passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Contract Wife - Rozdział #4 - autor Maramartha

His Contract Wife

/

Rozdział 4

Rozdział 3: Jego Kontraktowa Żona

Kusi się, by odpowiedzieć natychmiast, Leila zamiast tego otworzyła aplikację candy crush. Nie chciała sprawiać wrażenia zdesperowanej.

Ktoś zaśmiał się w tłumie. Ogród był już pełen, a goście wznosili toast za parę młodą. Leila sięgnęła po kieliszek wina na swoim stoliku i wzniosła toast w powietrze.

Gdzie była jej najlepsza przyjaciółka?

Prawie wszyscy w tym ogrodzie byli sparowani, oprócz niej. Kolejny powód, dla którego nienawidziła wesel.

Przyszła kolejna wiadomość od tego Kelvina i tym razem nie zwlekała z odpowiedzią.

Kelvin: Jesteś zajęta?

Leila: Poniekąd. Jestem na weselu, na które zmusila mnie najlepsza przyjaciółka.

'Zmusiła' nie było najlepszym słowem do opisania prawdziwej historii. Ale Leila mogłaby się założyć o swoją lewą kostkę, że Freya wyciągnęłaby ją siłą z domu, gdyby tam poszła zamiast przyjść na to wesele.

Kelvin: to samo. W moim przypadku przegrałem zakład, więc musiałem przyjść. Umieram tu z nudów. Wesela to nie moja bajka, ale samotny facet nie ma nic do gadania w takich sprawach. Moja siostra próbuje mnie z kimś zeswatać.

Kelvin: Nie przegrałem zakładu z najlepszym przyjacielem. Przegrałem z siostrą. Jestem tu w jej imieniu.

Zaśmiała się. Paplał, ale jej się to podobało.

Leila: Też się nudzę.

Leila: O mój Boże. Rozumiesz mnie. Też nie miałam wyboru, a teraz mojej najlepszej przyjaciółki nigdzie nie ma. Hurra!!!!! Przywileje bycia singlem.

Leila: Naprawdę chciałabym stąd wyjść.

Kelvin: ja też. Mógłbym być twoją przepustką z krainy nudy. Co ty na to?

Przejeżdżając wargą między zębami, Leila kiwnęła głową, jakby mógł ją zobaczyć. Kelvin nie miał zdjęcia na profilu, więc nie miała żadnych oczekiwań, ale nie mogła się powstrzymać od napisania kolejnej odpowiedzi.

Leila: Jesteś niski?

Kelvin: Co?

Leila: zapomnij, że pytałam. Jestem na tak. Jestem na ulicy Corey. Smutna pani w czarnej sukni, czerwone usta, delikatny makijaż, rozpuszczone włosy, czekająca na swojego księcia z bajki. Lol. Łatwo usłyszysz muzykę grającą przy drodze, ale jeśli nie, daj znać, podam wskazówki. Oto mój numer. Zadzwoń, nie pisz.

Podekscytowana, Leila zostawiła mu swój numer. Przynajmniej Freya odpuści jej na chwilę. Mówiąc o najlepszych przyjaciółkach, Freya zbyt długo nie wracała. Wysłała jej wiadomość i jęknęła na odpowiedź przyjaciółki.

Coś mi wypadło. Zaraz wracam.

Kolejny powód, by stąd wyjść.

Krzesło, które wcześniej zajmowała Freya, zaskrzypiało. Spojrzała w górę i zobaczyła przystojnego nieznajomego.

"Leilani." Jej szczęka opadła. Skąd znał jej imię? Pomachał telefonem i zobaczyła jego profil na Tinderze. Kelvin. Przystojny nieznajomy był jej tinderowym matchem. "Smutna pani czekająca na swojego księcia z bajki, pamiętasz? Cóż, już jestem. Nie bądź więcej smutna." Leila zaśmiała się. Ta kwestia brzmiała o wiele lepiej w wiadomości. "Czerwony naprawdę ci pasuje, Leilani. Czy to miejsce jest zajęte?"

Usiadł zanim odpowiedziała, a ona powstrzymała chęć przewrócenia oczami. Z bliska widziała, że jego oczy są szare, a usta bardziej wydęte niż wyglądały z daleka.

"Mam wrażenie, że powinnam cię znać," wymamrotała. Kelvin uniósł brew, a ona grzebała w torebce, aż znalazła to, czego szukała. Leila położyła portfel obok jego telefonu. "Wygląda znajomo?" Otworzył usta, ale ubiegła go. Głosem ledwo przypominającym jego własny, powiedziała: "Proszę się odsunąć. Nie mam na to czasu."

Kelvin prychnął. "To byłaś ty?" Kiwnęła głową, jego głowa opadła do tyłu ze śmiechu, a jej usta drgnęły, walcząc z uśmiechem. "Tak mi przykro. Moja siostra urywała mi głowę za to, że nie przyszedłem wcześniej. Myślałem, że jesteś jedną z..."

"Jedną z czego?" zapytała, wyraźnie zainteresowana tym, czego nie powiedział.

"Nieważne, Leilani." Leila uniosła brwi. Dla niej było ważne. Bardzo. Jej ciekawość została rozbudzona, ale młody mężczyzna nic nie powiedział. Kelvin wskazał na swój portfel na stole. "Mogę go dostać?"

"Oczywiście, że możesz. Jest twój."

Rozmawiali tylko kilka minut, ale Kelvin wydawał się lepszym towarzystwem niż Carlson. Może Freya miała rację. Carlson był tylko jednym facetem; kłamcą. To nie znaczyło, że wszyscy mężczyźni na Tinderze byli kłamcami.

"Dzięki."

Nie chcąc tego, wzrok Leili powędrował do jego klatki piersiowej ukrytej pod smokingiem. "Mogę o coś zapytać?"

"Jasne," odpowiedział Kelvin.

Jego szare oczy zauważały każdy jej ruch i Leila była boleśnie świadoma, jak przystojny był. Ale musiała zapytać. Otworzyła aplikację Tinder i stuknęła w jego zdjęcie profilowe.

"Czy to twój kuzyn?"

Brwi Kelvina się zmarszczyły. "Nie rozumiem."

"To ty czy twój kuzyn?" Jego zmarszczka pogłębiła się, a ona straciła wątek. "To znaczy, to nie twój kuzyn. To twoje ciało, prawda?" Usta Kelvina otworzyły się, ale nie wydobył z siebie słowa. Sprawiała, że ich spotkanie stawało się niezręczne, a Kelvin pogorszył sytuację rozpinając guzik marynarki. Leila się zarumieniła. "Co robisz?"

Kelvin zdjął marynarkę i rozpiął górny guzik koszuli. "Pokazuję dowód."

"Nie." Z policzkami płonącymi jak piec, potrząsnęła głową. "Nie trzeba. Dziękuję. Wierzę ci."

"Jesteś pewna?" zapytał, a w jego głosie pobrzmiewał śmiech. Odprężyła się, gdy założył z powrotem marynarkę.

Leila po raz pierwszy zaśmiała się swobodnie. "Bardzo."

Zapadła między nimi przyjazna cisza. Kelnerka podeszła do ich stolika i Kelvin przyjął od niej kieliszek musującego wina. Leila wciąż sączyła swój pierwszy kieliszek, więc była zaskoczona, gdy wypił zawartość swojego jednym haustem i poprosił o następny.

"Nie powinieneś tyle pić," powiedziała Leila.

"Nie powinienem." Ale przywołał nowego kelnera i poprosił o trzeci kieliszek. "Ale piję."

"Ciężki dzień?" zapytała.

"Tak." Kelvin kołysał kieliszkiem, powoli z niego popijając. "Gdzie twoja najlepsza przyjaciółka?"

"Wyszła," odpowiedziała Leila.

Siedzieli przez chwilę w ciszy, a ona bawiła się paskiem torebki. "Chcesz wyjść?" zapytał.

Nie mogła przecież wyjść z nieznajomym, więc potrząsnęła głową. Zaproszenie go wydawało się przyjemne przez telefon, dobry sposób na zapomnienie o katastrofie, która wydarzyła się wcześniej. Patrząc na niego ponownie, był ponad jej ligę, ale Freya by go zaakceptowała.

"Chyba zostanę tu jeszcze chwilę."

Jedzenie i przekąski krążyły między stolikami. Ślinka napłynęła jej do ust na widok przystawek postawionych na jej stoliku. Zespół grał wolną piosenkę pasującą do nastroju. Zabrała się za kanapeczki, ale talerz Kelvina pozostał nietknięty.

"Czy zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego ludzie się pobierają?" zapytał, gdy zajadała się przekąskami.

Wiele razy. "Tak. To piękna rzecz."

Ale nie mogła być pewna, czy sama tego doświadczy. Małżeństwo i miłość były bajką, która dla Leili nie istniała. Upiła łyk wina użytego do toastu i przyjrzała się dobrze Kelvinowi. Masował szczękę i lekko obrócił głowę, by puścić do niej oko.

Gorąco podeszło jej do szyi i użyła włosów, by ukryć ślady zażenowania.

"Co myślisz o małżeństwie?" zapytała.

"Jest spoko." Jego palce zabębniły o stół. Wziął pokrojone jabłko z tacy z owocami i odłożył je. "Nie widzę siebie w małżeństwie."

Ona też nie. "Dlaczego?"

Kelvin w końcu zjadł jabłko i wziął kolejny kawałek. Skończyła swoje kanapeczki, a on przesunął swoje w jej stronę. Jej usta rozciągnęły się w uśmiechu wdzięczności, a on odwzajemnił uśmiech.

"Nie wiem, Leilani. Znalezienie tej właściwej jest trudniejsze niż się wydaje. Trochę tęsknię za dawnymi czasami, gdy rodzice znajdowali partnerów dla swoich dzieci."

"Mógłbyś to przywrócić," powiedziała, by go rozweselić. Wyglądał lepiej, gdy się uśmiechał lub uśmiechał ironicznie. "Mógłbyś znaleźć sobie partnerkę, której nie znasz. Tak to działało."

Dawne metody były okropne. Dzieci były zaręczane z ludźmi, których nie znały. To było nie dla niej, ale oczy Kelvina zmarszczyły się w uśmiechu, który mówił jej, że spodobało mu się to, co powiedziała.

"Chcesz, żebym to przywrócił?" Jego ton był tak lekki jak jej, pełen przekomarzania i figlarności.

"Jasne. Czemu nie?" Leila wypiła resztę swojego drinka i zadrżała. Ośmielona, powiedziała, "Kto nie chciałby poślubić nieznajomego?"

Kelvin wyprostował się na krześle. "Więc jeśli nieznajomy poprosi cię o rękę, powiesz tak?" Jej uśmiech zniknął. Brał żart na poważnie. Oczy Kelvina błądziły po ogrodzie i podrapał się po karku. Po raz pierwszy od jego przybycia wyglądał na zdenerwowanego. "Zamierzam poprosić cię o coś szalonego, panno Leilani."

"Jak szalonego?"

"Bardzo szalonego." Przechyliła głowę i zmierzyła go wzrokiem od góry do dołu, po czym dała mu znak, by mówił dalej. "Wyjdź za mnie, Leilani."

"Co?"

Ze wszystkich szalonych rzeczy, jakie usłyszała w tym roku, ta była najszaleńsza. A fakt, że o tym myślała, czynił ją bardziej szaloną niż mężczyznę oświadczającego się całkowicie obcej osobie.

"Będziemy mieli zasady. Będzie kontrakt."

Z oczami szeroko otwartymi ze zdziwienia, wymamrotała, "Chcesz, żebym została twoją żoną? Żoną kontraktową?"

Jego Kontraktowa Żona. Ku jej zaskoczeniu, Leila nie była przerażona tym pomysłem. Cholera, to był dobry pomysł. Ale małżeństwo? Od razu? Wciąż był nieznajomym, przystojnym, ale wciąż nieznanym.

"Jestem trochę samotny," wyznał Kelvin ze smutnym śmiechem, który rozdarł jej serce.

Śmiejąc się, by zamaskować swoje słowa, przyznała, "Ja też."

Kelvin pochylił się, by wziąć jej dłoń. Ich spojrzenia się spotkały i zapomniała o wszystkim, co powinna była powiedzieć. Jego język przesunął się po dolnej wardze, przełknął ślinę. "Więc wyjdź za tego nieznajomego."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4: Dwa lata

Normalna osoba powiedziałaby nie, ale Leila przestała uważać się za normalną w momencie, gdy podpisała kontrakt z Kelvinem McKenną. Na litość boską, byli tylko na dwóch randkach. Jej najlepsza przyjaciółka nawet o tym nie wiedziała, bo przekonał ją, żeby zrobiła to przed powiedzeniem Freyi. I zgodziła się.

Powiedziała tak.

Czy popełniła błąd?

Leila wciąż o tym myślała, wchodząc do swojego biurowca. Otworzyła drzwi do swojego biura i zatrzymała się.

Wszyscy już byli.

Zerknęła na zegarek na nadgarstku, nie spóźniła się. Była dopiero ósma pięć. Szybkim krokiem podeszła do swojego biurka i położyła torebkę oraz dokumenty.

Podniosła głowę, gdy ktoś usiadł na jej biurku. Lily. Nie były najlepszymi przyjaciółkami, ale wolała ją od tej wiedźmy, która gapiła się na nią z drugiego końca pokoju. Misją Samanthy w tym biurze było uprzykrzanie jej życia, ale Leila starała się jej unikać jak najlepiej potrafiła. I działało. W zeszłym miesiącu otrzymała nagrodę dla najlepszego pracownika miesiąca po raz trzeci z rzędu.

"Słyszałaś?" zapytała Lily.

Leila przygryzła wargi. Jeśli to była kolejna porcja biurowych plotek, nie była zainteresowana. "Co słyszałam?"

"O fuzji." Leila westchnęła. Lily mówiła zagadkami, ale nie była na tyle zainteresowana rozmową, by chcieć dowiedzieć się więcej o tej fuzji, o której nie zostali powiadomieni. "Mamy nowego szefa."

Jej oczy zwróciły się gwałtownie ku twarzy Lily, a kobieta zawinęła palce w swoich długich truskawkowo-blond włosach. Oprócz długich włosów, zazdrościła Lily nieskazitelnej twarzy i opanowania. W przeciwieństwie do niej, Lily nie miała tego irytującego małego znamienia na szczęce, które przyciągało uwagę. Ludzie chcieli patrzeć na Lily, bo była ładna, a nie dlatego, że miała dziwne znamię.

"Sarah została zwolniona?" zapytała Leila.

Każdy dział w Tech Valley miał swojego lidera. Sarah czasami stawała się nie do zniesienia pod presją, ale była jedną z niewielu kierowników działów, których Leila lubiła. Lily potrząsnęła głową z lekkim uśmiechem.

"Nie." Pochyliła się nad laptopem Leili, obracając ekran w jej stronę, żeby mogła wpisać hasło. "Szef szefa. Sarah ma nowego przełożonego."

"Och."

"Tak. Powinnaś dostać maila." Jej oczy przebiegły po pomieszczeniu, zanim spoczęły na Leili. "Ja dostałam swojego dzisiaj."

Leila milczała, gdy Lily pisała coś na jej laptopie. Prawie natychmiast wyrwała urządzenie koleżance, gdy Lily otworzyła jej pocztę bez uprzedzenia. Przeprosiny wypadły z ust Leili na widok grymasu Lily. Był tam jej akt ślubu. Kelvin wysłał jej kopię elektroniczną wraz z kopią kontraktu, który określał przyszłość ich małżeństwa.

Dwa lata.

Jeśli nie będzie zadowolona ze stanu rzeczy między nią a Kelvinem, może odejść z ich domem, samochodem według własnego wyboru i milionem dolarów na koncie. Część jej miała nadzieję, że nigdy nie będzie potrzebowała tego kontraktu. Dziś był drugi dzień małżeństwa, ale była gotowa sprawić, by zadziałało, albo przynajmniej spróbować.

"Wiesz, kim jest ten nowy szef?"

Lily potrząsnęła głową. "Sarah nie powiedziała wiele, ale mamy go dzisiaj przywitać. Dlatego ta jedna..." W jej głosie pobrzmiewała nutka irytacji, gdy rzuciła spojrzenie w stronę biurka Samanthy. Obie jej nie lubiły. Samantha była w dziale wiadomości, więc rzadko miały okazję się spotykać. Więc było to trochę zaskakujące, że pojawiła się w dziale produkcji. "...jest tutaj. Przeprowadza z nim dziś wywiad."

Jej oczy spotkały się z oczami Samanthy, a Sam syknęła. Gdyby Leila była tak bezwzględna jak ta ładna pani z grzywką, dawno zamieniłaby scenariusz Sam, żeby ją zwolnili. Ale była zbyt miła na to. Sam mogła być okropną osobą, ale była świetną reporterką, jedną z najlepszych w Tech Valley.

Drzwi do ich biura otworzyły się. Sarah stała w drzwiach, przeszywając wszystkich ostrym spojrzeniem. "Lily Boom, nie płacą ci za siedzenie na cudzych biurkach." Leila usłyszała stłumiony śmiech, spojrzała w górę akurat, by zobaczyć chichoczącą Sam. "Wstawaj albo wynoś się stąd."

"Przepraszam," zaoferowała Lily, zrywając się na nogi.

"Zachowaj swoje bezużyteczne przeprosiny dla zmarłych," zagrzmiała.

Wargi Lily drgnęły, ale nie powiedziała ani słowa, siadając na swoim miejscu. Leila posłała przyjaciółce mały uśmiech, a ta mrugnęła. Taka była ich Sarah.

Biuro ucichło, gdy Sarah zaczęła wydawać polecenia. "Samantha." Sam wstała. "Masz swój scenariusz?"

"Tak, proszę pani."

"Dobrze. Siadaj. Masz go tylko przedstawić światu i to wszystko. Zadawaj pytania, które ludzie chcą usłyszeć. Rób swoją robotę." Sam znowu skinęła głową. Była nieco zdenerwowana i to było widać. "Piętnaście minut. Maksymalnie dwadzieścia minut. Cokolwiek więcej, a spędzisz resztę życia szukając nowej pracy. Zrozumiano?"

Lily i Leila wymieniły spojrzenia i uśmiech pojawił się na ich ustach, gdy twarz Sam zrobiła się czerwona. Przyzwyczajone do postawy Sarah, nie przejmowały się jej groźbą, ale dla Sam był to pierwszy raz w ich dziale. Dobrze jej tak.

Telefon w ręce Sarah zadzwonił, wsunęła notes pod pachę i wzięła głęboki oddech. "Jest tutaj." Jej wzrok zatrzymał się na wszystkich. "Sam i reszta ekipy informacyjnej przeprowadzą wywiad, ale on będzie tu, żeby skontrolować zespół stojący za wspaniałymi scenariuszami." Wsuwając ręce do kieszeni marynarki, powiedziała, "Jeśli nie nadajecie się do tej pracy, teraz jest najlepszy moment, żeby zrezygnować."

Niektórzy zachichotali, a Sarah złagodniała. "Powodzenia wszystkim. Nasza przyszłość zależy od tego."

Dział był cichy jak świątynia po wyjściu Sarah i Sam. Lily poruszała brwiami, ale nie odważyła się opuścić swojego miejsca. Leila wyciągnęła ramiona i ziewnęła. Nie spała dobrze zeszłej nocy. Zajmie trochę czasu, zanim przyzwyczai się do spania w nowym łóżku czy bycia mężatką.

Wznowiła pisanie na laptopie w tym samym momencie, gdy echo westchnienia rozeszło się po biurze. Susie, najgłośniejsza pracownica wśród nich, podniosła telefon i krzyknęła, "Jest przystojny. Jest cholernie przystojny." Dla podkreślenia swojego punktu widzenia, Susie polizała ekran. Leila się skrzywiła. Nikt nie był zaniepokojony jej zachowaniem, to było typowe dla Susie. "Chcę go poślubić."

Leila zatrzymała się. Gdyby zapytała kogo, zostałaby wciągnięta w plotki, którymi Susie zawsze chętnie się dzieliła. Ale była ciekawa, to mógł być jej szef. Mogła być zajęta, ale wolno jej było podziwiać przystojnych mężczyzn. Choć nie sądziła, że będzie to robić często, jej mąż był wystarczająco przystojny. Leila wpatrywała się w scenariusz na ekranie. Musiała go sprawdzić.

Tech Valley było medium łączącym technologię i rozrywkę. Najczęściej musieli znaleźć sposób na włączenie technologii w zabawny sposób, aby utrzymać większość młodszych widzów przed telewizorami. Wszystkie scenariusze od scenarzystów musiały przejść przez nich, zanim zostały wysłane do działu wiadomości. W jej pracy nie było miejsca na błędy, więc nie mogła sobie na nie pozwolić.

Lily wyprzedziła ją z pytaniem. "Kto?"

"Szef. Sprawdź WattsApp. Mark wysłał zdjęcie."

Mark był jednym z operatorów kamery. Wszyscy mogli na nim polegać, jeśli chodziło o dostarczanie właściwych informacji. Sięgnęła po telefon i stuknęła w grupowy czat pracowników Tech Valley. Mieli dwie grupy, jedną na poważne wiadomości, a drugą na plotki, pogawędki i randki.

Zdjęcie ładowało się przez kilka minut, a gdy się pojawiło, jej świat się zawalił. Telefon wyślizgnął się z jej dłoni i rozbił o podłogę. Jej serce biło mocno w piersi, gdy go podnosiła. Położyła go na biurku i wymusiła uśmiech na ustach, gdy Lily rzuciła jej zmartwione spojrzenie.

To nie mogło się dziać.

Leila chwilowo zapomniała o pęknięciach na swoim nowym Samsungu i przesunęła palcem w prawo. Zdjęcie było takie samo. Położyła telefon ekranem w dół i złapała się za głowę.

Dlaczego on musiał być jej nowym szefem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5: Pochyl mnie

Na wydziale było głośniej niż wcześniej, gdy pracownicy obojga płci dyskutowali o jej mężu. Leila była upokorzona, gdy Susie zaczęła szczegółowo komentować jego wygląd.

Żółć podeszła jej do gardła i zmusiła się do wypicia łyka wody z bidonu. Jedna z zasad ich firmy brzmiała: Żadnych związków między pracownikami. Było to zabronione i bardzo źle widziane, więc większość tego, o czym mówili, mogło się wydarzyć tylko w ich snach.

Mimo to ich myśli przyprawiały ją o mdłości. Nie łamała zasad będąc żoną szefa, ale czuła się jak przestępca słuchając, jak się nim zachwycają i próbują wyobrazić sobie Kelvina bez koszuli. Był jej mężem, a ona sama jeszcze nie widziała go bez koszuli.

Susie była najgłośniejsza z plotkarek, jej komentarz o ustach Kelvina między jej nogami niepokoił Leilę i zmarszczyła brwi na ich plecy, gdy śmiali się z jej uwagi. Jej policzki zrobiły się ciepłe, gdy przypomniała sobie ich prawie-pocałunek z tego ranka.

Kelvin był idealny taki, jaki był.

Lily przyciągnęła krzesło do stolika Leili, instrukcje Sarah najwyraźniej wyleciały przez okno wraz z tym nowym wydarzeniem. "Widziałaś to zdjęcie?"

"Tak," odpowiedziała.

"Tylko tyle?" Kiwnęła głową. Gdyby powiedziała więcej, mogłaby stracić panowanie nad sobą. "Ten facet jest cholernie gorący. Chcę go mieć," powiedziała Lily ze śmiechem, który zamarł, gdy Leila nie dołączyła. "Co ci jest?"

"Przepraszam. Nie czuję się najlepiej."

Twarz Lily wykrzywiła się w trosce, położyła dłoń na ramieniu Leili i przyłożyła grzbiet dłoni do jej czoła. "Wzięłaś coś na to? Byłaś u lekarza?"

"Jeszcze nie." Policzyła do pięciu zanim znów się odezwała. Jak mogła coś wziąć, skoro choroba nie była prawdziwa? "Dopiero się zaczęło. Będę w porządku. Dzięki."

"Skoro tak mówisz." Wskazała na telefon Leili, na którego ekranie pojawiło się zdjęcie jej męża. "Co myślisz? Gorący czy gorący?" Lily westchnęła rozmarzonym głosem, a Leila przygryzła język, by powstrzymać się od wybuchu na koleżankę, gdy ta wymieniała jego zalety. "Widziałaś jego oczy?" Kolejne westchnienie wyrwało się Lily, a Leila policzyła do dwudziestu, by uspokoić oddech. "Wyobraź sobie patrzenie w te oczy podczas seksu. Na pewno mógłby mnie wziąć na swoim biurku."

Leila zakrztusiła się kaszlem. Co jest nie tak z ludźmi? Lily przerwała, by jej się przyjrzeć, a Leila usłyszała swój własny głos: "Przepraszam, to przez tę chorobę. Przejdzie przed końcem dnia. Wiem to."

"Przepraszam." Lily przytuliła ją z boku, a Leila zamknęła oczy. To, co chciała zrobić, to użyć tych samych rąk i wbić Lily trochę skromności do głowy. "Nie mam szans, skoro jest szefem i w ogóle, ale myślisz, że jest singlem?"

Nie!

"Jesteś pewna, że wszystko w porządku?" zapytała Lily, gdy Leila pochyliła się. Była więcej niż w porządku. Po prostu potrzebowała chwili, zanim wykrzyczy wszystkim, żeby się zamknęli. "Może idź od razu do szpitala, zamiast czekać, aż rozwinie się w coś gorszego." Leila spojrzała na nią gniewnie, a Lily wzruszyła ramionami. "Tylko się o ciebie troszczę."

Chcąc, żeby jej mąż wziął ją na biurku? Nie, dziękuję. Jeszcze jej nawet nigdzie nie wziął. O Boże. O czym ona myślała? Nie chciała, żeby ją gdziekolwiek brał. Tak, będą uprawiać seks, ale... Leila wzięła kolejny głęboki oddech, potrzebowała przerwy od tego biura.

"Co się dzieje?"

Obie podskoczyły na dźwięk nowego głosu. Lily zaklęła, Leila zamarła. Jej mąż był tutaj. Patrzył prosto przez nią, jakby była zwykłą pracownicą, a ona płonęła ze wstydu, gdy prychnął, zanim zwrócił się do Lily. Jego palce zabębniły o jej biurko.

"Żadnego przeklinania w biurze," powiedział do Lily. Rozglądając się, dodał: "To dotyczy wszystkich tutaj." Leila nie pamiętała, kiedy usiadła, ale jej kolana nie mogły już dłużej utrzymać jej ciężaru. "Kto musi iść natychmiast do szpitala?"

Gula uformowała się w gardle Leili, ale nie zaoferowała odpowiedzi. Lily posłała jej przepraszające spojrzenie. Nie wiedziały, czy milczenie będzie najlepsze w tej sytuacji.

"Ja," Leila w końcu zgłosiła się, by uchronić Lily przed kłopotami. "To ja."

"Co ci jest?"

Kelvin wsunął jedną rękę do kieszeni, pochylił się tak, że nie miała wyboru i musiała na niego spojrzeć. Onieśmielał ją. Jego głos. Jego wygląd. Wszystko w nim.

"Nic," odpowiedziała. Uniósł brew. "Kręci mi się w głowie, ale dam sobie radę, proszę pana."

"Czy potrzebujesz wziąć dzień wolnego?"

Leila nie mogła stwierdzić, czy pyta z prawdziwej troski, czy dlatego, że tak nakazywał mu obowiązek. Powoli potrząsnęła głową. "Nie, proszę pana. Poradzę sobie. Dziękuję, proszę pana."

"Czyj to telefon?" Wskazał na jej telefon.

Na szczęście ekran już się wygasił. Próbowała zabrać go ze stołu, ale jego spojrzenie ją powstrzymało.

Gdzie podział się Kelvin ze ślubu?

"Mój," wyszeptała. Wszyscy się na nich gapili. Niektórzy ze współczuciem, inni z obojętnością. Sposób, w jaki skupił się na pęknięciach ekranu, sprawił, że powiedziała: "To się stało dzisiaj. Upadł, gdy spieszyłam się do biura."

Kelvin odwrócił się do niej bez słowa i odetchnęła z ulgą, gdy podszedł do biurka Susie, by ją przepytać. Jej zdenerwowanie przerodziło się w irytację na widok łatwości, z jaką Susie odpowiadała na jego pytania.

Chyba z nią nie flirtował, prawda?

Sarah weszła chwilę później, by przedstawić ogólnie dział. Leila z trudem wymówiła swoje imię, gdy przyszła jej kolej na przedstawienie się, i odwróciła wzrok, gdy Kelvin zmarszczył brwi na dźwięk jej poprzedniego nazwiska. Collins. W biurze miała być Leilani May Collins.

Zresztą, jeśli tak swobodnie udawał, że jej nie zna, dlaczego udawał, że jest zdenerwowany?

"Leila jest pracownikiem miesiąca," wtrąciła Sarah po zakończeniu prezentacji. Podniosła się niezgrabnie i spuściła wzrok pod spojrzeniem Kelvina. To było miłe ze strony Sarah, ale nie sądziła, żeby jej męża obchodziło jej osiągnięcie. "Jest nim od jakiegoś czasu."

Może to była jej wyobraźnia, ale zauważyła krótkie skinienie Kelvina, zanim opuścił jej biuro. Gdy drzwi się zamknęły, zaczęła normalnie oddychać.

"Chyba szef cię nie lubi," powiedziała Susie, przechodząc obok biurka Leili. Leila rzuciła w nią papierową serwetką, a Susie zaśmiała się, uchylając przed latającym przedmiotem. "Ale mnie lubi."

"Nikt cię nie lubi, Susie," krzyknęła Lily. "Odwal się."

Niektórzy się zaśmiali, włącznie z Leilą. Żartobliwe docinki były u nich powszechne. W oczach Susie pojawił się figlarny błysk. Zbliżając się do biurka Leili, poruszała znacząco brwiami. Leila przygotowała się na to, co nadchodzi, i Susie nie zawiodła, kręcąc biodrami jak tancerka brzucha.

"Poczekaj, aż będę go miała pod sobą w ten sposób," szepnęła Susie tak, że tylko one dwie ją słyszały. Chwytając biurko Leili, pchnęła biodrami do przodu i dodała: "Tak, Kelvin. Tak! Właśnie tam."

Lily prychnęła, popchnęła Susie i obie kobiety zwinęły się ze śmiechu. Leila miała zbyt obolałe policzki od udawanego uśmiechu.

"Jeśli robisz taką minę, Susie, nie zdobędziesz żadnego faceta." Sycząc, Susie przemknęła kocim krokiem do swojego biurka. Pokazała Lily środkowy palec. Lily odwzajemniła uprzejmość, posyłając jej całusa. W biurze zrobiło się ciszej, gdy Lily w końcu zwróciła się do Leili. "Przepraszam. Prawie wpędziłam cię w kłopoty."

Kącik jej ust drgnął. "Nie szkodzi. W porządku."

Leila zerknęła na zegar na kremowych ścianach, nie mogła się doczekać końca pracy. Chciała się stąd wydostać.

Reszta dnia minęła bez zakłóceń. Ale plotki nie ustały. Za każdym razem, gdy Lily próbowała wciągnąć ją w rozmowę, Leila zbywała ją uprzejmą odpowiedzią.

Leila wychodziła z biura ostatnia. To było duże pomieszczenie podzielone biurkami i przegrodami. Gdyby kiedykolwiek dostała awans, miałaby własne biuro.

W drodze do domu zatrzymała się w sklepie, by kupić produkty na szybki obiad. Kelvin nie pozwolił jej zabrać żadnych artykułów spożywczych z jej domu. Wczoraj prosił, żeby zamówiła dla nich jedzenie, ale zdecydowała się zrobić makaron, bo nie chciała wydawać jego pieniędzy.

Leila nie była pewna, jakie jedzenie lubi Kelvin i nie chciała pytać go przez telefon. Nie chciała jeszcze z nim rozmawiać.

Było kilka minut po szóstej, gdy skończyła zakupy spożywcze, ponad godzinę po zamknięciu biura. Jej serce przyspieszyło na widok liczby nieodebranych połączeń od Kelvina, pospiesznie wyszła na ulicę i zatrzymała taksówkę.

Żółta taksówka zwolniła przed nią, najpierw wrzuciła zakupy na tylne siedzenie, zanim wsiadła.

"Dokąd jedziemy, proszę pani?" zapytał kierowca.

Znajomy głos zaskoczył ją, Leila podniosła głowę i jej ciało całkowicie znieruchomiało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Contract Wife

His Contract Wife

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa