Perspektywa Morgany
Ze wszystkich dni, w które mogłam zaspać, wybrałam ten, który mógł zrujnować mi całe życie.
Moje nogi płonęły, gdy pędziłam w dół Rue de Valois, torba obijała się o biodro, a włosy już wysuwały się z koka, który upięłam dwanaście minut temu przed lustrem w łazience, wciskając sobie w usta batonika zbożowego.
Królewska Akademia Baletu była sześć przecznic dalej. Zajęcia zaczynały się o dziewiątej. Mój telefon pokazywał 9:07.
Wtedy czarny samochód — coś niemieckiego i drogiego — przeciął skrzyżowanie i ochlapał mnie ścianą wody z rynsztoka.
Stałam tam, ociekając, biała koszula zrobiła się przezroczysta i przylegała do skóry, torba przemokła, a moja godność znalazła się gdzieś na dnie tej kałuży. Samochód nawet nie zwolnił.
„Serio?!” powiedziałam do nikogo, bo nikogo to nie obchodziło.
Schowałam się za przystankiem i wyciągnęłam zapasowy trykot z torby. Dzięki Bogu, że go spakowałam.
Przebrałam się tam na miejscu, na wpół ukryta za szklaną szybą, modląc się, żeby nikt nie patrzył. Mokre ubrania trafiły do plastikowej torby, plastikowa torba do mojej sportowej, i znów ruszyłam biegiem.
Kiedy dotarłam do wejścia akademii, byłam spocona, zdyszana i już kalkulowałam, na ile sposobów ten poranek może się jeszcze pogorszyć. Wtedy ten sam czarny samochód zatrzymał się przy krawężniku.
Drzwi się otworzyły i wysiadła blondynka — wysoka, nieskazitelna, miała na sobie kaszmirową narzutkę na trykot, jakby przyjeżdżała na galę. Zobaczyła mnie, zmierzyła wzrokiem, jakby patrzyła na coś przyklejonego do podeszwy buta, uniosła podbródek i weszła do środka bez słowa.
Była uczennicą. Tak jak ja.
Stałam na schodach, łapiąc oddech, i znów mnie to uderzyło. To była Królewska Akademia Baletu. Najbardziej prestiżowa szkoła w kraju. Kariery powstawały tu lub niszczały w ciągu jednego roku.
Każdy uczeń w środku wywalczył sobie miejsce z jednym celem — zostać primabaleriną. A ja stałam na zewnątrz, mokra, spóźniona, patrząc, jak ktoś inny wchodzi do środka, jakby już była właścicielką tego miejsca.
Rusz się, Morgano. Rusz się.
Ruszyłam.
Sala była ogromna — wysokie sufity, lustra na każdej ścianie, w rogu stało pianino, przy którym akompaniator wyglądał na znudzonego. Wszyscy byli już przy drążku. Dwudziestu kilku uczniów w idealnych liniach, wyciągnięte nogi, proste plecy. A na przedzie stał mężczyzna, którego dotąd widziałam tylko na nagraniach.
Lawrence Marvel.
Były gwiazdor Baletu Opery Paryskiej. Gościnny prymariusz w Royal, Bolszoj, La Scali. Zakończył karierę w wieku trzydziestu dwóch lat po kontuzji, o której nikt nie mówił. Teraz najbardziej budzący postrach nauczyciel w Akademii.
Wysoki, złotowłosy, zbudowany jak ktoś, kto mógłby podrzucić cię jedną ręką nad głowę i zrobić to bez wysiłku. Był w połowie zdania, gdy otworzyłam drzwi, a skrzypnięcie zawiasów przecięło salę jak strzał z pistoletu.
Każda głowa się odwróciła. Lawrence przestał mówić.
„To ty jesteś stypendystką” — powiedział, jego głos niósł się bez wysiłku. Nie podniósł go. Nie musiał. „Zajęcia zaczęły się osiem minut temu. W tej akademii, jeśli nie potrafisz zarządzać czasem, nie poradzisz sobie w karierze. Do drążka. Ostatnia pozycja.”
Bez przedstawienia, bez powitania, po prostu publiczna egzekucja w dziesięć sekund.
Podeszłam do drążka z płonącą twarzą. Blondynka z zewnątrz była już na miejscu, w pierwszym rzędzie, i pochyliła się do dziewczyny obok, szepcząc coś. Obie zachichotały za dłońmi.
Fantastycznie. Pierwszy dzień, a już jestem żartem.
Znalazłam miejsce na końcu, rzuciłam torbę pod drążek i ścisnęłam drewno tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Dziewczyna obok — ciemnoskóra, ciepłe oczy, piegi rozsiane po nosie — zerknęła na mnie.
„Nie przejmuj się” — wyszeptała. „Zrobił to samo jednej dziewczynie w zeszłym roku. Płakała godzinę. Ty już radzisz sobie lepiej.” Wyciągnęła rękę, nie wychodząc z pozycji. „Eve.”
„Morgana” — szepnęłam w odpowiedzi i prawie się uśmiechnęłam.
„Cisza.” Jedno słowo od Lawrence’a i zesztywniałyśmy obie. Nawet nie spojrzał w naszą stronę. Po prostu wiedział. Gość miał sonar wbudowany w czaszkę.
Zajęcia trwały dalej, a Lawrence znajdował problem w każdym moim ruchu. Ręka za nisko. Wykręcenie stóp nie takie. Broda nie dość wysoko.
I za każdym razem poprawiał mnie sam — chwytał za nadgarstek i unosił rękę, dwoma palcami podnosił mi podbródek, poprawiał biodro takim mocnym i nagłym chwytem, że aż podskoczyłam.
„Piąta pozycja. Jeszcze raz” — powiedział, stojąc tuż za mną. „Łokieć ci opada. Czujesz to? Tutaj.” Ustawił mi rękę tak mocno, że aż strzeliło mi w barku. „Tu powinna być. Jeśli będę musiał powtarzać, uznam, że nie jesteś w stanie się nauczyć.”
Coś gorącego i ostrego zaczęło mnie dławić. Zacisnęłam zęby. Przeszedł do kogoś innego, wrócił, poprawił postawę — jeszcze mocniej. Wrócił. Poprawił znowu.
Za czwartym razem, gdy złapał mój nadgarstek, nie wytrzymałam.
„Potrafię sama poprawić rękę” — warknęłam. „Gdyby pan dał mi więcej niż dwie sekundy zamiast szarpać mną jak marionetką.”
Sala zamarła. Nie cicho — martwo. Każdy uczeń zastygł w pozycji. Oczy Eve zrobiły się wielkie. Pianista też przestał grać.
Lawrence odwrócił się powoli i podszedł do mnie. Każdy krok dudnił. Zatrzymał się tak blisko, że musiałam zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy.
Chcę umrzeć. Chcę umrzeć tu i teraz, w tym miejscu.
„Czyli wiesz lepiej niż mistrz baletu” — powiedział cicho. Prawie uprzejmie. „To pokaż nam. Glissade, assemblé, grand jeté. Coupé w podwójny piruet, attitude croisée derrière, wytrzymaj cztery takty, promenada i zakończ w piątej pozycji. Tempo allegro.” Zawiesił głos. „Teraz.”
Rzucił kombinację tak szybko, że ledwo wyłapałam nazwy kroków.
Patrzyłam na niego. On patrzył na mnie.
Wtedy Lawrence zaczął wybijać rytm stopą. Raz, dwa, trzy, cztery. To była jedyna pomoc, jaką miałam otrzymać.
Zatańczyłam. Ciało działało z pamięci mięśniowej, z lat samotnych ćwiczeń w starym studio mamy, z każdego obejrzanego setki razy nagrania. Glissade był czysty. Jeté miało wysokość. Piruety, oba, wylądowały.
Obrót w attitude był stabilny. Robiłam to. Naprawdę to robiłam.
Aż przy ostatnim obrocie kostka się zachwiała. Straciłam środek ciężkości. Przez jedną okropną sekundę się przewracałam — ale się uratowałam. Wyprostowałam się, utrzymałam pozycję.
Cisza.
Lawrence patrzył na mnie dłuższą chwilę. Bez pochwały. Bez skinienia. Ani cienia aprobaty. Wypuścił krótki dźwięk przez nos, ledwie pomruk, i odwrócił się.
„Wracać do drążka. Wystarczająco zmarnowałaś wszystkim czas.” Zwrócił się do sali. „Ponieważ panna Bellet postanowiła robić przesłuchanie zamiast ćwiczyć, wszyscy zostają dodatkowe trzydzieści minut na trening siłowy. Podziękujcie jej wychodząc.”
Dwadzieścia par oczu zwróciło się na mnie. Gdyby wzrok mógł zabijać, zostałabym plamą na podłodze studia. Wróciłam do drążka, złapałam go i patrzyłam prosto przed siebie.
Chcę zapaść się pod ziemię i pociągnąć go za sobą.
Trening był brutalny. Relevés aż łydki płonęły, grand pliés aż uda drżały. I tuż przed startem zobaczyłam, że mój telefon rozświetla się na podłodze pod drążkiem, wpół schowany w torbie. Wiadomość od mamy.
„Jeśli się ośmieszysz w akademii i mnie przy okazji, nie wracaj do domu.”
Moja mama. Była baletnica. Kobieta mająca dawnych znajomych w każdym korytarzu tego budynku, która usłyszy o dzisiejszym dniu, zanim zdążę wyjść za drzwi. Będzie wiedziała o spóźnieniu, o pyskowaniu, o wszystkim.
Już było po mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Morgany
Ostatnia lekcja skończyła się o szóstej, a do tego czasu czułam się, jakby moje ciało dwa razy przejechał przez maszynkę do mięsa. Każdy mięsień wrzeszczał. Stopy miałam obdarte do żywego. A sądząc po spojrzeniach, które rzucały mi dziewczyny w szatni, byłam mniej więcej tak lubiana jak alarm przeciwpożarowy podczas drzemki.
Pakowałam rzeczy do torby, próbując stać się niewidzialna, kiedy obok mnie pojawiła się Eve z dwiema osobami.
— Morgana, to jest Agathe — powiedziała, wskazując drobną brunetkę z nieśmiałym uśmiechem, która pomachała mi delikatnie. — A ta katastrofa to Damien.
— Katastrofa to mocne słowo — powiedział chłopak obok niej. Wysoki, ciemne loki, uśmiech fabrycznie zainstalowany. Wyciągnął rękę. — A tak na marginesie, wolę „chaotyczny geniusz”.
— Dzisiaj upomniano go trzy razy — powiedziała cicho Agathe.
— Cztery — poprawił Damien, pokazując palce. — Ale kto by liczył. Chodzi o to, że ty — spojrzał na mnie — oficjalnie nie jesteś już największym bałaganem w tej sali. Przewróciłem się podczas grand allegro i powaliłem dwie dziewczyny jak kręgle. Lawrence powiedział, że to najgorsze, co widział od czasu, gdy koń wszedł do Bolszoj.
— Nie powiedział tego — stwierdziła Eve.
— Sugerował to. Oczami.
Zaśmiałam się pierwszy raz tego dnia. Wyszło głośniej, niż się spodziewałam, i kilka dziewczyn obrzuciło mnie nieprzyjaznym wzrokiem, wciąż rozgoryczone dodatkowymi trzydziestoma minutami ćwiczeń kondycyjnych.
— Ignoruj je — powiedziała Eve, oplatając moje ramię swoim. — Są złe, bo bolą je łydki. Chodź, wyjdźmy stąd.
Przepchnęliśmy się przez główne drzwi akademii na wczesnowieczorne powietrze. Całą czwórką ruszyliśmy razem, po prostu idąc.
Dziś były same zajęcia praktyczne, a jutro dostaniemy plan teorii, więc póki co nie było nic do roboty, tylko rozładować napięcie.
— Skąd jesteś? — zapytał Damien, idąc obok mnie. — I, co ważniejsze, jak przetrwałaś dziś bez fizycznego ataku na Lawrence’a? Bo widziałem twoją minę podczas poprawek przy drążku i myślałem, że zaraz będziemy świadkami morderstwa.
— Było blisko — przyznałam. — Jestem stąd, właściwie. Trenowałam prywatnie, głównie sama. Moja mama kiedyś tańczyła.
— Tańczyła gdzie? — spytała Agathe.
— Była w Teatrze Narodowym lata temu. Louise Bellet.
Wszyscy troje zatrzymali się.
— Zaczekaj — powiedziała Eve, chwytając mnie za ramię. — Louise Bellet to twoja matka? Ta Louise Bellet? Ta z tych wszystkich archiwalnych nagrań z odrodzenia z końca lat dziewięćdziesiątych?
— Ta Louise Bellet — potwierdziłam.
Damien położył rękę na sercu. — Stoję obok baletowej arystokracji i żartowałem z kręgli. Muszę zacząć od nowa. Cześć, jestem Damien i widziałem absolutnie każde nagranie z występów twojej mamy.
— On nie żartuje — powiedziała Agathe. — Kazał nam je oglądać przed egzaminami w zeszłym roku.
— Samo cambré twojej matki — Damien zrobił gest szefa kuchni.
Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc tylko się uśmiechnęłam i poszliśmy dalej. Rozmowa zeszła na Lawrence’a, jak pewnie każdemu studentowi, który kiedykolwiek przekroczył próg tej akademii.
— Dwadzieścia trzy medale Grand Prix — wyliczał Damien, licząc na palcach. — Solista w trzech z pięciu najlepszych zespołów na świecie przed trzydziestką. Po tajemniczej kontuzji, o której nikt nie mówi, przeszedł na emeryturę. A teraz jest tutaj, zarabia na życie doprowadzaniem nastolatków do płaczu.
— Przystojny też jest — dodała Eve mimochodem. — I podobno wciąż wolny. Żadnej żony, żadnej dziewczyny, o której ktoś by wiedział.
— Nie wyobrażam sobie Lawrence’a w zwykłych okolicznościach domowych — powiedziałam. — Co on robi? Siedzi na kanapie i krytykuje ustawienie poduszek? Życie z nim to pewnie ta sama klątwa, co studiowanie pod jego okiem.
— Ale poważnie — ściszył głos Damien — słyszałyście plotki? Bo ja słyszałem rzeczy. Moja znajoma trenowała tu dwa lata temu i mówiła, że krążą opowieści o jego relacjach z... powiedzmy, ludźmi, z którymi nie powinien się zadawać.
— Też to słyszałam — przytaknęła Eve. — I że jest naprawdę przerażający. Nie tylko surowy — straszny. Podobno podczas jednych zajęć studentka zemdlała i prawie zmarła, a wszystko zamieciono pod dywan. Nikt o tym nie mówił.
— To jedyny pedagog — dodała cicho Agathe — po którym i dziewczyny, i chłopcy wybiegali zapłakani. Dosłownie jedyny.
— A jednak — rozłożył ręce Damien — połowa akademii chce z nim spać, jeśli nie cała.
— Jest przereklamowany — stwierdziłam sucho.
Wszyscy troje znowu się zatrzymali. Znowu . Czy oni to mają przećwiczone?
— Morgana, jestem prosty jak linijka i nawet ja przyznaję — gdybym był gejem, też zakochałbym się w Lawrence’ie.
— Tajemnica — powiedziałam z uśmiechem.
Rozeszliśmy się na rogu Rue Saint-Honoré. Eve mnie przytuliła, Agathe pomachała nieśmiało, a Damien ukłonił się jak na dworze królewskim. Patrzyłam, jak odchodzą, i poczułam, jak coś ciepłego osiada mi w piersi — pierwsza dobra rzecz, jaka się dziś wydarzyła.
Potem ruszyłam w stronę domu, a z każdym krokiem to ciepło ze mnie uchodziło.
W mieszkaniu było ciemno, gdy weszłam. Światło na korytarzu zgaszone. Z salonu dochodził znajomy niebieski blask telewizora i metaliczny dźwięk muzyki orkiestrowej — smyczki, fortepian, ta specyficzna jakość nagrania z końca lat dziewięćdziesiątych.
Mama siedziała na kanapie, znów oglądała stare nagrania siebie. Na ekranie młodsza wersja niej sunęła przez scenę w białym tutusie, ramiona uniesione, twarz promienna. Kobieta na kanapie nie przypominała tej z ekranu.
— Cześć, mamo — powiedziałam z progu. — Wróciłam.
Nawet się nie odwróciła.
Weszłam i usiadłam na podłokietniku fotela naprzeciwko niej. — Pierwszy dzień poszedł okej. Zajęcia są intensywne, ale myślę, że dam radę. Poznałam fajnych ludzi, a zaplecze…
— Osiągniesz cokolwiek tylko przez rozkładanie nóg — powiedziała mama, wpatrzona w ekran. Jej głos był płaski, jakby czytała prognozę pogody. — Ja byłam genialna, wszystko zrobiłam sama. Ty jesteś tylko żałosną parodią.
Podniosła kieliszek wina, upiła łyk i odstawiła z powrotem. — Gdybym cię nie urodziła, byłabym legendarną primabaleriną. Zniszczyłaś mi ciało i życie.
Ta sama przemowa. Te same słowa. Słyszałam różne wersje tego odkąd tylko wystarczyło mi rozumu, by wiedzieć, co znaczy „aborcja”.
Już nie boli. Nie tak jak kiedyś.
A może tylko sobie to powtarzam, bo alternatywy nie mogę sobie teraz pozwolić czuć.
— Mamo, dostałam się. Na pełne stypendium. Zamierzam to dokończyć i…
— Daruj sobie. — Machnęła ręką nawet na mnie nie patrząc. — Myślisz, że nie wiem co się dziś stało? Spóźniłaś się już pierwszego dnia, potem pyskowałaś baletmistrzowi na oczach całej klasy. Uważasz się za lepszą i myślisz, że zasady cię nie obowiązują?
Poczułam zimno w żołądku. Oczywiście, że już wiedziała, dzięki starym znajomościom w balecie.
— Tak nie było — powiedziałam, wstając. — Był agresywny, zareagowałam, ale też zrobiłam kombinację, którą mi dał, i nie upadłam, a jeśli…
— Zejdź mi z oczu, Morgana.
— Mamo, proszę, wysłuchaj mnie.
— Wynoś się. Teraz .
Stałam jeszcze chwilę, czekając na coś, co nie nadeszło. Potem odwróciłam się i ruszyłam w stronę schodów.
Na każdym stopniu budowałam w głowie ten sam wywód.
Miała ciężkie życie. Sama cię wychowała i dała ci dach, jedzenie, ubrania, edukację. Poświęciła wszystko, a prosi tylko, żebyś tego nie zmarnowała. To uczciwe.
Dotarłam do pokoju, zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami.
Wystarczy, że się nie poddasz. Wtedy wreszcie na ciebie spojrzy i zobaczy coś więcej niż pomyłkę.
Wtedy cię pokocha.
Na pewno.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Morgany
"Nie mogłem wczoraj wieczorem wejść po schodach do swojego pokoju," oznajmił Damien, schodząc do rozciągania z wdziękiem zepsutego leżaka na zajęciach. "Musiałem się czołgać. Na czworakach. Sąsiad mnie zobaczył i zapytał, czy nie potrzebuję karetki."
"Mieszkasz w akademiku?" zapytałam.
"Wszyscy mieszkamy," powiedziała Eve, przyciągając kostkę do biodra. "To część pakietu stypendialnego, nie wiedziałaś? Pokoje są małe, ale są tutaj, w budynku, więc tylko wytaczasz się z łóżka i jesteś na zajęciach."
"Czekaj, serio? Nawet nie sprawdziłam, po prostu założyłam, że będę dojeżdżać z domu."
"Powinnaś się wprowadzić," powiedziała cicho Agathe, rozciągając ręce nad głową. "Mamy pokoje na tym samym piętrze. Dwa pokoje od Eve jest wolna jedynka."
"Byłybyśmy sąsiadkami," powiedziała Eve z szerokim uśmiechem. "Wieczory filmowe, wspólna nauka, napady na automat o drugiej w nocy. No weź, byłoby świetnie!"
Pomyślałam o tym. Mój pokój w domu. Mama na kanapie, niebieska poświata starych taśm, ten płaski głos mówiący mi, że zrujnowałam jej życie.
Może trochę dystansu wyszłoby nam na dobre. Może gdyby nie widziała mnie codziennie, zaczęłaby za mną tęsknić. Albo przynajmniej przestałaby wciąż przypominać sobie o wszystkim, co straciła.
"Może rzeczywiście…" zaczęłam.
Drzwi do studia otworzyły się z hukiem i wszedł Lawrence.
Wszystkie rozmowy urwały się w pół słowa. Plecy się wyprostowały. Damien przeszedł z niechlujnego rozciągania do idealnego szpagatu tak szybko, że byłam pewna, że coś sobie naciągnął.
Lawrence przeszedł przez salę długimi krokami, jego postawa była tak precyzyjna, że wyglądała na specjalnie zaprojektowaną. Zatrzymał się na środku, mierząc nas wzrokiem jak generał przeglądający oddział, którym nie był zachwycony, i odezwał się.
"Dziś pracujemy w parach. Próbujemy 'Damę Kameliową' — pas de deux między kurtyzaną Marie Duplessis a pisarzem Alexandrem Dumas."
Splotł ręce za plecami. "Możecie wykazać się swoją tak zwaną dojrzałością i wybrać partnera w pięć sekund, albo ja was dobiorę jak przedszkolaków i znów udowodnicie, że nic nie jesteście warci. Pięć. Cztery."
Mój mózg wciąż przetwarzał słowo "pary", gdy czyjaś ręka chwyciła mnie za łokieć i szarpnęła w bok.
"Jesteś ze mną," wyszeptał Damien. "Nie dyskutuj, wszyscy inni są przerażający."
"Trzy. Dwa."
Ciała pospiesznie przemieszczały się wokół nas. Blondynka z pierwszego dnia, Félicie, jak się okazało, złapała wysokiego chłopaka z przodu. Agathe połączyła się z rudą dziewczyną, której nie znałam. Eve wybrała najbliższą wolną osobę.
"Jeden. Akceptowalne." Lawrence przesunął wzrokiem po sali. "Pozycje! Zaczynamy od pierwszego wejścia — Dumas dostrzega Marguerite po drugiej stronie sali. Panowie, jesteście oczarowani. Panie, jesteście nieosiągalne. Spróbujcie nie wyglądać, jakbyście czekali na autobus."
Muzyka zaczęła grać — delikatny fortepian, powolny i przeszywający.
Damien położył mi dłoń na talii i spojrzeliśmy na siebie. Jego usta drgnęły. Moje usta drgnęły. I to by było na tyle — byliśmy skończeni.
"Przestań się śmiać," syknęłam przez uśmiech, którego nie mogłam opanować.
"Nie mogę, robisz minę."
"To moja oczarowana mina."
"Wygląda, jakbyś poczuła coś nieprzyjemnego."
Parsknęłam śmiechem. Jego ramię się zatrzęsło. Zrobiłam krok w lewo, kiedy powinnam była w prawo, i prawie nadepnęłam mu na stopę. On przesadził z korektą i oboje się potknęliśmy.
"Skupcie się," głos Lawrence'a przeciął muzykę z drugiego końca sali. Obserwował inną parę, ale jego radar był wyraźnie nastawiony na nas.
Próbowaliśmy, naprawdę. Damien próbował podnieść mnie do góry, ale opadłam za wcześnie. Próbowałam utrzymać arabeskę i zaczęłam się chwiać, bo jego uchwyt był w złym miejscu.
Za każdym razem, gdy zbliżaliśmy się do czegoś przyzwoitego, jedno z nas robiło minę i wszystko się rozsypywało.
"Stop." Głos Lawrence'a uderzył jak trzask bicza. Muzyka zamilkła. Odwrócił się do nas, a ja rozpoznałam ten wyraz twarzy. Ten, który zwiastował publiczne upokorzenie. "Wszyscy do tyłu. Zwolnijcie parkiet." Wskazał na mnie i Damiena. "Wy dwoje. Środek."
Zrobiło mi się niedobrze. Pozostali uczniowie rozstąpili się jak woda, przyciskając się do drążków i luster. Zostaliśmy z Damienem sami na środku studia, wystawieni na światło jak dwa owady pod lupą.
"Od początku," powiedział Lawrence. "Pokażcie klasie, czego NIE robić."
Muzyka znów zaczęła grać. Ręka Damiena odnalazła moją talię. Przetrwaliśmy pierwsze osiem taktów, zanim ugryzłam się w wargę zbyt mocno, próbując nie wybuchnąć śmiechem, a on nadepnął mi na stopę.
"Gdzie, do cholery, stawiasz tę nogę? Co to za miny? Gdzie są emocje, gdzie pragnienie w waszych oczach — czy wy w ogóle wiecie, kogo gracie, czy nie?"
Głos Lawrence'a odbijał się od luster.
"Marguerite to umierająca kobieta, kurczowo trzymająca się jedynej miłości, która kiedykolwiek coś znaczyła. Dumas to mężczyzna, który gotów jest się zniszczyć, by być z nią. A wy wyglądacie, jakbyście próbowali do szkolnego skeczu na stołówce."
Damien otworzył usta, by odpowiedzieć. Zanim zdążył, Lawrence podszedł, położył mu rękę na ramieniu i fizycznie odsunął na bok.
"Siadaj," powiedział do Damiena. Potem zwrócił się do mnie.
O cholera.
Lawrence wszedł w miejsce, które przed chwilą zajmował Damien. Bez czekania na moją zgodę, wziął moją dłoń w swoją, ustawiając się we właściwej pozycji.
Jego palce zacisnęły się wokół mojej dłoni. Ciepłe, suche, pewne. Druga ręka spoczęła na mojej talii z uściskiem stanowczym, ale nie szorstkim — dokładnie tam, gdzie powinna być, ani centymetr dalej.
Lawrence był tak blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską, coś czystego i ostrego pod lekkim zapachem żywicy.
"Od początku," powiedział, tylko do mnie, cicho. "Podążaj za mną."
Muzyka znów zaczęła grać i wszystko się zmieniło.
Lawrence prowadził, a ja przestałam myśleć. Jego dłoń nacisnęła na mój krzyż, więc się obróciłam. Jego palce zacisnęły się na mojej talii i uniosłam się na pointy.
Kiedy poruszaliśmy się razem, było to jak rozmowa bez słów: jego dłoń prowadziła moje biodro i wiedziałam dokładnie, gdzie chce, żebym była, jego kciuk dociskał moją łopatkę i wyginałam się tak, jak wymagała choreografia.
Doszliśmy do promenade i prawie nie oddychałam. Nie ze zmęczenia — z wszystkiego innego. Ciepło jego rąk przez cienki materiał trykotu. To, jak zmieniał uchwyt — pewny, niespieszny, jakby trzymał już tysiące kobiet, ale skupiał się tylko na tej jednej.
Jego dłoń zsunęła się z mojej talii na biodro podczas obrotu i moja skóra rozgorzała pod jego dotykiem. Gdy jego palce rozłożyły się szeroko na moim brzuchu, by poprowadzić cambré, czułam każdy z nich. Pięć punktów żaru przeszywających materiał, a mój oddech zamarł zanim zdążyłam go powstrzymać.
Podczas podtrzymanego obrotu moje plecy przyległy do jego klatki piersiowej. Czułam unoszenie i opadanie jego oddechu, spokojnego tam, gdzie mój nie był, i solidne ciepło jego ciała za mną. Potem choreografia wymagała, by objął mnie w talii obiema rękami i nasze twarze znalazły się kilka centymetrów od siebie.
Jego niebieskie oczy zatrzymały się na moich i mój umysł powędrował tam, gdzie absolutnie nie powinien — czy tak właśnie czują się jego dłonie, kiedy nie uczy? Gdy to nie jest choreografia? Gdy jest tylko on i ktoś, kogo pragnie?
Zabiłam tę myśl. Za późno. Moje serce już waliło tak głośno, że byłam pewna, iż on to słyszy.
Nie byłam już niezdarna, już się nie śmiałam. Byłam Marguerite, a każdy centymetr mojej skóry był świadomy, gdzie mnie dotyka, a mężczyzna, który mnie trzymał, był jedyną rzeczą, która powstrzymywała mnie przed rozsypaniem się.
Dotarliśmy do finału. Zsunął mnie z ostatniego podnoszenia powoli, kontrolowanie, moje ciało zsunęło się po jego, aż stopy dotknęły podłogi. Jego ręce zostały na mojej talii. Moje dłonie pozostały na jego ramionach. Muzyka ucichła.
W klasie zapanowała absolutna cisza.
To jest to. To ten moment, w którym nawet on nie znajdzie nic do skrytykowania. Coś się właśnie wydarzyło. Każdy w tej sali to poczuł. On też — wiem, że tak.
Lawrence puścił mnie, cofnął się i spojrzał mi prosto w twarz.
"Totalny chłam," powiedział. "Zostajesz po zajęciach, żeby nad tym popracować."
Przesuń w górę, aby kontynuować