POV Morgany
Szatnia była pusta. Wszyscy inni wyszli godzinę temu. Siedziałam na ławce w samej bieliźnie i t-shircie, z pokreśloną w moich kolanach trykotką, wpatrując się w rząd szafek naprzeciwko mnie – ale ich nie widząc.
Nie mogłam przestać słyszeć jego głosu. Tego opanowanego, wyważonego, nieznośnego głosu. Dzieciaki takie jak ty mnie nie interesują. To ja tu jestem mistrzem baletu. Przemyśl to sobie.
Totalny drań. Kompletny, nieodwracalny, od góry do dołu drań.
Przeciągnęłam koszulkę przez głowę i sięgnęłam po ubrania, odtwarzając tę rozmowę po raz setny. Im dłużej to analizowałam, tym bardziej jedna myśl wypierała wszystkie inne — to była pułapka. Wszystko. Umieścił mnie na tej liście dokładnie wiedząc, co się wydarzy.
Nie dlatego, że wierzył w mój talent, nie dlatego, że na to zasłużyłam. Chciał, żebym się potknęła. Przydzielić nowej, bez sojuszników i reputacji, najtrudniejszą, najbardziej pożądaną rolę w spektaklu. Patrzeć, jak się kruszę pod presją, zazdrością, sabotażem. Patrzeć, jak upokarzam się na scenie przed wszystkimi i odchodzę z własnej woli.
O to w tym chodziło. Powolna, elegancka egzekucja przebrana za szansę.
Wciągnęłam spódnicę i zapięłam zamek tak mocno, że prawie szczypnęłam skórę. Musiałam coś zrobić. Dać mu nauczkę. Pokazać mu, że nawet nietykalni mężczyźni tacy jak Lawrence Marvel mogą ponieść konsekwencje.
Ale co? Zgłosić go? O co — o to, że obsadził mnie w roli? Był niemiły? Doskonale zamaskował swoje ślady. Pocałunek to była „kreatywna immersja”. Lista — „profesjonalna ocena”. Na wszystko miał odpowiedź.
Usiadłam z powrotem i przycisnęłam dłonie do oczu.
Myśl, Morgano. Myśl.
I wtedy mnie olśniło.
A co, gdybym nie walczyła na jego terenie? A co, gdybym zagrała zupełnie inną grę? Zbagatelizował pocałunek jakby to nic nie znaczyło — dobrze.
A co, jeśli dałabym mu coś, czego nie mógłby zignorować? Coś, co uczyniłoby absolutnie jasnym, że Lawrence Marvel chce przespać się ze swoją osiemnastoletnią uczennicą i żadne „kreatywni ludzie tego doświadczają” nie wytłumaczy tego tak po prostu?
Nie musiałabym naprawdę z nim spać. Wystarczyłoby się zbliżyć. Sprawić, by tego pragnął. Sprawić, by to okazał. I nagrać każdą sekundę na telefonie.
Wtedy pokazałabym to komu trzeba i patrzyłabym, jak jego kariera wali się tak, jak on chce zniszczyć moją.
To szaleństwo, Morgano.
Może. Ale to on zaczął.
Dokończyłam się ubierać, chwyciłam torbę i wyszłam z akademii w chłodne wieczorne powietrze. Ulica była prawie pusta — kilku przechodniów, parę samochodów.
Ruszyłam w stronę metra, w głowie już układałam szczegóły mojego planu, gdy obok mnie zwolnił samochód.
Czarny, amerykański, cholernie drogi.
Szyba pasażera opuściła się, a Lawrence wychylił się przez siedzenie, jedna ręka na kierownicy.
"Wsiadaj. Podrzucę cię, katastrofo-baletnico."
Pierwszy odruch był natychmiastowy i gwałtowny — spadaj do diabła, staruszku. Słowa już układały się na moim języku. Ale wtedy druga część mojego mózgu, ta, która przez ostatnią godzinę knuła, złapała mnie za kołnierz i porządnie potrząsnęła.
To jest to. To ten moment. Może się nie powtórzyć.
"Pewnie," powiedziałam i wsiadłam.
Zapinałam pas, robiąc szybki przegląd w głowie. Spódnica — do kolan, ciemna, może być. Bluzka — zapięta pod szyję, ale to nawet lepiej. A pod spodem, przesunęłam się lekko, by sprawdzić, tak. Ta granatowa koronkowa. Wszechświat był po mojej stronie, choć raz.
Lawrence ruszył spod krawężnika. W aucie pachniało skórą i tym czystym, ostrym perfumem, który wyczułam podczas naszego pas de deux. Deska rozdzielcza świeciła na niebiesko w ciemności.
"Chciałam powiedzieć," zaczęłam, zmieniając głos na coś łagodniejszego, wolniejszego, "że miałeś rację. Rano. Przesadziłam i przepraszam."
Rzucił mi spojrzenie. Jedna brew uniosła się ledwie zauważalnie — nie całkiem zaskoczony, ale zainteresowany. "To bardzo dojrzałe z twojej strony."
"Potrafię być dojrzała, kiedy chcę."
"Dyskusyjne."
Drań, pomyślałam automatycznie. Po twarzy nie drgnął mi żaden mięsień.
Kiedy Lawrence znów patrzył na drogę, sięgnęłam do torby jakbym czegoś szukała, wyjęłam telefon i postawiłam go na siedzeniu przy udzie. Ekran skierowany w jego stronę.
Kąt kamery łapał jego profil, ręce na kierownicy, bok twarzy oświetlony światłem z deski rozdzielczej. Nacisnęłam nagrywanie i ustawiłam nogę tak, by w razie czego zakryć ekran — ale nie obiektyw.
Dobra. Zaczynamy. Proszę, niech się uda.
Powoli rozpięłam górny guzik bluzki. Tak, jakbym po prostu chciała się rozluźnić po długim dniu. Potem drugi. Materiał rozchylił się na tyle, by odsłonić krawędź granatowej koronki pod spodem.
"Jest tu ciepło," powiedziałam. "Nie przeszkadza ci?"
Lawrence rzucił krótkie spojrzenie z drogi na mnie i z powrotem. "Jest klimatyzacja. Skorzystaj."
"To prostsze." Przesunęłam się w fotelu, zakładając nogę na nogę, przez co spódnica podniosła się wyżej na udzie. Nie obscenicznie — tylko trochę.
Samochód zwalniał. Nie prosiłam, by zwalniał. Zjechał z głównej drogi w spokojniejszą ulicę, potem zatrzymał się pod rzędem kasztanów, gdzie światła uliczne ledwo dochodziły. Wyłączył silnik. Cisza była nagła i ciężka.
Działa. Jeszcze trochę. Spraw, by zrobił coś niepodważalnego, coś, co złapie kamera, i po sprawie.
Lawrence odwrócił się do mnie i odpiął mój pas. Kliknięcie rozległo się głośno w cichym aucie. Pochylił się w moją stronę i tętno mi przyspieszyło tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w głowie.
Jego dłoń wylądowała na moim kolanie. Nie ściskała, tylko leżała. Ciepła przez materiał spódnicy. Palce powoli przesunęły się do połowy uda i zatrzymały.
"Jesteś fatalną aktorką, Bellet," powiedział cicho. "Ale ciekawi mnie, dokąd to twoim zdaniem zmierza."
"Nie udaję, mistrzu..." Mój głos zabrzmiał bardziej urywanie. To pasowało do mojego planu, ale było w tym trochę prawdy — nie byłam już pewna, czy udaję.
Druga ręka Lawrence'a powędrowała do mojej twarzy. Palce musnęły moją dolną wargę, tak lekko, że przestałam oddychać.
Potem jego dłoń przesunęła się wyżej, wsunęła w moje włosy, opuszkami delikatnie naciskając na skórę głowy. Pochylił się jeszcze bliżej. Czułam jego oddech na szyi — gorący, powolny, rozmyślny. Jego usta zawisły tuż nad moją skórą, ale nie dotknęły.
"Mówiłaś coś o nie spaniu ze mną," wyszeptał przy moim gardle. "Rano. Bardzo głośno."
"Może zmieniłam zdanie," odparłam, ale głos mi drżał.
"Mm. Zmienna."
"Po prostu doświadczona. To różnica."
"W wieku osiemnastu lat?" Odchylił się odrobinę, by spojrzeć mi w oczy. Rozbawiony. Irytujący. "Kochana, w wieku osiemnastu lat nawet nie wiesz, co to znaczy."
Wciąż przerzucaliśmy się ripostami, ale żartobliwy ton się rozpadał. Każde miejsce, którego dotknął, piekło. Jego dłoń była nadal w moich włosach. Jego udo przyciśnięte do mojego. A gdzieś między sarkazmem a napięciem mój plan cicho się spakował i wyszedł.
Bo byłam mokra. Żenująco, niezaprzeczalnie mokra. I to ja pierwsza się pochyliłam.
Pocałowałam kącik jego ust — ostrożnie, testując. Nie odsunął się. Pocałowałam go znów, bliżej środka. Jego dłoń mocniej zacisnęła się w moich włosach. Za trzecim razem to był prawdziwy pocałunek — otwarty, głęboki i tak dobry, że mój mózg kompletnie się wyłączył.
Telefon zsunął się z siedzenia i upadł gdzieś pod moje stopy. Słyszałam, jak spada. Nie dbałam o to. Już mnie nie było, szybowałam, każda komórka ciała rozświetlona i krzycząca.
Lawrence sięgnął w dół, chwycił mnie obiema dłońmi w pasie i jednym płynnym ruchem posadził na swoich kolanach.
Objęłam go udami, klęcząc po obu stronach jego bioder, spódnica zebrana wokół moich ud. Jego dłonie przesunęły się w górę moich pleców i przyciągnęły mnie bliżej, a ja całowałam go, jakbym chciała wygrać walkę, którą już przegrałam.
Wtedy, w trakcie pocałunku, jego usta wciąż przy moich, Lawrence powiedział:
"Może powinniśmy poprawić kąt kamery. Żeby mieć pewność, że jesteśmy w kadrze."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Lawrence’a
Jej oczy rozszerzyły się. Dokładnie taka reakcja, na jaką czekałem.
Obserwowałem, jak szok maluje się na twarzy Morgany — rozchylone usta, nagłe zastygnięcie, sposób, w jaki całe jej ciało zesztywniało na moich kolanach.
Przejrzałem ją w chwili, gdy jej głos zmiękł, potem przyszło przepraszam, nagła zmiana nastawienia — dziewczyny z takim temperamentem jak ona nie zmieniają zdania tak szybko.
Morgana Bellet nie przepraszała. Walczyła, naciskała, stawiała opór, aż ktoś siłą ją wyciągnął.
Więc kiedy wsiadła do mojego samochodu, mrucząc, że miałem rację i że przeprasza, wiedziałem, że coś jest nie tak. A kiedy położyła telefon na siedzeniu obok swojego uda, ekranem do mnie, dokładnie zrozumiałem, co się dzieje.
Sprytna dziewczyna. Głupi plan.
Gdy zaczęła rozpinać bluzkę, miałem wybór. Mogłem od razu ją skonfrontować, powiedzieć, że zauważyłem telefon, i odesłać ją do domu zawstydzoną. Albo mogłem grać dalej, pozwolić jej myśleć, że wygrywa, i wytrącić grunt spod nóg w najbardziej odpowiednim momencie.
Wybrałem drugą opcję, bo ta dziewczyna musiała się czegoś nauczyć.
To był powód. Jedyny powód.
Czego nie chciałem przyznać przed sobą, co zamknąłem w najgłębszym schowku z tyłu głowy, to fakt, że byłem podniecony. Byłem taki od chwili, gdy jej usta dotknęły moich. Każda zasada moralna, którą kiedykolwiek wyznawałem, krzyczała, a moje ciało nie słuchało.
Kiedy usiadła mi na kolanach, lekko przesunąłem biodra — ruch wyglądający na swobodny, mający jednak jeden cel: upewnić się, że nie poczuje, jak bardzo jej mała prowokacja na mnie zadziałała.
„Wiedziałeś”, powiedziała.
„Od chwili, gdy się odezwałaś.” Utrzymałem równy ton. „Jesteś wieloma rzeczami, Bellet, ale subtelność nie jest jedną z nich.”
Próbowała zejść z moich kolan. Pozwoliłem jej. Opadła z powrotem na fotel pasażera i widziałem, jak w jej głowie wszystko się kotłuje — wściekłość, upokorzenie, próby wymyślenia kolejnego ruchu.
„To była niebezpieczna gra”, powiedziałem, odwracając się do niej. „I głupia. Masz pojęcie, co mogłoby się stać, gdybyś spróbowała tego numeru z kimś innym? Kimś, kto by się nie powstrzymał?”
„Naprawdę zamierzasz mnie teraz pouczać?”
„Tak. Bo najwyraźniej nikt inny w twoim życiu nie zadał sobie tego trudu.”
Oparłem się o drzwi kierowcy.
„Masz osiemnaście lat. Próbowałaś potajemnie nagrać mężczyznę dwa razy starszego od siebie w dwuznacznej sytuacji. Gdyby to nagranie wyciekło, nie tylko zniszczyłoby moją karierę — ciągnęłoby się za tobą do końca twojej własnej.”
„Nie zamierzałam…”
„Zamierzałaś pokazać to administracji. Albo prasie. Albo obu. Nie obrażaj mnie, udając, że było inaczej.” Patrzyłem, jak zaciska szczękę. Dobrze. „Zachowałaś się jak dziecko bawiące się załadowaną bronią. Nie pomyślałaś o konsekwencjach, bo nigdy tego nie robisz. Reagujesz, wybuchasz, rzucasz się bez zastanowienia, a potem zbierasz resztki.”
„Przestań mówić do mnie jak do dziecka.”
„To przestań się tak zachowywać.”
„Nie jestem dzieckiem!” Jej głos się załamał. Teraz pochylała się w moją stronę, oczy płonęły. „Przestań traktować mnie jak jakąś głupią uczennicę, która nie wie, co robi. Doskonale wiem, co robię. Nie jestem dzieckiem, Lawrence. Jestem kobietą, więc zacznij mnie tak postrzegać.”
O mało się nie roześmiałem. O mało. Bo byłem w wieku jej matki, a myśl o osiemnastolatce siedzącej w moim aucie z rozpiętą bluzką, która żąda, bym widział w niej kobietę, była obiektywnie absurdalna.
Ale potem spojrzałem na jej twarz — śmiertelnie poważną. Ani śladu gry. Każde słowo mówiła szczerze i wyzywała mnie spojrzeniem, żebym się z nią nie liczył.
Moje oczy uciekły w dół, zanim zdążyłem temu zapobiec. Bluzka dalej była rozpięta — dwa, może trzy guziki, a przez szczelinę widziałem jej ciemnoniebieski, koronkowy stanik.
Przezroczysty. Taki, który niczego nie ukrywa. Przez cienki materiał jej sutki były twarde — małe, różowe, napierające na koronkę, jakby chciały się wydostać.
Odwiodłem wzrok, ale żar, który tlił się pod powierzchnią, uderzył mnie już w podbrzusze. Żarty nie wchodziły już w grę.
„Zapin bluzkę, Morgana.”
„Dlaczego?” Przechyliła głowę. Wróciło to szalone spojrzenie — to samo, co w studiu, zaraz zanim mnie pocałowała. „Przeszkadza ci?”
„Nie przeszkadza. Jest niestosowne.”
„Niestosowne.” Powtórzyła to słowo, jakby je smakowała. Potem spojrzała w dół, prosto na moje krocze, powoli, celowo, i znowu na mnie. „Wygląda na to, że coś jednak ci przeszkadza.”
Cholera.
„To reakcja fizjologiczna. Nieistotna.”
„Nie wygląda to na nieistotne. Wygląda na to, że teraz jesteś bardzo, bardzo istotny.” Przesunęła się na siedzeniu, odwracając całe ciało w moją stronę. „Ciągle powtarzasz, że ten pocałunek to tylko postacie. W porządku. To wytłumacz to.” Wskazała ponownie na moje krocze. „To też sztuka?”
„Morgano, igrasz z ogniem.”
„To zanurzenie w twórczości? Powinnam być wdzięczna za tak rzadką i naturalną reakcję?”
„Przekraczasz granicę, której nie chcesz przekroczyć.”
„Może właśnie chcę ją przekroczyć.” Była znowu blisko. Kiedy znalazła się tak blisko? Jej kolano dotykało mojego uda. Perfumy, coś słodkiego pod potem i kalafonią, wypełniały samochód.
„Jestem twoim nauczycielem.”
„Teraz jesteś mężczyzną w zaparkowanym samochodzie z erekcją. Więc kim jesteś?”
Pierdol to.
Moja dłoń powędrowała na tył jej szyi i przyciągnąłem ją do siebie. Moje usta odnalazły jej i stało się — szybko, gwałtownie, zupełnie inaczej niż ten delikatny muśnięcie w pracowni. Wydyszała w moje usta, po czym odwzajemniła pocałunek z całą siłą, jaką miała.
Znów posadziłem ją sobie na kolanach. Tym razem przyszła chętnie, obejmując mnie nogami, jej spódnica podjechała do bioder. Jej dłonie zacisnęły się na mojej koszuli. Moje dłonie odnalazły nagą skórę jej talii pod rozpiętą bluzką, a ona zadrżała tak mocno, że poczułem to w piersi.
„Kurwa, to nie miało się tak potoczyć,” powiedziałem wciąż przy jej ustach.
„Nie mam żadnych zastrzeżeń.”
Jej biodra poruszyły się na moich, jęknąłem, dźwiękiem, którego nie wydałem z siebie od lat. Ona niezgrabnie próbowała rozpiąć moją koszulę, a ja jedną ręką rozpiąłem ten idiotyczny koronkowy stanik.
Jej piersi przycisnęły się do mojej nagiej klatki piersiowej i oboje gwałtownie zaczerpnęliśmy powietrza — jej skóra była niewiarygodnie miękka i rozpalona przeciwko mojej.
Objąłem obie piersi, a jej głowa odchyliła się do tyłu. Kciukami przesunąłem po jej sutkach i wydała z siebie dźwięk, który przeszył mnie na wskroś — cichy i rozpaczliwy.
Pochyliłem się i wziąłem jedną do ust, językiem płasko na szczycie, potem powoli zataczając kółka. Jej palce wplątały się w moje włosy i przytrzymały mnie tam. Gdy przejechałem zębami po stwardniałym sutku, jej biodra szarpnęły się na moich tak gwałtownie, że oboje jęknęliśmy.
Przeszedłem do drugiej piersi, ssąc ją delikatnie, a jej chwyt w moich włosach stał się niemal bolesny. Oddychała płytko i nierówno, jej klatka piersiowa unosiła się pod moimi ustami.
Oparłem oparcie fotela. Opadła razem ze mną. Szyby były całkowicie zaparowane, a świat na zewnątrz przestał istnieć.
Morgana sięgnęła po mój pasek. Jej palce drżały, gdy rozpinała klamrę, potem guzik, potem zamek, a gdy mnie oswobodziła i objęła dłonią mój członek, syknąłem przez zęby.
Jej chwyt był pewny, zdecydowany, zupełnie nie przypominała nieśmiałej nastolatki, za którą się podawała. Pieściła mnie powoli — raz, drugi — patrząc mi w twarz ciemnymi, głodnymi oczami, przesuwając kciukiem po czubku, rozprowadzając wilgoć.
Złapałem ją za nadgarstek, by powstrzymać ją, zanim skończę za szybko.
„Niecierpliwy,” szepnęła.
Zamiast odpowiedzieć, przyciągnąłem jej biodra do siebie.
Morgana opadła na mnie powoli, centymetr za centymetrem. Jej usta rozchyliły się, głowa odchyliła do tyłu, a dźwięk, który z niej wydobył się — niski, urywany, złamany — uderzył we mnie w jakiś pierwotny sposób.
Mocno chwyciłem jej talię, aż zostaną ślady. Oparła dłonie na mojej klatce piersiowej, palce wbijając się w mięśnie, i zaczęła się poruszać.
Samochód kołysał się razem z nami. Szyby były całkowicie zaparowane. Za każdym razem, gdy poruszała biodrami, tarcie wydobywało z nas dźwięk — czasem z niej, czasem ze mnie, czasem z nas obojga jednocześnie.
Zsunąłem jej bluzkę z ramion i przycisnąłem usta do jej obojczyka, szyi, łuku piersi. Wyginała się ku temu, ocierając mocniej, jej oddech stawał się urywany i ostry.
„Lawrence,” Moje imię w jej ustach brzmiało zupełnie inaczej niż w pracowni. Było surowe, roztrzaskane.
Chwyciłem ją za kark i przyciągnąłem jej twarz do swojej. Pocałowałem ją głęboko i nieprzyzwoicie, podczas gdy wsuwałem się w nią, dopasowując się do jej rytmu, potem go łamiąc, a potem odnajdując nowy, który sprawił, że krzyknęła w moje usta.
Jej paznokcie przejechały po mojej klatce piersiowej. Moja ręka wsunęła się między nasze ciała, palce odnalazły punkt, który sprawił, że jej całe ciało zadrżało, a ona chwyciła mnie za nadgarstek — nie żeby mnie powstrzymać, tylko zatrzymać mnie dokładnie tam.
„Nie przestawaj,” wyszeptała. „Nie… o tak, kurwa, właśnie tam…”
Miasto brzęczało za zaparowanymi szybami. Samochód cicho skrzypiał na zawieszeniu. I gdzieś pod rzędem kasztanów, na ciemnej ulicy, gdzie nikt nie patrzył, przestałem być jej nauczycielem.
Moje pchnięcia w niej podwoiły się w intensywności, a wystarczyło do tego tylko jej głos.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Morgany
Ekspres do Lyonu odjeżdżał o siódmej rano, a ja całą drogę spędziłam, wpatrując się w okno i udając, że śpię, żeby nikt nie próbował ze mną rozmawiać.
Minęły dwa tygodnie od tamtej nocy w samochodzie. Od chwili, gdy Lawrence odwiózł mnie do domu, a ja wyskoczyłam z auta, zanim jeszcze zdążył wyłączyć silnik, trzaskając drzwiami bez oglądania się za siebie.
Wciąż czułam na sobie widmowy uścisk jego rąk na mojej talii, jeśli myślałam o tym zbyt długo, a robiłam to nieustannie, wbrew własnej woli.
Unikanie go nie było trudne, na szczęście. Następnego ranka wyjechał do Lyonu na wyjazd służbowy, żeby przygotować teatr, w którym mieliśmy występować.
Zastąpiła go inna instruktorka — Madame Clément, miła starsza pani, która do wszystkich mówiła "kochanie" i udzielała wskazówek delikatnymi sugestiami, a nie publicznymi egzekucjami. Ulgę poczułam tak wielką, że niemal się popłakałam na jej pierwszych zajęciach.
Boże, wiedziałam, że istniejesz!
Ale Lawrence nie był już tym, przez co nie mogłam spać po nocach.
Okres spóźniał mi się już dziewięć dni.
Przycisnęłam czoło do zimnej szyby pociągu i po raz tysięczny policzyłam wszystko od nowa, jakby liczby miały się zmienić. Dziewięć dni. Mój cykl był regularny od czternastego roku życia. Nigdy nie miałam więcej niż dwa dni opóźnienia. A teraz — dziewięć.
To stres. To oczywiście stres. Nowa akademia, szalony grafik treningów, emocjonalny chaos. To rozregulowuje cykle cały czas. Dziś przyjdzie. Pewnie. Na pewno. Za chwilę.
Tyle że nie przyszło za chwilę. Nie przyszło żadnego dnia.
A tymczasem bolały mnie piersi, od tygodnia codziennie rano miałam mdłości, a wczoraj podczas lunchu zapach kremówki Agathe tak bardzo mnie odrzucił, że musiałam wstać od stołu.
A jeśli jestem w ciąży?
Ta myśl uderzała mnie tak samo mocno co dwadzieścia minut — zimny kolec paniki prosto w mostek.
Jaką idiotką trzeba być, żeby uprawiać seks bez prezerwatywy?! Ze swoim nauczycielem? W samochodzie? Nawet o tym nie pomyślałam w tamtej chwili! Mózg miałam tak kompletnie wyłączony, że podstawy biologii człowieka nie załapały się nawet na listę gości.
A jeśli byłam — Boże, jeśli naprawdę byłam — to wszystko się skończyło. Nie tylko akademia. Nie tylko rola. Wszystko.
Przed oczami stanęła mi twarz mamy: do czegoś dojdziesz tylko leżąc na plecach. Miała rację. Miała rację cały czas. Jej córka zrobiła dokładnie to samo, co ona — zakochała się w niewłaściwym mężczyźnie w niewłaściwym czasie i zaszła w ciążę. Historia powtórzyła się z chirurgiczną precyzją.
Nie tylko ją zawiodłam. Udowodniłabym jej każde okropne słowo, które kiedykolwiek na mój temat wypowiedziała. Podwójny zawód. Piętno porażki na całe życie.
Pociąg wjechał na Lyon-Part-Dieu w południe. Wszyscy wysiedli z bagażami, rozmawiając o hotelu i teatrze.
Zarzuciłam torbę na ramię i podążyłam za grupą na autopilocie, z żołądkiem ściśniętym czymś, co mogło być mdłością albo strachem.
W hotelu rzuciłam torbę w pokoju i poszłam szukać Eve. Rozpakowywała się w pokoju obok, układając trykoty w równe stosiki.
– Eve. – Zamknęłam za sobą drzwi. – Potrzebuję, żebyś coś dla mnie zrobiła, i potrzebuję, żebyś nie panikowała.
Podniosła wzrok, spojrzała na mnie i odłożyła trykot. – Co się stało?
– Potrzebuję, żebyś… No… poszła do apteki i kupiła mi test ciążowy. – Zawahałam się. – Właściwie trzy. Kup mi trzy.
Usta Eve otworzyły się, zamknęły. Znowu się otworzyły. – Trzy testy ciążowe?
– Tak.
– Ty… Morgana Bellet, poprosiłaś mnie o trzy testy ciążowe. Mnie.
– Przepraszam, może to tylko ja, ale… Czy to liczba cię dziwi, czy to, że mogę mieć w brzuchu rosnące dziecko w wieku osiemnastu lat?
Usiadła na łóżku.
– Dobrze. Zrobię to bez dyskusji. Ale najpierw powiesz mi, kto jest ojcem, czy jesteście ze sobą i jak do tego w ogóle doszło. Bo dwa tygodnie temu mówiłaś, że z nikim nie spałaś, odkąd jesteś w akademii.
– Eve, proszę cię, po prostu potrzebuję tych testów.
– A ja po prostu potrzebuję nazwiska. Nie ruszam się z tego łóżka, dopóki go nie dostanę. Możemy tu siedzieć cały dzień, Morgana. Mam przekąski.
Nie blefowała. Udało mi się ją przejrzeć, a tę minę znałam, czułam ją w środku, choć nie umiałam jej nazwać. Eve w trybie przesłuchania była bardziej nieustępliwa niż Lawrence podczas ćwiczeń przy drążku.
Myśl. Szybko myśl.
Przez okno za Eve widziałam dziedziniec poniżej. Damien tam był, stał w kółku z kilkoma innymi chłopakami z naszej klasy i śmiał się z czegoś.
Och, to jest okropny pomysł.
Wskazałam na okno. "Jego."
Eve wstała, spojrzała i odwróciła się do mnie z wyrazem czystej grozy na twarzy.
"Damien? Spałaś z DAMIENEM?!" Chwyciła mnie za ramiona. "Morgana, błagam, powiedz, że żartujesz. Jeśli ten chłopak nie ma już pełnej kolekcji chorób wenerycznych, to ma mózg wielkości orzecha włoskiego — to dziecko wyjdzie kompletnym idiotą!"
"Wiem, wiem…"
"Ze wszystkich facetów na świecie wybrałaś JEGO! Nawet nie tego przystojniaka, pana Lawrence’a!"
Moje organy skręciły się w rurkę na samo wspomnienie jego imienia — Eve była tak blisko, a nawet tego nie zauważyła, bo była zbyt zajęta potępianiem moich życiowych wyborów.
"Damien uważa, że przygotowanie posiłku to sushi ze stacji benzynowej! Myśli, że dezodorant to to samo, co prysznic! Ten człowiek nadal używa swojej daty urodzenia jako hasła do telefonu — widziałam, jak je wpisuje!"
"Eve, wiem! To był jednorazowy wybryk, okej? To nic nie znaczyło, nic nas nie łączy, to było głupie i żałuję tego. A teraz, jako moja przyjaciółka, która rzekomo się o mnie troszczy, pójdziesz do apteki i kupisz mi trzy testy, zanim dostanę tu kompletnego załamania nerwowego?"
Patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę. Potem złapała kurtkę. "Trzy testy. Nie ruszaj się. A kiedy wrócę, będziemy długo rozmawiać o twoim guście do facetów."
Gdy tylko drzwi się zamknęły, zerwałam się do biegu.
Pokonałam schody po dwa stopnie, wypadłam przez drzwi wyjściowe do lobby i przeszłam przez dziedziniec, gdzie Damien wciąż stał z chłopakami.
Zauważył mnie i jego uśmiech się poszerzył. "Hej, Mor…"
Już miał mi pomachać, gdy chwyciłam go za łokieć w połowie zdania.
"Pożyczę go od was na chwilę," rzuciłam do grupy uśmiech, który prawdopodobnie wyglądał na szalony. "Rusz się, Damien."
"Yyy... okej?" Damien pozwolił się zaciągnąć za róg budynku, poza zasięg słuchu. "Co się..."
"Musisz mi teraz coś zrobić i nie możesz zadawać pytań." Byłam zdyszana. "Eve myśli, że spałam z tobą. Myśli, że możesz być ojcem dziecka, które być może noszę. Musisz się z tym zgodzić."
Telefon Damiena wypadł mu z ręki i upadł na ziemię. "Przepraszam, co?"
"Mogę być w ciąży. Nie powiem nikomu, kto jest prawdziwym ojcem. W panice wskazałam na ciebie. Eve jest właśnie w aptece i kupuje testy ciążowe, a jak wróci, będzie patrzeć na ciebie jak na najgorszego człowieka na świecie, i musisz to po prostu — znieść. Proszę."
Podniósł telefon. Wpatrywał się we mnie. Mrugnął kilka razy. "Czyli żeby było jasne — nie jestem naprawdę ojcem?"
Przewróciłam oczami. Kurczę, Eve miała rację . "Oczywiście, że nie."
"Ale chcesz, żeby wszyscy myśleli, że jestem."
"Tylko Eve. Na razie."
"I nie zamierzasz mi powiedzieć, kto naprawdę..."
"Nie."
Damien zamilkł na trzy sekundy. Potem wyprostował się i położył ręce na moich ramionach.
"Morgana. Jesteś kompletnie szalona. Wiesz o tym, prawda?" Westchnął. "Dobra. Wezmę to na siebie. Ale jesteś mi winna. I to grubo. I jak Eve mnie zamorduje, chcę mieć ładny pogrzeb."
Eve wróciła piętnaście minut później z torbą z apteki. Cała trójka — ja, Eve i Damien, na którego rzucała spojrzenia jakby popełnił zbrodnię wojenną — poszła do wspólnej łazienki na końcu korytarza. Eve wcisnęła mi reklamówkę do rąk.
"Trzy testy, dwie różne marki. Idź."
Weszłam do środka i zamknęłam drzwi. Trzęsącymi się rękami nasikałam na wszystkie trzy paski, położyłam je ekranami w dół na brzegu umywalki i otworzyłam drzwi.
"Trzy minuty," powiedziałam.
Cała trójka stała na korytarzu. Eve miała skrzyżowane ramiona. Damien wpatrywał się w sufit. Ja liczyłam własne uderzenia serca i starałam się nie zwymiotować.
"Czas," powiedziała Eve.
Wróciliśmy do środka. Trzy testy, ekranami w dół na umywalce.
"Wszyscy naraz?" zapytał Damien.
"Wszyscy naraz," potwierdziłam.
Każde z nas podniosło jeden. Ściskałam swój tak mocno, że plastik aż trzeszczał.
"Na trzy," powiedziała Eve. "Raz, dwa... Trzy."
Odwróciliśmy.
Negatywny. Negatywny. Negatywny.
Powietrze ze mnie uszło tak szybko, że prawie się przewróciłam. Eve mnie złapała. Damien zacisnął pięść i powiedział:
"Nie jestem ojcem!" Było to tak głośne, że ktoś w sąsiednim pokoju uderzył w ścianę.
"O Boże dzięki," wyszeptałam, przykładając dłoń do oczu. "O Boże dzięki, dzięki, dzięki."
Eve przytuliła mnie tak mocno, że aż bolały mnie żebra. "Ty kompletny katastrofo w ludzkiej postaci. Nigdy więcej mnie tak nie strasz."
Damien oparł się o futrynę, ręka na sercu. "Właśnie postarzałem się o piętnaście lat. Możemy iść się napić? Chyba potrzebuję siedmiu."
Zaśmiałam się. To brzmiało mokro, drżąco i trochę histerycznie, ale było prawdziwe.
Znowu mogłam oddychać.
Przesuń w górę, aby kontynuować