Patrzę w lustro. Patrzy na mnie piękna kobieta w czerwonej sukni z czarnymi włosami, piwnoszarymi oczami i bladą skórą, z piegami na smukłym nosie i policzkach. Mam więcej ciała niż przeciętna kobieta. Dotykam górnej części ramienia, bardzo świadoma krzywizny tłuszczu tam. Nawet moje policzki nie są wyrafinowane.
Jestem już dorosła, ale nie mam wilka. Czy to zrobi różnicę dla niego? Czy to dlatego go tu nie ma?
Wychowałam się wokół Sinclaira i z biegiem lat moja admiracja dla niego szybko zmieniła się w coś więcej. Nawet założyłam sukienkę, którą mi kupił, bez narzekania. Nawet dziś wieczorem nałożyłam makijaż, mając nadzieję, że zda sobie sprawę, że nie jestem tylko małą dziewczynką omega, którą uratował.
Poprawiam włosy, wygładzam sukienkę, zamierzam opuścić łazienkę, kiedy moja nemezis, Celia Huntington, córka Alfy z Plemienia Strzały Wilka, wchodzi z dwiema swoimi popleczniczkami.
"Patrzcie, to ta omega śmieć, która myśli, że tylko dlatego, że jest w ładnej sukience, to jest ponad nami wszystkimi," Celia drwi.
Nie chcę odpowiadać. Jeśli to zrobię, tylko pogorszę jej reakcję. Chce reakcji, której odmawiam jej dać. W końcu jest zgorzkniała, odkąd jej chłopak próbował się ze mną umówić.
Dark Falls leży w samym centrum sześciu plemion i jest jedną z nielicznych szkół, do których wszystkie plemiona wysyłają swoje dzieci.
"Aiy, nie ignoruj jej! Ona do ciebie mówi!" Gwen krzyczy, chwytając mnie za ramię, gdy przechodzę obok nich, zmuszając mnie do zatrzymania się.
Odwracam się i patrzę na nie. Wszystkie trzy są piękne, a z ich wysportowanych sylwetek można wywnioskować, że są doskonałymi wojowniczkami.
"Cóż, pewnie myśli, że teraz, gdy ma osiemnaście lat, będzie miała szczęście," Celia kpi, zbliżając się.
"Czekaj, czekaj, czy ona myśli, że Sinclair by jej chciał?" Janet szydzi, sprawiając, że pozostałe dwie się śmieją. „On nawet tu nie jest.” Patrzę w dół, czekając, aż skończą swoje dokuczanie, żebym mogła odejść. I tak jest łatwiej, jeśli po prostu milczę. Celia szczypie mnie w ramię, a jej paznokcie boleśnie się wbijają. Zaciskam usta w linię, walcząc z chęcią przyłożenia jej w idealnie prosty nos. Nie byłoby warto oberwać potem. "Ach, spójrz na ten tłuszcz! O rany! Ćwicz trochę, grubasie!" syczy. "Tak, nikt nie chce grubej małej omega suki." Celia siada. Pozostałe dwie wciąż zerkają na drzwi, upewniając się, że nikt nie wchodzi. Robię małe ćwiczenia, ale nie wolno mi trenować z Wojownikami, bo jestem omegą. Cholera, myślę, że i tak nie dałabym rady. Poza tym, wystarczająco obrywam w szkole. Cieszę się, że prawie skończyłam to miejsce, nie zamierzam dobrowolnie zapisywać się na dodatkowe. "Czy na to liczysz, omega, że Sinclair weźmie cię za swoją, pokocha i będzie cię pielęgnował?" Celia się śmieje. Przełykam ślinę, odwracając wzrok, a Celia chichocze. "Nie łudź się, omega. Jedynym powodem, dla którego omegi są używane, jest bycie dodatkowymi sukami, którymi główna suka może pomiatać." "Ona nawet nie zasługuje na oddychanie tym samym powietrzem co Sinclair," Gwen mamrocze. Trzymają głos na niskim poziomie i wiem dlaczego. Może jestem omegą, ale wciąż jestem adoptowana przez Alfę Aerona. Nie chcą go zdenerwować, zwłaszcza w jego własnej rezydencji. Wiem, że Celia mnie nie lubi, bo jestem omegą. Niektóre omegi są kochane przez wysoko postawionych mężczyzn i znienawidzone przez rangowe kobiety. Gdzie alfa może mieć kilka ulubionych omeg, luna lub inne kobiety będą traktować omegi jak śmieci. To życie, które mi przewidziano, że pewnego dnia będę służyć alfie lub becie, jeśli będę miała szczęście. Może dlatego, że przez ostatnią dekadę byłam pod opieką rodziny alfy, ale nie chcę tego.
„Chcesz być moją małą dziwką, Evangeline? Z chęcią oddam ci moje resztki; trzeba dawać na cele charytatywne i wszystkie dobre uczynki i te sprawy. Tatuś zawsze mnie uczył, żeby dawać mniej szczęśliwym. Może nawet pozwolę ci go obciągnąć po tym, jak skończy ze mną, żebyś mogła poczuć, jak smakuje prawdziwa kobieta.” Jej przyjaciółki śmieją się, gdy pochyla się bliżej.
Zaciskam zęby, starając się nie dać się ponieść jej słowom, ale i tak to boli.
„Czy tego chcesz? Żebym wzięła cię jako mój przypadek charytatywny?” kpi, patrząc na mnie z góry na dół. „I nie zapomnij mi podziękować, kiedy oczyścisz mnie z niego. Na to właśnie są warte wszystkie omegi, sprzątanie po swoich lunach.”
Gwen chichocze obok niej. „Założę się, że cieszyłaby się każdą sekundą,” kpi.
„No, czy byś...” Celia urywa, gdy drzwi łazienki się otwierają, a jej pogardliwy wyraz twarzy zmienia się w uśmiech, gdy przerzuca długie włosy przez ramię, uśmiechając się do kobiety, która wchodzi. „No, do zobaczenia później. Jeszcze raz, miłych urodzin.”
Odwracają się i wychodzą, a ja wzdycham, zmuszając się do uśmiechu. Wychodzę z łazienki, wiedząc, że babcia Philomena nie będzie zadowolona, jeśli długo mnie nie będzie.
Idąc korytarzem, waham się, naprawdę nie chcąc wracać do pokoju pełnego młodych kobiet, które nie chcą być w moim towarzystwie. Cicho odwracam się i idę w stronę ogrodu; przyda mi się trochę świeżego powietrza. Najlepszą częścią bycia omegą jest to, że twoja obecność nie jest zauważana.
„... Aeron, zapewniam cię, musimy się jej pozbyć,” dochodzi głos babci Philomeny. Jest pełen irytacji i ostrzeżenia, a ja zamieram, niepewna, co się dzieje. Ale coś mi mówi, że nie powinnam słuchać tej rozmowy.
Czy Alfa nie powinien być w pracy? Czy powinnam odejść?
„Matko, rozumiem, ale czy jesteś pewna?”
"Oczywiście, synu. Sinclair od jakiegoś czasu ma na nią oko i obawiam się, że to może być coś więcej niż tylko pociąg seksualny."
"Nie wiem, nie mogę tego pojąć. Evangeline jest-"
Zamierzam się dyskretnie oddalić, gdy nagle zamarzam, słysząc swoje imię, i kładę rękę na piersi.
"… Piękną młodą kobietą, i chociaż nie obchodzi mnie, czy Sinclair trzyma ją jako swoją na boku, emocjonalne przywiązanie do omegi jest niebezpieczne. Musi odejść." W głosie starej Luny słychać ostateczność i zastanawiam się, czy Alfa Aeron się zgodzi.
Przerażenie zaczyna przenikać do mnie, gdy czekam z zapartym tchem na jego odpowiedź.
Nie zgodzi się, prawda?
Ta pauza wydaje się wiecznością.
"Masz rację; jest jedynym spadkobiercą, jakiego mam. Zaraz pozbędę się Evangeline. Ale nie mów jej ani słowa; zrobię to sam."
"Dobrze i pośpiesz się. Znasz urok tych omeg," dodaje z niechęcią. Kosztuje mnie to wszystko, by się nie załamać. Mój świat się wali. Właśnie wtedy, gdy myślałam, że moje urodziny nie mogą być gorsze.
"Tak, więc zakładam, że masz potencjalne kobiety dla niego?" pyta Alfa Aeron.
"Tak, takie, które będą idealnymi lunami," odpowiada babcia Philomena.
Mój żołądek jeszcze bardziej się zaciska, a oczy pieką okrutnie. Serce bije jak oszalałe, gdy po cichu odsuwam się od lekko uchylonych drzwi.
Dlaczego jest wobec mnie taka nienawistna? Czy ona mnie nie lubi?
Ale to nie ma sensu. Nigdy nie dała do zrozumienia, że coś jej się we mnie nie podoba; chyba że widzi, jak Sinclair się o mnie troszczy.
Pragnę miłości. Ale kogo ja oszukuję? Sinclair, mężczyzna, którego kocham, jest poza moim zasięgiem. W końcu jest przyszłym Alfą Stada Srebrnej Góry.
Sinclair to ten, który znalazł mnie tamtej pamiętnej nocy, jednej ciemnej, śnieżnej nocy. Polował wtedy z ojcem, Alfą Aeronem, kiedy natknęli się na miasto pełne krwi. Sinclair zauważył mnie, gdy próbowali szukać ocalałych, idąc bez wspomnień o tym, co się stało, ani gdzie byłam.
Znałam tylko jedno, a było to moje imię. Evangeline. Sinclair miał wtedy zaledwie trzynaście lat, a ja około ośmiu. Byłam pokryta krwią, gdy mnie znalazł, ściskając pluszowego misia. Zorientowali się, że wszyscy byli ludźmi z ciał, więc szybko mnie wyciągnęli, zanim przyjechała policja.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Miałam tyle szczęścia, że zostałam z nimi sprowadzona w bezpieczne miejsce, a jeszcze większym szczęściem było to, że Alfa postanowił mnie adoptować, mimo że byłam tylko omegą. Sinclair stracił matkę i młodszego brata zaledwie kilka miesięcy przed tamtą nocą. Dlatego Alfa pomyślał, że przyda mu się towarzystwo. Zawsze podziwiałam go i chciałam, żeby był ze mnie dumny, kiedy dorastałam, ale wkrótce przerodziło się to w coś więcej. Kładę rękę na bijącym sercu, nagle czując się bardzo samotna, gdy uświadamiam sobie, że zaraz stracę jedyną rodzinę. Stracę jedyne życie, jakie znałam. Alfa Aeron zadba o to, żebym odeszła. Może powinnam odejść wcześniej. Jak mogłam być taka głupia? Oczywiście, że babcia Philomena chce tylko tego, co najlepsze dla swojego wnuka. W końcu jest jedynym dziedzicem i przyszłym Alfą. Tylko samica alfa będzie odpowiednia, żeby zostać jego Luną, skoro nigdy nie znalazł swojej towarzyszki. Nie może mieć byle kogo, a już na pewno kogoś takiego jak ja. Bogini, jaka jestem głupia! Otrzepuję łzy, które grożą wypłynięciem z moich oczu, i odwracam się, spiesząc się korytarzem. Nie chcę już wracać na tę imprezę. Wbiegam do tylnego ogrodu. Moje serce bije jak szalone, gdy patrzę na wodę w fontannie. Pogoda jest chłodna, a księżyc świeci, ale czuję się zdruzgotana. Nie sądziłam, że ten dzień może być gorszy, ale właśnie się taki stał. "Evangeline." Zamarzam, gdy uświadamiam sobie, kto właśnie mnie zawołał, i nie wiem, czy powinnam się odwrócić. Sinclair. Odwracam się, wiedząc, że to będzie nieposłuszeństwo wobec mojego przyszłego Alfy, jeśli tego nie zrobię. Więc odwracam się powoli i patrzę w jego przystojną twarz, starając się nie pokazać swojego bólu. Czy Bogini Księżyca chce mnie zgubić? Nie tylko straciłam jedną rodzinę, ale teraz dwie. I teraz zostanę oddzielona od jedynego mężczyzny, którego pragnę całym sercem. Czy ona próbuje mnie złamać? Bo mogę ją zapewnić, że teraz nie ma już nic więcej do złamania.
Przechyla głowę, a te seksowne oczy obserwują mnie.
„Czy coś jest nie tak? Co się stało, Aniele?” pyta, używając przezwiska, które zawsze do mnie trafia.
Otwieram usta, by powiedzieć mu, co zostało powiedziane w środku, kiedy przypominam sobie słowa babci Filomeny. Obserwuję Sinclaira uważnie, nie umykając jego spojrzeniu, które przelatuje na moje piersi.
Też go lubię i chciałabym być częścią jego życia, ale między nami nie może być niczego. Teraz, kiedy nawet nie mogę się przemieniać, naprawdę jestem bezużyteczna. Byłoby egoistyczne, gdybym nawet o to prosiła.
„Wszystko w porządku,” mamroczę cicho. Uświadamiam sobie, że to pierwszy raz, kiedy go okłamałam.
Jego oczy wąsko się zwężają, zanim pochyla się i głaszcze mnie po policzku. „Jesteś pewna?” pyta, zbliżając się.
Moje serce bije szybciej, gdy jego wzrok wędruje do moich ust.
„Tak,” odpowiadam, starając się jak najlepiej nie cofnąć. Jego ręka nie odsuwa się od mojego policzka; jego dotyk sprawia, że moje ciało reaguje.
„Kłamiesz mi,” mówi cicho, chrapliwym głosem, pochylając się bliżej, a jego wzrok zjeżdża na moje usta.
„Sinclair,” szepczę, gdy obejmuje moją twarz.
Wiem, że nie powinniśmy, nie po tym, co właśnie usłyszałam w środku.
Nie odpowiada. Jego usta stykają się z moimi w czułym, głębokim pocałunku, który odbiera mi dech. Dyszę, odważając się położyć ręce na jego piersi.
Sinclair mnie całuje.
Pocałunek, który zaczyna się delikatnie, nagle staje się bardziej głodny i szorstki. Czuję, jak pulsuje przeciwko mnie. Napinam się, a on nagle wsuwa język do moich ust, i to właśnie w tym momencie ogarnia mnie strach. Jego uścisk staje się mocniejszy, nawet bolesny, i przestaję to lubić.
Zmuszam się do cofnięcia, nie mogąc powstrzymać się od pchnięcia jego piersi z resztkami sił, jakie mam.
Patrzy na mnie swoimi płonącymi oczami. "Co jest nie tak?" pyta, jego głos brzmiąc niemal ostro.
„Byłeś spóźniony, obiecałeś mi,” szepczę. Jego oczy migoczą ciemno, szczęka się zaciska.
„Sinclair, ja–” próbuję mówić, ale słowa zawodzą mnie, gdy jego twarz staje się jeszcze ciemniejsza. Kręcę głową, czując strach, i cofam się, moje serce bije jak szalone. Przez moment nie rozpoznaję mężczyzny przede mną.
„Zadałem ci pytanie. Co jest nie tak, Evangeline?" patrzy na mnie z dzikim głodem, tak różnym od Sinclaira, którego znam.
„To nic–”
"Czyż nie tego chciałaś?" pyta, brzmiąc sfrustrowany.
Kręcę głową, co pogłębia jego marszczenie brwi.
"Nie, to znaczy! To jest... to było... ale- ale czy nie musisz wziąć luny z krwi alfy?" pytam cicho.
Unosi brew. "I co? Co to ma wspólnego z tobą?" rzuca gniewnie, sprawiając, że się wzdrygam.
Mniej by bolało, gdyby po prostu mnie spoliczkował.
Dociera do mnie. On chce mnie tylko dla mojego ciała. Zabawka, dokładnie tak jak mówiła Celia, poboczna dziwka. Taka, która będzie wielbić jego członka, kiedy jego Luna nie będzie miała ochoty. Nic więcej i nic mniej.
Dlaczego myślałam, że jest coś więcej? Dlaczego uwierzyłam, że chciałby mnie dla czegoś więcej niż moje ciało może zaoferować? Jestem teraz dla niego tylko czymś do wykorzystania.
Babcia Filomena się myli. To nic więcej jak tylko seks dla niego. Alfy potrzebują silnych lun, ale cieszą się uległymi omegami.
"Ewangelino, jesteś omegą. Twoje ciało jest stworzone dla mnie; wszystko, co robię tej nocy, to sprawienie, byś była moja."
Podnoszę wzrok na jego oczy, a on podchodzi bliżej, wyciągając do mnie ręce.
Jego! Tak długo chciałam być jego, chciałam, żeby on był mój. Ale nie w ten sposób. Jak mogłam być tak głupia? Jak mogłam uwierzyć, że naprawdę mógłby mnie pokochać? Czuję się głupio. Jestem tym, co wszyscy mówią, co powiedziała Celia. Jestem nikim i nigdy nie będę dla Sinclaire'a nikim więcej niż osobą do zapełnienia jego łóżka na żądanie. Odsuwam się od niego, potrzebując trochę dystansu, aby myśleć jasno. „A-ale czy masz na myśli jako twoją, na boku?” szepczę. Jego spojrzenie łagodnieje, wzdycha, zbliżając się i chwytając mnie za talię; przyciąga mnie blisko. „Oczywiście. Dbam o ciebie, ale wiemy, że nie możesz być luną ani nawet niedźwiedzią mamą. Więc powinnaś uważać się za szczęściarę, że wciąż cię zatrzymam. Nikt inny cię nie będzie chciał, ale ja wciąż chcę,” mówi łagodnie. „Przepraszam, jeśli cię przestraszyłem dziś wieczorem, Evangeline. Po prostu... Wyglądasz pięknie. Jesteś moją małą omegą.” Jego słowa ranią, a ja czuję, jak mężczyzna, którego podziwiałam, znika, ale potem... dlaczego jego spojrzenie jest takie łagodne? Może przesadzam. W głębi duszy w to nie wierzę, ale jestem zraniona. Słychać zbliżające się kroki, a oczy Sinclaire'a błyskają irytacją, zanim się ode mnie oddala. Z drugiej strony czuję ulgę, gdy pojawia się Babcia Philomena. „Ach, oto jesteś, Evangeline! Chodź, mam dla ciebie prezent.” Jej oczy przelatują między nami, zanim daje mi znak, żeby się pospieszyć, i po raz pierwszy w życiu jestem wdzięczna, że mogę się oddalić od Sinclaire'a.
Podążam za Babcią Filomeną, nawet nie zdając sobie sprawy, że lekko drżę. Wyobrażałam sobie swój pierwszy pocałunek tysiąc razy, ale nie tak go sobie wyobrażałam. Nigdy nie pomyślałam, że będzie wypełniony takim cierpieniem. Śniłam o pocałunku z Sinclairem tysiąc razy, a teraz, kiedy to się stało, boli bardziej niż życzeniowe myślenie. Przez tak długi czas chciałam go i myślałam, że on mnie pokocha. Byłam naiwna. On kocha ideę mnie jako swojej bocznej kochanki i nic więcej, ponieważ jestem omegą, obiektem, którego może używać, kiedy nie chce mu się samemu sobie dogadzać, prawda? Jego przeprosiny nie dają mi spokoju, a pragnienie ucieczki do mojego pokoju narasta we mnie.
„Przyspiesz kroku!” mówi sucho Babcia Filomena.
„Tak, Babciu Filomeno!”
Śpieszę za jej szybkim krokiem, aż kończymy w pokoju, gdzie podsłuchałam jej rozmowę z Alfą Aeronem.
„Dobrze, więc prezent jest taki... jutro wieczorem odbędzie się bal w zamku Alfy Alfów i oczywiście jesteśmy zaproszone. Ty również pojedziesz.”
Mój żołądek zaciska się. Tak szybko... pozbywają się mnie tak szybko. Nawet nie będę miała szansy pożegnać się z jedynym domem, jaki znałam. Gdyby nie wcześniejsza rozmowa, nie martwiłabym się, ale zabranie mnie na bal w pełnię księżyca, kiedy wszyscy wilkołacy są bardziej niespokojni i głodni, wiem, że to ich sposób na pozbycie się mnie z watahy.
„Babciu, czy czy to będzie w porządku, jeśli pojadę? Mam na myśli, że jestem tylko omegą?”
„Będziesz w porządku, przyjedź jako moja asystentka. Jesteś przyjemna dla oka i nikt nie będzie miał nic przeciwko. Prześlę ci twoje ubrania. Oczekuję, że będziesz gotowa punktualnie o dziewiątej wieczorem!” jej ton nie pozostawia miejsca na sprzeciw.
„Tak, proszę pani,” odpowiadam, pochylając głowę w jej stronę. „Teraz idź, baw się dobrze na przyjęciu. Ja udam się do łóżka.” Odwracam się i zatrzymuję. Część mnie chce zapytać ją, co się ze mną stanie, teraz gdy jestem omegą bez wilka, ale nie potrafię zebrać odwagi i zamiast tego opuszczam pokój, życząc jej dobrej nocy.
-----
Następnego dnia obudziłem się wyczerpany. Nie spałem dobrze, przewracałem się całą noc, obserwując cienie rzucane na sufit przez otwarte zasłony. Nie wiem, jak stawię czoła Sinclairowi. Czy będzie na mnie zły za to, co zrobiłem? Zawsze był dla mnie taki dobry. Siadam, przyciskając kołdrę do piersi. Moja sypialnia jest na końcu domu i bez bezpośredniego światła słonecznego jest jednym z chłodniejszych pokoi w rezydencji. Teraz zastanawiam się, czy umieszczono mnie tutaj celowo, aby nie przeszkadzać przyszłemu Alfie. Wiedząc, że nie mogę zostać w łóżku, postanawiam spędzić dzień na sprzątaniu po wczorajszym przyjęciu. Czy jest lepszy sposób na unikanie Sinclaira niż ten? Mijają godziny, ale nie przestaję, upewniając się, że wyczyszczę każde okno w rezydencji poza pokojami Sinclaira i Alfy. W końcu kończę okno na poddaszu, gdy mój wzrok pada na Sinclaira, który jest na polu treningowym za Ogrodami Rezydencji. Jest bez koszulki, trenując z jednym z wojowników. Patrzę na niego, moje serce ściska się na wspomnienie tego, co się wydarzyło zeszłej nocy, i wzdycham cicho, powoli schodząc z taboretu, którego używałem, aby dosięgnąć okna dachowego. Siadam na taborecie, wrzucam szmatkę do wiadra i rozglądam się po poddaszu. Pudełka, skrzynie i walizki z rzeczami, które nigdy nie są używane, są ułożone na boku. W końcu będę musiał stawić mu czoła. „EVANGELINE!”
Drżę na dźwięk głosu Babci Filomeny, szybko chwytam wiadro i ubrania i wybiegam z pokoju.
„T-Tak?!” wołam, pędząc w dół schodów, drgając, gdy uderzam palcem u nogi o róg ściany. Ból przeszywa mój palec i stopę, ledwo powstrzymuję się od przekleństwa, które chce wydostać się z moich ust.
Pędzę za róg, moje stopy stukają o drewnianą podłogę, zanim gwałtownie się zatrzymuję, widząc ją wspinającą się po schodach i zbliżającą się do mnie. Zwolniam, ostrożna po wczorajszej nocy.
„Oto jesteś,” mówi z dezaprobatą, patrząc na mnie. Próbuję wygładzić ubranie, ścierając kurz, nie chcąc, aby była rozczarowana moim niechlujnym stanem.
Jej zmarszczki pogłębiają się, kiedy patrzy na moje bose stopy i włosy, które, jak wiedziałam, muszą być pokryte pajęczynami z poddasza. Niezręcznie przestępuję z nogi na nogę, podczas gdy jej usta zaciskają się, wyraźnie pokazując rozczarowanie.
„Idź się umyć. Wezwałam kosmetyczkę, żeby cię ogarnęła. Wiesz, Evangeline, zainwestowałam dużo czasu w twoje wychowanie. Możesz być omegą, ale miałaś wychowanie damy; pamiętaj o tym. Nie chcę, żebyś mnie dziś wieczorem zawiodła.”
Opuszczam wzrok, czując, jak jej słowa ranią mnie bardziej niż zwykle. Kłują, gdy gani mnie jak niegrzeczne dziecko.
„Tak, Babciu,” odpowiadam, mocno trzymając wiadro.
Westchnęła, podchodząc i uderzając mnie w ramię. „Co mówiłam o garbieniu się?”
„P-Przepraszam!” Staję prosto, unosząc podbródek, poprawiając postawę i prostując ramiona.
Kiwnęła głową w stronę mojego pokoju. „Lepiej. A teraz idź.” Spiesznie się oddalam, nie mogąc znieść jej krytycznych spojrzeń – chcąc uciec. Babcia Filomena nigdy nie była dla mnie tak opryskliwa. Zastanawiam się, czy jej zmartwienia biorą górę. A może jestem rozczarowaniem, i teraz naprawdę mnie widzi, widzi omegę, a nie dziewczynę, którą wychowała jako swoją wnuczkę?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ewangelina
Minęły trzy godziny, a ja jestem gotowa na bal w czarnej sukni. Mimo że wszystko wydaje się normalne, czuję się niespokojna. Dlaczego czuję, że dziś wieczorem wydarzy się coś wielkiego?
Bal jest w pełnym rozkwicie w zamku Alfy Alf. Serce podchodzi mi do gardła, gdy spoglądam na ten ciemny kamienny zamek. Nawet przy światłach i muzyce wciąż wydaje się złowieszczy. Jak drapieżnik próbujący zwabić swoją ofiarę.
„Ewangelina. Skup się,” syczy Babcia Filomena, uderzając mnie w nadgarstek. Mrugam i przybieram lekki uśmiech, gdy wchodzimy przez wejście. Jednak im więcej widzę tego zamku i ludzi tutaj, tym bardziej czuję się nie na miejscu.
„Alfa Aeron, Lady Filomena, Alfa Sinclair, witajcie,” mówi Gamma Najwyższego Alfy, skłaniając głowę przed trójką. „Witaj, Wallace,” odpowiada Babcia Filomena. „Przyprowadziłam... gościa ze sobą.”
Wskazuje na mnie, a Gamma patrzy na mnie ciekawie, jego oczy natychmiast wędrują po mnie. „Ach, oczywiście,” mówi, zanim odsuwa się na bok i pozwala nam przejść.
Gość? Powiedziała, że pójdę jako jej asystentka. Jakie to dziwne. Następna godzina mija jak w mgle, a Alpha Aeron i Sinclair zniknęli z pola widzenia. Utknęłam z Babcią Philomeną, gdy spotyka się i rozmawia z wszystkimi ważnymi osobami tutaj. Mój Boże! Musi mieć doskonałą pamięć, żeby pamiętać, kto jest kim. Oczywiście, kazano mi nauczyć się imion wszystkich ważnych wilkołaków o wysokiej randze z każdego sojuszniczego stada, ale wciąż nie rozpoznaję połowy z nich. Cisza zapada w całym pomieszczeniu, gdy konferansjer wychodzi na przód. Wszyscy zwracają na niego uwagę.
"Ogłaszam obecność Alfy Alf! Król Alfa Ambrose Vilkas i jego Królowa Danciana Vilkas z Plemienia Moonstone!"
Cały Dwór obserwuje w milczeniu, jak podwójne drzwi na szczycie dużych, krętych schodów otwierają się. Moje serce bije z podekscytowania i strachu. Ten człowiek jest najpotężniejszym z wszystkich alf, naszym Królem, i zaraz go zobaczę.
Gdy tylko para królewska wychodzi, wszyscy pochylają głowy, a ja szybko robię to samo, mimo że próbuję zerknąć przez włosy na wysokiego, krzepkiego mężczyznę w garniturze, który napina się na jego ramionach. Jego zimne oczy skanują pomieszczenie, a moje serce bije mocniej, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie, i szybko chowam głowę.
Gdy schodzą całkowicie po schodach, wszyscy się podnosimy, a ja rzucam ukradkowe spojrzenie na Lunę. Wysoka, elegancka i z silną aurą, jest oszałamiająca z blond włosami i dużymi niebieskimi oczami.
"Książę Alfa Chasyn Vilkas i jego Luna Maryka Vilkas!"
"Książę Alfa Alcazer Vilkas i jego Luna Odette Huntington!"
Spoglądam w górę, wpatrując się w siostrę Celii. Jest równie piękna, jeśli nie piękniejsza od Celii, ale ma wyniosły wyraz twarzy, który nie różni się zbytnio od jej siostry.
W przypadku książąt, wszyscy po prostu na chwilę grzecznie pochylają głowy. Gdy się wznoszą, ogłaszany jest następny książę.
„Książę Alfa Jeremiah Vilkas!”
Spoglądam z zaciekawieniem, Jeremiah? Ale on jest Czwartym Księciem…
„Książę Alfa Ragnar Vilkas!”
Luna Danciana ma czterech synów, Chasyna, Alcazera, Jeremiaha i Ragnara.
„Książęta Alfa Drystan i Draven Vilkas!”
Spoglądam w górę, gdy wychodzą bliźniacy. Szósty i Siódmy Książę urodzili się z omegi, jedynej omegi, która była w stanie urodzić dziedziców Alfy, ale w tym procesie zmarła. Mój żołądek skręca się na samą myśl o czymś takim.
Gdy docierają na dół, widzę, jak Naczelny Alfa Ambrose marszczy brwi, patrząc na swoich synów, rozmawiając przez łącze umysłu.
Wszyscy książęta są absolutnie przystojni, emanują mocą i elegancją, której można tylko zazdrościć. Każdy z nich ubrany elegancko w smokingi.
Drzwi na szczycie zamykają się, i zdaję sobie sprawę, że Trzeci Książę się nie pojawi, ale jestem pewna, że większość jest z tego powodu zadowolona. On jest potworem. Nikt nawet nie wiedział, kim lub czym była jego matka, ale krążą plotki, że nie jest "normalny".
„Dziękuję wszystkim za” Alfa Ambrose zostaje przerwany, gdy drzwi na szczycie schodów otwierają się gwałtownie, uderzając o ściany, co sprawia, że wszyscy drgają na dźwięk. Uderza mnie fala mocy, która przewala się przez salę balową.
Jest wyższy od reszty, a moc, która go otacza, jest znacznie silniejsza. Ma na sobie czarne spodnie i koszulę zapinaną na guziki, z kilkoma guzikami pozostawionymi otwartymi, a rękawy podwinięte do łokci, ukazując tatuaż wzdłuż lewego ramienia.
Nawet gdy jest ubrany bardziej swobodnie niż każdy inny mężczyzna tutaj, wciąż robi znacznie głośniejsze wrażenie. Nie, on robi coś więcej; wzbudza strach. Nawet sposób, w jaki chodzi, jest zastraszający, z wyrachowanymi krokami. A jednak wciąż udaje mu się poruszać z wdziękiem, z ramionami do tyłu i głową uniesioną wysoko. Ten mężczyzna nie zdobywa szacunku; on go wymaga.
Każde włókno mojego ciała chce, żebym uciekała od momentu, gdy tylko na niego spojrzę. Jednak gdy wkracza do pokoju, moje stopy są zakorzenione w podłodze.
Moje serce zaczyna bić szybciej, i to nie z powodu tego, jak przystojny jest mężczyzna o ciemnej skórze przede mną, nie z powodu jego wyrzeźbionej szczęki, pełnych warg czy tych zimnych złoto-zielonych oczu, ale dlatego, że go rozpoznaję.
„Ogłaszając-” jąka się anonsujący, tylko po to, by zostać przerwanym.
„Zedkiel Vilkas,” mówi Trzeci Książę swoim głębokim, złowrogim głosem. Jego ton niemalże wyzywa kogokolwiek, aby go zakwestionować. Nawet jego rodzeństwo nie odważa się patrzeć zbyt długo. A ci, którzy są na tyle głupi, by to zrobić, szybko odwracają wzrok, gdy ich oczy spotykają się z jego. Gdy się zbliża, schodząc, wszyscy szybko opuszczają wzrok.
Przebłyski fragmentarycznych wspomnień, których nie jestem pewna, czy są moje, przemykają przed moimi oczami. Zimne, złośliwe, złoto-zielone oczy patrzą na mnie. Zapach krwi i zimny strach przemywają mnie.
Strach mnie ogarnia, i czuję się lodowato zimna, gdy patrzę na mężczyznę schodzącego po schodach, emanującego dominacją i mocą. Jego oczy omiatają pokój, i wiem, że powinnam spuścić wzrok, ale jestem sparaliżowana ze strachu. Moje ręce drżą, a oddech zamiera, gdy jego oczy spotykają się z moimi. Jestem jak jeleń złapany w światła reflektorów.
Chłodna obojętność pojawia się na jego twarzy, a on unosi brew, jednak nie mogę oderwać wzroku. Jego usta drgają, gdy odwraca wzrok, krocząc przez salę balową. Jego aura jest groźna, a w pokoju panuje taka cisza, że słychać upadającą szpilkę.
On jest człowiekiem, który gra główną rolę i nawiedza moje koszmary.
„Ewangelino!” babcia Filomena syczy, gdy nadeptuje mi na stopę, wyrywając mnie z myśli.
Mrugam i patrzę na nią przez sekundę, zanim spojrzę po pokoju ze strachem na szerokie plecy Zedkiela Vilkasa.
Nikt z nim nie rozmawia. Wszyscy pochylają przed nim głowy, gdy przechodzi obok, a on nawet nie zadaje sobie trudu, by okazać szacunek ojcu. Bierze kieliszek alkoholu z tacy, gdy przechodzi obok, opróżniając go jednym haustem.
„Zapomniałaś o manierach, dziecko!” mruczy babcia, jej uścisk na moim ramieniu jest boleśnie mocny, wyciskając łzy z moich oczu, gdy wbija paznokcie.
„B-boli mnie…” jęczę. Jej surowe spojrzenie jest pełne oczywistej irytacji, zanim mnie puszcza. Powstrzymuję się od pocierania ramienia. „Przepraszam. Ja po prostu…” rezygnuję z próby wyjaśnienia przez jąkanie, które wydaje się, że się u mnie rozwinęło.
Nie mogę wyrazić, jak ani co czuję z jego powodu. To byłoby obraza dla rodziny królewskiej, a wszyscy w pobliżu usłyszeli by to, gdybym powiedziała jej tutaj.
„Żadnych wymówek. Próbujesz nas zawstydzić?” mruczy, rzucając spojrzenie dookoła.
„Przepraszam.” Pochylam przed nią głowę, ale mimo przeprosin, w mojej głowie kłębią się myśli.
Mężczyzna z moich koszmarów to z pewnością on. Czy to przyszłość? Jakieś przeczucie?
Nasze ubrania w snach były dziwne. Miałam na sobie ciężką suknię balową, podobną do tych z przeszłości, a on nosił tunikę i skórzane spodnie. Jedyną różnicą było to, że Książę miał krótkie włosy, a mężczyzna z moich koszmarów miał dłuższe włosy.
Zimny dreszcz przechodzi mi po plecach i drżę, gdy patrzę na mężczyznę stojącego przy jednej z odległych ścian. Nikt do niego nie podchodzi, a napięcie wokół niego zdaje się gwałtownie falować po pokoju.
Instynkt podpowiada mi, by ukryć się przed jego spojrzeniem. Może jeśli będę trzymać się na uboczu, nigdy nie będziemy musieli się spotkać!
Przesuń w górę, aby kontynuować