

Opis
Morgana Bellet ma jedno zadanie: zostac primabalerina, ktora jej matka nigdy nie byla. Zadnych rozproszen. Zadnych dramatow. Zadnego zakochiwania sie w nieprawdopodobnie przystojnym, nieprawdopodobnie okrutnym mistrzu baletu, ktory zdaje sie istniec wylacznie po to, by uczynic jej zycie pieklem na ziemi. Lawrence Marvel to legenda - wycofany ze sceny, budzacy groze w pracowni i zdeterminowany, by popychac Morgane dalej niz kogokolwiek innego w klasie. Mowi, ze to dlatego, ze brakuje jej dyscypliny. Mowi, ze talent nie znaczy nic bez techniki. Zdecydowanie nie mowi, ze nie moze oderwac od niej wzroku. Ona sie odzywa. On karze za to cala klase. Ona go caluje po nocnej probie. On udaje, ze to nic nie znaczylo. Ona probuje go zniszczyc. On zawsze jest trzy kroki przed nia. Miedzy wyczerpujacymi treningami, bezwzgledna rywalka, ktora wsadzilaby szklo do jej puent, a matka, ktorej milosc ma warunki, ktorych Morgana nigdy nie spelni - ostatnia rzecza, jakiej potrzebuje, jest skandal z nauczycielem. Ale studio jest puste. Muzyka wciaz gra. A Lawrence patrzy na nia tak, jakby wcale nie byla jego uczennica. Niektorych lekcji nie uczysz sie przy drazku.
Rozdział 1
Jul 30, 2026
Perspektywa Morgany
Ze wszystkich dni, w które mogłam zaspać, wybrałam ten, który mógł zrujnować mi całe życie.
Moje nogi płonęły, gdy pędziłam w dół Rue de Valois, torba obijała się o biodro, a włosy już wysuwały się z koka, który upięłam dwanaście minut temu przed lustrem w łazience, wciskając sobie w usta batonika zbożowego.
Królewska Akademia Baletu była sześć przecznic dalej. Zajęcia zaczynały się o dziewiątej. Mój telefon pokazywał 9:07.
Wtedy czarny samochód — coś niemieckiego i drogiego — przeciął skrzyżowanie i ochlapał mnie ścianą wody z rynsztoka.
Stałam tam, ociekając, biała koszula zrobiła się przezroczysta i przylegała do skóry, torba przemokła, a moja godność znalazła się gdzieś na dnie tej kałuży. Samochód nawet nie zwolnił.
„Serio?!” powiedziałam do nikogo, bo nikogo to nie obchodziło.
Schowałam się za przystankiem i wyciągnęłam zapasowy trykot z torby. Dzięki Bogu, że go spakowałam.
Przebrałam się tam na miejscu, na wpół ukryta za szklaną szybą, modląc się, żeby nikt nie patrzył. Mokre ubrania trafiły do plastikowej torby, plastikowa torba do mojej sportowej, i znów ruszyłam biegiem.
Kiedy dotarłam do wejścia akademii, byłam spocona, zdyszana i już kalkulowałam, na ile sposobów ten poranek może się jeszcze pogorszyć. Wtedy ten sam czarny samochód zatrzymał się przy krawężniku.
Drzwi się otworzyły i wysiadła blondynka — wysoka, nieskazitelna, miała na sobie kaszmirową narzutkę na trykot, jakby przyjeżdżała na galę. Zobaczyła mnie, zmierzyła wzrokiem, jakby patrzyła na coś przyklejonego do podeszwy buta, uniosła podbródek i weszła do środka bez słowa.
Była uczennicą. Tak jak ja.
Stałam na schodach, łapiąc oddech, i znów mnie to uderzyło. To była Królewska Akademia Baletu. Najbardziej prestiżowa szkoła w kraju. Kariery powstawały tu lub niszczały w ciągu jednego roku.
Każdy uczeń w środku wywalczył sobie miejsce z jednym celem — zostać primabaleriną. A ja stałam na zewnątrz, mokra, spóźniona, patrząc, jak ktoś inny wchodzi do środka, jakby już była właścicielką tego miejsca.
Rusz się, Morgano. Rusz się.
Ruszyłam.
Sala była ogromna — wysokie sufity, lustra na każdej ścianie, w rogu stało pianino, przy którym akompaniator wyglądał na znudzonego. Wszyscy byli już przy drążku. Dwudziestu kilku uczniów w idealnych liniach, wyciągnięte nogi, proste plecy. A na przedzie stał mężczyzna, którego dotąd widziałam tylko na nagraniach.
Lawrence Marvel.
Były gwiazdor Baletu Opery Paryskiej. Gościnny prymariusz w Royal, Bolszoj, La Scali. Zakończył karierę w wieku trzydziestu dwóch lat po kontuzji, o której nikt nie mówił. Teraz najbardziej budzący postrach nauczyciel w Akademii.
Wysoki, złotowłosy, zbudowany jak ktoś, kto mógłby podrzucić cię jedną ręką nad głowę i zrobić to bez wysiłku. Był w połowie zdania, gdy otworzyłam drzwi, a skrzypnięcie zawiasów przecięło salę jak strzał z pistoletu.
Każda głowa się odwróciła. Lawrence przestał mówić.
„To ty jesteś stypendystką” — powiedział, jego głos niósł się bez wysiłku. Nie podniósł go. Nie musiał. „Zajęcia zaczęły się osiem minut temu. W tej akademii, jeśli nie potrafisz zarządzać czasem, nie poradzisz sobie w karierze. Do drążka. Ostatnia pozycja.”
Bez przedstawienia, bez powitania, po prostu publiczna egzekucja w dziesięć sekund.
Podeszłam do drążka z płonącą twarzą. Blondynka z zewnątrz była już na miejscu, w pierwszym rzędzie, i pochyliła się do dziewczyny obok, szepcząc coś. Obie zachichotały za dłońmi.
Fantastycznie. Pierwszy dzień, a już jestem żartem.
Znalazłam miejsce na końcu, rzuciłam torbę pod drążek i ścisnęłam drewno tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Dziewczyna obok — ciemnoskóra, ciepłe oczy, piegi rozsiane po nosie — zerknęła na mnie.
„Nie przejmuj się” — wyszeptała. „Zrobił to samo jednej dziewczynie w zeszłym roku. Płakała godzinę. Ty już radzisz sobie lepiej.” Wyciągnęła rękę, nie wychodząc z pozycji. „Eve.”
„Morgana” — szepnęłam w odpowiedzi i prawie się uśmiechnęłam.
„Cisza.” Jedno słowo od Lawrence’a i zesztywniałyśmy obie. Nawet nie spojrzał w naszą stronę. Po prostu wiedział. Gość miał sonar wbudowany w czaszkę.
Zajęcia trwały dalej, a Lawrence znajdował problem w każdym moim ruchu. Ręka za nisko. Wykręcenie stóp nie takie. Broda nie dość wysoko.
I za każdym razem poprawiał mnie sam — chwytał za nadgarstek i unosił rękę, dwoma palcami podnosił mi podbródek, poprawiał biodro takim mocnym i nagłym chwytem, że aż podskoczyłam.
„Piąta pozycja. Jeszcze raz” — powiedział, stojąc tuż za mną. „Łokieć ci opada. Czujesz to? Tutaj.” Ustawił mi rękę tak mocno, że aż strzeliło mi w barku. „Tu powinna być. Jeśli będę musiał powtarzać, uznam, że nie jesteś w stanie się nauczyć.”
Coś gorącego i ostrego zaczęło mnie dławić. Zacisnęłam zęby. Przeszedł do kogoś innego, wrócił, poprawił postawę — jeszcze mocniej. Wrócił. Poprawił znowu.
Za czwartym razem, gdy złapał mój nadgarstek, nie wytrzymałam.
„Potrafię sama poprawić rękę” — warknęłam. „Gdyby pan dał mi więcej niż dwie sekundy zamiast szarpać mną jak marionetką.”
Sala zamarła. Nie cicho — martwo. Każdy uczeń zastygł w pozycji. Oczy Eve zrobiły się wielkie. Pianista też przestał grać.
Lawrence odwrócił się powoli i podszedł do mnie. Każdy krok dudnił. Zatrzymał się tak blisko, że musiałam zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy.
Chcę umrzeć. Chcę umrzeć tu i teraz, w tym miejscu.
„Czyli wiesz lepiej niż mistrz baletu” — powiedział cicho. Prawie uprzejmie. „To pokaż nam. Glissade, assemblé, grand jeté. Coupé w podwójny piruet, attitude croisée derrière, wytrzymaj cztery takty, promenada i zakończ w piątej pozycji. Tempo allegro.” Zawiesił głos. „Teraz.”
Rzucił kombinację tak szybko, że ledwo wyłapałam nazwy kroków.
Patrzyłam na niego. On patrzył na mnie.
Wtedy Lawrence zaczął wybijać rytm stopą. Raz, dwa, trzy, cztery. To była jedyna pomoc, jaką miałam otrzymać.
Zatańczyłam. Ciało działało z pamięci mięśniowej, z lat samotnych ćwiczeń w starym studio mamy, z każdego obejrzanego setki razy nagrania. Glissade był czysty. Jeté miało wysokość. Piruety, oba, wylądowały.
Obrót w attitude był stabilny. Robiłam to. Naprawdę to robiłam.
Aż przy ostatnim obrocie kostka się zachwiała. Straciłam środek ciężkości. Przez jedną okropną sekundę się przewracałam — ale się uratowałam. Wyprostowałam się, utrzymałam pozycję.
Cisza.
Lawrence patrzył na mnie dłuższą chwilę. Bez pochwały. Bez skinienia. Ani cienia aprobaty. Wypuścił krótki dźwięk przez nos, ledwie pomruk, i odwrócił się.
„Wracać do drążka. Wystarczająco zmarnowałaś wszystkim czas.” Zwrócił się do sali. „Ponieważ panna Bellet postanowiła robić przesłuchanie zamiast ćwiczyć, wszyscy zostają dodatkowe trzydzieści minut na trening siłowy. Podziękujcie jej wychodząc.”
Dwadzieścia par oczu zwróciło się na mnie. Gdyby wzrok mógł zabijać, zostałabym plamą na podłodze studia. Wróciłam do drążka, złapałam go i patrzyłam prosto przed siebie.
Chcę zapaść się pod ziemię i pociągnąć go za sobą.
Trening był brutalny. Relevés aż łydki płonęły, grand pliés aż uda drżały. I tuż przed startem zobaczyłam, że mój telefon rozświetla się na podłodze pod drążkiem, wpół schowany w torbie. Wiadomość od mamy.
„Jeśli się ośmieszysz w akademii i mnie przy okazji, nie wracaj do domu.”
Moja mama. Była baletnica. Kobieta mająca dawnych znajomych w każdym korytarzu tego budynku, która usłyszy o dzisiejszym dniu, zanim zdążę wyjść za drzwi. Będzie wiedziała o spóźnieniu, o pyskowaniu, o wszystkim.
Już było po mnie.

His Bratty Ballerina
16 Rozdziały
16
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101