Felicia wzięła głęboki oddech, wyszła ze swojego pokoju z bagażami. Damien wciąż był w salonie, siedział niedbale na kanapie, jakby nic się nie stało.
„Dokąd myślisz, że idziesz?” — jego głęboki głos odbił się echem, zatrzymując ją w pół kroku.
Odwróciła się, ale nie odpowiedziała.
„Zadałem ci pytanie, Felicio.” Jego ton stał się ostrzejszy. „Czy masz pojęcie, co oznacza opuszczenie tej sfory? Dokąd w ogóle zamierzasz pójść?”
Jej wargi zacisnęły się, gdy mocniej chwyciła rączkę walizki. Odmówiła odpowiedzi.
Wstał, jego oczy wbiły się w jej spojrzenie. „Dobrze. Bądź uparta. Ale jeśli moi rodzice kiedyś zapytają, dlaczego się rozwiedliśmy, powiedz im prawdę. Powiedz im, że tego chciałaś, nie ja. Upewnij się, że wiedzą, iż to był twój pomysł.”
Felicia przełknęła ślinę, jej wzrok powędrował do brązowej koperty, którą upuściła wcześniej, gdy wpadła i zastała Damiena z tamtą kobietą.
Wciąż leżała na podłodze, okrutne przypomnienie o wszystkim, co właśnie straciła. Schyliła się, podniosła ją i wyprostowała się, nie patrząc na niego.
Bez słowa odwróciła się na pięcie i wyszła.
Chłodne nocne powietrze uderzyło ją w twarz, gdy ciągnęła walizkę w stronę bramy. Nogi miała ciężkie, każdy krok był trudniejszy od poprzedniego. Gdy była już prawie na miejscu, nagle zamarła.
Kobieta z wcześniejszej sceny stała przy bramie, opierając się niedbale o słupek z triumfującym, pogardliwym uśmiechem na twarzy.
„Już wychodzisz?” — przeciągnęła kobieta, jej głos ociekał szyderstwem.
Felicia mocniej ścisnęła walizkę, ale nie odpowiedziała.
Kobieta podeszła bliżej, kładąc dłoń na brzuchu, a jej uśmiech jeszcze się pogłębił. „Zgadnij co?” — wyszeptała, pochylając się do ucha Felicii. „Jestem w ciąży. Z nim.”
Szczęka Felicii opadła, myśli wirowały. W ciąży?
Jej serce boleśnie się ścisnęło, gdy słowa kobiety dotarły do świadomości. Więc to dlatego nie chciał dziecka ze mną.
Jak długo ją zdradzał? Ile kłamstw przełknęła, nawet o tym nie wiedząc?
Kobieta zachichotała cicho, wyraźnie rozkoszując się szokiem na twarzy Felicii. „Wygląda na to, że nigdy nie byłaś nikim więcej niż tylko zastępstwem, kochanie.”
Felicia zacisnęła usta, odmawiając kobiecie satysfakcji z odpowiedzi.
Odwróciła się, wzrok zamglony od łez, które nie chciały wypłynąć, i ruszyła w stronę bramy.
Świat wokół niej jakby się przechylił, jej kroki osłabły. Miała ściśniętą klatkę piersiową, w głowie jej się kręciło.
„Nie,” wyszeptała do siebie, próbując uregulować oddech. „Nie teraz. Nie waż się teraz załamać.”
Ale ciało jej nie posłuchało. Zawroty głowy nasiliły się i zanim zdążyła zrobić kolejny krok, wszystko zniknęło w ciemności.
Ostatnią rzeczą, jaką usłyszała, był szyderczy śmiech kobiety.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Alfa!” Strażnik wpadł do salonu, łapiąc oddech. „Luna... ona się przewróciła!”
„Co?” Damien zerwał się z kanapy, serce waliło mu w piersi. Przepchnął się obok strażnika i wybiegł na zewnątrz.
Znalazł Felicię leżącą na ziemi, bladą i bez ruchu. Danielle klęczała przy niej, udając panikę, kiedy spojrzała na niego.
„Damien! Ona po prostu zemdlała, znikąd!” Danielle zawołała, dramatycznie ściskając swój brzuch.
Ignorując ją, Damien przykucnął i bez wysiłku podniósł Felicię w ramiona. „Otwórz samochód”, warknął, jego głos był napięty od pośpiechu.
Danielle pospiesznie wykonała polecenie, szarpiąc się z klamką, zanim szeroko otworzyła drzwi. Ostrożnie położył Felicię na tylnym siedzeniu, jej głowa opadła na bok, po czym sam zajął miejsce za kierownicą.
Danielle wsiadła na miejsce pasażera, jej zapłakane oczy nie spuszczały z niego wzroku.
Droga do szpitala minęła w ciszy, przerywanej jedynie szumem silnika i sporadycznym pociąganiem nosem Danielle.
Gdy dotarli na miejsce, pielęgniarki natychmiast podbiegły do samochodu i zabrały Felicię na noszach. Damien stał nieruchomo, zaciśnięte pięści obserwowały, jak znika na końcu korytarza.
„Ona będzie dobrze”, wymamrotał, bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego.
„Damien...” Miękki głos Danielle wyrwał go z zamyślenia. Odwrócił się i zobaczył, że patrzy na niego, jej oczy błyszczały niewylanymi łzami.
„Mam nadzieję, że to nie przeze mnie”, wyszeptała, instynktownie kładąc dłoń na brzuchu. „Czy to... przez mnie? Przez nasze dziecko?”
Szczęka Damiena się zacisnęła, jego wzrok błądził między nią a korytarzem, którym zabrano Felicię.
„Ona odchodziła”, dodała Danielle, jej głos drżał. „Widziałam ją z walizkami. Czy... odchodzi przez mnie?”
Damien westchnął głęboko i przyciągnął ją do siebie. „To nie twoja wina”, wyszeptał, głaszcząc ją po plecach. „To ona poprosiła o rozwód, nie ja.”
Ramiona Danielle zaczęły drżeć, gdy rozpłakała się niekontrolowanie. Damien szybko wyprowadził ją ze szpitala, by uniknąć zwracania na siebie uwagi. Zaniósł ją do samochodu, po czym wrócił na miejsce kierowcy.
„Nigdy nie chciałam sprawiać kłopotów”, jęknęła, wtulając twarz w jego klatkę piersiową. „Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy.”
Damien mocniej ją objął, szepcząc słowa otuchy. „Nie obwiniaj się. Nic złego nie zrobiłaś.”
Jej łzy powoli ustępowały, ale nie odsunęła się. Zamiast tego uniosła twarz, by spojrzeć mu w oczy, jej wargi drżały. „Po prostu... nienawidzę patrzeć, jak cierpisz.”
Nie myśląc, Damien pochylił się i musnął jej usta. Pocałunek pogłębił się, gdy jej dłonie przesunęły się na jego szyję, jej dotyk przeszył go dreszczem.
„Damien...” wyszeptała w jego usta, jej łzy odeszły w niepamięć, gdy przywarła bliżej.
Rzeczywistość próbowała przebić się do jego świadomości, przypominając mu, gdzie są, ale delikatny dotyk Danielle zamglił jego rozsądek.
„Zabierz mnie do domu”, szepnęła, palcami kreśląc kółka na jego piersi. „Proszę... możemy to kontynuować tam, gdzie nikt nam nie przeszkodzi.”
Damien zawahał się, zerkając w stronę wejścia do szpitala.
„Proszę”, Danielle wydęła usta, a w jej oczach pojawiły się nowe łzy. „Potrzebuję cię, Damien.”
Jej zapłakane spojrzenie złamało jego opór. Skinął głową i wrócił za kierownicę. Gdy odpalał silnik, Danielle pochyliła się i delikatnie ugryzła jego płatek ucha.
Z jego ust wyrwał się jęk, gdy pożądanie przysłoniło wszystkie myśli o kobiecie, którą przed chwilą zawiózł do szpitala.
Odjechał, zostawiając Felicię za sobą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oczy Felicii powoli się otworzyły, a ostry zapach środków odkażających wypełnił jej nozdrza. Jęknęła, próbując się podnieść, gdy przez mgłę dotarł do niej łagodny głos.
"Spokojnie," powiedziała pielęgniarka, podchodząc bliżej.
Felicja potarła skronie, jej głos był ochrypły. "Co się stało?"
"Zemdlałaś. Alfa i pewna kobieta przywieźli cię tutaj," wyjaśniła pielęgniarka.
Klatka piersiowa Felicii ścisnęła się. "Gdzie oni są?"
Pielęgniarka zawahała się, a jej twarz złagodniała. "Odeszli niedługo po tym, jak cię przyprowadzili."
Oczywiście, że tak. Felicja przełknęła gulę rosnącą w gardle, ból opuszczenia rozlał się głęboko w jej wnętrzu. Nie mógł nawet poczekać, aż się obudzi.
Drzwi się otworzyły i do środka wszedł lekarz z ciepłym uśmiechem. "Luno, obudziłaś się. To dobry znak. Jak się czujesz?"
"Jakby przejechał po mnie głaz," mruknęła, opierając się o poduszki.
Zaśmiał się cicho. "Mówiłem ci, żebyś się nie przemęczała, prawda?"
"Mówiłeś," przyznała, jej ton był oschły.
Jego wyraz twarzy spoważniał. "Musisz na siebie uważać, zwłaszcza przez najbliższe trzy miesiące. Twój stan—"
Przerwała mu, jej głos był ostry. "Powiedziałeś mu?"
Lekarz zmarszczył brwi. "Komu?"
"Damienowi," doprecyzowała, a jej serce przyspieszyło. "Powiedziałeś mu o moich dzieciach?"
Na jego twarzy pojawiło się zrozumienie, pokręcił głową. "Nie, nie mówiłem."
Ulga zalała Felicię i odetchnęła głęboko. "Dobrze. Nie mów mu."
Uniósł brew, jego ton stał się ostrożny. "Dlaczego nie? Jest Alfą, a te dzieci—"
"Te dzieci są moje," warknęła stanowczo. "On nie chce dziecka ode mnie. Dał mi to jasno do zrozumienia. Nie będę go obciążać czymś, czego nigdy nie chciał."
Lekarz otworzył usta, aby zaprotestować, ale podniosła dłoń, uciszając go.
"To teraz moja odpowiedzialność," powiedziała twardo. "Niech ma swojego dziedzica z inną kobietą. Moje dzieci nigdy niczego od niego nie będą potrzebować."
Patrzył na nią przez chwilę, wyraźnie rozdarty. "Ale Luno, te dzieci to przyszłość stada. Nie możesz po prostu—"
"Mogę," przerwała, nie odrywając wzroku. "I zrobię to. On podjął swoją decyzję. Teraz ja podejmuję swoją. Obiecaj mi, że mu nie powiesz. Ani nikomu innemu."
Lekarz zawahał się, po czym westchnął. "Jeśli tego chcesz, obiecuję."
"Dobrze." Skinęła głową stanowczo.
Odchrząknął. "Musisz zostać na dalszą obserwację. Nie jesteś jeszcze gotowa, by wyjść."
Felicja pokręciła głową, a w jej oczach zapłonęła determinacja. "Nie zostanę tu ani minuty dłużej."
"Luno—"
"Już nie jestem Luną," przerwała mu, jej ton był nieugięty. "Odchodzę. Dopilnuj, by nikt się o tym nie dowiedział."
Lekarz patrzył na nią, rozpoznając autorytet w jej głosie. "Jak sobie życzysz."
Felicja sięgnęła po buty, jej ręce lekko drżały, gdy zmuszała się, by wstać.
Jej determinacja była silna, ale ciało nadal słabe po wszystkim, co przeszła.
Kiedy właśnie zamierzała wyjść, drzwi się otworzyły. W progu, większy niż życie, stał Alfa Magnus, ojciec Damiena.
Przesuń w górę, aby kontynuować