Kilka minut później jedzenie było gotowe. Leila postawiła tacę na stole, z szerokim i promiennym uśmiechem ruszyła do gabinetu po męża. Zastała go rozmawiającego przez telefon. Mówił tak cicho, że ledwo słyszała jego słowa. Oparła się o framugę drzwi z delikatnym uśmiechem, obserwując jak masuje czoło. Nawet zdenerwowany wyglądał uroczo. Może się dogadają.
Rozmowa się skończyła i odwrócił się do niej. Leila uśmiechnęła się, gotowa coś powiedzieć, ale jej przerwał. "Czego chcesz?"
Wow. Jego słowa były jak lodowaty prysznic, nieświadomie cofnęła się o krok z gabinetu. Jej ręka wskazała w kierunku jadalni.
"Kolacja jest gotowa." Próbowała się uśmiechnąć, ale bez powodzenia - jego reakcja ją zraniła. Starała się być dobrą żoną, a on był nieuprzejmy. "Przyszłam ci to powiedzieć."
Byla już kilka kroków od gabinetu, gdy ją zawołał. "Leila." Zatrzymała się, ale nie odwróciła. Jeśli miał być dla niej niemiły, nie chciała przebywać w jego towarzystwie. "Przepraszam, że podniosłem głos."
Ukrywając uśmiech, skinęła głową i poszła do jadalni. Kilka minut później dołączył do niej Kelvin. Usiedli naprzeciwko siebie, nałożyła jedzenie i jedli w ciszy. Kilka razy próbowała rozpocząć rozmowę, ale słowa zamierały jej w ustach za każdym razem, gdy na niego spojrzała.
Nie mogła odgadnąć, w jakim jest nastroju. "Leila," zaczął Kelvin. Jej głowa poderwała się do góry, zacisnęła usta, gdy próbował sformułować zdanie. "Tam, wcześniej..." Jego krótkie, brązowe włosy opadły mu na czoło, zacisnęła pięść pod stołem, powstrzymując się przed odgarnięciem ich. "Ta rozmowa mnie zdenerwowała. Nie chciałem być nieuprzejmy." Ciepło rozlało się w jej piersi i uśmiech pojawił się na jej ustach. "Przepraszam."
"Chcesz o tym porozmawiać?" Włożyła do ust łyżkę ryżu. Kelvin obserwował ją. Wydawało się, że wpatruje się w nią godzinami, ale w rzeczywistości minęły tylko sekundy. Potrząsnął głową i nie mogła powstrzymać rozczarowania, które przez nią przebiegło. "Okej."
Po kolacji zaoferował, że pozmywa naczynia. Nie mogła protestować, jej ramiona były zmęczone i wciąż była w ubraniu do pracy. Zanieśli talerze do kuchni, usiadła na stołku, podczas gdy Kelvin gapił się na zlew pełen brudnych naczyń i garnek, którego użyła do gotowania.
Odkręcił wodę, która spływała po talerzach, a brwi Leili zmarszczyły się, gdy Kelvin nie sięgnął po gąbkę i płyn do naczyń stojący przy oknie. Jej usta otworzyły się ze zdumienia, gdy opłukał talerz pod kranem bez mycia go.
Co on robił?
"Czy ty kiedykolwiek zmywałeś naczynia?" Musiała zapytać.
Jego odpowiedź nie nadeszła od razu, trzymał właśnie opłukany talerz w powietrzu, po czym odłożył go z powrotem. "Nie."
Leila prawie przewróciła się przez blat ze zdziwienia. Zerwała się na nogi i podeszła bliżej.
"Jak to możliwe?"
Kelvin wzruszył ramionami. "Zawsze był ktoś, kto to robił." Widząc jej jawne osłupienie, dodał: "Mój współlokator zajmował się kuchnią, podczas gdy ja zajmowałem się finansami." Mruknęła w odpowiedzi. "To nam odpowiadało."
Był zbyt defensywny i to ją zaniepokoiło.
Gotowanie i zmywanie naczyń należały do podstawowych umiejętności, które każdy powinien posiadać. Kelvin odsunął się na bok, gdy wlała płyn do naczyń do zlewu i napełniła go wodą. Mieszała wodę, aż się spieniła. Nie myśląc, dotknęła jego nosa, zostawiając na czubku pianę. Ich spojrzenia spotkały się w niezręcznym momencie, opuściła rękę i wymamrotała przeprosiny.
"Przejmę to od ciebie," powiedział, gdy miała zacząć. "Nadal kręci ci się w głowie?" Zaprzeczyła, przyglądał się jej przez długą chwilę. "Czas, żebyś odpoczęła. Poradzę sobie z tym."
Leila potrzebowała odpoczynku bardziej niż czegokolwiek innego, ale nie mogła zostawić go tu samego. Wiedziała, że miała rację, gdy talerz wyślizgnął się z jego dłoni na podłogę, rozbijając się na setki kawałków. Wymienili kolejne niezręczne spojrzenie, przykucnął, żeby pozbierać odłamki, a ona krzyknęła.
"Stop," zawołała. Spojrzał w górę. "Przyniosę miotłę."
Odmówiła jego pomocy w zamiataniu bałaganu. Z tego co wiedziała, mógł nie mieć pojęcia, jak używać miotły.
Gdy podłoga była czysta, podeszła do zlewu, ale ją powstrzymał. "Proszę, pozwól mi to zrobić." Wyjął jej talerz z ręki, przejechał po nim gąbką tak, jak zrobiła to za pierwszym razem. "Tak, dobrze?"
Przytaknęła. Jak mężczyzna może wyglądać tak seksownie myjąc naczynia? Jej policzki zrobiły się czerwone, gdy przyłapał ją na gapieniu się, odwróciła wzrok, ale jej uśmiech poszerzył się, gdy zauważyła uśmiech, z którym on sam próbował walczyć. Leila chciała poznać go lepiej niż teraz, móc prowadzić normalne rozmowy.
Będą musieli kupić zmywarkę, choć nie wydawało jej się to konieczne dla rodziny składającej się z dwóch osób.
"Leilani. Wiesz, co oznacza to imię?" Kelvin opłukał ostatnią partię talerzy i wysuszył ręce ręcznikiem, czekając na jej odpowiedź. Nie zastanawiała się zbytnio nad znaczeniem swojego imienia. Myślenie o imieniu oznaczało wspominanie ich, a ona nie chciała wspominać. "Dziecko królewskie. Niebiański kwiat." Nie wiedziała tego. "Którym z nich jesteś?"
Układając talerze na górnej półce, Leila odpowiedziała: "Żadnym."
Atmosfera się zmieniła, czuła jak wycofuje się do swojej skorupy po jej zimnej odpowiedzi, ale nie przeprosiła. Położył ręcznik na blacie i zaprowadził ją do stołu.
"Musimy porozmawiać."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Serce Leili podskoczyło jej do gardła. Maskując strach przed nieznanym, skinęła głową. Wzrok Kelvina przesunął się po niej, a ona ukryła dłonie pod stołem. Tym razem nie chciała wiedzieć, o czym myśli. Jej umysł zwolnił, gdy odtwarzała wydarzenia dzisiejszego dnia. Nie zrobiła nic złego.
"Dziś w biurze..." zaczął Kelvin.
"Rozumiem", przerwała mu. "Powinniśmy pozostać tajemnicą." Jej policzki zapłonęły, gdy przypomniała sobie, jak się wobec niej zachowywał i wzruszyła ramionami. Szkoda, że nie będzie mogła wymieniać się małżeńskimi opowieściami z Freyą. "Rozumiem. Mogę to zrobić."
Po czterech wymagających latach w Tech Valley nie chciała, by jej sukces przypisywano jemu. Co najważniejsze, nie chciała, żeby się dla niej starał. Tylko prawdziwe pary tak robiły, a ich małżeństwo było małżeństwem z rozsądku.
Kelvin uśmiechnął się złośliwie na widok jej zakłopotania. "Chciałem powiedzieć... Nie chciałem cię zdenerwować." Och. Wpatrywała się w swoje stopy, zawstydzona swoją bezpośredniością. "Nic nie powiedziałem o nas, bo nie przedyskutowaliśmy tego. Było sporym szokiem zobaczyć cię w biurze. Dziwię się, że sam się tego nie domyśliłem."
Leila nie rozumiała, co miał na myśli, ale przytaknęła, bo milczała już zbyt długo.
"Sarah bardzo dobrze o tobie mówi. Wydaje się, że cię lubi", dodał z uśmiechem, który zniknął, gdy przyłapał ją na tym, jak się do niego uśmiecha. Odchrząknął. "Decyzja o poinformowaniu ludzi o naszym małżeństwie należy do ciebie. Mi to nie przeszkadza."
Jego wyraz twarzy się nie zmienił, Leila miała nadzieję, że spędzanie z nim czasu pomoże jej opanować część jego opanowania. Wzięła chwilę na odpowiedź. Mogła być zdenerwowana jego zachowaniem, ale jego wyjaśnienie prawie wywołało u niej uśmiech.
"Myślę, że powinniśmy zostawić wszystko tak, jak jest." Nic nie powiedział, ale przez jego twarz przemknęła jakaś emocja i szybko dodała, "Nie chcę wnosić mojego życia prywatnego do pracy."
Lily Bloom i Susan były jedynym duetem, który mogła nazwać przyjaciółkami z pracy, ale nie były zbyt blisko. Poza tym, kto powiedział, że to małżeństwo przetrwa?
"Czy twoi rodzice wiedzą? Wiedzą o mnie?"
Żółć podeszła jej do gardła na wzmiankę o nich. Minęło tak dużo czasu, odkąd widziała tych ludzi i miała nadzieję, że tak pozostanie. Wysunęła się z krzesła, po czym usiadła z powrotem z wymuszonym uśmiechem.
"Jak wiesz, właśnie przejąłem Tech Valley." Skrzywiła się na jego ton. Mówił do niej tak, jak mówił do reporterów, którzy przeprowadzali z nim wcześniej wywiady. Stanowczo i uprzejmie. To ją niepokoiło i denerwowało. "Gdy transfer własności zostanie zakończony, chciałbym poznać moich teściów."
"Nie", odpowiedziała. Zmarszczył brwi. "Nie musisz nikogo poznawać." Pod jego bezpośrednim spojrzeniem zmusiła się, by powiedzieć, "Nie chcę o nich rozmawiać."
Leila też nie poznała jego rodziców i było jej z tym dobrze. W rzeczywistości, przez cały okres tego układu, nie chciała angażować żadnych rodziców. Zawsze komplikowali sprawy.
"Masz teraz mnie, wiesz o tym, prawda?" powiedział. "Nie jesteś już sama, Leilani."
Racja. Ale mu nie wierzyła. Ten przystojny mężczyzna przed nią może i był jej mężem, ale nie czuła z nim więzi. Nie było tej iskry, o której Freya zawsze krzyczała, mówiąc o Darrenie. Kelvin był miły, ale to wszystko, co o nim wiedziała. Dlaczego przejął jej firmę?
"Mówiłem poważnie w restauracji", powiedział. Jej umysł powędrował wspomnieniami do ich pierwszej randki po ślubie. Wciągnęła powietrze przez zęby, gdy Kelvin przysunął swoje krzesło bliżej jej. Gdyby się pochyliła wystarczająco blisko, ich usta by się zetknęły. Ta myśl przerażała ją i ekscytowała. Wziął ją za rękę i zadrżała. "Ty i ja bardzo do siebie pasujemy." Splatając ich palce, utrzymywał jej spojrzenie. "Możemy mieć dzieci i prowadzić normalne życie."
"Chyba tak", odpowiedziała.
Wiele rzeczy mogło pójść nie tak, ale jeśli Kelvin chciał skupić się na pozytywach, ona zrobi to samo. Puścił ją i wyciągnął rękę.
"Czy mamy umowę?" Ujęła jego dłoń w stanowczym uścisku. "Będziemy razem, aż śmierć nas rozłączy." Na jego twarzy nie było śladu śmiechu, nie mogła pozbyć się wrażenia, że to małżeństwo znaczyło dla niego więcej niż tylko transakcję. "Tak jak mówiły nasze przysięgi."
"Aż śmierć nas rozłączy", powtórzyła.
"Dziękuję, Leila."
Nie miała pojęcia, za co jej dziękuje, ale odpowiedziała, "Dziękuję, Kev."
Podzielili się uśmiechem. Odprowadził ją do jej pokoju i ukryła zaskoczenie, gdy wszedł za nią. Usiadł na łóżku, podczas gdy ona poszła pod prysznic, a gdy wróciła, wciąż był w pokoju.
Woda kapała z jej włosów, usiadła przed lustrem, by je wysuszyć, zerkając na niego ukradkiem. Ziewnęła, gdy skończyła, jej oczy stały się ciężkie, ale nie wiedziała, jak poprosić go, żeby wyszedł z pokoju. W końcu to wciąż był jego dom.
"Musisz być zmęczona." Poklepał miejsce na łóżku obok siebie. "Chodź. Idź spać, pani McKenna."
Ale jej stopy przyrosły do podłogi. Nie wiedziała, jak się ruszyć. Czy on będzie spał w tym pokoju dziś w nocy?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Leila powoli wstała. Jej mąż nie poruszył się ani o centymetr, wpatrywał się w nią, jakby nie mógł zrozumieć, dlaczego jeszcze nie dołączyła do niego na łóżku. Choć teraz dogadywali się lepiej, nie była gotowa na intymność z nim.
Nadal był dla niej obcy, znajomy obcy. Poza tym nie ustalili konkretnej daty na seks. Tak, rozmawiali o dzieciach i wszystkim, ale nie chodziło o teraz, prawda? Musieli się najpierw lepiej poznać, zanim wprowadzą dzieci.
Jej serce biło szybciej, trudno jej było oddychać, gdy stawiała krok za krokiem. Telefon Kelvina zadzwonił, zanim dotarła do łóżka. Spojrzeli na siebie, a ona posłała mu błagalny uśmiech, by wyszedł z pokoju.
Marszczy brwi, jej mąż wyskoczył z łóżka. "Muszę to odebrać," powiedział. "Sekundę."
Zabrakło jej słów, by mu odpowiedzieć. Skinął głową, a jej pierś opadła z ulgą, gdy wyszedł z pokoju. Po ostatnim spojrzeniu na drzwi, by upewnić się, że szybko nie wróci, pospieszyła do szafy po piżamę.
Piżama w grochy z długimi rękawami. Krzywiąc się na swój strój nocny, Leila zakwestionowała swoje wybory modowe. Piżama sprawiała, że wyglądała jak dziecko, nastolatka. Gdyby wiedziała, że będzie tu spał, może kupiłaby inny komplet.
Coś bardziej pochlebnego. Z drugiej strony, czy w ogóle chciała go tu mieć? Nie. Ale czy by go przegoniła? Nie. To był jego dom i jeśli chciał zostać w dowolnym pokoju, pozwoliłaby mu. Gdy ta myśl zagościła w jej umyśle, pojawiły się kolejne pytania.
Co jeśli będzie chciał jej dotknąć? Leila zadrżała. Wślizgnęła się do łóżka i przewróciła na drugą stronę, układając pozostałe poduszki między nimi, tworząc mini barierę. Jej mąż wszedł do pokoju, zanim zdążyła naciągnąć kołdrę na głowę i udawać, że śpi. Spojrzał na nią z uśmiechem. Jej dłonie stały się wilgotne i wytarła je o nogi.
Kelvin zajął drugi koniec łóżka. Leila przełknęła ślinę, gdy odłożył poduszki na ich pierwotne miejsce. Minęła sekunda czy dwie, ale nie zapytał, jak się tam znalazły, a ona nie zgłosiła się z wyjaśnieniem. Jej nos zmarszczył się, gdy wyczuła delikatny zapach papierosów.
"Palisz?" usłyszała swoje pytanie.
Podniósł się tak, że jego plecy oparły się o zagłówek i patrzyli na siebie. Leila przygryzła wargę, im dłużej się w nią wpatrywał, zacisnęła pięść na prześcieradle i odchrząknęła. Jego wzrok powędrował do jej ust, a potem z powrotem do oczu.
"Okazjonalnie," powiedział. Jej ramiona wykonały półwzruszenie, bo nie wiedziała, jak odpowiedzieć. To było dla niej nowe. Była z pijakiem, jeśli mogła Go tak nazwać, ale nie z palaczem. Miejmy nadzieję, że nie mieli podobnych cech. Po toksycznym byłym chciała odpowiedzialnego męża. "Masz problem z palaczami?" Potrząsnęła głową, a włosy opadły jej na twarz. Kelvin patrzył z małym uśmiechem, jak związuje włosy w mały kok. Sięgnął do lampki nocnej i ciemność ogarnęła ich pokój. "Idź spać."
"Tak jest, Sir." Kelvin zachichotał, a ona zakryła twarz dłońmi, wdzięczna, że światła były zgaszone i nie widział jej zażenowania. Tak ją denerwował. Co jeśli spróbuje czegoś w nocy? Nie zrobi tego. Był dżentelmenem. "Znaczy, tak. Dobranoc."
"Dobranoc, Leila."
Sekundy, może minuty mijały, nie mogła zasnąć. Łóżko skrzypiało, gdy Kelvin przewracał się z boku na bok. Zacisnęła prześcieradło, z szeroko otwartymi oczami wpatrując się w sufit. Byli małżeństwem, to naturalne, że chciał od niej czegoś więcej. To była część jej 'małżeńskich' obowiązków wobec niego.
"Nie jestem gotowa," wypaliła.
Głos Kelvina odezwał się po kilku sekundach. "Gotowa na co?" Jej milczenie wszystko wyjaśniło, zaśmiał się krótko. "Tak, jesteśmy małżeństwem, ale nie zmuszę cię do niczego, czego nie chcesz." Puściła prześcieradło, gdy jego słowa do niej dotarły. Wierzyła mu. "Jestem gotowy, kiedy ty będziesz gotowa, Leila."
"A co jeśli nigdy nie będę gotowa?" wyszeptała.
Cisza poniosła jej słowa, wyobraziła sobie Kelvina z rękami założonymi za głową i wzrokiem utkwionym w suficie. "Wtedy przypuszczam, że nic się nigdy nie wydarzy."
Jej nerwy całkowicie się uspokoiły po jego odpowiedzi. Skonsumują swoje małżeństwo, ale nie dziś. Westchnęła z zadowoleniem nad swoim szczęściem, że wyszła za mężczyznę takiego jak Kelvin, i zamknęła oczy. Gdy się obudziła, pokój był zbyt jasny, a łóżko puste.
Sen zasnuwał jej umysł, gdy sięgnęła po telefon. "Cholera." Wyskoczyła z łóżka na widok godziny na ekranie. Jak mogła przegapić budzik? Nigdy wcześniej jej nie zawiódł.
Gdzie był jej mąż?
Mówiąc o mężu, Kelvin wszedł do pokoju z kubkiem. Wziął mały łyk i postawił go na komodzie. "Obudziłaś się."
Czy to rozczarowanie słyszała w jego głosie? Nie mogła go winić za rozczarowanie nią. Oto on, szef jej firmy, już w garniturze i gotowy do pracy, podczas gdy ona dopiero się budziła ze ślinotokiem w kącikach ust.
Leila przygryzła wargi i spuściła głowę. "Przegapiłam budzik."
"Nie przegapiłaś." Podniosła wzrok na jego przystojną twarz. Jego poranny głos był równie seksowny jak cała reszta. "Wyglądałaś, jakbyś potrzebowała więcej odpoczynku, więc wyłączyłem budzik." Leila była rozdarta między docenieniem jego troskliwości a obwinianiem go. Spóźni się do pracy. Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło. "Wszystko w porządku?"
Przesuń w górę, aby kontynuować