passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Bratty Ballerina - Rozdział #3 - autor itsvlada

His Bratty Ballerina

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Morgany

Ostatnia lekcja skończyła się o szóstej, a do tego czasu czułam się, jakby moje ciało dwa razy przejechał przez maszynkę do mięsa. Każdy mięsień wrzeszczał. Stopy miałam obdarte do żywego. A sądząc po spojrzeniach, które rzucały mi dziewczyny w szatni, byłam mniej więcej tak lubiana jak alarm przeciwpożarowy podczas drzemki.

Pakowałam rzeczy do torby, próbując stać się niewidzialna, kiedy obok mnie pojawiła się Eve z dwiema osobami.

— Morgana, to jest Agathe — powiedziała, wskazując drobną brunetkę z nieśmiałym uśmiechem, która pomachała mi delikatnie. — A ta katastrofa to Damien.

— Katastrofa to mocne słowo — powiedział chłopak obok niej. Wysoki, ciemne loki, uśmiech fabrycznie zainstalowany. Wyciągnął rękę. — A tak na marginesie, wolę „chaotyczny geniusz”.

— Dzisiaj upomniano go trzy razy — powiedziała cicho Agathe.

— Cztery — poprawił Damien, pokazując palce. — Ale kto by liczył. Chodzi o to, że ty — spojrzał na mnie — oficjalnie nie jesteś już największym bałaganem w tej sali. Przewróciłem się podczas grand allegro i powaliłem dwie dziewczyny jak kręgle. Lawrence powiedział, że to najgorsze, co widział od czasu, gdy koń wszedł do Bolszoj.

— Nie powiedział tego — stwierdziła Eve.

— Sugerował to. Oczami.

Zaśmiałam się pierwszy raz tego dnia. Wyszło głośniej, niż się spodziewałam, i kilka dziewczyn obrzuciło mnie nieprzyjaznym wzrokiem, wciąż rozgoryczone dodatkowymi trzydziestoma minutami ćwiczeń kondycyjnych.

— Ignoruj je — powiedziała Eve, oplatając moje ramię swoim. — Są złe, bo bolą je łydki. Chodź, wyjdźmy stąd.

Przepchnęliśmy się przez główne drzwi akademii na wczesnowieczorne powietrze. Całą czwórką ruszyliśmy razem, po prostu idąc.

Dziś były same zajęcia praktyczne, a jutro dostaniemy plan teorii, więc póki co nie było nic do roboty, tylko rozładować napięcie.

— Skąd jesteś? — zapytał Damien, idąc obok mnie. — I, co ważniejsze, jak przetrwałaś dziś bez fizycznego ataku na Lawrence’a? Bo widziałem twoją minę podczas poprawek przy drążku i myślałem, że zaraz będziemy świadkami morderstwa.

— Było blisko — przyznałam. — Jestem stąd, właściwie. Trenowałam prywatnie, głównie sama. Moja mama kiedyś tańczyła.

— Tańczyła gdzie? — spytała Agathe.

— Była w Teatrze Narodowym lata temu. Louise Bellet.

Wszyscy troje zatrzymali się.

— Zaczekaj — powiedziała Eve, chwytając mnie za ramię. — Louise Bellet to twoja matka? Ta Louise Bellet? Ta z tych wszystkich archiwalnych nagrań z odrodzenia z końca lat dziewięćdziesiątych?

— Ta Louise Bellet — potwierdziłam.

Damien położył rękę na sercu. — Stoję obok baletowej arystokracji i żartowałem z kręgli. Muszę zacząć od nowa. Cześć, jestem Damien i widziałem absolutnie każde nagranie z występów twojej mamy.

— On nie żartuje — powiedziała Agathe. — Kazał nam je oglądać przed egzaminami w zeszłym roku.

— Samo cambré twojej matki — Damien zrobił gest szefa kuchni.

Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc tylko się uśmiechnęłam i poszliśmy dalej. Rozmowa zeszła na Lawrence’a, jak pewnie każdemu studentowi, który kiedykolwiek przekroczył próg tej akademii.

— Dwadzieścia trzy medale Grand Prix — wyliczał Damien, licząc na palcach. — Solista w trzech z pięciu najlepszych zespołów na świecie przed trzydziestką. Po tajemniczej kontuzji, o której nikt nie mówi, przeszedł na emeryturę. A teraz jest tutaj, zarabia na życie doprowadzaniem nastolatków do płaczu.

— Przystojny też jest — dodała Eve mimochodem. — I podobno wciąż wolny. Żadnej żony, żadnej dziewczyny, o której ktoś by wiedział.

— Nie wyobrażam sobie Lawrence’a w zwykłych okolicznościach domowych — powiedziałam. — Co on robi? Siedzi na kanapie i krytykuje ustawienie poduszek? Życie z nim to pewnie ta sama klątwa, co studiowanie pod jego okiem.

— Ale poważnie — ściszył głos Damien — słyszałyście plotki? Bo ja słyszałem rzeczy. Moja znajoma trenowała tu dwa lata temu i mówiła, że krążą opowieści o jego relacjach z... powiedzmy, ludźmi, z którymi nie powinien się zadawać.

— Też to słyszałam — przytaknęła Eve. — I że jest naprawdę przerażający. Nie tylko surowy — straszny. Podobno podczas jednych zajęć studentka zemdlała i prawie zmarła, a wszystko zamieciono pod dywan. Nikt o tym nie mówił.

— To jedyny pedagog — dodała cicho Agathe — po którym i dziewczyny, i chłopcy wybiegali zapłakani. Dosłownie jedyny.

— A jednak — rozłożył ręce Damien — połowa akademii chce z nim spać, jeśli nie cała.

— Jest przereklamowany — stwierdziłam sucho.

Wszyscy troje znowu się zatrzymali. Znowu . Czy oni to mają przećwiczone?

— Morgana, jestem prosty jak linijka i nawet ja przyznaję — gdybym był gejem, też zakochałbym się w Lawrence’ie.

— Tajemnica — powiedziałam z uśmiechem.

Rozeszliśmy się na rogu Rue Saint-Honoré. Eve mnie przytuliła, Agathe pomachała nieśmiało, a Damien ukłonił się jak na dworze królewskim. Patrzyłam, jak odchodzą, i poczułam, jak coś ciepłego osiada mi w piersi — pierwsza dobra rzecz, jaka się dziś wydarzyła.

Potem ruszyłam w stronę domu, a z każdym krokiem to ciepło ze mnie uchodziło.

W mieszkaniu było ciemno, gdy weszłam. Światło na korytarzu zgaszone. Z salonu dochodził znajomy niebieski blask telewizora i metaliczny dźwięk muzyki orkiestrowej — smyczki, fortepian, ta specyficzna jakość nagrania z końca lat dziewięćdziesiątych.

Mama siedziała na kanapie, znów oglądała stare nagrania siebie. Na ekranie młodsza wersja niej sunęła przez scenę w białym tutusie, ramiona uniesione, twarz promienna. Kobieta na kanapie nie przypominała tej z ekranu.

— Cześć, mamo — powiedziałam z progu. — Wróciłam.

Nawet się nie odwróciła.

Weszłam i usiadłam na podłokietniku fotela naprzeciwko niej. — Pierwszy dzień poszedł okej. Zajęcia są intensywne, ale myślę, że dam radę. Poznałam fajnych ludzi, a zaplecze…

— Osiągniesz cokolwiek tylko przez rozkładanie nóg — powiedziała mama, wpatrzona w ekran. Jej głos był płaski, jakby czytała prognozę pogody. — Ja byłam genialna, wszystko zrobiłam sama. Ty jesteś tylko żałosną parodią.

Podniosła kieliszek wina, upiła łyk i odstawiła z powrotem. — Gdybym cię nie urodziła, byłabym legendarną primabaleriną. Zniszczyłaś mi ciało i życie.

Ta sama przemowa. Te same słowa. Słyszałam różne wersje tego odkąd tylko wystarczyło mi rozumu, by wiedzieć, co znaczy „aborcja”.

Już nie boli. Nie tak jak kiedyś.

A może tylko sobie to powtarzam, bo alternatywy nie mogę sobie teraz pozwolić czuć.

— Mamo, dostałam się. Na pełne stypendium. Zamierzam to dokończyć i…

— Daruj sobie. — Machnęła ręką nawet na mnie nie patrząc. — Myślisz, że nie wiem co się dziś stało? Spóźniłaś się już pierwszego dnia, potem pyskowałaś baletmistrzowi na oczach całej klasy. Uważasz się za lepszą i myślisz, że zasady cię nie obowiązują?

Poczułam zimno w żołądku. Oczywiście, że już wiedziała, dzięki starym znajomościom w balecie.

— Tak nie było — powiedziałam, wstając. — Był agresywny, zareagowałam, ale też zrobiłam kombinację, którą mi dał, i nie upadłam, a jeśli…

— Zejdź mi z oczu, Morgana.

— Mamo, proszę, wysłuchaj mnie.

— Wynoś się. Teraz .

Stałam jeszcze chwilę, czekając na coś, co nie nadeszło. Potem odwróciłam się i ruszyłam w stronę schodów.

Na każdym stopniu budowałam w głowie ten sam wywód.

Miała ciężkie życie. Sama cię wychowała i dała ci dach, jedzenie, ubrania, edukację. Poświęciła wszystko, a prosi tylko, żebyś tego nie zmarnowała. To uczciwe.

Dotarłam do pokoju, zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami.

Wystarczy, że się nie poddasz. Wtedy wreszcie na ciebie spojrzy i zobaczy coś więcej niż pomyłkę.

Wtedy cię pokocha.

Na pewno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Morgany

"Nie mogłem wczoraj wieczorem wejść po schodach do swojego pokoju," oznajmił Damien, schodząc do rozciągania z wdziękiem zepsutego leżaka na zajęciach. "Musiałem się czołgać. Na czworakach. Sąsiad mnie zobaczył i zapytał, czy nie potrzebuję karetki."

"Mieszkasz w akademiku?" zapytałam.

"Wszyscy mieszkamy," powiedziała Eve, przyciągając kostkę do biodra. "To część pakietu stypendialnego, nie wiedziałaś? Pokoje są małe, ale są tutaj, w budynku, więc tylko wytaczasz się z łóżka i jesteś na zajęciach."

"Czekaj, serio? Nawet nie sprawdziłam, po prostu założyłam, że będę dojeżdżać z domu."

"Powinnaś się wprowadzić," powiedziała cicho Agathe, rozciągając ręce nad głową. "Mamy pokoje na tym samym piętrze. Dwa pokoje od Eve jest wolna jedynka."

"Byłybyśmy sąsiadkami," powiedziała Eve z szerokim uśmiechem. "Wieczory filmowe, wspólna nauka, napady na automat o drugiej w nocy. No weź, byłoby świetnie!"

Pomyślałam o tym. Mój pokój w domu. Mama na kanapie, niebieska poświata starych taśm, ten płaski głos mówiący mi, że zrujnowałam jej życie.

Może trochę dystansu wyszłoby nam na dobre. Może gdyby nie widziała mnie codziennie, zaczęłaby za mną tęsknić. Albo przynajmniej przestałaby wciąż przypominać sobie o wszystkim, co straciła.

"Może rzeczywiście…" zaczęłam.

Drzwi do studia otworzyły się z hukiem i wszedł Lawrence.

Wszystkie rozmowy urwały się w pół słowa. Plecy się wyprostowały. Damien przeszedł z niechlujnego rozciągania do idealnego szpagatu tak szybko, że byłam pewna, że coś sobie naciągnął.

Lawrence przeszedł przez salę długimi krokami, jego postawa była tak precyzyjna, że wyglądała na specjalnie zaprojektowaną. Zatrzymał się na środku, mierząc nas wzrokiem jak generał przeglądający oddział, którym nie był zachwycony, i odezwał się.

"Dziś pracujemy w parach. Próbujemy 'Damę Kameliową' — pas de deux między kurtyzaną Marie Duplessis a pisarzem Alexandrem Dumas."

Splotł ręce za plecami. "Możecie wykazać się swoją tak zwaną dojrzałością i wybrać partnera w pięć sekund, albo ja was dobiorę jak przedszkolaków i znów udowodnicie, że nic nie jesteście warci. Pięć. Cztery."

Mój mózg wciąż przetwarzał słowo "pary", gdy czyjaś ręka chwyciła mnie za łokieć i szarpnęła w bok.

"Jesteś ze mną," wyszeptał Damien. "Nie dyskutuj, wszyscy inni są przerażający."

"Trzy. Dwa."

Ciała pospiesznie przemieszczały się wokół nas. Blondynka z pierwszego dnia, Félicie, jak się okazało, złapała wysokiego chłopaka z przodu. Agathe połączyła się z rudą dziewczyną, której nie znałam. Eve wybrała najbliższą wolną osobę.

"Jeden. Akceptowalne." Lawrence przesunął wzrokiem po sali. "Pozycje! Zaczynamy od pierwszego wejścia — Dumas dostrzega Marguerite po drugiej stronie sali. Panowie, jesteście oczarowani. Panie, jesteście nieosiągalne. Spróbujcie nie wyglądać, jakbyście czekali na autobus."

Muzyka zaczęła grać — delikatny fortepian, powolny i przeszywający.

Damien położył mi dłoń na talii i spojrzeliśmy na siebie. Jego usta drgnęły. Moje usta drgnęły. I to by było na tyle — byliśmy skończeni.

"Przestań się śmiać," syknęłam przez uśmiech, którego nie mogłam opanować.

"Nie mogę, robisz minę."

"To moja oczarowana mina."

"Wygląda, jakbyś poczuła coś nieprzyjemnego."

Parsknęłam śmiechem. Jego ramię się zatrzęsło. Zrobiłam krok w lewo, kiedy powinnam była w prawo, i prawie nadepnęłam mu na stopę. On przesadził z korektą i oboje się potknęliśmy.

"Skupcie się," głos Lawrence'a przeciął muzykę z drugiego końca sali. Obserwował inną parę, ale jego radar był wyraźnie nastawiony na nas.

Próbowaliśmy, naprawdę. Damien próbował podnieść mnie do góry, ale opadłam za wcześnie. Próbowałam utrzymać arabeskę i zaczęłam się chwiać, bo jego uchwyt był w złym miejscu.

Za każdym razem, gdy zbliżaliśmy się do czegoś przyzwoitego, jedno z nas robiło minę i wszystko się rozsypywało.

"Stop." Głos Lawrence'a uderzył jak trzask bicza. Muzyka zamilkła. Odwrócił się do nas, a ja rozpoznałam ten wyraz twarzy. Ten, który zwiastował publiczne upokorzenie. "Wszyscy do tyłu. Zwolnijcie parkiet." Wskazał na mnie i Damiena. "Wy dwoje. Środek."

Zrobiło mi się niedobrze. Pozostali uczniowie rozstąpili się jak woda, przyciskając się do drążków i luster. Zostaliśmy z Damienem sami na środku studia, wystawieni na światło jak dwa owady pod lupą.

"Od początku," powiedział Lawrence. "Pokażcie klasie, czego NIE robić."

Muzyka znów zaczęła grać. Ręka Damiena odnalazła moją talię. Przetrwaliśmy pierwsze osiem taktów, zanim ugryzłam się w wargę zbyt mocno, próbując nie wybuchnąć śmiechem, a on nadepnął mi na stopę.

"Gdzie, do cholery, stawiasz tę nogę? Co to za miny? Gdzie są emocje, gdzie pragnienie w waszych oczach — czy wy w ogóle wiecie, kogo gracie, czy nie?"

Głos Lawrence'a odbijał się od luster.

"Marguerite to umierająca kobieta, kurczowo trzymająca się jedynej miłości, która kiedykolwiek coś znaczyła. Dumas to mężczyzna, który gotów jest się zniszczyć, by być z nią. A wy wyglądacie, jakbyście próbowali do szkolnego skeczu na stołówce."

Damien otworzył usta, by odpowiedzieć. Zanim zdążył, Lawrence podszedł, położył mu rękę na ramieniu i fizycznie odsunął na bok.

"Siadaj," powiedział do Damiena. Potem zwrócił się do mnie.

O cholera.

Lawrence wszedł w miejsce, które przed chwilą zajmował Damien. Bez czekania na moją zgodę, wziął moją dłoń w swoją, ustawiając się we właściwej pozycji.

Jego palce zacisnęły się wokół mojej dłoni. Ciepłe, suche, pewne. Druga ręka spoczęła na mojej talii z uściskiem stanowczym, ale nie szorstkim — dokładnie tam, gdzie powinna być, ani centymetr dalej.

Lawrence był tak blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską, coś czystego i ostrego pod lekkim zapachem żywicy.

"Od początku," powiedział, tylko do mnie, cicho. "Podążaj za mną."

Muzyka znów zaczęła grać i wszystko się zmieniło.

Lawrence prowadził, a ja przestałam myśleć. Jego dłoń nacisnęła na mój krzyż, więc się obróciłam. Jego palce zacisnęły się na mojej talii i uniosłam się na pointy.

Kiedy poruszaliśmy się razem, było to jak rozmowa bez słów: jego dłoń prowadziła moje biodro i wiedziałam dokładnie, gdzie chce, żebym była, jego kciuk dociskał moją łopatkę i wyginałam się tak, jak wymagała choreografia.

Doszliśmy do promenade i prawie nie oddychałam. Nie ze zmęczenia — z wszystkiego innego. Ciepło jego rąk przez cienki materiał trykotu. To, jak zmieniał uchwyt — pewny, niespieszny, jakby trzymał już tysiące kobiet, ale skupiał się tylko na tej jednej.

Jego dłoń zsunęła się z mojej talii na biodro podczas obrotu i moja skóra rozgorzała pod jego dotykiem. Gdy jego palce rozłożyły się szeroko na moim brzuchu, by poprowadzić cambré, czułam każdy z nich. Pięć punktów żaru przeszywających materiał, a mój oddech zamarł zanim zdążyłam go powstrzymać.

Podczas podtrzymanego obrotu moje plecy przyległy do jego klatki piersiowej. Czułam unoszenie i opadanie jego oddechu, spokojnego tam, gdzie mój nie był, i solidne ciepło jego ciała za mną. Potem choreografia wymagała, by objął mnie w talii obiema rękami i nasze twarze znalazły się kilka centymetrów od siebie.

Jego niebieskie oczy zatrzymały się na moich i mój umysł powędrował tam, gdzie absolutnie nie powinien — czy tak właśnie czują się jego dłonie, kiedy nie uczy? Gdy to nie jest choreografia? Gdy jest tylko on i ktoś, kogo pragnie?

Zabiłam tę myśl. Za późno. Moje serce już waliło tak głośno, że byłam pewna, iż on to słyszy.

Nie byłam już niezdarna, już się nie śmiałam. Byłam Marguerite, a każdy centymetr mojej skóry był świadomy, gdzie mnie dotyka, a mężczyzna, który mnie trzymał, był jedyną rzeczą, która powstrzymywała mnie przed rozsypaniem się.

Dotarliśmy do finału. Zsunął mnie z ostatniego podnoszenia powoli, kontrolowanie, moje ciało zsunęło się po jego, aż stopy dotknęły podłogi. Jego ręce zostały na mojej talii. Moje dłonie pozostały na jego ramionach. Muzyka ucichła.

W klasie zapanowała absolutna cisza.

To jest to. To ten moment, w którym nawet on nie znajdzie nic do skrytykowania. Coś się właśnie wydarzyło. Każdy w tej sali to poczuł. On też — wiem, że tak.

Lawrence puścił mnie, cofnął się i spojrzał mi prosto w twarz.

"Totalny chłam," powiedział. "Zostajesz po zajęciach, żeby nad tym popracować."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Lawrence’a

Siódma wieczorem. Studio było puste, światła przygaszone do połowy, a ja siedziałem na ławce przed pianinem z kostką opartą na kolanie, czekając na dziewczynę, która zapewne liczyła, że o niej zapomnę.

Nie zapomnę.

Morgana Bellet. Dwa dni i już zdarzyło jej się mi odszczeknąć na oczach całej klasy, zamieniła próbę w duecie z tym klaunem Damienem w komediową scenkę. I, podczas naszego dzisiejszego pas de deux, sprawiła, że na trzy pełne sekundy zupełnie się pogubiłem.

To ostatnie irytowało mnie bardziej niż wszystko inne razem wzięte.

Talent był. Czułem to, kiedy była w moich ramionach — to, jak reagowała na wskazówki bez słów, jak jej ciało rozumiało to, czego jej umysł jeszcze nie wychwycił. Surowe, nieoszlifowane, ale prawdziwe. Rzadko tak myślałem o kimkolwiek.

Większość studentów była technicznie kompetentna i artystycznie martwa. Morgana była odwrotnością. Miała w sobie coś żywego, czego nie da się nauczyć, tylko ukształtować. Ale jej dyscyplina była katastrofalna, a w technice miała dziury, przez które można by przejechać ciężarówką.

Więc dzisiaj zamierzałem przeprowadzić ją przez każde ćwiczenie przy drążku i każdą pozycję z piruetami, aż padną jej nogi. Szkoda byłoby pozwolić, by taki potencjał umarł przez lenistwo.

I był jeszcze inny powód, dla którego byłem dla niej surowy. Taki talent mnie przyciągał. Zawsze tak było. Coś w obserwowaniu kogoś, kto porusza się z taką surową umiejętnością, sprawiało, że ściskało mnie w piersi w sposób, którego nie chciałem analizować.

To znaczyło, że muszę być dla niej surowszy niż dla innych, żeby nikt nigdy nie mógł mi zarzucić, że wyróżniam ją z niewłaściwych powodów.

Drzwi otworzyły się o 19:12. Morgana weszła, wyglądając tak, jakby była ciągnięta za autobusem. Włosy wymykające się z koków, cienie pod oczami, ramiona opuszczone.

Dobrze. Wtedy zaczyna się prawdziwa praca.

— Jesteś spóźniona — powiedziałem.

— Powiedziałeś po zajęciach teoretycznych. Teoria skończyła się dziesięć minut temu, a ja szłam tu pieszo. Technicznie rzecz biorąc, jestem wcześniej, a ty po prostu jesteś niecierpliwy.

Czekałem na skargę, negocjacje, „czy możemy to przełożyć na jutro”. Nie pojawiły się.

— No i? Jakieś inne uwagi, czy możemy zaczynać?

Zgubiłem rytm czy dwa. — Możemy zaczynać.

Bez marudzenia, bez wymówek. Interesujące.

— Drążek. Pierwsza pozycja. — Przeszedłem na środek sali, podczas gdy ona zajęła miejsce. — Dziś każda pozycja. Każde przejście. Piruety z czwartej i piątej. Masz dziury w technice i je załatamy.

Złapała drążek i ustawiła stopy. Krążyłem wokół niej powoli.

— Powiedz mi coś, Bellet. Co ty właściwie tu robisz?

— Trenuję.

— Nie bądź sprytna. Jak ktoś z twoim poziomem dyscypliny przeszedł przez drzwi?

Zacisnęła szczękę, ale utrzymała pozycję. — Zapracowałam na swoje miejsce. Tak samo jak wszyscy inni.

— Samym talentem daleko nie zajdziesz. Widziałem setki tancerzy z naturalnymi predyspozycjami, którzy odpadli, bo myśleli, że to wystarczy. Więc jeszcze raz zapytam — po co to wszystko?

Morgana przez chwilę milczała. — Moja mama to Louise Bellet. Była baletnicą w Teatrze Narodowym. Zrezygnowała ze wszystkiego, gdy zaszła ze mną w ciążę. Jestem tutaj, bo chcę osiągnąć to, czego ona nie mogła.

Przestałem krążyć.

Louise. Bellet.

Pamiętałem jedną Louise Bellet jako kogoś, kto niemal zniszczył mi życie — to wyryte w pamięci z zimną, nieodwracalną jasnością.

Louise i ja trenowaliśmy razem, gdy byliśmy po dwudziestce — ten sam teatr, ta sama kompania. Byliśmy partnerami na scenie. Była ambitna, ale jej ambicje nie miały nic wspólnego z talentem.

Podlizywała się dyrektorom, schlebiała właścicielom teatrów, budowała swoją karierę na koneksjach pielęgnowanych w sposób, o którym nie chciałem myśleć. Celowała w primabalerinę tak, jak inni celują w tytuł — dla prestiżu, a nie dla sztuki.

Jej sufit to corps de ballet. Wszyscy o tym wiedzieli poza tymi, których oczarowała.

Potępiałem to po cichu i nie zrobiłem nic. To żałowałem najbardziej — nie tego, kim była Louise, lecz tego, że stałem obok i patrzyłem.

Potem prawie mnie zniszczyła. To był wielki występ — główne role, moment przełomowy w karierze. Błagała mnie, żebym za nią poręczyła, przysięgała, że jest gotowa. Poszłam osobiście do baletmistrza.

Postawiłam swoje nazwisko na szali. Powiedziałam: dajcie jej główną rolę kobiecą, ręczę za nią.

W dniu występu Louise się nie pojawiła. Bez ostrzeżenia, bez słowa. Cała produkcja niemal się rozpadła. W pośpiechu znaleźli zastępczynię, jakaś dziewczyna cudem to udźwignęła, — ale moja reputacja legła w gruzach. Byłam tą idiotką, która poręczyła za węża.

Nigdy nie wróciła. Zaszła w ciążę. Bez swoich znajomości, które ją wspierały, branża zapomniała o niej w tydzień.

"Twoja matka," powiedziałam ostrożnie, "trenowała w Narodowym."

"Znałaś ją?"

"Ledwie." odparłam po chwili.

Morgana odwróciła się, by na mnie spojrzeć, i zobaczyłam to — te same ciemne oczy, ten sam uparty wyraz ust, ale pod tym wszystkim coś, czego Louise nigdy nie miała. Szczerość. Ta dziewczyna nie grała ambicji. Ona nią żyła.

A tu był najdziwniejszy moment: Morgana miała więcej potencjału niż Louise kiedykolwiek. Surowiec był pod każdym względem lepszy. Louise w najlepszym wydaniu była przyzwoitą tancerką corps de ballet z dobrymi znajomościami. Morgana w najgorszym była ciekawsza niż to.

Mogłam ją rozwinąć. Przekształcić ten potencjał w coś niezwykłego.

Albo... mogłam ją wykorzystać. Popchnąć ją do granic wytrzymałości, aż się złamie. Aż będzie chciała rzucić balet, rzucić akademię, rzucić wszystko. Byłam jej mentorką — moje rekomendacje decydowały o jej przyszłości.

Jedno słowo ode mnie i drzwi się otwierały. Inne słowo — i zatrzaskiwały się na zawsze. Zajechać dziewczynę, zniszczyć każde marzenie, które Louise w niej zaszczepiła, a potem przekazać rolę Marie Duplessis komuś innemu.

Pozwolić Louise patrzeć, jak jej córka upada, tak jak ona pozwoliła mi patrzeć, jak moja kariera niemal się zawaliła.

Właściwie to nie taki zły plan.

"Dość gadania," powiedziałam. "Pas de deux z dzisiaj. Ale tym razem nie chcę tylko techniki — chcę, żebyś to przeżyła. Marguerite umiera. Każdy dotyk jest ostatni. Każde spojrzenie niesie ciężar wszystkiego, czego nigdy nie dostanie. Pokaż mi to."

Muzyka zaczęła grać. Morgana wyszła na środek, a ja weszłam za nią. Moja dłoń znalazła jej talię. Jej ręka spoczęła na moim ramieniu.

To było inne bez klasy, która patrzyła. Puste studio, przyciemnione światła, echo pianina odbijające się od ścian — to wszystko zdzierało każdą warstwę udawania, zostawiając tylko nas i historię.

Pchałam ją mocniej, szepcząc poprawki, które były po części wskazówkami, po części prowokacją.

"Więcej. Powstrzymujesz się. Marguerite się nie powstrzymuje — nie ma już nic do stracenia."

Wygięła się w cambré i poczułam, jak jej klatka piersiowa rozszerza się pod moją dłonią.

"To strach na twojej twarzy, nie miłość. Spójrz na mnie tak, jakbym była jedyną rzeczą, która trzyma cię przy życiu."

Jej oczy spotkały moje i coś się zmieniło. Postać przeniknęła do osoby, a osoba do postaci, i granica między choreografią a rzeczywistością stała się niebezpiecznie cienka.

Doszłyśmy do momentu, gdy Marguerite w desperacji wyciąga ręce do Dumasa — dłonie Morgany zacisnęły się na mojej koszuli zamiast unosić się przy ramionach.

Nie poprawiłam jej. Promenada sprowadziła nas twarzą w twarz, jej ciało przyciśnięte do mojego, i czułam jej oddech — szybki, nierówny, prawdziwy. Nie odegrany.

„Pokaż mi pasję, Morgano”. powiedziałam ciszej, niż zwykle mówię.

Powinnam to przerwać. Wiedziałam o tym. Ale kazałam jej być prawdziwą, przeżyć tę historię, i robiła dokładnie to, o co prosiłam.

Ostatnia pozycja. Jej twarz o kilka centymetrów od mojej. Jej oddech na moich ustach. Jej oczy ciemne i szeroko otwarte, patrzące na mnie jak…

Pocałowała mnie.

Jej usta przycisnęły się do moich — szybko, zdecydowanie, pewnie. Potem się odsunęła, a na jej twarzy rozlał się powolny, lekkomyślny uśmiech. "Wystarczająco dużo pasji, nauczycielko?"

Krew skierowała się tam, gdzie podczas prób nie miała absolutnie prawa się znaleźć. Utrzymałam jej spojrzenie i zachowałam kamienną twarz.

"Mniej języka," powiedziałam. "Krytykom to się nie spodoba."

Uśmiech zniknął. Policzki Morgany poczerwieniały, ale nie od tańca. Odsunęła się, chwyciła torbę i praktycznie wybiegła za drzwi.

Zamknęły się za nią, echo ucichło. Stałam sama w pustym studio, dłonie wciąż ciepłe od miejsc, gdzie ją trzymały, i wypuściłam długie, kontrolowane westchnienie.

Idiotka.

Nie byłam pewna, którą z nas mam na myśli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Bratty Ballerina

His Bratty Ballerina

16 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

16

Treść

Aa