Danielle jęknęła pod moim ciałem, jej paznokcie drapały po moich plecach, jakby próbowała wyryć swoje imię w mojej skórze. Jej nogi mocno oplatały moje biodra, oddech miała gorący i szybki tuż przy moim uchu.
Ale ja widziałem tylko Felicię.
To, jak wyglądała, gdy znalazłem ją na ziemi. Krucha, blada. Ciężar jej bezwładnego ciała w moich ramionach nawiedzał mnie każdej nocy od tamtej pory. Ten obraz powrócił teraz jeszcze silniejszy, przeszywając rozgrzane ciało lodowatą wodą.
„Damien”, dyszała Danielle, kołysząc biodrami, by przyciągnąć mnie z powrotem. „Kochanie…”
Mrugnąłem, próbując zakotwiczyć się w teraźniejszości. Jej skóra była śliska od potu, ciało wyginało się, poruszało – ale nic z tego mnie nie poruszało. Nie naprawdę.
Spojrzała nagle w górę, a jej wyraz twarzy pociemniał. „Co tym razem jest kurwa nie tak?”
Zatrzymałem się, lekko się od niej odsunąłem, jedno ramię zarzuciłem sobie na oczy. „Po prostu jestem zmęczony.”
„Daj spokój z tymi bzdurami”, warknęła, siadając, zupełnie naga i wściekła. „Myślisz o niej, prawda?”
Jej słowa uderzyły jak policzek. Nie odpowiedziałem, nie musiałem. Już wiedziała.
Twarz Danielle wykrzywiła się, a jej głos nabrał jadu. „Dlaczego? Dlaczego wciąż się zadręczasz tą suką? Ona jest bezpłodna, Damien. Nawet nie mogła dać ci spadkobiercy. Czemu jesteś taki głupi?”
Słowo bezpłodna przeszyło mnie jak błyskawica.
Usiadłem powoli, krew zagotowała mi się pod skórą. „Co ty właśnie powiedziałaś?” – mój głos był niski, niebezpieczny.
Danielle patrzyła wyzywająco, bez skruchy. „Słyszałeś.”
Rzuciłem się zanim pomyślałem. Moja dłoń oplotła jej gardło, jeszcze nie mocno – ale wystarczająco, by uciszyć ją szokiem. Jej oczy rozszerzyły się, gdy przycisnąłem ją do łóżka, jej nagie ciało drżało pod ciężarem mojej furii.
„Pilnuj języka”, warknąłem, każda sylaba wibrowała mi w piersi. „Nikt nie mówi tak do swojego Alfy. Nawet ty.”
Jej usta się rozchyliły, oddech się urwał. „Przepraszam”, wychrypiała, głos cienki ze strachu… i czegoś jeszcze.
Zobaczyłem błysk w jej oczach – to nie była tylko skrucha, to było podniecenie. Nie była przestraszona. Prowokowała mnie.
Jej dłonie przesunęły się po moich ramionach, paznokcie lekko przejechały w dół, a jej głos zmiękł do mruczenia. „Masz rację”, wyszeptała. „Przepraszam, Alfo…”
Wyginała się pod moim ciałem, ponownie przyciskając się do moich bioder. Jej usta muskały moje ucho, gdy szeptała: „Ale ja mogę dać ci spadkobiercę. Ja mogę uczynić cię ojcem.”
Te słowa wsiąkały we mnie, niebezpieczne i słodkie.
Jej ciało poruszyło się, prowadząc mnie z powrotem w jej żar. Jej nogi znów mnie oplatały, a jej usta odnalazły moje z głodem, który nie był miłością, tylko zwycięstwem.
Odwzajemniłem pocałunek, pozwalając, by przejął mnie instynkt.
Ale gdzieś głęboko w środku twarz Felicii wciąż się unosiła. Jej głos, jej zapach, jej uparta iskra — one nie zniknęły.
Zabiorę ją później do domu. Wrócę i zabiorę ją do domu, przypomniałem sobie, gdy odpływałem w sen.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stałem przed drzwiami sali szpitalnej, z zaciśniętą szczęką, przechadzając się tam i z powrotem niczym uwięzione zwierzę. Mój wilk był niespokojny. Rozdrażniony. Każda sekunda zamkniętych drzwi rozdzierała coś głęboko we mnie.
Nawet na mnie nie spojrzała, kiedy ją wwozili. Gdy jej oczy spotkały się z moimi, poczułem się, jakby mnie tam nie było. Jakbym przestał się liczyć.
W końcu lekarz wyszedł, skinął uprzejmie głową i przeszedł obok mnie. „Jest w stabilnym stanie”, powiedział cicho. „Daj jej trochę czasu.”
Czas? Przecież tylko to jej dałem. Czas, by odeszła. Czas, by się rozpadła. Czas, by mnie znienawidziła.
Ruszam w stronę drzwi, ręka w połowie drogi do klamki, gdy w środku słyszę inny głos.
Alfa Magnus, mój ojciec.
Zamarłem.
On już tam z nią był.
Nie ruszyłem się. Stałem bez ruchu, serce waliło mi w piersi, nasłuchując przez cienkie drewno, jakby miał do tego jakiekolwiek prawo. Jakbym nie utracił wszelkich praw w chwili, gdy złamałem jej serce.
„Jak się czujesz? Co się stało?” — zapytał Alfa Magnus, jego głos był łagodny i pełen troski.
Jej głos — Boże, jej głos — był napięty, cichy. „Teraz już dobrze.”
Bzdura.
Kłamała jak z nut, a ja to wiedziałem. Ale to był ten rodzaj kłamstwa, który pozwalał jej przeżyć. Słyszałem to już wcześniej, zbyt wiele razy, i za każdym razem pozwalałem jej na to.
Magnus poruszył temat strażników. To, że ją tu przywiozłem w pośpiechu. Szepty. Plotki. Widziałem oczami wyobraźni, jak pewnie zaciska szczękę, próbując się nie rozpaść.
„Damien i ja... jesteśmy po rozwodzie.”
Moja klatka piersiowa się zacisnęła. To słowo teraz brzmiało ostatecznie — wyryte w kamieniu, wypalone na mojej skórze.
Opowiedziała mu wszystko. O tamtej kobiecie. O ciąży. Oparłem się plecami o ścianę, zamknąłem oczy. Nigdy nie nienawidziłem siebie bardziej niż w tej chwili.
„Przepraszam, Felicio. Zasłużyłaś na coś lepszego.”
Do diabła, że tak.
Powiedziała, że musi odejść. Że zostanie tu by ją zniszczyło. I mówiła poważnie.
Słyszałem, jak Magnus próbował ją powstrzymać — w jego głosie wyczułem ostrożność. Ostrzeżenia. Konsekwencje odejścia z watahy. Zostania wyrzutkiem.
Ale nie zamierzała zostać. Słyszałem to w jej głosie — złamanym, drżącym — a jednak niezłomnym.
Wtedy Alfa Magnus zrobił coś, czego się nie spodziewałem.
Podał jej kopertę.
„Może nie jesteś już żoną mojego syna”, powiedział cicho, „ale zawsze będziesz miała mój szacunek.” Te słowa zabolały bardziej niż cokolwiek innego.
Drzwi otworzyły się kilka chwil później, a Magnus przeszedł obok mnie bez słowa.
Zerknąłem do środka. Siedziała na krześle, przygarbiona, z pochyloną głową, ściskając kopertę tak, jakby to była jedyna rzecz, która ją trzymała w całości.
I płakała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wiatr wył tej nocy wśród drzew, zimny i niespokojny. Stałem na balkonie domu Sfor Księżycowego Półksiężyca, z ramionami opartymi o poręcz, wpatrując się w ciemność. Pełnia wisiała wysoko, otulona cienką zasłoną chmur, rzucając upiorną poświatę na ziemię.
Coś było nie tak.
Nie umiałem tego wyjaśnić. Przez cały dzień czułem się dziwnie — napięcie skręcało się pod moją skórą niczym burza czekająca, by wybuchnąć. Powietrze było zbyt nieruchome. Noc zbyt cicha. Każdy mój instynkt drapał mnie od środka, ostrzegając przed czymś, co było tuż poza zasięgiem.
Od tygodni nie spałem dobrze. Odkąd wysłano zaproszenie na festiwal. Odkąd postanowiłem je przyjąć. Część mnie miała nadzieję, że udział w nim uciszy duchy. Część bała się, że je obudzi.
Ale tej nocy nie chodziło o festiwal.
Tej nocy zmieniło się coś innego.
Czułem to — puls, odległy i subtelny, jak uderzenie bębna wytłumione przez mgłę. Coś… ktoś… ocierał się o nici przeznaczenia, i czułem, że to nić, którą kiedyś znałem. Jak półzapomniany zapach. Jak bicie serca kiedyś związane z moim.
Nie wiedziałem, gdzie ona jest. Nie wiedziałem od lat. Ale ciężar jej nieobecności nigdy mnie nie opuszczał. Nosiłem go każdego dnia — w tym, jak pracuję, jak rządzę, jak trzymam wszystkich na dystans. A jednak, właśnie teraz, gdy stałem i patrzyłem w zimną pustkę lasu za domem, mógłbym przysiąc…
Ona tam była.
Gdzieś.
Walcząc o przetrwanie.
Zacisnąłem mocniej dłonie na balustradzie, szczęki mi się spięły. Już nie wierzyłem w przeznaczenie — porzuciłem tę myśl tamtej nocy, gdy odeszła — ale to… to nie był przypadek. Coś się zmieniło tej nocy w powietrzu.
Mój wilk poruszył się pod skórą, niespokojny.
Odwróciłem się od balkonu, a ostry stukot moich butów na podłodze rozbrzmiewał głośniej niż zwykle. Próbowałem odegnać to uczucie, próbowałem skupić się na raportach czekających na moim biurku. Spory graniczne. Najazdy wyrzutków. Negocjacje handlowe. Jak zwykle.
Ale nie mogłem usiąść. Nie mogłem oddychać normalnie. Nie mogłem pozbyć się chłodu, który wspinał mi się po kręgosłupie — irracjonalnej pewności, że jakaś część mnie właśnie przekroczyła próg, którego nie widziałem.
I po raz pierwszy od lat wyszeptałem jej imię.
„Felicia.”
Brzmiało jak krew, popiół i tęsknota. I nie wiedziałem dlaczego.
Przesuń w górę, aby kontynuować