passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Contract Wife - Rozdział #3 - autor Maramartha

His Contract Wife

/

Rozdział 3

Rozdział 2: Nowy mężczyzna

Leila była zszokowana. Uszczypnęła się w uda, żeby obudzić się z tego koszmaru, ale mężczyzna nie zniknął.

"Cześć," wymamrotał. "Jestem Carlson."

"Cześć," odpowiedziała. Wyciągając telefon, otworzyła profil Carlsona na Tinderze i przybliżyła zdjęcie. "Um, nie chcę być niegrzeczna, ale czekam na tę osobę."

Leila przesunęła telefon w jego stronę, żeby mógł zobaczyć mężczyznę na ekranie. Wysoki, przystojny mężczyzna o niebieskich oczach, które zaglądały w jej duszę, nie ten niski facet z brązowymi oczami i prawie łysiejącą głową. Nie miał nawet brody.

Fałszywy Carlson zaśmiał się. Czy w ogóle miał na imię Carlson? Może miał, ale nie był jej Carlsonem?

"Tak, to ja, Leila." Jej serce spadło do stóp. Chęć spoliczkowania go i starcia tego uśmieszku z jego twarzy rosła, więc zacisnęła dłonie pod stołem. Nie, to musiał być żart. "Pracujesz od ósmej do piątej. Zwierzę na twoim zdjęciu profilowym należy do twojej przyjaciółki."

Racja. "Nie wierzę ci." Znowu się zaśmiał. Jej nieszczęście musiało być zabawne, bo dlaczego, do cholery, się śmiał? Chwyciła telefon, wpatrywała się długo w mężczyznę na ekranie, po czym spojrzała na innego mężczyznę siedzącego naprzeciwko. "Mieliśmy rozmowę wideo."

"Z moim kuzynem," wyjaśnił.

Bębniąc palcami o stół, powiedziała: "Więc ta osoba jest prawdziwa, ale to po prostu nie ty?" Carlson znów kiwnął głową. Jego pewność siebie ją irytowała. Powinien być na kolanach, błagając o przebaczenie. Nie żeby mu wybaczyła. Straciła zainteresowanie w momencie, gdy pomachał do niej od drzwi. "Jesteś niski."

Jej twarz wykrzywiła się w przerażeniu, ale nie cofnęła słów. Skłamał. Skłamał o wszystkim. Nawet jego twarz nie była taka sama.

"Naprawdę?"

"W twoim bio jest napisane, że masz 193 cm."

"Tak?" Zaśmiał się odpowiadając, a jej ręka zacisnęła się na mlecznym shake'u. Powinna wylać go na niego i nazwać to pomyłką. Ta randka była pomyłką. "Ups, musiałem się pomylić, chciałem napisać 163 cm."

Leila miała 173 cm.

W przeciwieństwie do niego, nie uważała tego za zabawne. A gdy ten głupek w końcu to zauważył, zapytał: "To ci przeszkadza?"

"Tak. Bardzo, właściwie." Zebrała swoje rzeczy, wcisnęła telefon do torebki. Wyciągając kilka banknotów, by zapłacić za drinka, jej spojrzenie zamroziło Carlsona w miejscu, gdy zaoferował, że zapłaci. Leila rzuciła banknoty na stół. "Mogę zapłacić swój rachunek sama, Carlson. Dziękuję bardzo."

Po raz pierwszy wyglądał na niepewnego. Czy naprawdę myślał, że to zlekceważy? Musiał być szalony. On i jego głupio przystojny kuzyn.

"Przepraszam," wymamrotał Carlson.

Stojąc już na nogach, odpowiedziała: "Tak, ja też."

"Wychodzisz?" Nie. Szykowała się do spania tutaj. Jeszcze jedno głupie pytanie z jego strony, a rozbije mu twarz torebką. "Myślałem, że mówiłaś, że wygląd nie ma znaczenia."

"Wygląd nie ma znaczenia, gdy mężczyzna, z którym rozmawiasz, wygląda jak twój kuzyn," powiedziała.

Jego wyraz twarzy się załamał, ale czuła tylko litość dla siebie. Wygląd nie miał dla niej tak dużego znaczenia, jak mu wcześniej mówiła. Ale żeby tak bezczelnie jej skłamać i oczekiwać, że o wszystkim zapomni, to już było szczytem wszystkiego.

"Dziękuję, że się pojawiłeś," powiedziała mu.

Po ostatnim fałszywym uśmiechu skierowanym do kelnera zbliżającego się do ich stolika, wyszła i wdychała powietrze wolne od Carlsona.

Głupi mężczyźni. Głupi Tinder. Głupia ona.

Idąc w stronę bramy bez konkretnego celu, zwolniła kroku, gdy zadzwonił jej telefon. Wiedziała, zanim odebrała, że to Freya. Leila trzymała się blisko krawężnika, klaksony przejeżdżających samochodów były przytłumione przez słuchawki, które włożyła.

"Co z twoją randką?" zapytała jej przyjaciółka.

Portfel przykuł jej uwagę, gdy wyciągała portmonetkę z torebki. Byłby cud, gdyby znalazła właściciela. "Umarł. Gdzie jesteś?"

"Umarł! Jak?"

Leila zatrzymała się, żeby wymyślić lepszą odpowiedź. Ludzie mijali ją bez najmniejszego spojrzenia w jej stronę, a ona przycisnęła mocniej torebkę do piersi. Co z jej randką?

"Powiedziałam umarł? Znaczy, on... on nie mógł przyjść."

"Leilani May Collins." Skrzywiła się na dźwięk swojego pełnego imienia. Musiała się poprawić jako kłamczucha, bo była okropna. "Co się stało z twoją randką?"

"Powiem to tylko raz." Z dwoma palcami uniesionymi w górę, zatrzymała taksówkę. Taksówka zatrzymała się przed nią, przełożyła torebkę do drugiej ręki i otworzyła tylne drzwi. "Zostałam oszukana."

Westchnęła, gdy usadowiła się na tylnym siedzeniu taksówki. Odsunęła telefon od ucha, żeby upewnić się, że Freya wciąż jest na linii.

"Gdzie jesteś?" wyszeptała Freya.

"W taksówce."

Kierowca znów klasnął, żeby zwrócić jej uwagę, a ona uniosła palec prosząc o cierpliwość. Freya jeszcze się nie zaśmiała. Dlaczego jej najlepsza przyjaciółka się z niej nie śmiała?

"Jestem w Total Gardens. Przyjedź. Dołącz do mnie."

Rozmowa zakończyła się zanim Leila mogła zaprotestować. Z wymuszonym szerokim uśmiechem powiedziała do kierowcy: "Proszę mnie zawieźć do Total Gardens."

Po drodze Leila zgłosiła konto Carlsona. Ten idiota zostawił jej tam wiadomość. Kręcąc głową, zablokowała go na wszystkich platformach społecznościowych. Na minutę przed przyjazdem na miejsce wysłała swojej najlepszej przyjaciółce wiadomość.

Freya czekała na nią, gdy taksówka się zatrzymała. Jej przyjaciółka objęła ją, a Leila wymamrotała w jej ramię: "Kasuję tę aplikację."

"Nie rób tego." Freya, zaplatając ramię wokół łokcia Leili, pociągnęła ją w kierunku recepcji. Wesele już się skończyło. "To był tylko jeden facet i cholerny kłamca. Nie znaczy to, że reszta jest taka sama."

"Wątpię, żeby byli inni," mruknęła Leila.

Weszły do ogrodu udekorowanego kwiatami i Leila schyliła się, zanim bukiet uderzył ją prosto w twarz.

"Zatrzymaj go do końca tego roku."

"Roku?" krzyknęła z przerażeniem Leila. "O nie."

Stoły były rozstawione, krzesła ustawione wokół nich w okrąg. Przejście dzieliło stoły. Obok prowizorycznej sceny zespół grał kojącą muzykę, która chwytała za serce. Wciąż nie mogła uwierzyć, że Carlson okazał się oszustem.

Freya poprowadziła ją do stolika i odsunęła dla niej krzesło. "Dobra. A co powiesz na miesiąc?"

"Nie, tydzień." Wyjmując lusterko kompaktowe, Leila przeciągnęła ustami i dodała kolejną warstwę czerwonej szminki. "Pójdę na jeszcze jedną randkę i koniec."

"Dobra." Nachylając się do swojej najlepszej przyjaciółki, Freya szepnęła: "Niektórzy goście są przystojni. Tylko poczekaj."

A Leila nie była nimi zainteresowana. Bycie singielką nie było końcem świata. "Nie obchodzi mnie to, Freya."

Freya się zaśmiała. "Zmienisz zdanie, jak ich zobaczysz i może nie będziesz już potrzebować Tindera."

Z ciekawości jej oczy przeskanowały ogród, podczas gdy Freya stukała w telefon, prawdopodobnie rozmawiając ze swoim mężem. Miejsce było puste, nie licząc ich, zespołu i kelnerów przygotowujących posiłki.

Oh. Była jeszcze jedna osoba.

Mężczyzna.

Mężczyzna miał pochyloną głowę nad telefonem. Jego szary smoking idealnie przylegał do jego ciała i za każdym razem, gdy się poruszał, jego bicepsy napinały materiał garnituru. Musiał poczuć jej spojrzenie, bo podniósł głowę. Jego palce przeczesały włosy, jakby był czymś zdenerwowany, a Leila się zarumieniła.

Był przystojny. Przystojniejszy niż kuzyn Carlsona.

Uniósł brew, gdy nadal się gapiła, a ona odwróciła wzrok. Z rozgrzanymi policzkami chwyciła telefon i udawała, że coś pisze. Wydawał się znajomy. Powinna go znać, ale w tej chwili nie mogła sobie przypomnieć jego twarzy.

Freya wstała. "Muszę coś załatwić na zewnątrz." Leila czuła na sobie spojrzenie nieznajomego, ale nie patrzyła. Freya poprawiła włosy i sukienkę. "Jak wyglądam?" Leila pokazała najlepszej przyjaciółce kciuk w górę. Jak zawsze, Freya wyglądała olśniewająco. "Dzięki. Baw się dobrze beze mnie."

Mogła spróbować, ale zabawa była raczej domeną Freyi. A ona wciąż była straumatyzowana przez Carlsona.

Jeden z kelnerów postawił butelkę wina na jej stoliku i Leila wymamrotała podziękowanie.

Ciche głosy dotarły do jej uszu, zespół zmienił piosenkę, gdy panna młoda i pan młody weszli. Mężczyzna uśmiechnął się do swojej żony, a ona odwzajemniła uśmiech. Leila ich nie znała. Byli przyjaciółmi Freyi.

Znów poczuła na sobie jego spojrzenie i zerknęła spod rzęs, żeby lepiej mu się przyjrzeć.

Gęste brwi. Pełne usta. Zarysowana szczęka. Delikatny nos. Krótkie włosy, które ciągle opadały mu na czoło. Chciała podejść do niego i wygładzić włosy z jego twarzy.

Wodzirej powiedział coś, czego Leila nie usłyszała, bo była skupiona na tym nieznajomym, ale rozśmieszyło to gości. Usta nieznajomego drgnęły, jakby wiedział, jaki ma na nią wpływ. Jej policzki się rozgrzały, wróciła do aplikacji Tinder, zdecydowana nie dać przystojnemu nieznajomemu satysfakcji z ponownego spotkania jego spojrzenia.

Jej brwi zmarszczyły się na widok ekranu. Została sparowana z kimś. Z Kelvinem. To było dziwne. Zwykle trochę trwało, zanim została z kimś sparowana, dzięki jej nudnemu profilowi. Carlson był szczęśliwym trafem.

Profil tego faceta był prawie taki sam jak jej. Krótki i nieciekawy. Jego zdjęcie profilowe nie pokazywało twarzy, ale umięśnione ciało i apetyczny sześciopak sprawiły, że się zawahała.

Co jeśli to ciało należało do kuzyna Kelvina?

Odrzucając ostrożność, nacisnęła przycisk akceptacji i natychmiast wyskoczyła wiadomość.

Kelvin: Cześć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3: Jego Kontraktowa Żona

Kusi się, by odpowiedzieć natychmiast, Leila zamiast tego otworzyła aplikację candy crush. Nie chciała sprawiać wrażenia zdesperowanej.

Ktoś zaśmiał się w tłumie. Ogród był już pełen, a goście wznosili toast za parę młodą. Leila sięgnęła po kieliszek wina na swoim stoliku i wzniosła toast w powietrze.

Gdzie była jej najlepsza przyjaciółka?

Prawie wszyscy w tym ogrodzie byli sparowani, oprócz niej. Kolejny powód, dla którego nienawidziła wesel.

Przyszła kolejna wiadomość od tego Kelvina i tym razem nie zwlekała z odpowiedzią.

Kelvin: Jesteś zajęta?

Leila: Poniekąd. Jestem na weselu, na które zmusila mnie najlepsza przyjaciółka.

'Zmusiła' nie było najlepszym słowem do opisania prawdziwej historii. Ale Leila mogłaby się założyć o swoją lewą kostkę, że Freya wyciągnęłaby ją siłą z domu, gdyby tam poszła zamiast przyjść na to wesele.

Kelvin: to samo. W moim przypadku przegrałem zakład, więc musiałem przyjść. Umieram tu z nudów. Wesela to nie moja bajka, ale samotny facet nie ma nic do gadania w takich sprawach. Moja siostra próbuje mnie z kimś zeswatać.

Kelvin: Nie przegrałem zakładu z najlepszym przyjacielem. Przegrałem z siostrą. Jestem tu w jej imieniu.

Zaśmiała się. Paplał, ale jej się to podobało.

Leila: Też się nudzę.

Leila: O mój Boże. Rozumiesz mnie. Też nie miałam wyboru, a teraz mojej najlepszej przyjaciółki nigdzie nie ma. Hurra!!!!! Przywileje bycia singlem.

Leila: Naprawdę chciałabym stąd wyjść.

Kelvin: ja też. Mógłbym być twoją przepustką z krainy nudy. Co ty na to?

Przejeżdżając wargą między zębami, Leila kiwnęła głową, jakby mógł ją zobaczyć. Kelvin nie miał zdjęcia na profilu, więc nie miała żadnych oczekiwań, ale nie mogła się powstrzymać od napisania kolejnej odpowiedzi.

Leila: Jesteś niski?

Kelvin: Co?

Leila: zapomnij, że pytałam. Jestem na tak. Jestem na ulicy Corey. Smutna pani w czarnej sukni, czerwone usta, delikatny makijaż, rozpuszczone włosy, czekająca na swojego księcia z bajki. Lol. Łatwo usłyszysz muzykę grającą przy drodze, ale jeśli nie, daj znać, podam wskazówki. Oto mój numer. Zadzwoń, nie pisz.

Podekscytowana, Leila zostawiła mu swój numer. Przynajmniej Freya odpuści jej na chwilę. Mówiąc o najlepszych przyjaciółkach, Freya zbyt długo nie wracała. Wysłała jej wiadomość i jęknęła na odpowiedź przyjaciółki.

Coś mi wypadło. Zaraz wracam.

Kolejny powód, by stąd wyjść.

Krzesło, które wcześniej zajmowała Freya, zaskrzypiało. Spojrzała w górę i zobaczyła przystojnego nieznajomego.

"Leilani." Jej szczęka opadła. Skąd znał jej imię? Pomachał telefonem i zobaczyła jego profil na Tinderze. Kelvin. Przystojny nieznajomy był jej tinderowym matchem. "Smutna pani czekająca na swojego księcia z bajki, pamiętasz? Cóż, już jestem. Nie bądź więcej smutna." Leila zaśmiała się. Ta kwestia brzmiała o wiele lepiej w wiadomości. "Czerwony naprawdę ci pasuje, Leilani. Czy to miejsce jest zajęte?"

Usiadł zanim odpowiedziała, a ona powstrzymała chęć przewrócenia oczami. Z bliska widziała, że jego oczy są szare, a usta bardziej wydęte niż wyglądały z daleka.

"Mam wrażenie, że powinnam cię znać," wymamrotała. Kelvin uniósł brew, a ona grzebała w torebce, aż znalazła to, czego szukała. Leila położyła portfel obok jego telefonu. "Wygląda znajomo?" Otworzył usta, ale ubiegła go. Głosem ledwo przypominającym jego własny, powiedziała: "Proszę się odsunąć. Nie mam na to czasu."

Kelvin prychnął. "To byłaś ty?" Kiwnęła głową, jego głowa opadła do tyłu ze śmiechu, a jej usta drgnęły, walcząc z uśmiechem. "Tak mi przykro. Moja siostra urywała mi głowę za to, że nie przyszedłem wcześniej. Myślałem, że jesteś jedną z..."

"Jedną z czego?" zapytała, wyraźnie zainteresowana tym, czego nie powiedział.

"Nieważne, Leilani." Leila uniosła brwi. Dla niej było ważne. Bardzo. Jej ciekawość została rozbudzona, ale młody mężczyzna nic nie powiedział. Kelvin wskazał na swój portfel na stole. "Mogę go dostać?"

"Oczywiście, że możesz. Jest twój."

Rozmawiali tylko kilka minut, ale Kelvin wydawał się lepszym towarzystwem niż Carlson. Może Freya miała rację. Carlson był tylko jednym facetem; kłamcą. To nie znaczyło, że wszyscy mężczyźni na Tinderze byli kłamcami.

"Dzięki."

Nie chcąc tego, wzrok Leili powędrował do jego klatki piersiowej ukrytej pod smokingiem. "Mogę o coś zapytać?"

"Jasne," odpowiedział Kelvin.

Jego szare oczy zauważały każdy jej ruch i Leila była boleśnie świadoma, jak przystojny był. Ale musiała zapytać. Otworzyła aplikację Tinder i stuknęła w jego zdjęcie profilowe.

"Czy to twój kuzyn?"

Brwi Kelvina się zmarszczyły. "Nie rozumiem."

"To ty czy twój kuzyn?" Jego zmarszczka pogłębiła się, a ona straciła wątek. "To znaczy, to nie twój kuzyn. To twoje ciało, prawda?" Usta Kelvina otworzyły się, ale nie wydobył z siebie słowa. Sprawiała, że ich spotkanie stawało się niezręczne, a Kelvin pogorszył sytuację rozpinając guzik marynarki. Leila się zarumieniła. "Co robisz?"

Kelvin zdjął marynarkę i rozpiął górny guzik koszuli. "Pokazuję dowód."

"Nie." Z policzkami płonącymi jak piec, potrząsnęła głową. "Nie trzeba. Dziękuję. Wierzę ci."

"Jesteś pewna?" zapytał, a w jego głosie pobrzmiewał śmiech. Odprężyła się, gdy założył z powrotem marynarkę.

Leila po raz pierwszy zaśmiała się swobodnie. "Bardzo."

Zapadła między nimi przyjazna cisza. Kelnerka podeszła do ich stolika i Kelvin przyjął od niej kieliszek musującego wina. Leila wciąż sączyła swój pierwszy kieliszek, więc była zaskoczona, gdy wypił zawartość swojego jednym haustem i poprosił o następny.

"Nie powinieneś tyle pić," powiedziała Leila.

"Nie powinienem." Ale przywołał nowego kelnera i poprosił o trzeci kieliszek. "Ale piję."

"Ciężki dzień?" zapytała.

"Tak." Kelvin kołysał kieliszkiem, powoli z niego popijając. "Gdzie twoja najlepsza przyjaciółka?"

"Wyszła," odpowiedziała Leila.

Siedzieli przez chwilę w ciszy, a ona bawiła się paskiem torebki. "Chcesz wyjść?" zapytał.

Nie mogła przecież wyjść z nieznajomym, więc potrząsnęła głową. Zaproszenie go wydawało się przyjemne przez telefon, dobry sposób na zapomnienie o katastrofie, która wydarzyła się wcześniej. Patrząc na niego ponownie, był ponad jej ligę, ale Freya by go zaakceptowała.

"Chyba zostanę tu jeszcze chwilę."

Jedzenie i przekąski krążyły między stolikami. Ślinka napłynęła jej do ust na widok przystawek postawionych na jej stoliku. Zespół grał wolną piosenkę pasującą do nastroju. Zabrała się za kanapeczki, ale talerz Kelvina pozostał nietknięty.

"Czy zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego ludzie się pobierają?" zapytał, gdy zajadała się przekąskami.

Wiele razy. "Tak. To piękna rzecz."

Ale nie mogła być pewna, czy sama tego doświadczy. Małżeństwo i miłość były bajką, która dla Leili nie istniała. Upiła łyk wina użytego do toastu i przyjrzała się dobrze Kelvinowi. Masował szczękę i lekko obrócił głowę, by puścić do niej oko.

Gorąco podeszło jej do szyi i użyła włosów, by ukryć ślady zażenowania.

"Co myślisz o małżeństwie?" zapytała.

"Jest spoko." Jego palce zabębniły o stół. Wziął pokrojone jabłko z tacy z owocami i odłożył je. "Nie widzę siebie w małżeństwie."

Ona też nie. "Dlaczego?"

Kelvin w końcu zjadł jabłko i wziął kolejny kawałek. Skończyła swoje kanapeczki, a on przesunął swoje w jej stronę. Jej usta rozciągnęły się w uśmiechu wdzięczności, a on odwzajemnił uśmiech.

"Nie wiem, Leilani. Znalezienie tej właściwej jest trudniejsze niż się wydaje. Trochę tęsknię za dawnymi czasami, gdy rodzice znajdowali partnerów dla swoich dzieci."

"Mógłbyś to przywrócić," powiedziała, by go rozweselić. Wyglądał lepiej, gdy się uśmiechał lub uśmiechał ironicznie. "Mógłbyś znaleźć sobie partnerkę, której nie znasz. Tak to działało."

Dawne metody były okropne. Dzieci były zaręczane z ludźmi, których nie znały. To było nie dla niej, ale oczy Kelvina zmarszczyły się w uśmiechu, który mówił jej, że spodobało mu się to, co powiedziała.

"Chcesz, żebym to przywrócił?" Jego ton był tak lekki jak jej, pełen przekomarzania i figlarności.

"Jasne. Czemu nie?" Leila wypiła resztę swojego drinka i zadrżała. Ośmielona, powiedziała, "Kto nie chciałby poślubić nieznajomego?"

Kelvin wyprostował się na krześle. "Więc jeśli nieznajomy poprosi cię o rękę, powiesz tak?" Jej uśmiech zniknął. Brał żart na poważnie. Oczy Kelvina błądziły po ogrodzie i podrapał się po karku. Po raz pierwszy od jego przybycia wyglądał na zdenerwowanego. "Zamierzam poprosić cię o coś szalonego, panno Leilani."

"Jak szalonego?"

"Bardzo szalonego." Przechyliła głowę i zmierzyła go wzrokiem od góry do dołu, po czym dała mu znak, by mówił dalej. "Wyjdź za mnie, Leilani."

"Co?"

Ze wszystkich szalonych rzeczy, jakie usłyszała w tym roku, ta była najszaleńsza. A fakt, że o tym myślała, czynił ją bardziej szaloną niż mężczyznę oświadczającego się całkowicie obcej osobie.

"Będziemy mieli zasady. Będzie kontrakt."

Z oczami szeroko otwartymi ze zdziwienia, wymamrotała, "Chcesz, żebym została twoją żoną? Żoną kontraktową?"

Jego Kontraktowa Żona. Ku jej zaskoczeniu, Leila nie była przerażona tym pomysłem. Cholera, to był dobry pomysł. Ale małżeństwo? Od razu? Wciąż był nieznajomym, przystojnym, ale wciąż nieznanym.

"Jestem trochę samotny," wyznał Kelvin ze smutnym śmiechem, który rozdarł jej serce.

Śmiejąc się, by zamaskować swoje słowa, przyznała, "Ja też."

Kelvin pochylił się, by wziąć jej dłoń. Ich spojrzenia się spotkały i zapomniała o wszystkim, co powinna była powiedzieć. Jego język przesunął się po dolnej wardze, przełknął ślinę. "Więc wyjdź za tego nieznajomego."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4: Dwa lata

Normalna osoba powiedziałaby nie, ale Leila przestała uważać się za normalną w momencie, gdy podpisała kontrakt z Kelvinem McKenną. Na litość boską, byli tylko na dwóch randkach. Jej najlepsza przyjaciółka nawet o tym nie wiedziała, bo przekonał ją, żeby zrobiła to przed powiedzeniem Freyi. I zgodziła się.

Powiedziała tak.

Czy popełniła błąd?

Leila wciąż o tym myślała, wchodząc do swojego biurowca. Otworzyła drzwi do swojego biura i zatrzymała się.

Wszyscy już byli.

Zerknęła na zegarek na nadgarstku, nie spóźniła się. Była dopiero ósma pięć. Szybkim krokiem podeszła do swojego biurka i położyła torebkę oraz dokumenty.

Podniosła głowę, gdy ktoś usiadł na jej biurku. Lily. Nie były najlepszymi przyjaciółkami, ale wolała ją od tej wiedźmy, która gapiła się na nią z drugiego końca pokoju. Misją Samanthy w tym biurze było uprzykrzanie jej życia, ale Leila starała się jej unikać jak najlepiej potrafiła. I działało. W zeszłym miesiącu otrzymała nagrodę dla najlepszego pracownika miesiąca po raz trzeci z rzędu.

"Słyszałaś?" zapytała Lily.

Leila przygryzła wargi. Jeśli to była kolejna porcja biurowych plotek, nie była zainteresowana. "Co słyszałam?"

"O fuzji." Leila westchnęła. Lily mówiła zagadkami, ale nie była na tyle zainteresowana rozmową, by chcieć dowiedzieć się więcej o tej fuzji, o której nie zostali powiadomieni. "Mamy nowego szefa."

Jej oczy zwróciły się gwałtownie ku twarzy Lily, a kobieta zawinęła palce w swoich długich truskawkowo-blond włosach. Oprócz długich włosów, zazdrościła Lily nieskazitelnej twarzy i opanowania. W przeciwieństwie do niej, Lily nie miała tego irytującego małego znamienia na szczęce, które przyciągało uwagę. Ludzie chcieli patrzeć na Lily, bo była ładna, a nie dlatego, że miała dziwne znamię.

"Sarah została zwolniona?" zapytała Leila.

Każdy dział w Tech Valley miał swojego lidera. Sarah czasami stawała się nie do zniesienia pod presją, ale była jedną z niewielu kierowników działów, których Leila lubiła. Lily potrząsnęła głową z lekkim uśmiechem.

"Nie." Pochyliła się nad laptopem Leili, obracając ekran w jej stronę, żeby mogła wpisać hasło. "Szef szefa. Sarah ma nowego przełożonego."

"Och."

"Tak. Powinnaś dostać maila." Jej oczy przebiegły po pomieszczeniu, zanim spoczęły na Leili. "Ja dostałam swojego dzisiaj."

Leila milczała, gdy Lily pisała coś na jej laptopie. Prawie natychmiast wyrwała urządzenie koleżance, gdy Lily otworzyła jej pocztę bez uprzedzenia. Przeprosiny wypadły z ust Leili na widok grymasu Lily. Był tam jej akt ślubu. Kelvin wysłał jej kopię elektroniczną wraz z kopią kontraktu, który określał przyszłość ich małżeństwa.

Dwa lata.

Jeśli nie będzie zadowolona ze stanu rzeczy między nią a Kelvinem, może odejść z ich domem, samochodem według własnego wyboru i milionem dolarów na koncie. Część jej miała nadzieję, że nigdy nie będzie potrzebowała tego kontraktu. Dziś był drugi dzień małżeństwa, ale była gotowa sprawić, by zadziałało, albo przynajmniej spróbować.

"Wiesz, kim jest ten nowy szef?"

Lily potrząsnęła głową. "Sarah nie powiedziała wiele, ale mamy go dzisiaj przywitać. Dlatego ta jedna..." W jej głosie pobrzmiewała nutka irytacji, gdy rzuciła spojrzenie w stronę biurka Samanthy. Obie jej nie lubiły. Samantha była w dziale wiadomości, więc rzadko miały okazję się spotykać. Więc było to trochę zaskakujące, że pojawiła się w dziale produkcji. "...jest tutaj. Przeprowadza z nim dziś wywiad."

Jej oczy spotkały się z oczami Samanthy, a Sam syknęła. Gdyby Leila była tak bezwzględna jak ta ładna pani z grzywką, dawno zamieniłaby scenariusz Sam, żeby ją zwolnili. Ale była zbyt miła na to. Sam mogła być okropną osobą, ale była świetną reporterką, jedną z najlepszych w Tech Valley.

Drzwi do ich biura otworzyły się. Sarah stała w drzwiach, przeszywając wszystkich ostrym spojrzeniem. "Lily Boom, nie płacą ci za siedzenie na cudzych biurkach." Leila usłyszała stłumiony śmiech, spojrzała w górę akurat, by zobaczyć chichoczącą Sam. "Wstawaj albo wynoś się stąd."

"Przepraszam," zaoferowała Lily, zrywając się na nogi.

"Zachowaj swoje bezużyteczne przeprosiny dla zmarłych," zagrzmiała.

Wargi Lily drgnęły, ale nie powiedziała ani słowa, siadając na swoim miejscu. Leila posłała przyjaciółce mały uśmiech, a ta mrugnęła. Taka była ich Sarah.

Biuro ucichło, gdy Sarah zaczęła wydawać polecenia. "Samantha." Sam wstała. "Masz swój scenariusz?"

"Tak, proszę pani."

"Dobrze. Siadaj. Masz go tylko przedstawić światu i to wszystko. Zadawaj pytania, które ludzie chcą usłyszeć. Rób swoją robotę." Sam znowu skinęła głową. Była nieco zdenerwowana i to było widać. "Piętnaście minut. Maksymalnie dwadzieścia minut. Cokolwiek więcej, a spędzisz resztę życia szukając nowej pracy. Zrozumiano?"

Lily i Leila wymieniły spojrzenia i uśmiech pojawił się na ich ustach, gdy twarz Sam zrobiła się czerwona. Przyzwyczajone do postawy Sarah, nie przejmowały się jej groźbą, ale dla Sam był to pierwszy raz w ich dziale. Dobrze jej tak.

Telefon w ręce Sarah zadzwonił, wsunęła notes pod pachę i wzięła głęboki oddech. "Jest tutaj." Jej wzrok zatrzymał się na wszystkich. "Sam i reszta ekipy informacyjnej przeprowadzą wywiad, ale on będzie tu, żeby skontrolować zespół stojący za wspaniałymi scenariuszami." Wsuwając ręce do kieszeni marynarki, powiedziała, "Jeśli nie nadajecie się do tej pracy, teraz jest najlepszy moment, żeby zrezygnować."

Niektórzy zachichotali, a Sarah złagodniała. "Powodzenia wszystkim. Nasza przyszłość zależy od tego."

Dział był cichy jak świątynia po wyjściu Sarah i Sam. Lily poruszała brwiami, ale nie odważyła się opuścić swojego miejsca. Leila wyciągnęła ramiona i ziewnęła. Nie spała dobrze zeszłej nocy. Zajmie trochę czasu, zanim przyzwyczai się do spania w nowym łóżku czy bycia mężatką.

Wznowiła pisanie na laptopie w tym samym momencie, gdy echo westchnienia rozeszło się po biurze. Susie, najgłośniejsza pracownica wśród nich, podniosła telefon i krzyknęła, "Jest przystojny. Jest cholernie przystojny." Dla podkreślenia swojego punktu widzenia, Susie polizała ekran. Leila się skrzywiła. Nikt nie był zaniepokojony jej zachowaniem, to było typowe dla Susie. "Chcę go poślubić."

Leila zatrzymała się. Gdyby zapytała kogo, zostałaby wciągnięta w plotki, którymi Susie zawsze chętnie się dzieliła. Ale była ciekawa, to mógł być jej szef. Mogła być zajęta, ale wolno jej było podziwiać przystojnych mężczyzn. Choć nie sądziła, że będzie to robić często, jej mąż był wystarczająco przystojny. Leila wpatrywała się w scenariusz na ekranie. Musiała go sprawdzić.

Tech Valley było medium łączącym technologię i rozrywkę. Najczęściej musieli znaleźć sposób na włączenie technologii w zabawny sposób, aby utrzymać większość młodszych widzów przed telewizorami. Wszystkie scenariusze od scenarzystów musiały przejść przez nich, zanim zostały wysłane do działu wiadomości. W jej pracy nie było miejsca na błędy, więc nie mogła sobie na nie pozwolić.

Lily wyprzedziła ją z pytaniem. "Kto?"

"Szef. Sprawdź WattsApp. Mark wysłał zdjęcie."

Mark był jednym z operatorów kamery. Wszyscy mogli na nim polegać, jeśli chodziło o dostarczanie właściwych informacji. Sięgnęła po telefon i stuknęła w grupowy czat pracowników Tech Valley. Mieli dwie grupy, jedną na poważne wiadomości, a drugą na plotki, pogawędki i randki.

Zdjęcie ładowało się przez kilka minut, a gdy się pojawiło, jej świat się zawalił. Telefon wyślizgnął się z jej dłoni i rozbił o podłogę. Jej serce biło mocno w piersi, gdy go podnosiła. Położyła go na biurku i wymusiła uśmiech na ustach, gdy Lily rzuciła jej zmartwione spojrzenie.

To nie mogło się dziać.

Leila chwilowo zapomniała o pęknięciach na swoim nowym Samsungu i przesunęła palcem w prawo. Zdjęcie było takie samo. Położyła telefon ekranem w dół i złapała się za głowę.

Dlaczego on musiał być jej nowym szefem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Contract Wife

His Contract Wife

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa