mnie właśnie przekroczyła próg, którego nie widziałem.

I po raz pierwszy od lat wyszeptałem jej imię.

„Felicia.”

Brzmiało jak krew, popiół i tęsknota. I nie wiedziałem dlaczego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Moja klatka piersiowa wydawała się gotowa zapaść, gdy wpadłem przez podwójne drzwi szpitala; jarzeniowe światła nad głową nie pomagały na pulsujący ból w czaszce. Danielle w końcu zasnęła, wtulona we mnie jak dziecko, i w chwili gdy byłem pewien, że się nie obudzi, po prostu stamtąd wyszedłem.

Potrzebowałem odpowiedzi. Musiałem zobaczyć Felicię.

Ale gdy wparowałem do jej sali, nogi mi się zatrzymały.

Pusto.

Łóżko było perfekcyjnie pościelone. Prześcieradła wsunięte z chirurgiczną precyzją. Okno uchylone, zasłona delikatnie falowała na wietrze, jakby mnie kpiła.

„Gdzie ona jest, do cholery?” warknąłem pod nosem, krążąc po pokoju jak uwięzione zwierzę. To nie miało sensu. Ledwo stała, gdy ją tu przywiozłem. Nie mogła tak po prostu zniknąć.

Odwróciłem się i ruszyłem korytarzem, ignorując spojrzenia pielęgniarek i pacjentów. Znalazłem gabinet lekarza i wszedłem bez pukania.

Notował coś na kartce, ale podniósł wzrok, gdy tylko wszedłem. Jego oczy lekko się zwęziły, jakby mnie oczekiwał.

„Gdzie ona jest?” warknąłem, podchodząc bliżej.

Jego twarz stężała, szczęka poruszała się, jakby żuł sekret, którego nie był pewien, czy chce wyjawić.

„Odeszła,” wymamrotał w końcu.

Mrugnąłem. „Ona co ?”

„Odeszła.”

Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Dłonie zacisnęły mi się w pięści.

„Co masz na myśli, że odeszła ? Ledwo stała na nogach!”

Lekarz odwrócił wzrok. Ta cisza tylko podsycała ogień w moim wnętrzu. Już miałem się odwrócić i rozerwać ten cholerny szpital na strzępy, gdy jego głos zatrzymał mnie w miejscu.

„Jestem ci wierny, Alfo,” powiedział cicho, niemal ostrożnie. „Ale musisz coś wiedzieć.”

Coś w jego tonie sprawiło, że odwróciłem się z powrotem. Powoli podszedłem do krzesła naprzeciwko jego biurka i usiadłem, wbijając w niego wzrok. „Więc mów.”

Wahał się. Tchórz.

„Teraz,” syknąłem.

Drgnął, po czym skinął głową. „Luna poprosiła mnie, bym ci nie mówił. Była bardzo stanowcza.”

Żołądek mi się przewrócił. „Co powiedziała?”

„Powiedziała, że nie chce cię obciążać.”

Obciążać?

Wziął oddech. „Jest w ciąży.”

To słowo do mnie nie dotarło od razu. Mózg natychmiast je odrzucił. „Co?”

„Jest w ciąży,” powtórzył, tym razem stanowczo. „Z twoim dzieckiem.”

Wstałem tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się za mną. Serce waliło mi o żebra, jakby chciało się wyrwać z piersi.

W ciąży?

Felicia?

Wpatrywałem się w niego, a pokój lekko wirował. „Ja—Ja nie wiedziałem…”

„Ona nie chciała, żebyś wiedział.”

Słowa lekarza były jak ostrza. Odwróciłem się, chcąc wyjść, potrzebowałem powietrza, potrzebowałem czegokolwiek, byle nie tej klaustrofobicznej ciszy, która mnie dusiła — ale wtedy dodał: „Nie nosi tylko dziecka, Alfo.”

Zamarłem.

„Co masz na myśli?”

Spojrzał mi prosto w oczy. „Bliźnięta.”

Nogi się pode mną ugięły. Oparłem się o ścianę, łapiąc powietrze krótkimi, urywanymi haustami.

Bliźnięta.

Ona nosiła moje bliźnięta.

Gardło mi się zacisnęło. Podłoga zaczęła się przechylać pod stopami. Nie mogłem myśleć. Nie mogłem oddychać.

Cały ten czas… jedyna rzecz, której pragnąłem. Dziedzic. Dziedzictwo. A ona to nosiła — nosiła ich — gdy ja wtulałem się w łóżku Danielle.

Pusty śmiech niemal wyrwał mi się z gardła, ale zgasł w środku.

„Ona odchodzi,” wymamrotałem, ledwo słysząc własny głos. „Zabiera ich i odchodzi.”

Lekarz nie powiedział ani słowa.

Przetarłem twarz obiema dłońmi. Wściekłość, żal, rozpacz — wszystko walczyło we mnie, rozrywając od środka.

„Bliźnięta…” wyszeptałem raz jeszcze, jakby wypowiedzenie tego na głos miało sprawić, że stanie się to prawdziwe.

Ale to było prawdziwe. I było już za późno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa