passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Bratty Ballerina - Rozdział #6 - autor itsvlada

His Bratty Ballerina

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Morgany

Pocałowałaś swojego nauczyciela, Morgana. Swojego cholernego nauczyciela, najbardziej budzącego grozę mężczyznę w akademii! A potem zapytałaś go, czy to wystarczyło, jak jakaś femme fatale z kiepskiego filmu, a on zbił cię z tropu bez mrugnięcia okiem.

Leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, podczas gdy mój mózg odtwarzał te same trzy sekundy w nieskończonej pętli — jego twarz blisko mojej, nacisk moich ust na jego, ten głupi, lekkomyślny uśmiech, którym go obdarzyłam tuż przed tym, jak roztrzaskał mnie na kawałki czterema słowami.

Mniej języka. Krytycy tego nie kupią. A potem uciekłam, jak dziecko. Jak mała dziewczynka, która szturchnęła lwa i nagle zorientowała się, że ten może ugryźć.

Do czwartej rano przekonałam samą siebie, że to się nie wydarzyło. Do piątej przypomniałam sobie, że ani razu nie zamknęłam oczu, więc o śnieniu nie mogło być mowy. O szóstej leżałam twarzą w poduszce, wykończona i rozbita, nie będąc ani o krok bliżej zrozumienia, co do diabła sobie myślałam.

Zwlokłam się z łóżka, ubrałam się na autopilocie i dotarłam do akademii wyglądając jak coś, co nie żyje od trzech dni.

Ledwo przekroczyłam próg, zanim Eve złapała mnie za ramię.

"Morgana! Tu jesteś, chodź, pospiesz się!" Ciągnęła mnie korytarzem, niemal biegnąc. Damien i Agathe już stali przy głównej tablicy ogłoszeń, wokół której zebrał się tłum uczniów.

"Co się dzieje?" zapytałam, potykając się za nią.

"Lista pojawiła się dziś rano. Kandydatki do roli Marie Duplessis." Eve przepchnęła się przez dwie dziewczyny i wskazała. "Patrz. Trzecie nazwisko."

Spojrzałam.

Morgana Bellet.

Moje nazwisko. Na liście kandydatek do głównej roli. Wystawione zanim jeszcze odbyły się przesłuchania.

"To jest chore," powiedział Damien z uśmiechem. "Wiesz, jak to rzadkie? Nigdy nie umieszczają pierwszorocznych na krótkiej liście przed przesłuchaniami. Jesteś praktycznie już kandydatką na primę."

"Morgana, to ogromne," szepnęła Agathe z szeroko otwartymi oczami.

Hałas na korytarzu zanikł. Słyszałam tylko własny puls i głos mojej matki, wyraźnie jakby stała tuż za mną: Nigdy niczego nie osiągniesz inaczej niż na plecach z rozłożonymi nogami.

Zeszłej nocy. Puste studio. Pocałunek. A teraz, dwanaście godzin później, moje nazwisko na liście, na której nie powinno się znaleźć.

Czy on... czy Lawrence uważa, że jestem jakąś latawicą? Czy potraktował ten pocałunek jak zaproszenie i wrzucił mnie na tę listę w ramach zapłaty? Czy oczekuje, że wrócę po więcej, wdzięczna i chętna? Siedzi teraz w swoim gabinecie i czeka, aż się pojawię i rozłożę nogi w zamian za rolę?

Żołądek ścisnął mi się tak mocno, że prawie zwymiotowałam.

"Morgana?" Eve dotknęła mojego ramienia. "W porządku? Wyglądasz, jakbyś zaraz miała..."

Rzuciłam się do biegu. Usłyszałam ich głosy za sobą.

"Morgana, zaczekaj!"

"Dokąd ona idzie?"

Byłam już w korytarzu, za rogiem, na schodach. Obrzeża pola widzenia poczerwieniały, a w uszach huczało mi coś, co brzmiało jak wściekłość.

Gabinet Lawrence'a był na drugim piętrze. Nie zapukałam. Złapałam za klamkę, otworzyłam drzwi i weszłam prosto do środka.

Siedział za biurkiem, czytając coś, i spojrzał na mnie z łagodnym zdziwieniem człowieka, któremu wiatr poruszył gazetę.

"Cokolwiek sobie wymyśliłeś," powiedziałam, ciężko oddychając, "nie jestem taka. I nie będę z tobą sypiać."

Lawrence odłożył papiery. Oparł się wygodnie. Spojrzał na mnie, jak patrzy się na malucha, który właśnie oznajmił, że ucieka z domu.

"Kochanie," powiedział, "gdy byłem u szczytu kariery, kobiety ustawiały się w kolejce, żeby ze mną spać. Więc nie wymyślajmy sobie rzeczy, dobrze? Takie dzieciaki jak ty mnie nie interesują."

"To wyjaśnij listę. Wyjaśnij, jak moje nazwisko znalazło się na krótkiej liście kandydatek do Marie Duplessis rano po tym, jak cię pocałowałam. Wyjaśnij, jak to możliwy przypadek."

Nie drgnął. Nie przesunął się na krześle. Nawet nie mrugnął.

"Nie ma tu nic do wyjaśnienia, bo nie wydarzyło się nic niestosownego. To, co stało się wczoraj wieczorem, to była dwójka artystów całkowicie zanurzonych w swoich rolach. Twórcy, którzy naprawdę żyją dla sztuki, tego doświadczają. Tak pochłania ich opowieść, że stają się swoimi postaciami. To nie jest częste, ale też nie jest skandaliczne."

Odsunął się od biurka, wstał i podszedł na przód. Usiadł na blacie, skrzyżował ramiona i spojrzał na mnie prosto, wyluzowany, całkowicie niewzruszony.

"Jeśli już, to powinnaś być wdzięczna za taki instynkt, a nie stać w moim gabinecie i oskarżać szanowanego profesjonalistę o molestowanie."

Powiedział to tak spokojnie, tak płynnie, że przez chwilę prawie mu uwierzyłam. Prawie.

"Okej. Dobrze, w porządku. A lista?" naciskałam.

"Podjąłem decyzję. Masz dość talentu, żeby się na niej znaleźć, więc jesteś."

"To ty podjąłeś decyzję? Nie możesz tak po prostu decydować o moim życiu! Za kogo ty się uważasz? Nie prosiłam o to, nie brałam udziału w przesłuchaniu i na pewno nie zasłużyłam na to przez... przez cokolwiek, co ci się wydaje, że się wydarzyło!"

"Właśnie ci powiedziałem, co się wydarzyło. Słuchaj uważnie."

"Masz pojęcie, co to dla mnie znaczy?"

Podeszłam bliżej, ręce mi drżały.

"Jestem tu od kilku dni. Kilku! Nie mam żadnych sprzymierzeńców, połowa klasy już mnie nienawidzi, a teraz wrzuciłeś mnie na krótką listę, którą zobaczy każdy w tym budynku? Do głównej roli? Przed przesłuchaniami? Nowi nie dostają takich ról w pierwszych tygodniach, każdy to wie."

Chodziłam już teraz tam i z powrotem, słowa wylewały się szybciej, niż byłam w stanie je kontrolować. On wciąż się nie ruszył, nie rozplótł rąk. Po prostu obserwował, jak się rozsypuję, z tą irytująco spokojną miną.

"Ludzie będą gadać. Powiedzą, że przeleciałam się na tę listę, i nawet nie będą aż tak daleko od prawdy, bo NAPRAWDĘ cię pocałowałam, i teraz nie mogę udowodnić, że te dwie rzeczy nie są ze sobą powiązane! Wiesz, co się dzieje z dziewczynami, które zostają wyróżnione w balecie?"

Trzęsłam się już cała.

"Rywalizacja nie robi się tylko ostra — robi się niebezpieczna. Szkło w pointach. Porwane kostiumy. Łokieć podczas próby, który łamie żebra. Ktoś spycha cię ze sceny i mówi, że to wypadek. Słyszałam te historie, Lawrence. Moja matka mi opowiadała. A ty właśnie namalowałeś mi cel na plecach."

"...Skończyłaś?"

"Nie, nie skończyłam! Nie miałeś prawa…"

"Miałem pełne prawo." Jego głos nie podniósł się, ale stwardniał, i uświadomiłam sobie, że podczas mojej tyrady podeszłam tak blisko, że prawie stałam między jego kolanami.

Spojrzał na mnie z góry, siedząc na biurku, wciąż z założonymi ramionami, twarz nie do odczytania.

"Doskonale pamiętam, kim jestem, Bellet. Pytanie, czy ty pamiętasz. Więc zamiast się wymądrzać, radzę ci iść na zajęcia, na które zaraz się spóźnisz. Znowu."

Zawahał się. "I przypomnę ci — to ja tu jestem mistrzem baletu. To znaczy, że to ode mnie zależy, kto dostaje role. Moje rekomendacje mogą sprawić, że każda kompania baletowa w kraju będzie się o ciebie bić. Albo że nawet najbardziej żałosny teatr na prowincji nie tknie cię kijem."

Przechylił lekko głowę. "Przemyśl to sobie."

Stałam tam, ciężko oddychając, wściekła i przerażona, nienawidząc go każdą komórką mojego ciała. On nie mrugnął. Nie ruszył się. Po prostu siedział, patrząc na mnie z góry jak na drobną niedogodność w swoim perfekcyjnie zorganizowanym poranku.

Odwróciłam się i wyszłam. Zamknęłam za sobą drzwi, oparłam plecami o ścianę w pustym korytarzu i próbowałam złapać oddech.

W jednym miał rację. Rzeczywiście zaraz się spóźnię.

Odepchnęłam się od ściany i ruszyłam w stronę schodów, nogi miałam jak z waty, a głowa wirowała.

To nie koniec.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Morgany

Szatnia była pusta. Wszyscy inni wyszli godzinę temu. Siedziałam na ławce w samej bieliźnie i t-shircie, z pokreśloną w moich kolanach trykotką, wpatrując się w rząd szafek naprzeciwko mnie – ale ich nie widząc.

Nie mogłam przestać słyszeć jego głosu. Tego opanowanego, wyważonego, nieznośnego głosu. Dzieciaki takie jak ty mnie nie interesują. To ja tu jestem mistrzem baletu. Przemyśl to sobie.

Totalny drań. Kompletny, nieodwracalny, od góry do dołu drań.

Przeciągnęłam koszulkę przez głowę i sięgnęłam po ubrania, odtwarzając tę rozmowę po raz setny. Im dłużej to analizowałam, tym bardziej jedna myśl wypierała wszystkie inne — to była pułapka. Wszystko. Umieścił mnie na tej liście dokładnie wiedząc, co się wydarzy.

Nie dlatego, że wierzył w mój talent, nie dlatego, że na to zasłużyłam. Chciał, żebym się potknęła. Przydzielić nowej, bez sojuszników i reputacji, najtrudniejszą, najbardziej pożądaną rolę w spektaklu. Patrzeć, jak się kruszę pod presją, zazdrością, sabotażem. Patrzeć, jak upokarzam się na scenie przed wszystkimi i odchodzę z własnej woli.

O to w tym chodziło. Powolna, elegancka egzekucja przebrana za szansę.

Wciągnęłam spódnicę i zapięłam zamek tak mocno, że prawie szczypnęłam skórę. Musiałam coś zrobić. Dać mu nauczkę. Pokazać mu, że nawet nietykalni mężczyźni tacy jak Lawrence Marvel mogą ponieść konsekwencje.

Ale co? Zgłosić go? O co — o to, że obsadził mnie w roli? Był niemiły? Doskonale zamaskował swoje ślady. Pocałunek to była „kreatywna immersja”. Lista — „profesjonalna ocena”. Na wszystko miał odpowiedź.

Usiadłam z powrotem i przycisnęłam dłonie do oczu.

Myśl, Morgano. Myśl.

I wtedy mnie olśniło.

A co, gdybym nie walczyła na jego terenie? A co, gdybym zagrała zupełnie inną grę? Zbagatelizował pocałunek jakby to nic nie znaczyło — dobrze.

A co, jeśli dałabym mu coś, czego nie mógłby zignorować? Coś, co uczyniłoby absolutnie jasnym, że Lawrence Marvel chce przespać się ze swoją osiemnastoletnią uczennicą i żadne „kreatywni ludzie tego doświadczają” nie wytłumaczy tego tak po prostu?

Nie musiałabym naprawdę z nim spać. Wystarczyłoby się zbliżyć. Sprawić, by tego pragnął. Sprawić, by to okazał. I nagrać każdą sekundę na telefonie.

Wtedy pokazałabym to komu trzeba i patrzyłabym, jak jego kariera wali się tak, jak on chce zniszczyć moją.

To szaleństwo, Morgano.

Może. Ale to on zaczął.

Dokończyłam się ubierać, chwyciłam torbę i wyszłam z akademii w chłodne wieczorne powietrze. Ulica była prawie pusta — kilku przechodniów, parę samochodów.

Ruszyłam w stronę metra, w głowie już układałam szczegóły mojego planu, gdy obok mnie zwolnił samochód.

Czarny, amerykański, cholernie drogi.

Szyba pasażera opuściła się, a Lawrence wychylił się przez siedzenie, jedna ręka na kierownicy.

"Wsiadaj. Podrzucę cię, katastrofo-baletnico."

Pierwszy odruch był natychmiastowy i gwałtowny — spadaj do diabła, staruszku. Słowa już układały się na moim języku. Ale wtedy druga część mojego mózgu, ta, która przez ostatnią godzinę knuła, złapała mnie za kołnierz i porządnie potrząsnęła.

To jest to. To ten moment. Może się nie powtórzyć.

"Pewnie," powiedziałam i wsiadłam.

Zapinałam pas, robiąc szybki przegląd w głowie. Spódnica — do kolan, ciemna, może być. Bluzka — zapięta pod szyję, ale to nawet lepiej. A pod spodem, przesunęłam się lekko, by sprawdzić, tak. Ta granatowa koronkowa. Wszechświat był po mojej stronie, choć raz.

Lawrence ruszył spod krawężnika. W aucie pachniało skórą i tym czystym, ostrym perfumem, który wyczułam podczas naszego pas de deux. Deska rozdzielcza świeciła na niebiesko w ciemności.

"Chciałam powiedzieć," zaczęłam, zmieniając głos na coś łagodniejszego, wolniejszego, "że miałeś rację. Rano. Przesadziłam i przepraszam."

Rzucił mi spojrzenie. Jedna brew uniosła się ledwie zauważalnie — nie całkiem zaskoczony, ale zainteresowany. "To bardzo dojrzałe z twojej strony."

"Potrafię być dojrzała, kiedy chcę."

"Dyskusyjne."

Drań, pomyślałam automatycznie. Po twarzy nie drgnął mi żaden mięsień.

Kiedy Lawrence znów patrzył na drogę, sięgnęłam do torby jakbym czegoś szukała, wyjęłam telefon i postawiłam go na siedzeniu przy udzie. Ekran skierowany w jego stronę.

Kąt kamery łapał jego profil, ręce na kierownicy, bok twarzy oświetlony światłem z deski rozdzielczej. Nacisnęłam nagrywanie i ustawiłam nogę tak, by w razie czego zakryć ekran — ale nie obiektyw.

Dobra. Zaczynamy. Proszę, niech się uda.

Powoli rozpięłam górny guzik bluzki. Tak, jakbym po prostu chciała się rozluźnić po długim dniu. Potem drugi. Materiał rozchylił się na tyle, by odsłonić krawędź granatowej koronki pod spodem.

"Jest tu ciepło," powiedziałam. "Nie przeszkadza ci?"

Lawrence rzucił krótkie spojrzenie z drogi na mnie i z powrotem. "Jest klimatyzacja. Skorzystaj."

"To prostsze." Przesunęłam się w fotelu, zakładając nogę na nogę, przez co spódnica podniosła się wyżej na udzie. Nie obscenicznie — tylko trochę.

Samochód zwalniał. Nie prosiłam, by zwalniał. Zjechał z głównej drogi w spokojniejszą ulicę, potem zatrzymał się pod rzędem kasztanów, gdzie światła uliczne ledwo dochodziły. Wyłączył silnik. Cisza była nagła i ciężka.

Działa. Jeszcze trochę. Spraw, by zrobił coś niepodważalnego, coś, co złapie kamera, i po sprawie.

Lawrence odwrócił się do mnie i odpiął mój pas. Kliknięcie rozległo się głośno w cichym aucie. Pochylił się w moją stronę i tętno mi przyspieszyło tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w głowie.

Jego dłoń wylądowała na moim kolanie. Nie ściskała, tylko leżała. Ciepła przez materiał spódnicy. Palce powoli przesunęły się do połowy uda i zatrzymały.

"Jesteś fatalną aktorką, Bellet," powiedział cicho. "Ale ciekawi mnie, dokąd to twoim zdaniem zmierza."

"Nie udaję, mistrzu..." Mój głos zabrzmiał bardziej urywanie. To pasowało do mojego planu, ale było w tym trochę prawdy — nie byłam już pewna, czy udaję.

Druga ręka Lawrence'a powędrowała do mojej twarzy. Palce musnęły moją dolną wargę, tak lekko, że przestałam oddychać.

Potem jego dłoń przesunęła się wyżej, wsunęła w moje włosy, opuszkami delikatnie naciskając na skórę głowy. Pochylił się jeszcze bliżej. Czułam jego oddech na szyi — gorący, powolny, rozmyślny. Jego usta zawisły tuż nad moją skórą, ale nie dotknęły.

"Mówiłaś coś o nie spaniu ze mną," wyszeptał przy moim gardle. "Rano. Bardzo głośno."

"Może zmieniłam zdanie," odparłam, ale głos mi drżał.

"Mm. Zmienna."

"Po prostu doświadczona. To różnica."

"W wieku osiemnastu lat?" Odchylił się odrobinę, by spojrzeć mi w oczy. Rozbawiony. Irytujący. "Kochana, w wieku osiemnastu lat nawet nie wiesz, co to znaczy."

Wciąż przerzucaliśmy się ripostami, ale żartobliwy ton się rozpadał. Każde miejsce, którego dotknął, piekło. Jego dłoń była nadal w moich włosach. Jego udo przyciśnięte do mojego. A gdzieś między sarkazmem a napięciem mój plan cicho się spakował i wyszedł.

Bo byłam mokra. Żenująco, niezaprzeczalnie mokra. I to ja pierwsza się pochyliłam.

Pocałowałam kącik jego ust — ostrożnie, testując. Nie odsunął się. Pocałowałam go znów, bliżej środka. Jego dłoń mocniej zacisnęła się w moich włosach. Za trzecim razem to był prawdziwy pocałunek — otwarty, głęboki i tak dobry, że mój mózg kompletnie się wyłączył.

Telefon zsunął się z siedzenia i upadł gdzieś pod moje stopy. Słyszałam, jak spada. Nie dbałam o to. Już mnie nie było, szybowałam, każda komórka ciała rozświetlona i krzycząca.

Lawrence sięgnął w dół, chwycił mnie obiema dłońmi w pasie i jednym płynnym ruchem posadził na swoich kolanach.

Objęłam go udami, klęcząc po obu stronach jego bioder, spódnica zebrana wokół moich ud. Jego dłonie przesunęły się w górę moich pleców i przyciągnęły mnie bliżej, a ja całowałam go, jakbym chciała wygrać walkę, którą już przegrałam.

Wtedy, w trakcie pocałunku, jego usta wciąż przy moich, Lawrence powiedział:

"Może powinniśmy poprawić kąt kamery. Żeby mieć pewność, że jesteśmy w kadrze."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Lawrence’a

Jej oczy rozszerzyły się. Dokładnie taka reakcja, na jaką czekałem.

Obserwowałem, jak szok maluje się na twarzy Morgany — rozchylone usta, nagłe zastygnięcie, sposób, w jaki całe jej ciało zesztywniało na moich kolanach.

Przejrzałem ją w chwili, gdy jej głos zmiękł, potem przyszło przepraszam, nagła zmiana nastawienia — dziewczyny z takim temperamentem jak ona nie zmieniają zdania tak szybko.

Morgana Bellet nie przepraszała. Walczyła, naciskała, stawiała opór, aż ktoś siłą ją wyciągnął.

Więc kiedy wsiadła do mojego samochodu, mrucząc, że miałem rację i że przeprasza, wiedziałem, że coś jest nie tak. A kiedy położyła telefon na siedzeniu obok swojego uda, ekranem do mnie, dokładnie zrozumiałem, co się dzieje.

Sprytna dziewczyna. Głupi plan.

Gdy zaczęła rozpinać bluzkę, miałem wybór. Mogłem od razu ją skonfrontować, powiedzieć, że zauważyłem telefon, i odesłać ją do domu zawstydzoną. Albo mogłem grać dalej, pozwolić jej myśleć, że wygrywa, i wytrącić grunt spod nóg w najbardziej odpowiednim momencie.

Wybrałem drugą opcję, bo ta dziewczyna musiała się czegoś nauczyć.

To był powód. Jedyny powód.

Czego nie chciałem przyznać przed sobą, co zamknąłem w najgłębszym schowku z tyłu głowy, to fakt, że byłem podniecony. Byłem taki od chwili, gdy jej usta dotknęły moich. Każda zasada moralna, którą kiedykolwiek wyznawałem, krzyczała, a moje ciało nie słuchało.

Kiedy usiadła mi na kolanach, lekko przesunąłem biodra — ruch wyglądający na swobodny, mający jednak jeden cel: upewnić się, że nie poczuje, jak bardzo jej mała prowokacja na mnie zadziałała.

„Wiedziałeś”, powiedziała.

„Od chwili, gdy się odezwałaś.” Utrzymałem równy ton. „Jesteś wieloma rzeczami, Bellet, ale subtelność nie jest jedną z nich.”

Próbowała zejść z moich kolan. Pozwoliłem jej. Opadła z powrotem na fotel pasażera i widziałem, jak w jej głowie wszystko się kotłuje — wściekłość, upokorzenie, próby wymyślenia kolejnego ruchu.

„To była niebezpieczna gra”, powiedziałem, odwracając się do niej. „I głupia. Masz pojęcie, co mogłoby się stać, gdybyś spróbowała tego numeru z kimś innym? Kimś, kto by się nie powstrzymał?”

„Naprawdę zamierzasz mnie teraz pouczać?”

„Tak. Bo najwyraźniej nikt inny w twoim życiu nie zadał sobie tego trudu.”

Oparłem się o drzwi kierowcy.

„Masz osiemnaście lat. Próbowałaś potajemnie nagrać mężczyznę dwa razy starszego od siebie w dwuznacznej sytuacji. Gdyby to nagranie wyciekło, nie tylko zniszczyłoby moją karierę — ciągnęłoby się za tobą do końca twojej własnej.”

„Nie zamierzałam…”

„Zamierzałaś pokazać to administracji. Albo prasie. Albo obu. Nie obrażaj mnie, udając, że było inaczej.” Patrzyłem, jak zaciska szczękę. Dobrze. „Zachowałaś się jak dziecko bawiące się załadowaną bronią. Nie pomyślałaś o konsekwencjach, bo nigdy tego nie robisz. Reagujesz, wybuchasz, rzucasz się bez zastanowienia, a potem zbierasz resztki.”

„Przestań mówić do mnie jak do dziecka.”

„To przestań się tak zachowywać.”

„Nie jestem dzieckiem!” Jej głos się załamał. Teraz pochylała się w moją stronę, oczy płonęły. „Przestań traktować mnie jak jakąś głupią uczennicę, która nie wie, co robi. Doskonale wiem, co robię. Nie jestem dzieckiem, Lawrence. Jestem kobietą, więc zacznij mnie tak postrzegać.”

O mało się nie roześmiałem. O mało. Bo byłem w wieku jej matki, a myśl o osiemnastolatce siedzącej w moim aucie z rozpiętą bluzką, która żąda, bym widział w niej kobietę, była obiektywnie absurdalna.

Ale potem spojrzałem na jej twarz — śmiertelnie poważną. Ani śladu gry. Każde słowo mówiła szczerze i wyzywała mnie spojrzeniem, żebym się z nią nie liczył.

Moje oczy uciekły w dół, zanim zdążyłem temu zapobiec. Bluzka dalej była rozpięta — dwa, może trzy guziki, a przez szczelinę widziałem jej ciemnoniebieski, koronkowy stanik.

Przezroczysty. Taki, który niczego nie ukrywa. Przez cienki materiał jej sutki były twarde — małe, różowe, napierające na koronkę, jakby chciały się wydostać.

Odwiodłem wzrok, ale żar, który tlił się pod powierzchnią, uderzył mnie już w podbrzusze. Żarty nie wchodziły już w grę.

„Zapin bluzkę, Morgana.”

„Dlaczego?” Przechyliła głowę. Wróciło to szalone spojrzenie — to samo, co w studiu, zaraz zanim mnie pocałowała. „Przeszkadza ci?”

„Nie przeszkadza. Jest niestosowne.”

„Niestosowne.” Powtórzyła to słowo, jakby je smakowała. Potem spojrzała w dół, prosto na moje krocze, powoli, celowo, i znowu na mnie. „Wygląda na to, że coś jednak ci przeszkadza.”

Cholera.

„To reakcja fizjologiczna. Nieistotna.”

„Nie wygląda to na nieistotne. Wygląda na to, że teraz jesteś bardzo, bardzo istotny.” Przesunęła się na siedzeniu, odwracając całe ciało w moją stronę. „Ciągle powtarzasz, że ten pocałunek to tylko postacie. W porządku. To wytłumacz to.” Wskazała ponownie na moje krocze. „To też sztuka?”

„Morgano, igrasz z ogniem.”

„To zanurzenie w twórczości? Powinnam być wdzięczna za tak rzadką i naturalną reakcję?”

„Przekraczasz granicę, której nie chcesz przekroczyć.”

„Może właśnie chcę ją przekroczyć.” Była znowu blisko. Kiedy znalazła się tak blisko? Jej kolano dotykało mojego uda. Perfumy, coś słodkiego pod potem i kalafonią, wypełniały samochód.

„Jestem twoim nauczycielem.”

„Teraz jesteś mężczyzną w zaparkowanym samochodzie z erekcją. Więc kim jesteś?”

Pierdol to.

Moja dłoń powędrowała na tył jej szyi i przyciągnąłem ją do siebie. Moje usta odnalazły jej i stało się — szybko, gwałtownie, zupełnie inaczej niż ten delikatny muśnięcie w pracowni. Wydyszała w moje usta, po czym odwzajemniła pocałunek z całą siłą, jaką miała.

Znów posadziłem ją sobie na kolanach. Tym razem przyszła chętnie, obejmując mnie nogami, jej spódnica podjechała do bioder. Jej dłonie zacisnęły się na mojej koszuli. Moje dłonie odnalazły nagą skórę jej talii pod rozpiętą bluzką, a ona zadrżała tak mocno, że poczułem to w piersi.

„Kurwa, to nie miało się tak potoczyć,” powiedziałem wciąż przy jej ustach.

„Nie mam żadnych zastrzeżeń.”

Jej biodra poruszyły się na moich, jęknąłem, dźwiękiem, którego nie wydałem z siebie od lat. Ona niezgrabnie próbowała rozpiąć moją koszulę, a ja jedną ręką rozpiąłem ten idiotyczny koronkowy stanik.

Jej piersi przycisnęły się do mojej nagiej klatki piersiowej i oboje gwałtownie zaczerpnęliśmy powietrza — jej skóra była niewiarygodnie miękka i rozpalona przeciwko mojej.

Objąłem obie piersi, a jej głowa odchyliła się do tyłu. Kciukami przesunąłem po jej sutkach i wydała z siebie dźwięk, który przeszył mnie na wskroś — cichy i rozpaczliwy.

Pochyliłem się i wziąłem jedną do ust, językiem płasko na szczycie, potem powoli zataczając kółka. Jej palce wplątały się w moje włosy i przytrzymały mnie tam. Gdy przejechałem zębami po stwardniałym sutku, jej biodra szarpnęły się na moich tak gwałtownie, że oboje jęknęliśmy.

Przeszedłem do drugiej piersi, ssąc ją delikatnie, a jej chwyt w moich włosach stał się niemal bolesny. Oddychała płytko i nierówno, jej klatka piersiowa unosiła się pod moimi ustami.

Oparłem oparcie fotela. Opadła razem ze mną. Szyby były całkowicie zaparowane, a świat na zewnątrz przestał istnieć.

Morgana sięgnęła po mój pasek. Jej palce drżały, gdy rozpinała klamrę, potem guzik, potem zamek, a gdy mnie oswobodziła i objęła dłonią mój członek, syknąłem przez zęby.

Jej chwyt był pewny, zdecydowany, zupełnie nie przypominała nieśmiałej nastolatki, za którą się podawała. Pieściła mnie powoli — raz, drugi — patrząc mi w twarz ciemnymi, głodnymi oczami, przesuwając kciukiem po czubku, rozprowadzając wilgoć.

Złapałem ją za nadgarstek, by powstrzymać ją, zanim skończę za szybko.

„Niecierpliwy,” szepnęła.

Zamiast odpowiedzieć, przyciągnąłem jej biodra do siebie.

Morgana opadła na mnie powoli, centymetr za centymetrem. Jej usta rozchyliły się, głowa odchyliła do tyłu, a dźwięk, który z niej wydobył się — niski, urywany, złamany — uderzył we mnie w jakiś pierwotny sposób.

Mocno chwyciłem jej talię, aż zostaną ślady. Oparła dłonie na mojej klatce piersiowej, palce wbijając się w mięśnie, i zaczęła się poruszać.

Samochód kołysał się razem z nami. Szyby były całkowicie zaparowane. Za każdym razem, gdy poruszała biodrami, tarcie wydobywało z nas dźwięk — czasem z niej, czasem ze mnie, czasem z nas obojga jednocześnie.

Zsunąłem jej bluzkę z ramion i przycisnąłem usta do jej obojczyka, szyi, łuku piersi. Wyginała się ku temu, ocierając mocniej, jej oddech stawał się urywany i ostry.

„Lawrence,” Moje imię w jej ustach brzmiało zupełnie inaczej niż w pracowni. Było surowe, roztrzaskane.

Chwyciłem ją za kark i przyciągnąłem jej twarz do swojej. Pocałowałem ją głęboko i nieprzyzwoicie, podczas gdy wsuwałem się w nią, dopasowując się do jej rytmu, potem go łamiąc, a potem odnajdując nowy, który sprawił, że krzyknęła w moje usta.

Jej paznokcie przejechały po mojej klatce piersiowej. Moja ręka wsunęła się między nasze ciała, palce odnalazły punkt, który sprawił, że jej całe ciało zadrżało, a ona chwyciła mnie za nadgarstek — nie żeby mnie powstrzymać, tylko zatrzymać mnie dokładnie tam.

„Nie przestawaj,” wyszeptała. „Nie… o tak, kurwa, właśnie tam…”

Miasto brzęczało za zaparowanymi szybami. Samochód cicho skrzypiał na zawieszeniu. I gdzieś pod rzędem kasztanów, na ciemnej ulicy, gdzie nikt nie patrzył, przestałem być jej nauczycielem.

Moje pchnięcia w niej podwoiły się w intensywności, a wystarczyło do tego tylko jej głos.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Bratty Ballerina

His Bratty Ballerina

16 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

16

Treść

Aa