passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Contract Wife - Rozdział #6 - autor Maramartha

His Contract Wife

/

Rozdział 6

Rozdział 5: Pochyl mnie

Na wydziale było głośniej niż wcześniej, gdy pracownicy obojga płci dyskutowali o jej mężu. Leila była upokorzona, gdy Susie zaczęła szczegółowo komentować jego wygląd.

Żółć podeszła jej do gardła i zmusiła się do wypicia łyka wody z bidonu. Jedna z zasad ich firmy brzmiała: Żadnych związków między pracownikami. Było to zabronione i bardzo źle widziane, więc większość tego, o czym mówili, mogło się wydarzyć tylko w ich snach.

Mimo to ich myśli przyprawiały ją o mdłości. Nie łamała zasad będąc żoną szefa, ale czuła się jak przestępca słuchając, jak się nim zachwycają i próbują wyobrazić sobie Kelvina bez koszuli. Był jej mężem, a ona sama jeszcze nie widziała go bez koszuli.

Susie była najgłośniejsza z plotkarek, jej komentarz o ustach Kelvina między jej nogami niepokoił Leilę i zmarszczyła brwi na ich plecy, gdy śmiali się z jej uwagi. Jej policzki zrobiły się ciepłe, gdy przypomniała sobie ich prawie-pocałunek z tego ranka.

Kelvin był idealny taki, jaki był.

Lily przyciągnęła krzesło do stolika Leili, instrukcje Sarah najwyraźniej wyleciały przez okno wraz z tym nowym wydarzeniem. "Widziałaś to zdjęcie?"

"Tak," odpowiedziała.

"Tylko tyle?" Kiwnęła głową. Gdyby powiedziała więcej, mogłaby stracić panowanie nad sobą. "Ten facet jest cholernie gorący. Chcę go mieć," powiedziała Lily ze śmiechem, który zamarł, gdy Leila nie dołączyła. "Co ci jest?"

"Przepraszam. Nie czuję się najlepiej."

Twarz Lily wykrzywiła się w trosce, położyła dłoń na ramieniu Leili i przyłożyła grzbiet dłoni do jej czoła. "Wzięłaś coś na to? Byłaś u lekarza?"

"Jeszcze nie." Policzyła do pięciu zanim znów się odezwała. Jak mogła coś wziąć, skoro choroba nie była prawdziwa? "Dopiero się zaczęło. Będę w porządku. Dzięki."

"Skoro tak mówisz." Wskazała na telefon Leili, na którego ekranie pojawiło się zdjęcie jej męża. "Co myślisz? Gorący czy gorący?" Lily westchnęła rozmarzonym głosem, a Leila przygryzła język, by powstrzymać się od wybuchu na koleżankę, gdy ta wymieniała jego zalety. "Widziałaś jego oczy?" Kolejne westchnienie wyrwało się Lily, a Leila policzyła do dwudziestu, by uspokoić oddech. "Wyobraź sobie patrzenie w te oczy podczas seksu. Na pewno mógłby mnie wziąć na swoim biurku."

Leila zakrztusiła się kaszlem. Co jest nie tak z ludźmi? Lily przerwała, by jej się przyjrzeć, a Leila usłyszała swój własny głos: "Przepraszam, to przez tę chorobę. Przejdzie przed końcem dnia. Wiem to."

"Przepraszam." Lily przytuliła ją z boku, a Leila zamknęła oczy. To, co chciała zrobić, to użyć tych samych rąk i wbić Lily trochę skromności do głowy. "Nie mam szans, skoro jest szefem i w ogóle, ale myślisz, że jest singlem?"

Nie!

"Jesteś pewna, że wszystko w porządku?" zapytała Lily, gdy Leila pochyliła się. Była więcej niż w porządku. Po prostu potrzebowała chwili, zanim wykrzyczy wszystkim, żeby się zamknęli. "Może idź od razu do szpitala, zamiast czekać, aż rozwinie się w coś gorszego." Leila spojrzała na nią gniewnie, a Lily wzruszyła ramionami. "Tylko się o ciebie troszczę."

Chcąc, żeby jej mąż wziął ją na biurku? Nie, dziękuję. Jeszcze jej nawet nigdzie nie wziął. O Boże. O czym ona myślała? Nie chciała, żeby ją gdziekolwiek brał. Tak, będą uprawiać seks, ale... Leila wzięła kolejny głęboki oddech, potrzebowała przerwy od tego biura.

"Co się dzieje?"

Obie podskoczyły na dźwięk nowego głosu. Lily zaklęła, Leila zamarła. Jej mąż był tutaj. Patrzył prosto przez nią, jakby była zwykłą pracownicą, a ona płonęła ze wstydu, gdy prychnął, zanim zwrócił się do Lily. Jego palce zabębniły o jej biurko.

"Żadnego przeklinania w biurze," powiedział do Lily. Rozglądając się, dodał: "To dotyczy wszystkich tutaj." Leila nie pamiętała, kiedy usiadła, ale jej kolana nie mogły już dłużej utrzymać jej ciężaru. "Kto musi iść natychmiast do szpitala?"

Gula uformowała się w gardle Leili, ale nie zaoferowała odpowiedzi. Lily posłała jej przepraszające spojrzenie. Nie wiedziały, czy milczenie będzie najlepsze w tej sytuacji.

"Ja," Leila w końcu zgłosiła się, by uchronić Lily przed kłopotami. "To ja."

"Co ci jest?"

Kelvin wsunął jedną rękę do kieszeni, pochylił się tak, że nie miała wyboru i musiała na niego spojrzeć. Onieśmielał ją. Jego głos. Jego wygląd. Wszystko w nim.

"Nic," odpowiedziała. Uniósł brew. "Kręci mi się w głowie, ale dam sobie radę, proszę pana."

"Czy potrzebujesz wziąć dzień wolnego?"

Leila nie mogła stwierdzić, czy pyta z prawdziwej troski, czy dlatego, że tak nakazywał mu obowiązek. Powoli potrząsnęła głową. "Nie, proszę pana. Poradzę sobie. Dziękuję, proszę pana."

"Czyj to telefon?" Wskazał na jej telefon.

Na szczęście ekran już się wygasił. Próbowała zabrać go ze stołu, ale jego spojrzenie ją powstrzymało.

Gdzie podział się Kelvin ze ślubu?

"Mój," wyszeptała. Wszyscy się na nich gapili. Niektórzy ze współczuciem, inni z obojętnością. Sposób, w jaki skupił się na pęknięciach ekranu, sprawił, że powiedziała: "To się stało dzisiaj. Upadł, gdy spieszyłam się do biura."

Kelvin odwrócił się do niej bez słowa i odetchnęła z ulgą, gdy podszedł do biurka Susie, by ją przepytać. Jej zdenerwowanie przerodziło się w irytację na widok łatwości, z jaką Susie odpowiadała na jego pytania.

Chyba z nią nie flirtował, prawda?

Sarah weszła chwilę później, by przedstawić ogólnie dział. Leila z trudem wymówiła swoje imię, gdy przyszła jej kolej na przedstawienie się, i odwróciła wzrok, gdy Kelvin zmarszczył brwi na dźwięk jej poprzedniego nazwiska. Collins. W biurze miała być Leilani May Collins.

Zresztą, jeśli tak swobodnie udawał, że jej nie zna, dlaczego udawał, że jest zdenerwowany?

"Leila jest pracownikiem miesiąca," wtrąciła Sarah po zakończeniu prezentacji. Podniosła się niezgrabnie i spuściła wzrok pod spojrzeniem Kelvina. To było miłe ze strony Sarah, ale nie sądziła, żeby jej męża obchodziło jej osiągnięcie. "Jest nim od jakiegoś czasu."

Może to była jej wyobraźnia, ale zauważyła krótkie skinienie Kelvina, zanim opuścił jej biuro. Gdy drzwi się zamknęły, zaczęła normalnie oddychać.

"Chyba szef cię nie lubi," powiedziała Susie, przechodząc obok biurka Leili. Leila rzuciła w nią papierową serwetką, a Susie zaśmiała się, uchylając przed latającym przedmiotem. "Ale mnie lubi."

"Nikt cię nie lubi, Susie," krzyknęła Lily. "Odwal się."

Niektórzy się zaśmiali, włącznie z Leilą. Żartobliwe docinki były u nich powszechne. W oczach Susie pojawił się figlarny błysk. Zbliżając się do biurka Leili, poruszała znacząco brwiami. Leila przygotowała się na to, co nadchodzi, i Susie nie zawiodła, kręcąc biodrami jak tancerka brzucha.

"Poczekaj, aż będę go miała pod sobą w ten sposób," szepnęła Susie tak, że tylko one dwie ją słyszały. Chwytając biurko Leili, pchnęła biodrami do przodu i dodała: "Tak, Kelvin. Tak! Właśnie tam."

Lily prychnęła, popchnęła Susie i obie kobiety zwinęły się ze śmiechu. Leila miała zbyt obolałe policzki od udawanego uśmiechu.

"Jeśli robisz taką minę, Susie, nie zdobędziesz żadnego faceta." Sycząc, Susie przemknęła kocim krokiem do swojego biurka. Pokazała Lily środkowy palec. Lily odwzajemniła uprzejmość, posyłając jej całusa. W biurze zrobiło się ciszej, gdy Lily w końcu zwróciła się do Leili. "Przepraszam. Prawie wpędziłam cię w kłopoty."

Kącik jej ust drgnął. "Nie szkodzi. W porządku."

Leila zerknęła na zegar na kremowych ścianach, nie mogła się doczekać końca pracy. Chciała się stąd wydostać.

Reszta dnia minęła bez zakłóceń. Ale plotki nie ustały. Za każdym razem, gdy Lily próbowała wciągnąć ją w rozmowę, Leila zbywała ją uprzejmą odpowiedzią.

Leila wychodziła z biura ostatnia. To było duże pomieszczenie podzielone biurkami i przegrodami. Gdyby kiedykolwiek dostała awans, miałaby własne biuro.

W drodze do domu zatrzymała się w sklepie, by kupić produkty na szybki obiad. Kelvin nie pozwolił jej zabrać żadnych artykułów spożywczych z jej domu. Wczoraj prosił, żeby zamówiła dla nich jedzenie, ale zdecydowała się zrobić makaron, bo nie chciała wydawać jego pieniędzy.

Leila nie była pewna, jakie jedzenie lubi Kelvin i nie chciała pytać go przez telefon. Nie chciała jeszcze z nim rozmawiać.

Było kilka minut po szóstej, gdy skończyła zakupy spożywcze, ponad godzinę po zamknięciu biura. Jej serce przyspieszyło na widok liczby nieodebranych połączeń od Kelvina, pospiesznie wyszła na ulicę i zatrzymała taksówkę.

Żółta taksówka zwolniła przed nią, najpierw wrzuciła zakupy na tylne siedzenie, zanim wsiadła.

"Dokąd jedziemy, proszę pani?" zapytał kierowca.

Znajomy głos zaskoczył ją, Leila podniosła głowę i jej ciało całkowicie znieruchomiało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6: Chłopak? Były?

"Carlson" - westchnęła Leila.

"Leilani." Uśmiechnął się. Te znajome uczucia gniewu, które pogrzebała od czasu ich nieudanej randki, zawrzały w niej. "Nie sądziłem, że zobaczę cię tak szybko." Ona też nie, powinna była najpierw spojrzeć, zanim wskoczyła do jego samochodu jak królik. "Próbowałem się z tobą skontaktować."

"Och." Jak najdelikatniej powiedzieć komuś, że go zablokowała? Jej sztuczny uśmiech stał się jeszcze bardziej sztuczny. "Zmieniłam numer. To pewnie dlatego nie mogłeś się ze mną skontaktować."

"Świetnie. Mogę prosić twój nowy numer?"

"Co?" pisnęła.

"Twój nowy numer. Zadzwonię później."

Dziś miał na sobie czapkę, więc oszczędzono jej widoku jego przerzedzających się włosów. Gdy przechylił głowę, by lepiej ją widzieć, zamarła.

"Słuchaj, źle zaczęliśmy. Przepraszam."

"W porządku. Możemy po prostu jechać?" zapytała.

"Dokąd?"

"Prosto przed siebie. Dam znać, kiedy się zatrzymać."

Carlson rozpoczął serię przeprosin, gdy ruszyli. Leila przeklinała swój los raz za razem. Powinna była skorzystać z kierowcy Kelvina.

Skręcili w kolejny róg i wypaliła: "Jeśli dam ci mój nowy numer, przestaniesz mówić?" Carlson zwolnił, ale utrzymywał spokojne tempo. "To znaczy tak?"

"Tak."

"Dobrze" powiedziała. "Po prostu jedź, bez gadania."

Kilka metrów dalej Leila poprosiła go o zatrzymanie. Carlson zaoferował pomoc z torbami, ale odmówiła. Po pośpiesznym podaniu mu swojego numeru, rozpoczęła długi marsz do domu. Po pierwsze, nie było mowy, żeby pozwoliła mu podwieźć się pod dom. Po drugie, trzymała się z dala od transportu publicznego do końca dnia.

Ciężar toreb ją spowalniał, ale brnęła naprzód. Jej torba wibrował co jakiś czas. To musiał być jej mąż, ale nie sprawdzała. Minuty, a może godziny później, szczyt ich budynku pojawił się w zasięgu wzroku i Leila przyspieszyła kroku.

Nareszcie.

Jej serce waliło, gdy zbliżała się do windy. Próbowała wymyślić wymówki dla męża. Czy będzie na nią zły? Czy miał do tego prawo? Jak to miało działać?

Przed windą przechadzała się postać ze spuszczoną głową nad telefonem. Przeczesał palcami włosy i westchnął ciężko. Jakby wyczuwając jej obecność, podniósł głowę.

"Wróciłaś" powiedział Kelvin na powitanie.

Przytaknęła. "Tak."

"Dlaczego nie skorzystałaś z kierowcy?"

Bo była zła na niego za to, że zachowywał się, jakby jej nie znał w biurze. Nie miała dla niego znaczenia, ale mógł chociaż spróbować być miły.

Zalała ją fala emocji. Dlaczego w ogóle ją to obchodziło? Świadomość, że mogła uniknąć spotkania z Carlsonem, gdyby skorzystała z jego kierowcy, jeszcze bardziej ją zirytowała.

"Czy masz pojęcie, jak się martwiłem?"

"Przepraszam, proszę pana."

Kelvin westchnął ponownie. "Przepraszam to nie odpowiedź." Leila nie miała dla niego słów. "Po prostu zadzwoń, jeśli znów się spóźnisz i następnym razem, proszę, skorzystaj z kierowcy."

"Dobrze." Nie chciała z nim rozmawiać, ale nie był tylko jej mężem, był jej szefem. Trzymał jej przyszłość w swoich rękach. Jego oczy zwęziły się na widok torby w jej dłoni, uniosła ją, by wyjaśnić. "Zatrzymałam się po składniki na zupę, żeby zrobić nam kolację."

Kelvin zmarszczył brwi. "Robisz kolację?"

"Tak." Czy źle zrobiła, że chciała przygotować dla nich kolację? Nie przestawał się wpatrywać i to sprawiało, że czuła się niekomfortowo. Jej ręka opadła i oferowała mu słaby uśmiech. "Przepraszam, że nie odebrałam twoich telefonów."

"W porządku." Zabrał od niej torbę, zanim zdążyła zaprotestować, i wstrzymała oddech, gdy jego palce musnęły jej dłoń. "Pomogę ci z tym."

Kelvin nie powiedział już ani słowa, gdy tam stali, czekając na windę. Winda się otworzyła i oboje weszli. Stali po przeciwnych stronach jak obcy, oboje milczący.

Powietrze zgęstniało od niezręczności. Zerkała na niego ukradkiem i zacisnęła usta. Ten mężczyzna był szefem jej szefa. Jej mężem.

Jej telefon zadzwonił, przestraszając ich oboje. "Przepraszam" wymamrotała pod nosem. Przeprosiny wydawały się być jedyną rzeczą, którą robiła przy tym mężczyźnie. Leila wyjęła telefon i zmarszczyła brwi na widok dzwoniącego.

Nie miała tego numeru zapisanego w telefonie.

Połączenie się zakończyło i telefon zadzwonił ponownie.

"Nie odbierzesz?" zapytał Kelvin.

Bez namysłu przesunęła palcem po ekranie i przyłożyła telefon do ucha. "Leilani. To ja, Carlson."

"Czego chcesz?" zapytała przez zaciśnięte zęby. Kelvin uniósł brew, a ona odwróciła się, spoglądając w przeciwną stronę windy.

"Źle zaczęliśmy, ale chciałbym to naprawić. Prawdziwa randka tym razem. Bez kłamstw."

"Nie jestem zainteresowana. Proszę, przestań do mnie dzwonić."

Leila zakończyła rozmowę i zablokowała ten numer. Jeszcze grubsza fala niezręczności ogarnęła parę, gdy czekali na dotarcie na swoje piętro.

"Problemy z chłopakiem? Byłym?" zapytał Kelvin.

"Żadne. Nie mam chłopaka."

Kelvin zdjął okulary. "Jeśli nie chcesz z nim rozmawiać, możesz mu powiedzieć, że jesteś mężatką."

Skąd wiedział, że to mężczyzna? Wzruszył ramionami pod jej jawnym spojrzeniem, a ona powstrzymała chęć pstryknięcia go w czoło. Powiedzenie Carlsonowi, że jest mężatką, powinno rozwiązać problem, ale Leila nie da Kelvinowi tej satysfakcji, że jego sugestia została przyjęta.

"Dobra." Po chwili dodała, "Dzięki."

"Nie ma za co, żono."

"Są zalecane?" zapytała, gdy nie mogła już znieść ciszy. Wskazała na okulary wetknięte w kieszeń jego marynarki. Jako dzieci, ona i jej przyjaciele nosili sztuczne okulary, bo sprawiały wrażenie mądrych uczniów. Kelvin skinął głową z półuśmiechem. "Fajnie."

Na to nic nie odpowiedział, a ona obserwowała, jak liczby na panelu maleją, aż dotarli na swoje piętro. Ciepłe uczucie rozlało się w jej piersi, gdy poszedł prosto do kuchni, by położyć torbę na stole.

Podrapał się po karku, gdy przyciągnęła stołek, by usiąść naprzeciwko niego. "Nie umiem gotować," wypalił.

Leila zaśmiała się. "Nie martw się," odpowiedziała, "ja umiem."

"Dziękuję, Leilani."

Skrzywiła się na dźwięk swojego pełnego imienia. Musiało dojść między nimi do jakiegoś porozumienia. Nie miał powodu, by być z nią cały czas taki formalny.

"Kelvin, wiem, że jesteś moim szefem," powiedziała, a on zmrużył oczy. "Ale nie musisz być taki formalny."

Patrzyli na siebie, oczekiwała, że coś powie, coś zrobi, ale on tylko obdarzył ją uprzejmym uśmiechem i wyszedł z kuchni. Opadła z powrotem na krzesło i jęknęła. Miłość nie wchodziła w grę, ale mogli przynajmniej spróbować być przyjaciółmi lub zachowywać się cywilizowanie.

Wypierając z umysłu myśli o swoim dziwnym mężu, zabrała się do gotowania. Opłukała warzywa i pokroiła je, nucąc melodię, która ucichła, gdy Kelvin wkroczył do kuchni. Przebrał się z garnituru, ale wciąż wyglądał równie dobrze jak w nim.

Kątem oka zobaczyła, jak zbliża się do niej i przestała kroić.

Mówić czy nie mówić. W końcu szepnęła, "Potrzebujesz czegoś?"

"Nie. Potrzebujesz pomocy?" Potrząsnęła głową, ale on zrobił kolejny krok do przodu i wziął miskę z blatu. Jak zaczarowana, jej oczy śledziły go, gdy wkładał ryż do garnka, by go ugotować po opłukaniu. Obdarzył ją małym uśmiechem. "Źle to zrobiłem?" Zrobił to perfekcyjnie dobrze. Wskazał na warzywa, była w połowie krojenia. "Na pewno nie potrzebujesz pomocy?"

"Nie."

"Leila." Jej oczy gwałtownie zwróciły się ku jego twarzy, oparł się o ścianę, obserwując ją. "Twój szef nazywał cię Leila."

"Wszyscy mówią do mnie Leila," odpowiedziała.

Odwróciła się od niego i wróciła do krojenia. "Sarah uważa, że zasługujesz na awans." Nóż na moment przestał się poruszać. "Leila? Leila." Wypowiedział jej imię, jakby nie był pewien. "Ten dźwięk podoba mi się bardziej. Od tej pory będę cię nazywał Leila." Nie patrząc mu w oczy, skinęła głową. "Możesz mówić do mnie Kev, gdy jesteśmy sami."

"Okej, Kev." Przeszkadzało jej, że chciał, by używała tego imienia tylko gdy są sami, ale postanowiła skupić się na pozytywach. Kelvinowi wymknęło się ziewnięcie, zauważyła, że z trudem powstrzymuje się od zaśnięcia. "Idź odpocząć, dam ci znać, gdy kolacja będzie gotowa."

Kelvin nie oponował. Zatoczył się do przodu i uśmiechnęła się, gdy zatrzymał się na krótko przy drzwiach, by powiedzieć, "Czy naprawdę musisz robić nam dziś kolację? Mógłbym po prostu zamówić jedzenie, a ty ugotujesz innego dnia. Nawet nie zdążyłaś się przebrać."

"Chcę," odpowiedziała. Zawsze taka była jej rutyna jako singielki. Zrobić kolację, wykąpać się, zjeść, potem iść spać. "Po prostu idź, Kev. Niedługo cię zawołam."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7: Musimy porozmawiać

Kilka minut później jedzenie było gotowe. Leila postawiła tacę na stole, z szerokim i promiennym uśmiechem ruszyła do gabinetu po męża. Zastała go rozmawiającego przez telefon. Mówił tak cicho, że ledwo słyszała jego słowa. Oparła się o framugę drzwi z delikatnym uśmiechem, obserwując jak masuje czoło. Nawet zdenerwowany wyglądał uroczo. Może się dogadają.

Rozmowa się skończyła i odwrócił się do niej. Leila uśmiechnęła się, gotowa coś powiedzieć, ale jej przerwał. "Czego chcesz?"

Wow. Jego słowa były jak lodowaty prysznic, nieświadomie cofnęła się o krok z gabinetu. Jej ręka wskazała w kierunku jadalni.

"Kolacja jest gotowa." Próbowała się uśmiechnąć, ale bez powodzenia - jego reakcja ją zraniła. Starała się być dobrą żoną, a on był nieuprzejmy. "Przyszłam ci to powiedzieć."

Byla już kilka kroków od gabinetu, gdy ją zawołał. "Leila." Zatrzymała się, ale nie odwróciła. Jeśli miał być dla niej niemiły, nie chciała przebywać w jego towarzystwie. "Przepraszam, że podniosłem głos."

Ukrywając uśmiech, skinęła głową i poszła do jadalni. Kilka minut później dołączył do niej Kelvin. Usiedli naprzeciwko siebie, nałożyła jedzenie i jedli w ciszy. Kilka razy próbowała rozpocząć rozmowę, ale słowa zamierały jej w ustach za każdym razem, gdy na niego spojrzała.

Nie mogła odgadnąć, w jakim jest nastroju. "Leila," zaczął Kelvin. Jej głowa poderwała się do góry, zacisnęła usta, gdy próbował sformułować zdanie. "Tam, wcześniej..." Jego krótkie, brązowe włosy opadły mu na czoło, zacisnęła pięść pod stołem, powstrzymując się przed odgarnięciem ich. "Ta rozmowa mnie zdenerwowała. Nie chciałem być nieuprzejmy." Ciepło rozlało się w jej piersi i uśmiech pojawił się na jej ustach. "Przepraszam."

"Chcesz o tym porozmawiać?" Włożyła do ust łyżkę ryżu. Kelvin obserwował ją. Wydawało się, że wpatruje się w nią godzinami, ale w rzeczywistości minęły tylko sekundy. Potrząsnął głową i nie mogła powstrzymać rozczarowania, które przez nią przebiegło. "Okej."

Po kolacji zaoferował, że pozmywa naczynia. Nie mogła protestować, jej ramiona były zmęczone i wciąż była w ubraniu do pracy. Zanieśli talerze do kuchni, usiadła na stołku, podczas gdy Kelvin gapił się na zlew pełen brudnych naczyń i garnek, którego użyła do gotowania.

Odkręcił wodę, która spływała po talerzach, a brwi Leili zmarszczyły się, gdy Kelvin nie sięgnął po gąbkę i płyn do naczyń stojący przy oknie. Jej usta otworzyły się ze zdumienia, gdy opłukał talerz pod kranem bez mycia go.

Co on robił?

"Czy ty kiedykolwiek zmywałeś naczynia?" Musiała zapytać.

Jego odpowiedź nie nadeszła od razu, trzymał właśnie opłukany talerz w powietrzu, po czym odłożył go z powrotem. "Nie."

Leila prawie przewróciła się przez blat ze zdziwienia. Zerwała się na nogi i podeszła bliżej.

"Jak to możliwe?"

Kelvin wzruszył ramionami. "Zawsze był ktoś, kto to robił." Widząc jej jawne osłupienie, dodał: "Mój współlokator zajmował się kuchnią, podczas gdy ja zajmowałem się finansami." Mruknęła w odpowiedzi. "To nam odpowiadało."

Był zbyt defensywny i to ją zaniepokoiło.

Gotowanie i zmywanie naczyń należały do podstawowych umiejętności, które każdy powinien posiadać. Kelvin odsunął się na bok, gdy wlała płyn do naczyń do zlewu i napełniła go wodą. Mieszała wodę, aż się spieniła. Nie myśląc, dotknęła jego nosa, zostawiając na czubku pianę. Ich spojrzenia spotkały się w niezręcznym momencie, opuściła rękę i wymamrotała przeprosiny.

"Przejmę to od ciebie," powiedział, gdy miała zacząć. "Nadal kręci ci się w głowie?" Zaprzeczyła, przyglądał się jej przez długą chwilę. "Czas, żebyś odpoczęła. Poradzę sobie z tym."

Leila potrzebowała odpoczynku bardziej niż czegokolwiek innego, ale nie mogła zostawić go tu samego. Wiedziała, że miała rację, gdy talerz wyślizgnął się z jego dłoni na podłogę, rozbijając się na setki kawałków. Wymienili kolejne niezręczne spojrzenie, przykucnął, żeby pozbierać odłamki, a ona krzyknęła.

"Stop," zawołała. Spojrzał w górę. "Przyniosę miotłę."

Odmówiła jego pomocy w zamiataniu bałaganu. Z tego co wiedziała, mógł nie mieć pojęcia, jak używać miotły.

Gdy podłoga była czysta, podeszła do zlewu, ale ją powstrzymał. "Proszę, pozwól mi to zrobić." Wyjął jej talerz z ręki, przejechał po nim gąbką tak, jak zrobiła to za pierwszym razem. "Tak, dobrze?"

Przytaknęła. Jak mężczyzna może wyglądać tak seksownie myjąc naczynia? Jej policzki zrobiły się czerwone, gdy przyłapał ją na gapieniu się, odwróciła wzrok, ale jej uśmiech poszerzył się, gdy zauważyła uśmiech, z którym on sam próbował walczyć. Leila chciała poznać go lepiej niż teraz, móc prowadzić normalne rozmowy.

Będą musieli kupić zmywarkę, choć nie wydawało jej się to konieczne dla rodziny składającej się z dwóch osób.

"Leilani. Wiesz, co oznacza to imię?" Kelvin opłukał ostatnią partię talerzy i wysuszył ręce ręcznikiem, czekając na jej odpowiedź. Nie zastanawiała się zbytnio nad znaczeniem swojego imienia. Myślenie o imieniu oznaczało wspominanie ich, a ona nie chciała wspominać. "Dziecko królewskie. Niebiański kwiat." Nie wiedziała tego. "Którym z nich jesteś?"

Układając talerze na górnej półce, Leila odpowiedziała: "Żadnym."

Atmosfera się zmieniła, czuła jak wycofuje się do swojej skorupy po jej zimnej odpowiedzi, ale nie przeprosiła. Położył ręcznik na blacie i zaprowadził ją do stołu.

"Musimy porozmawiać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Contract Wife

His Contract Wife

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa