passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Contract Wife - Rozdział #7 - autor Maramartha

His Contract Wife

/

Rozdział 7

Rozdział 6: Chłopak? Były?

"Carlson" - westchnęła Leila.

"Leilani." Uśmiechnął się. Te znajome uczucia gniewu, które pogrzebała od czasu ich nieudanej randki, zawrzały w niej. "Nie sądziłem, że zobaczę cię tak szybko." Ona też nie, powinna była najpierw spojrzeć, zanim wskoczyła do jego samochodu jak królik. "Próbowałem się z tobą skontaktować."

"Och." Jak najdelikatniej powiedzieć komuś, że go zablokowała? Jej sztuczny uśmiech stał się jeszcze bardziej sztuczny. "Zmieniłam numer. To pewnie dlatego nie mogłeś się ze mną skontaktować."

"Świetnie. Mogę prosić twój nowy numer?"

"Co?" pisnęła.

"Twój nowy numer. Zadzwonię później."

Dziś miał na sobie czapkę, więc oszczędzono jej widoku jego przerzedzających się włosów. Gdy przechylił głowę, by lepiej ją widzieć, zamarła.

"Słuchaj, źle zaczęliśmy. Przepraszam."

"W porządku. Możemy po prostu jechać?" zapytała.

"Dokąd?"

"Prosto przed siebie. Dam znać, kiedy się zatrzymać."

Carlson rozpoczął serię przeprosin, gdy ruszyli. Leila przeklinała swój los raz za razem. Powinna była skorzystać z kierowcy Kelvina.

Skręcili w kolejny róg i wypaliła: "Jeśli dam ci mój nowy numer, przestaniesz mówić?" Carlson zwolnił, ale utrzymywał spokojne tempo. "To znaczy tak?"

"Tak."

"Dobrze" powiedziała. "Po prostu jedź, bez gadania."

Kilka metrów dalej Leila poprosiła go o zatrzymanie. Carlson zaoferował pomoc z torbami, ale odmówiła. Po pośpiesznym podaniu mu swojego numeru, rozpoczęła długi marsz do domu. Po pierwsze, nie było mowy, żeby pozwoliła mu podwieźć się pod dom. Po drugie, trzymała się z dala od transportu publicznego do końca dnia.

Ciężar toreb ją spowalniał, ale brnęła naprzód. Jej torba wibrował co jakiś czas. To musiał być jej mąż, ale nie sprawdzała. Minuty, a może godziny później, szczyt ich budynku pojawił się w zasięgu wzroku i Leila przyspieszyła kroku.

Nareszcie.

Jej serce waliło, gdy zbliżała się do windy. Próbowała wymyślić wymówki dla męża. Czy będzie na nią zły? Czy miał do tego prawo? Jak to miało działać?

Przed windą przechadzała się postać ze spuszczoną głową nad telefonem. Przeczesał palcami włosy i westchnął ciężko. Jakby wyczuwając jej obecność, podniósł głowę.

"Wróciłaś" powiedział Kelvin na powitanie.

Przytaknęła. "Tak."

"Dlaczego nie skorzystałaś z kierowcy?"

Bo była zła na niego za to, że zachowywał się, jakby jej nie znał w biurze. Nie miała dla niego znaczenia, ale mógł chociaż spróbować być miły.

Zalała ją fala emocji. Dlaczego w ogóle ją to obchodziło? Świadomość, że mogła uniknąć spotkania z Carlsonem, gdyby skorzystała z jego kierowcy, jeszcze bardziej ją zirytowała.

"Czy masz pojęcie, jak się martwiłem?"

"Przepraszam, proszę pana."

Kelvin westchnął ponownie. "Przepraszam to nie odpowiedź." Leila nie miała dla niego słów. "Po prostu zadzwoń, jeśli znów się spóźnisz i następnym razem, proszę, skorzystaj z kierowcy."

"Dobrze." Nie chciała z nim rozmawiać, ale nie był tylko jej mężem, był jej szefem. Trzymał jej przyszłość w swoich rękach. Jego oczy zwęziły się na widok torby w jej dłoni, uniosła ją, by wyjaśnić. "Zatrzymałam się po składniki na zupę, żeby zrobić nam kolację."

Kelvin zmarszczył brwi. "Robisz kolację?"

"Tak." Czy źle zrobiła, że chciała przygotować dla nich kolację? Nie przestawał się wpatrywać i to sprawiało, że czuła się niekomfortowo. Jej ręka opadła i oferowała mu słaby uśmiech. "Przepraszam, że nie odebrałam twoich telefonów."

"W porządku." Zabrał od niej torbę, zanim zdążyła zaprotestować, i wstrzymała oddech, gdy jego palce musnęły jej dłoń. "Pomogę ci z tym."

Kelvin nie powiedział już ani słowa, gdy tam stali, czekając na windę. Winda się otworzyła i oboje weszli. Stali po przeciwnych stronach jak obcy, oboje milczący.

Powietrze zgęstniało od niezręczności. Zerkała na niego ukradkiem i zacisnęła usta. Ten mężczyzna był szefem jej szefa. Jej mężem.

Jej telefon zadzwonił, przestraszając ich oboje. "Przepraszam" wymamrotała pod nosem. Przeprosiny wydawały się być jedyną rzeczą, którą robiła przy tym mężczyźnie. Leila wyjęła telefon i zmarszczyła brwi na widok dzwoniącego.

Nie miała tego numeru zapisanego w telefonie.

Połączenie się zakończyło i telefon zadzwonił ponownie.

"Nie odbierzesz?" zapytał Kelvin.

Bez namysłu przesunęła palcem po ekranie i przyłożyła telefon do ucha. "Leilani. To ja, Carlson."

"Czego chcesz?" zapytała przez zaciśnięte zęby. Kelvin uniósł brew, a ona odwróciła się, spoglądając w przeciwną stronę windy.

"Źle zaczęliśmy, ale chciałbym to naprawić. Prawdziwa randka tym razem. Bez kłamstw."

"Nie jestem zainteresowana. Proszę, przestań do mnie dzwonić."

Leila zakończyła rozmowę i zablokowała ten numer. Jeszcze grubsza fala niezręczności ogarnęła parę, gdy czekali na dotarcie na swoje piętro.

"Problemy z chłopakiem? Byłym?" zapytał Kelvin.

"Żadne. Nie mam chłopaka."

Kelvin zdjął okulary. "Jeśli nie chcesz z nim rozmawiać, możesz mu powiedzieć, że jesteś mężatką."

Skąd wiedział, że to mężczyzna? Wzruszył ramionami pod jej jawnym spojrzeniem, a ona powstrzymała chęć pstryknięcia go w czoło. Powiedzenie Carlsonowi, że jest mężatką, powinno rozwiązać problem, ale Leila nie da Kelvinowi tej satysfakcji, że jego sugestia została przyjęta.

"Dobra." Po chwili dodała, "Dzięki."

"Nie ma za co, żono."

"Są zalecane?" zapytała, gdy nie mogła już znieść ciszy. Wskazała na okulary wetknięte w kieszeń jego marynarki. Jako dzieci, ona i jej przyjaciele nosili sztuczne okulary, bo sprawiały wrażenie mądrych uczniów. Kelvin skinął głową z półuśmiechem. "Fajnie."

Na to nic nie odpowiedział, a ona obserwowała, jak liczby na panelu maleją, aż dotarli na swoje piętro. Ciepłe uczucie rozlało się w jej piersi, gdy poszedł prosto do kuchni, by położyć torbę na stole.

Podrapał się po karku, gdy przyciągnęła stołek, by usiąść naprzeciwko niego. "Nie umiem gotować," wypalił.

Leila zaśmiała się. "Nie martw się," odpowiedziała, "ja umiem."

"Dziękuję, Leilani."

Skrzywiła się na dźwięk swojego pełnego imienia. Musiało dojść między nimi do jakiegoś porozumienia. Nie miał powodu, by być z nią cały czas taki formalny.

"Kelvin, wiem, że jesteś moim szefem," powiedziała, a on zmrużył oczy. "Ale nie musisz być taki formalny."

Patrzyli na siebie, oczekiwała, że coś powie, coś zrobi, ale on tylko obdarzył ją uprzejmym uśmiechem i wyszedł z kuchni. Opadła z powrotem na krzesło i jęknęła. Miłość nie wchodziła w grę, ale mogli przynajmniej spróbować być przyjaciółmi lub zachowywać się cywilizowanie.

Wypierając z umysłu myśli o swoim dziwnym mężu, zabrała się do gotowania. Opłukała warzywa i pokroiła je, nucąc melodię, która ucichła, gdy Kelvin wkroczył do kuchni. Przebrał się z garnituru, ale wciąż wyglądał równie dobrze jak w nim.

Kątem oka zobaczyła, jak zbliża się do niej i przestała kroić.

Mówić czy nie mówić. W końcu szepnęła, "Potrzebujesz czegoś?"

"Nie. Potrzebujesz pomocy?" Potrząsnęła głową, ale on zrobił kolejny krok do przodu i wziął miskę z blatu. Jak zaczarowana, jej oczy śledziły go, gdy wkładał ryż do garnka, by go ugotować po opłukaniu. Obdarzył ją małym uśmiechem. "Źle to zrobiłem?" Zrobił to perfekcyjnie dobrze. Wskazał na warzywa, była w połowie krojenia. "Na pewno nie potrzebujesz pomocy?"

"Nie."

"Leila." Jej oczy gwałtownie zwróciły się ku jego twarzy, oparł się o ścianę, obserwując ją. "Twój szef nazywał cię Leila."

"Wszyscy mówią do mnie Leila," odpowiedziała.

Odwróciła się od niego i wróciła do krojenia. "Sarah uważa, że zasługujesz na awans." Nóż na moment przestał się poruszać. "Leila? Leila." Wypowiedział jej imię, jakby nie był pewien. "Ten dźwięk podoba mi się bardziej. Od tej pory będę cię nazywał Leila." Nie patrząc mu w oczy, skinęła głową. "Możesz mówić do mnie Kev, gdy jesteśmy sami."

"Okej, Kev." Przeszkadzało jej, że chciał, by używała tego imienia tylko gdy są sami, ale postanowiła skupić się na pozytywach. Kelvinowi wymknęło się ziewnięcie, zauważyła, że z trudem powstrzymuje się od zaśnięcia. "Idź odpocząć, dam ci znać, gdy kolacja będzie gotowa."

Kelvin nie oponował. Zatoczył się do przodu i uśmiechnęła się, gdy zatrzymał się na krótko przy drzwiach, by powiedzieć, "Czy naprawdę musisz robić nam dziś kolację? Mógłbym po prostu zamówić jedzenie, a ty ugotujesz innego dnia. Nawet nie zdążyłaś się przebrać."

"Chcę," odpowiedziała. Zawsze taka była jej rutyna jako singielki. Zrobić kolację, wykąpać się, zjeść, potem iść spać. "Po prostu idź, Kev. Niedługo cię zawołam."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7: Musimy porozmawiać

Kilka minut później jedzenie było gotowe. Leila postawiła tacę na stole, z szerokim i promiennym uśmiechem ruszyła do gabinetu po męża. Zastała go rozmawiającego przez telefon. Mówił tak cicho, że ledwo słyszała jego słowa. Oparła się o framugę drzwi z delikatnym uśmiechem, obserwując jak masuje czoło. Nawet zdenerwowany wyglądał uroczo. Może się dogadają.

Rozmowa się skończyła i odwrócił się do niej. Leila uśmiechnęła się, gotowa coś powiedzieć, ale jej przerwał. "Czego chcesz?"

Wow. Jego słowa były jak lodowaty prysznic, nieświadomie cofnęła się o krok z gabinetu. Jej ręka wskazała w kierunku jadalni.

"Kolacja jest gotowa." Próbowała się uśmiechnąć, ale bez powodzenia - jego reakcja ją zraniła. Starała się być dobrą żoną, a on był nieuprzejmy. "Przyszłam ci to powiedzieć."

Byla już kilka kroków od gabinetu, gdy ją zawołał. "Leila." Zatrzymała się, ale nie odwróciła. Jeśli miał być dla niej niemiły, nie chciała przebywać w jego towarzystwie. "Przepraszam, że podniosłem głos."

Ukrywając uśmiech, skinęła głową i poszła do jadalni. Kilka minut później dołączył do niej Kelvin. Usiedli naprzeciwko siebie, nałożyła jedzenie i jedli w ciszy. Kilka razy próbowała rozpocząć rozmowę, ale słowa zamierały jej w ustach za każdym razem, gdy na niego spojrzała.

Nie mogła odgadnąć, w jakim jest nastroju. "Leila," zaczął Kelvin. Jej głowa poderwała się do góry, zacisnęła usta, gdy próbował sformułować zdanie. "Tam, wcześniej..." Jego krótkie, brązowe włosy opadły mu na czoło, zacisnęła pięść pod stołem, powstrzymując się przed odgarnięciem ich. "Ta rozmowa mnie zdenerwowała. Nie chciałem być nieuprzejmy." Ciepło rozlało się w jej piersi i uśmiech pojawił się na jej ustach. "Przepraszam."

"Chcesz o tym porozmawiać?" Włożyła do ust łyżkę ryżu. Kelvin obserwował ją. Wydawało się, że wpatruje się w nią godzinami, ale w rzeczywistości minęły tylko sekundy. Potrząsnął głową i nie mogła powstrzymać rozczarowania, które przez nią przebiegło. "Okej."

Po kolacji zaoferował, że pozmywa naczynia. Nie mogła protestować, jej ramiona były zmęczone i wciąż była w ubraniu do pracy. Zanieśli talerze do kuchni, usiadła na stołku, podczas gdy Kelvin gapił się na zlew pełen brudnych naczyń i garnek, którego użyła do gotowania.

Odkręcił wodę, która spływała po talerzach, a brwi Leili zmarszczyły się, gdy Kelvin nie sięgnął po gąbkę i płyn do naczyń stojący przy oknie. Jej usta otworzyły się ze zdumienia, gdy opłukał talerz pod kranem bez mycia go.

Co on robił?

"Czy ty kiedykolwiek zmywałeś naczynia?" Musiała zapytać.

Jego odpowiedź nie nadeszła od razu, trzymał właśnie opłukany talerz w powietrzu, po czym odłożył go z powrotem. "Nie."

Leila prawie przewróciła się przez blat ze zdziwienia. Zerwała się na nogi i podeszła bliżej.

"Jak to możliwe?"

Kelvin wzruszył ramionami. "Zawsze był ktoś, kto to robił." Widząc jej jawne osłupienie, dodał: "Mój współlokator zajmował się kuchnią, podczas gdy ja zajmowałem się finansami." Mruknęła w odpowiedzi. "To nam odpowiadało."

Był zbyt defensywny i to ją zaniepokoiło.

Gotowanie i zmywanie naczyń należały do podstawowych umiejętności, które każdy powinien posiadać. Kelvin odsunął się na bok, gdy wlała płyn do naczyń do zlewu i napełniła go wodą. Mieszała wodę, aż się spieniła. Nie myśląc, dotknęła jego nosa, zostawiając na czubku pianę. Ich spojrzenia spotkały się w niezręcznym momencie, opuściła rękę i wymamrotała przeprosiny.

"Przejmę to od ciebie," powiedział, gdy miała zacząć. "Nadal kręci ci się w głowie?" Zaprzeczyła, przyglądał się jej przez długą chwilę. "Czas, żebyś odpoczęła. Poradzę sobie z tym."

Leila potrzebowała odpoczynku bardziej niż czegokolwiek innego, ale nie mogła zostawić go tu samego. Wiedziała, że miała rację, gdy talerz wyślizgnął się z jego dłoni na podłogę, rozbijając się na setki kawałków. Wymienili kolejne niezręczne spojrzenie, przykucnął, żeby pozbierać odłamki, a ona krzyknęła.

"Stop," zawołała. Spojrzał w górę. "Przyniosę miotłę."

Odmówiła jego pomocy w zamiataniu bałaganu. Z tego co wiedziała, mógł nie mieć pojęcia, jak używać miotły.

Gdy podłoga była czysta, podeszła do zlewu, ale ją powstrzymał. "Proszę, pozwól mi to zrobić." Wyjął jej talerz z ręki, przejechał po nim gąbką tak, jak zrobiła to za pierwszym razem. "Tak, dobrze?"

Przytaknęła. Jak mężczyzna może wyglądać tak seksownie myjąc naczynia? Jej policzki zrobiły się czerwone, gdy przyłapał ją na gapieniu się, odwróciła wzrok, ale jej uśmiech poszerzył się, gdy zauważyła uśmiech, z którym on sam próbował walczyć. Leila chciała poznać go lepiej niż teraz, móc prowadzić normalne rozmowy.

Będą musieli kupić zmywarkę, choć nie wydawało jej się to konieczne dla rodziny składającej się z dwóch osób.

"Leilani. Wiesz, co oznacza to imię?" Kelvin opłukał ostatnią partię talerzy i wysuszył ręce ręcznikiem, czekając na jej odpowiedź. Nie zastanawiała się zbytnio nad znaczeniem swojego imienia. Myślenie o imieniu oznaczało wspominanie ich, a ona nie chciała wspominać. "Dziecko królewskie. Niebiański kwiat." Nie wiedziała tego. "Którym z nich jesteś?"

Układając talerze na górnej półce, Leila odpowiedziała: "Żadnym."

Atmosfera się zmieniła, czuła jak wycofuje się do swojej skorupy po jej zimnej odpowiedzi, ale nie przeprosiła. Położył ręcznik na blacie i zaprowadził ją do stołu.

"Musimy porozmawiać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8: Kompatybilni

Serce Leili podskoczyło jej do gardła. Maskując strach przed nieznanym, skinęła głową. Wzrok Kelvina przesunął się po niej, a ona ukryła dłonie pod stołem. Tym razem nie chciała wiedzieć, o czym myśli. Jej umysł zwolnił, gdy odtwarzała wydarzenia dzisiejszego dnia. Nie zrobiła nic złego.

"Dziś w biurze..." zaczął Kelvin.

"Rozumiem", przerwała mu. "Powinniśmy pozostać tajemnicą." Jej policzki zapłonęły, gdy przypomniała sobie, jak się wobec niej zachowywał i wzruszyła ramionami. Szkoda, że nie będzie mogła wymieniać się małżeńskimi opowieściami z Freyą. "Rozumiem. Mogę to zrobić."

Po czterech wymagających latach w Tech Valley nie chciała, by jej sukces przypisywano jemu. Co najważniejsze, nie chciała, żeby się dla niej starał. Tylko prawdziwe pary tak robiły, a ich małżeństwo było małżeństwem z rozsądku.

Kelvin uśmiechnął się złośliwie na widok jej zakłopotania. "Chciałem powiedzieć... Nie chciałem cię zdenerwować." Och. Wpatrywała się w swoje stopy, zawstydzona swoją bezpośredniością. "Nic nie powiedziałem o nas, bo nie przedyskutowaliśmy tego. Było sporym szokiem zobaczyć cię w biurze. Dziwię się, że sam się tego nie domyśliłem."

Leila nie rozumiała, co miał na myśli, ale przytaknęła, bo milczała już zbyt długo.

"Sarah bardzo dobrze o tobie mówi. Wydaje się, że cię lubi", dodał z uśmiechem, który zniknął, gdy przyłapał ją na tym, jak się do niego uśmiecha. Odchrząknął. "Decyzja o poinformowaniu ludzi o naszym małżeństwie należy do ciebie. Mi to nie przeszkadza."

Jego wyraz twarzy się nie zmienił, Leila miała nadzieję, że spędzanie z nim czasu pomoże jej opanować część jego opanowania. Wzięła chwilę na odpowiedź. Mogła być zdenerwowana jego zachowaniem, ale jego wyjaśnienie prawie wywołało u niej uśmiech.

"Myślę, że powinniśmy zostawić wszystko tak, jak jest." Nic nie powiedział, ale przez jego twarz przemknęła jakaś emocja i szybko dodała, "Nie chcę wnosić mojego życia prywatnego do pracy."

Lily Bloom i Susan były jedynym duetem, który mogła nazwać przyjaciółkami z pracy, ale nie były zbyt blisko. Poza tym, kto powiedział, że to małżeństwo przetrwa?

"Czy twoi rodzice wiedzą? Wiedzą o mnie?"

Żółć podeszła jej do gardła na wzmiankę o nich. Minęło tak dużo czasu, odkąd widziała tych ludzi i miała nadzieję, że tak pozostanie. Wysunęła się z krzesła, po czym usiadła z powrotem z wymuszonym uśmiechem.

"Jak wiesz, właśnie przejąłem Tech Valley." Skrzywiła się na jego ton. Mówił do niej tak, jak mówił do reporterów, którzy przeprowadzali z nim wcześniej wywiady. Stanowczo i uprzejmie. To ją niepokoiło i denerwowało. "Gdy transfer własności zostanie zakończony, chciałbym poznać moich teściów."

"Nie", odpowiedziała. Zmarszczył brwi. "Nie musisz nikogo poznawać." Pod jego bezpośrednim spojrzeniem zmusiła się, by powiedzieć, "Nie chcę o nich rozmawiać."

Leila też nie poznała jego rodziców i było jej z tym dobrze. W rzeczywistości, przez cały okres tego układu, nie chciała angażować żadnych rodziców. Zawsze komplikowali sprawy.

"Masz teraz mnie, wiesz o tym, prawda?" powiedział. "Nie jesteś już sama, Leilani."

Racja. Ale mu nie wierzyła. Ten przystojny mężczyzna przed nią może i był jej mężem, ale nie czuła z nim więzi. Nie było tej iskry, o której Freya zawsze krzyczała, mówiąc o Darrenie. Kelvin był miły, ale to wszystko, co o nim wiedziała. Dlaczego przejął jej firmę?

"Mówiłem poważnie w restauracji", powiedział. Jej umysł powędrował wspomnieniami do ich pierwszej randki po ślubie. Wciągnęła powietrze przez zęby, gdy Kelvin przysunął swoje krzesło bliżej jej. Gdyby się pochyliła wystarczająco blisko, ich usta by się zetknęły. Ta myśl przerażała ją i ekscytowała. Wziął ją za rękę i zadrżała. "Ty i ja bardzo do siebie pasujemy." Splatając ich palce, utrzymywał jej spojrzenie. "Możemy mieć dzieci i prowadzić normalne życie."

"Chyba tak", odpowiedziała.

Wiele rzeczy mogło pójść nie tak, ale jeśli Kelvin chciał skupić się na pozytywach, ona zrobi to samo. Puścił ją i wyciągnął rękę.

"Czy mamy umowę?" Ujęła jego dłoń w stanowczym uścisku. "Będziemy razem, aż śmierć nas rozłączy." Na jego twarzy nie było śladu śmiechu, nie mogła pozbyć się wrażenia, że to małżeństwo znaczyło dla niego więcej niż tylko transakcję. "Tak jak mówiły nasze przysięgi."

"Aż śmierć nas rozłączy", powtórzyła.

"Dziękuję, Leila."

Nie miała pojęcia, za co jej dziękuje, ale odpowiedziała, "Dziękuję, Kev."

Podzielili się uśmiechem. Odprowadził ją do jej pokoju i ukryła zaskoczenie, gdy wszedł za nią. Usiadł na łóżku, podczas gdy ona poszła pod prysznic, a gdy wróciła, wciąż był w pokoju.

Woda kapała z jej włosów, usiadła przed lustrem, by je wysuszyć, zerkając na niego ukradkiem. Ziewnęła, gdy skończyła, jej oczy stały się ciężkie, ale nie wiedziała, jak poprosić go, żeby wyszedł z pokoju. W końcu to wciąż był jego dom.

"Musisz być zmęczona." Poklepał miejsce na łóżku obok siebie. "Chodź. Idź spać, pani McKenna."

Ale jej stopy przyrosły do podłogi. Nie wiedziała, jak się ruszyć. Czy on będzie spał w tym pokoju dziś w nocy?

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Contract Wife

His Contract Wife

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa