Miałam tyle szczęścia, że zostałam z nimi sprowadzona w bezpieczne miejsce, a jeszcze większym szczęściem było to, że Alfa postanowił mnie adoptować, mimo że byłam tylko omegą. Sinclair stracił matkę i młodszego brata zaledwie kilka miesięcy przed tamtą nocą. Dlatego Alfa pomyślał, że przyda mu się towarzystwo. Zawsze podziwiałam go i chciałam, żeby był ze mnie dumny, kiedy dorastałam, ale wkrótce przerodziło się to w coś więcej. Kładę rękę na bijącym sercu, nagle czując się bardzo samotna, gdy uświadamiam sobie, że zaraz stracę jedyną rodzinę. Stracę jedyne życie, jakie znałam. Alfa Aeron zadba o to, żebym odeszła. Może powinnam odejść wcześniej. Jak mogłam być taka głupia? Oczywiście, że babcia Philomena chce tylko tego, co najlepsze dla swojego wnuka. W końcu jest jedynym dziedzicem i przyszłym Alfą. Tylko samica alfa będzie odpowiednia, żeby zostać jego Luną, skoro nigdy nie znalazł swojej towarzyszki. Nie może mieć byle kogo, a już na pewno kogoś takiego jak ja. Bogini, jaka jestem głupia! Otrzepuję łzy, które grożą wypłynięciem z moich oczu, i odwracam się, spiesząc się korytarzem. Nie chcę już wracać na tę imprezę. Wbiegam do tylnego ogrodu. Moje serce bije jak szalone, gdy patrzę na wodę w fontannie. Pogoda jest chłodna, a księżyc świeci, ale czuję się zdruzgotana. Nie sądziłam, że ten dzień może być gorszy, ale właśnie się taki stał. "Evangeline." Zamarzam, gdy uświadamiam sobie, kto właśnie mnie zawołał, i nie wiem, czy powinnam się odwrócić. Sinclair. Odwracam się, wiedząc, że to będzie nieposłuszeństwo wobec mojego przyszłego Alfy, jeśli tego nie zrobię. Więc odwracam się powoli i patrzę w jego przystojną twarz, starając się nie pokazać swojego bólu. Czy Bogini Księżyca chce mnie zgubić? Nie tylko straciłam jedną rodzinę, ale teraz dwie. I teraz zostanę oddzielona od jedynego mężczyzny, którego pragnę całym sercem. Czy ona próbuje mnie złamać? Bo mogę ją zapewnić, że teraz nie ma już nic więcej do złamania.
Przechyla głowę, a te seksowne oczy obserwują mnie.
„Czy coś jest nie tak? Co się stało, Aniele?” pyta, używając przezwiska, które zawsze do mnie trafia.
Otwieram usta, by powiedzieć mu, co zostało powiedziane w środku, kiedy przypominam sobie słowa babci Filomeny. Obserwuję Sinclaira uważnie, nie umykając jego spojrzeniu, które przelatuje na moje piersi.
Też go lubię i chciałabym być częścią jego życia, ale między nami nie może być niczego. Teraz, kiedy nawet nie mogę się przemieniać, naprawdę jestem bezużyteczna. Byłoby egoistyczne, gdybym nawet o to prosiła.
„Wszystko w porządku,” mamroczę cicho. Uświadamiam sobie, że to pierwszy raz, kiedy go okłamałam.
Jego oczy wąsko się zwężają, zanim pochyla się i głaszcze mnie po policzku. „Jesteś pewna?” pyta, zbliżając się.
Moje serce bije szybciej, gdy jego wzrok wędruje do moich ust.
„Tak,” odpowiadam, starając się jak najlepiej nie cofnąć. Jego ręka nie odsuwa się od mojego policzka; jego dotyk sprawia, że moje ciało reaguje.
„Kłamiesz mi,” mówi cicho, chrapliwym głosem, pochylając się bliżej, a jego wzrok zjeżdża na moje usta.
„Sinclair,” szepczę, gdy obejmuje moją twarz.
Wiem, że nie powinniśmy, nie po tym, co właśnie usłyszałam w środku.
Nie odpowiada. Jego usta stykają się z moimi w czułym, głębokim pocałunku, który odbiera mi dech. Dyszę, odważając się położyć ręce na jego piersi.
Sinclair mnie całuje.
Pocałunek, który zaczyna się delikatnie, nagle staje się bardziej głodny i szorstki. Czuję, jak pulsuje przeciwko mnie. Napinam się, a on nagle wsuwa język do moich ust, i to właśnie w tym momencie ogarnia mnie strach. Jego uścisk staje się mocniejszy, nawet bolesny, i przestaję to lubić.
Zmuszam się do cofnięcia, nie mogąc powstrzymać się od pchnięcia jego piersi z resztkami sił, jakie mam.
Patrzy na mnie swoimi płonącymi oczami. "Co jest nie tak?" pyta, jego głos brzmiąc niemal ostro.
„Byłeś spóźniony, obiecałeś mi,” szepczę. Jego oczy migoczą ciemno, szczęka się zaciska.
„Sinclair, ja–” próbuję mówić, ale słowa zawodzą mnie, gdy jego twarz staje się jeszcze ciemniejsza. Kręcę głową, czując strach, i cofam się, moje serce bije jak szalone. Przez moment nie rozpoznaję mężczyzny przede mną.
„Zadałem ci pytanie. Co jest nie tak, Evangeline?" patrzy na mnie z dzikim głodem, tak różnym od Sinclaira, którego znam.
„To nic–”
"Czyż nie tego chciałaś?" pyta, brzmiąc sfrustrowany.
Kręcę głową, co pogłębia jego marszczenie brwi.
"Nie, to znaczy! To jest... to było... ale- ale czy nie musisz wziąć luny z krwi alfy?" pytam cicho.
Unosi brew. "I co? Co to ma wspólnego z tobą?" rzuca gniewnie, sprawiając, że się wzdrygam.
Mniej by bolało, gdyby po prostu mnie spoliczkował.
Dociera do mnie. On chce mnie tylko dla mojego ciała. Zabawka, dokładnie tak jak mówiła Celia, poboczna dziwka. Taka, która będzie wielbić jego członka, kiedy jego Luna nie będzie miała ochoty. Nic więcej i nic mniej.
Dlaczego myślałam, że jest coś więcej? Dlaczego uwierzyłam, że chciałby mnie dla czegoś więcej niż moje ciało może zaoferować? Jestem teraz dla niego tylko czymś do wykorzystania.
Babcia Filomena się myli. To nic więcej jak tylko seks dla niego. Alfy potrzebują silnych lun, ale cieszą się uległymi omegami.
"Ewangelino, jesteś omegą. Twoje ciało jest stworzone dla mnie; wszystko, co robię tej nocy, to sprawienie, byś była moja."
Podnoszę wzrok na jego oczy, a on podchodzi bliżej, wyciągając do mnie ręce.
Jego! Tak długo chciałam być jego, chciałam, żeby on był mój. Ale nie w ten sposób. Jak mogłam być tak głupia? Jak mogłam uwierzyć, że naprawdę mógłby mnie pokochać? Czuję się głupio. Jestem tym, co wszyscy mówią, co powiedziała Celia. Jestem nikim i nigdy nie będę dla Sinclaire'a nikim więcej niż osobą do zapełnienia jego łóżka na żądanie. Odsuwam się od niego, potrzebując trochę dystansu, aby myśleć jasno. „A-ale czy masz na myśli jako twoją, na boku?” szepczę. Jego spojrzenie łagodnieje, wzdycha, zbliżając się i chwytając mnie za talię; przyciąga mnie blisko. „Oczywiście. Dbam o ciebie, ale wiemy, że nie możesz być luną ani nawet niedźwiedzią mamą. Więc powinnaś uważać się za szczęściarę, że wciąż cię zatrzymam. Nikt inny cię nie będzie chciał, ale ja wciąż chcę,” mówi łagodnie. „Przepraszam, jeśli cię przestraszyłem dziś wieczorem, Evangeline. Po prostu... Wyglądasz pięknie. Jesteś moją małą omegą.” Jego słowa ranią, a ja czuję, jak mężczyzna, którego podziwiałam, znika, ale potem... dlaczego jego spojrzenie jest takie łagodne? Może przesadzam. W głębi duszy w to nie wierzę, ale jestem zraniona. Słychać zbliżające się kroki, a oczy Sinclaire'a błyskają irytacją, zanim się ode mnie oddala. Z drugiej strony czuję ulgę, gdy pojawia się Babcia Philomena. „Ach, oto jesteś, Evangeline! Chodź, mam dla ciebie prezent.” Jej oczy przelatują między nami, zanim daje mi znak, żeby się pospieszyć, i po raz pierwszy w życiu jestem wdzięczna, że mogę się oddalić od Sinclaire'a.
Podążam za Babcią Filomeną, nawet nie zdając sobie sprawy, że lekko drżę. Wyobrażałam sobie swój pierwszy pocałunek tysiąc razy, ale nie tak go sobie wyobrażałam. Nigdy nie pomyślałam, że będzie wypełniony takim cierpieniem. Śniłam o pocałunku z Sinclairem tysiąc razy, a teraz, kiedy to się stało, boli bardziej niż życzeniowe myślenie. Przez tak długi czas chciałam go i myślałam, że on mnie pokocha. Byłam naiwna. On kocha ideę mnie jako swojej bocznej kochanki i nic więcej, ponieważ jestem omegą, obiektem, którego może używać, kiedy nie chce mu się samemu sobie dogadzać, prawda? Jego przeprosiny nie dają mi spokoju, a pragnienie ucieczki do mojego pokoju narasta we mnie.
„Przyspiesz kroku!” mówi sucho Babcia Filomena.
„Tak, Babciu Filomeno!”
Śpieszę za jej szybkim krokiem, aż kończymy w pokoju, gdzie podsłuchałam jej rozmowę z Alfą Aeronem.
„Dobrze, więc prezent jest taki... jutro wieczorem odbędzie się bal w zamku Alfy Alfów i oczywiście jesteśmy zaproszone. Ty również pojedziesz.”
Mój żołądek zaciska się. Tak szybko... pozbywają się mnie tak szybko. Nawet nie będę miała szansy pożegnać się z jedynym domem, jaki znałam. Gdyby nie wcześniejsza rozmowa, nie martwiłabym się, ale zabranie mnie na bal w pełnię księżyca, kiedy wszyscy wilkołacy są bardziej niespokojni i głodni, wiem, że to ich sposób na pozbycie się mnie z watahy.
„Babciu, czy czy to będzie w porządku, jeśli pojadę? Mam na myśli, że jestem tylko omegą?”
„Będziesz w porządku, przyjedź jako moja asystentka. Jesteś przyjemna dla oka i nikt nie będzie miał nic przeciwko. Prześlę ci twoje ubrania. Oczekuję, że będziesz gotowa punktualnie o dziewiątej wieczorem!” jej ton nie pozostawia miejsca na sprzeciw.
„Tak, proszę pani,” odpowiadam, pochylając głowę w jej stronę. „Teraz idź, baw się dobrze na przyjęciu. Ja udam się do łóżka.” Odwracam się i zatrzymuję. Część mnie chce zapytać ją, co się ze mną stanie, teraz gdy jestem omegą bez wilka, ale nie potrafię zebrać odwagi i zamiast tego opuszczam pokój, życząc jej dobrej nocy.
-----
Następnego dnia obudziłem się wyczerpany. Nie spałem dobrze, przewracałem się całą noc, obserwując cienie rzucane na sufit przez otwarte zasłony. Nie wiem, jak stawię czoła Sinclairowi. Czy będzie na mnie zły za to, co zrobiłem? Zawsze był dla mnie taki dobry. Siadam, przyciskając kołdrę do piersi. Moja sypialnia jest na końcu domu i bez bezpośredniego światła słonecznego jest jednym z chłodniejszych pokoi w rezydencji. Teraz zastanawiam się, czy umieszczono mnie tutaj celowo, aby nie przeszkadzać przyszłemu Alfie. Wiedząc, że nie mogę zostać w łóżku, postanawiam spędzić dzień na sprzątaniu po wczorajszym przyjęciu. Czy jest lepszy sposób na unikanie Sinclaira niż ten? Mijają godziny, ale nie przestaję, upewniając się, że wyczyszczę każde okno w rezydencji poza pokojami Sinclaira i Alfy. W końcu kończę okno na poddaszu, gdy mój wzrok pada na Sinclaira, który jest na polu treningowym za Ogrodami Rezydencji. Jest bez koszulki, trenując z jednym z wojowników. Patrzę na niego, moje serce ściska się na wspomnienie tego, co się wydarzyło zeszłej nocy, i wzdycham cicho, powoli schodząc z taboretu, którego używałem, aby dosięgnąć okna dachowego. Siadam na taborecie, wrzucam szmatkę do wiadra i rozglądam się po poddaszu. Pudełka, skrzynie i walizki z rzeczami, które nigdy nie są używane, są ułożone na boku. W końcu będę musiał stawić mu czoła. „EVANGELINE!”
Drżę na dźwięk głosu Babci Filomeny, szybko chwytam wiadro i ubrania i wybiegam z pokoju.
„T-Tak?!” wołam, pędząc w dół schodów, drgając, gdy uderzam palcem u nogi o róg ściany. Ból przeszywa mój palec i stopę, ledwo powstrzymuję się od przekleństwa, które chce wydostać się z moich ust.
Pędzę za róg, moje stopy stukają o drewnianą podłogę, zanim gwałtownie się zatrzymuję, widząc ją wspinającą się po schodach i zbliżającą się do mnie. Zwolniam, ostrożna po wczorajszej nocy.
„Oto jesteś,” mówi z dezaprobatą, patrząc na mnie. Próbuję wygładzić ubranie, ścierając kurz, nie chcąc, aby była rozczarowana moim niechlujnym stanem.
Jej zmarszczki pogłębiają się, kiedy patrzy na moje bose stopy i włosy, które, jak wiedziałam, muszą być pokryte pajęczynami z poddasza. Niezręcznie przestępuję z nogi na nogę, podczas gdy jej usta zaciskają się, wyraźnie pokazując rozczarowanie.
„Idź się umyć. Wezwałam kosmetyczkę, żeby cię ogarnęła. Wiesz, Evangeline, zainwestowałam dużo czasu w twoje wychowanie. Możesz być omegą, ale miałaś wychowanie damy; pamiętaj o tym. Nie chcę, żebyś mnie dziś wieczorem zawiodła.”
Opuszczam wzrok, czując, jak jej słowa ranią mnie bardziej niż zwykle. Kłują, gdy gani mnie jak niegrzeczne dziecko.
„Tak, Babciu,” odpowiadam, mocno trzymając wiadro.
Westchnęła, podchodząc i uderzając mnie w ramię. „Co mówiłam o garbieniu się?”
„P-Przepraszam!” Staję prosto, unosząc podbródek, poprawiając postawę i prostując ramiona.
Kiwnęła głową w stronę mojego pokoju. „Lepiej. A teraz idź.” Spiesznie się oddalam, nie mogąc znieść jej krytycznych spojrzeń – chcąc uciec. Babcia Filomena nigdy nie była dla mnie tak opryskliwa. Zastanawiam się, czy jej zmartwienia biorą górę. A może jestem rozczarowaniem, i teraz naprawdę mnie widzi, widzi omegę, a nie dziewczynę, którą wychowała jako swoją wnuczkę?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ewangelina
Minęły trzy godziny, a ja jestem gotowa na bal w czarnej sukni. Mimo że wszystko wydaje się normalne, czuję się niespokojna. Dlaczego czuję, że dziś wieczorem wydarzy się coś wielkiego?
Bal jest w pełnym rozkwicie w zamku Alfy Alf. Serce podchodzi mi do gardła, gdy spoglądam na ten ciemny kamienny zamek. Nawet przy światłach i muzyce wciąż wydaje się złowieszczy. Jak drapieżnik próbujący zwabić swoją ofiarę.
„Ewangelina. Skup się,” syczy Babcia Filomena, uderzając mnie w nadgarstek. Mrugam i przybieram lekki uśmiech, gdy wchodzimy przez wejście. Jednak im więcej widzę tego zamku i ludzi tutaj, tym bardziej czuję się nie na miejscu.
„Alfa Aeron, Lady Filomena, Alfa Sinclair, witajcie,” mówi Gamma Najwyższego Alfy, skłaniając głowę przed trójką. „Witaj, Wallace,” odpowiada Babcia Filomena. „Przyprowadziłam... gościa ze sobą.”
Wskazuje na mnie, a Gamma patrzy na mnie ciekawie, jego oczy natychmiast wędrują po mnie. „Ach, oczywiście,” mówi, zanim odsuwa się na bok i pozwala nam przejść.
Gość? Powiedziała, że pójdę jako jej asystentka. Jakie to dziwne. Następna godzina mija jak w mgle, a Alpha Aeron i Sinclair zniknęli z pola widzenia. Utknęłam z Babcią Philomeną, gdy spotyka się i rozmawia z wszystkimi ważnymi osobami tutaj. Mój Boże! Musi mieć doskonałą pamięć, żeby pamiętać, kto jest kim. Oczywiście, kazano mi nauczyć się imion wszystkich ważnych wilkołaków o wysokiej randze z każdego sojuszniczego stada, ale wciąż nie rozpoznaję połowy z nich. Cisza zapada w całym pomieszczeniu, gdy konferansjer wychodzi na przód. Wszyscy zwracają na niego uwagę.
"Ogłaszam obecność Alfy Alf! Król Alfa Ambrose Vilkas i jego Królowa Danciana Vilkas z Plemienia Moonstone!"
Cały Dwór obserwuje w milczeniu, jak podwójne drzwi na szczycie dużych, krętych schodów otwierają się. Moje serce bije z podekscytowania i strachu. Ten człowiek jest najpotężniejszym z wszystkich alf, naszym Królem, i zaraz go zobaczę.
Gdy tylko para królewska wychodzi, wszyscy pochylają głowy, a ja szybko robię to samo, mimo że próbuję zerknąć przez włosy na wysokiego, krzepkiego mężczyznę w garniturze, który napina się na jego ramionach. Jego zimne oczy skanują pomieszczenie, a moje serce bije mocniej, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie, i szybko chowam głowę.
Gdy schodzą całkowicie po schodach, wszyscy się podnosimy, a ja rzucam ukradkowe spojrzenie na Lunę. Wysoka, elegancka i z silną aurą, jest oszałamiająca z blond włosami i dużymi niebieskimi oczami.
"Książę Alfa Chasyn Vilkas i jego Luna Maryka Vilkas!"
"Książę Alfa Alcazer Vilkas i jego Luna Odette Huntington!"
Spoglądam w górę, wpatrując się w siostrę Celii. Jest równie piękna, jeśli nie piękniejsza od Celii, ale ma wyniosły wyraz twarzy, który nie różni się zbytnio od jej siostry.
W przypadku książąt, wszyscy po prostu na chwilę grzecznie pochylają głowy. Gdy się wznoszą, ogłaszany jest następny książę.
„Książę Alfa Jeremiah Vilkas!”
Spoglądam z zaciekawieniem, Jeremiah? Ale on jest Czwartym Księciem…
„Książę Alfa Ragnar Vilkas!”
Luna Danciana ma czterech synów, Chasyna, Alcazera, Jeremiaha i Ragnara.
„Książęta Alfa Drystan i Draven Vilkas!”
Spoglądam w górę, gdy wychodzą bliźniacy. Szósty i Siódmy Książę urodzili się z omegi, jedynej omegi, która była w stanie urodzić dziedziców Alfy, ale w tym procesie zmarła. Mój żołądek skręca się na samą myśl o czymś takim.
Gdy docierają na dół, widzę, jak Naczelny Alfa Ambrose marszczy brwi, patrząc na swoich synów, rozmawiając przez łącze umysłu.
Wszyscy książęta są absolutnie przystojni, emanują mocą i elegancją, której można tylko zazdrościć. Każdy z nich ubrany elegancko w smokingi.
Drzwi na szczycie zamykają się, i zdaję sobie sprawę, że Trzeci Książę się nie pojawi, ale jestem pewna, że większość jest z tego powodu zadowolona. On jest potworem. Nikt nawet nie wiedział, kim lub czym była jego matka, ale krążą plotki, że nie jest "normalny".
„Dziękuję wszystkim za” Alfa Ambrose zostaje przerwany, gdy drzwi na szczycie schodów otwierają się gwałtownie, uderzając o ściany, co sprawia, że wszyscy drgają na dźwięk. Uderza mnie fala mocy, która przewala się przez salę balową.
Jest wyższy od reszty, a moc, która go otacza, jest znacznie silniejsza. Ma na sobie czarne spodnie i koszulę zapinaną na guziki, z kilkoma guzikami pozostawionymi otwartymi, a rękawy podwinięte do łokci, ukazując tatuaż wzdłuż lewego ramienia.
Nawet gdy jest ubrany bardziej swobodnie niż każdy inny mężczyzna tutaj, wciąż robi znacznie głośniejsze wrażenie. Nie, on robi coś więcej; wzbudza strach. Nawet sposób, w jaki chodzi, jest zastraszający, z wyrachowanymi krokami. A jednak wciąż udaje mu się poruszać z wdziękiem, z ramionami do tyłu i głową uniesioną wysoko. Ten mężczyzna nie zdobywa szacunku; on go wymaga.
Każde włókno mojego ciała chce, żebym uciekała od momentu, gdy tylko na niego spojrzę. Jednak gdy wkracza do pokoju, moje stopy są zakorzenione w podłodze.
Moje serce zaczyna bić szybciej, i to nie z powodu tego, jak przystojny jest mężczyzna o ciemnej skórze przede mną, nie z powodu jego wyrzeźbionej szczęki, pełnych warg czy tych zimnych złoto-zielonych oczu, ale dlatego, że go rozpoznaję.
„Ogłaszając-” jąka się anonsujący, tylko po to, by zostać przerwanym.
„Zedkiel Vilkas,” mówi Trzeci Książę swoim głębokim, złowrogim głosem. Jego ton niemalże wyzywa kogokolwiek, aby go zakwestionować. Nawet jego rodzeństwo nie odważa się patrzeć zbyt długo. A ci, którzy są na tyle głupi, by to zrobić, szybko odwracają wzrok, gdy ich oczy spotykają się z jego. Gdy się zbliża, schodząc, wszyscy szybko opuszczają wzrok.
Przebłyski fragmentarycznych wspomnień, których nie jestem pewna, czy są moje, przemykają przed moimi oczami. Zimne, złośliwe, złoto-zielone oczy patrzą na mnie. Zapach krwi i zimny strach przemywają mnie.
Strach mnie ogarnia, i czuję się lodowato zimna, gdy patrzę na mężczyznę schodzącego po schodach, emanującego dominacją i mocą. Jego oczy omiatają pokój, i wiem, że powinnam spuścić wzrok, ale jestem sparaliżowana ze strachu. Moje ręce drżą, a oddech zamiera, gdy jego oczy spotykają się z moimi. Jestem jak jeleń złapany w światła reflektorów.
Chłodna obojętność pojawia się na jego twarzy, a on unosi brew, jednak nie mogę oderwać wzroku. Jego usta drgają, gdy odwraca wzrok, krocząc przez salę balową. Jego aura jest groźna, a w pokoju panuje taka cisza, że słychać upadającą szpilkę.
On jest człowiekiem, który gra główną rolę i nawiedza moje koszmary.
„Ewangelino!” babcia Filomena syczy, gdy nadeptuje mi na stopę, wyrywając mnie z myśli.
Mrugam i patrzę na nią przez sekundę, zanim spojrzę po pokoju ze strachem na szerokie plecy Zedkiela Vilkasa.
Nikt z nim nie rozmawia. Wszyscy pochylają przed nim głowy, gdy przechodzi obok, a on nawet nie zadaje sobie trudu, by okazać szacunek ojcu. Bierze kieliszek alkoholu z tacy, gdy przechodzi obok, opróżniając go jednym haustem.
„Zapomniałaś o manierach, dziecko!” mruczy babcia, jej uścisk na moim ramieniu jest boleśnie mocny, wyciskając łzy z moich oczu, gdy wbija paznokcie.
„B-boli mnie…” jęczę. Jej surowe spojrzenie jest pełne oczywistej irytacji, zanim mnie puszcza. Powstrzymuję się od pocierania ramienia. „Przepraszam. Ja po prostu…” rezygnuję z próby wyjaśnienia przez jąkanie, które wydaje się, że się u mnie rozwinęło.
Nie mogę wyrazić, jak ani co czuję z jego powodu. To byłoby obraza dla rodziny królewskiej, a wszyscy w pobliżu usłyszeli by to, gdybym powiedziała jej tutaj.
„Żadnych wymówek. Próbujesz nas zawstydzić?” mruczy, rzucając spojrzenie dookoła.
„Przepraszam.” Pochylam przed nią głowę, ale mimo przeprosin, w mojej głowie kłębią się myśli.
Mężczyzna z moich koszmarów to z pewnością on. Czy to przyszłość? Jakieś przeczucie?
Nasze ubrania w snach były dziwne. Miałam na sobie ciężką suknię balową, podobną do tych z przeszłości, a on nosił tunikę i skórzane spodnie. Jedyną różnicą było to, że Książę miał krótkie włosy, a mężczyzna z moich koszmarów miał dłuższe włosy.
Zimny dreszcz przechodzi mi po plecach i drżę, gdy patrzę na mężczyznę stojącego przy jednej z odległych ścian. Nikt do niego nie podchodzi, a napięcie wokół niego zdaje się gwałtownie falować po pokoju.
Instynkt podpowiada mi, by ukryć się przed jego spojrzeniem. Może jeśli będę trzymać się na uboczu, nigdy nie będziemy musieli się spotkać!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wkrótce zostanie podana kolacja, wystawny ośmiodaniowy posiłek, ale nie mam apetytu. Siedzę przy stole w mniejszej jadalni, gdzie siedzą pracownicy rangowych wilkołaków. Jednak ja siedzę przy wyższym stole na niewielkim podwyższeniu z pięcioma innymi omegami. Muszą być ważne, ponieważ wszystkie są ubrane w niezwykle eleganckie suknie. Jestem zbyt zajęta, aby zastanawiać się, kim one są. Im szybciej ten wieczór się skończy, tym lepiej.
„Więc, do kogo należysz? Jestem Lucia, tak przy okazji,” mówi jedna z nich, lustrując mnie wzrokiem.
Odwracam się do niej, wyrwana z zamyślenia. „Evangeline. Umm, należę?” pytam.
Kilka z nich wymienia spojrzenia, a ta, która mówiła, unosi brew.
„Tak, musisz należeć do któregoś z książąt, skoro jesteś na tym balu lub siedzisz przy naszym stole,” odpowiada Lucia.
Przez chwilę czuję się zdezorientowana. „Przybyłam z Lady Philomena Welhaven.”
„Ah, więc prezent,” stwierdza inna kobieta, wymieniając spojrzenia z Lucią.
„P-prezent?” pytam, a mój żołądek przewraca się z obrzydzeniem, gdy dociera do mnie zrozumienie. Babcia Philomena chce się mnie pozbyć. Czy odda mnie rodzinie królewskiej? Ale ja nie mam wilka; mogą mnie zabić!
Te kobiety są omegami królewskimi i są najwyraźniej wysoko cenione. Wiem, że większość książąt ma więcej niż jedną, ale wydaje się jasne, że tylko niektóre są faworyzowane.
Sięgając po widelec, staram się odsunąć myśli na bok. Jednak ledwo mogę go prawidłowo utrzymać, chłodny metal stukając o talerz.
Może się mylą. Babcia Filomena przywiozła mnie tutaj jako swoją asystentkę. Jednak nie traktowała mnie jak taką, zamiast tego nazywając mnie gościem.
Próbuję się uspokoić, gdy najstraszniejszy, ogłuszający ryk, jaki kiedykolwiek słyszałem, wstrząsa żyrandolami. Podskakuję na dźwięk, uderzając kolanem o stół pod eleganckim obrusem.
Nagle zapada cisza, a fala strachu rozlewa się po pokoju. Strach tak silny, że czuję, jakby ta istota mnie pożerała i żywiła się strachem, który z nas wszystkich wycieka, energia tylko się potęguje.
„Sinclair!”
Serce mi wali, gdy słyszę krzyk babci. Wstaję, przewracając krzesło. Dźwięk odbija się echem w pokoju. Jestem gotowa biec, gdy Lucia chwyta mnie za ramię.
„Nie idź. On cię zabije,” szepcze przerażona.
„Zrani Sinclaira,” odpowiadam. Nie obchodzi mnie, kogo miała na myśli. Moja jedyna myśl to upewnić się, że Sinclair jest w porządku.
Wybiegam z sali i przez łuk do jaśniej oświetlonej jadalni. Ku mojemu przerażeniu widzę, jak nie kto inny jak książę Zedkiel przygważdża Sinclaira do ściany, jego wydłużone pazury wbijają się w jego skórę.
Sinclair wygląda na wściekłego, patrząc na księcia, co tylko wydaje się bardziej rozwścieczać Zedkiela. Jego uścisk na gardle się zaciska, gdy twarz Sinclaira zaczyna przybierać purpurowy kolor. Zedkielowa ciemna, groźna aura wiruje wokół niego i jest tak silna, że nawet z tej odległości walczę, by pozostać na nogach.
Rozglądam się po pokoju. Dlaczego nikt mu nie pomaga? Wszyscy, nawet król, po prostu patrzą, stojąc tam.
Skanując pokój w poszukiwaniu Alphy Aerona, czuję całkowitą rozpacz, gdy widzę go stojącego tam zaledwie kilka miejsc od Króla. Jest zaciśnięty w wargach, a jego oczy są pełne strachu.
„Pomóż mu!” jęczę, zwracając się do najbliższego mężczyzny, który po prostu mnie ignoruje.
„Spróbuj jeszcze raz,” warczy Zedkiel, zaciskając uścisk.
„Zedkiel!” woła Najwyższy Alpha Ambrose, jego twarz jest blada, gdy wpatruje się w plecy syna.
Ale Książę zdaje się nie przejmować. Z miejsca, gdzie stoję, widzę zimny, pogardliwy wyraz na jego twarzy, a kiedy jego ręka zaciska się wokół gardła Sinclaira, widzę, że to go bawi. Chłodny uśmiech pojawia się na jego twarzy.
Panika sprawia, że się poruszam. „P-proszę, puść go!” mówię odważnie, podbiegając.
Jestem przerażona, czuję, że albo zwymiotuję, albo stracę przytomność. Słyszę kilka westchnień, ale bardziej martwię się o Sinclaira.
Jego piękne oczy zwracają się ku mnie w szoku, ale spojrzenie Księcia mnie przeraża. Cofam się, prawie potykając się o własne nogi, a wszelka odwaga, jaka mi pozostała, opuszcza mnie.
„P-proszę,” jąkam się, ściskając dłonie przed sobą.
„Aniele…” mamrocze Sinclair. Jest coś w jego oczach, czego nie potrafię rozszyfrować, ale zwracam uwagę na Księcia, chociaż nie mogę spojrzeć mu w oczy.
On parska, bezlitośnie rzucając Sinclaira na ziemię. Moje ręce natychmiast sięgają po Sinclaira, chcąc mu pomóc, tylko po to, by warkot Zedkiela sprawił, że skaczę i cofam się.
Zedkiel obnaża zęby w moją stronę, a ja drżę, gdy skupia swoją uwagę na mnie. Moje serce tonie, gdy kroczy w moją stronę.
Może mnie zabije. Może koszmar przedstawia po prostu moją śmierć z jego ręki, a nie miejsce, w którym to się stanie. Ale jeśli mam umrzeć, niech przynajmniej będzie to dlatego, że byłam użyteczna dla Sinclaira.
Zamykam oczy, moje serce wali mi w gardle.
W momencie, gdy mocno chwyta moją szczękę, wydaję drżący szloch, a moje oczy otwierają się szeroko ze strachu. Ale tam, gdzie chwilę wcześniej była tylko biała gorąca złość, teraz miesza się z czymś innym.
„Wygląda na to, że masz małą myszkę próbującą cię uratować,” szydzi, jego uścisk jest bolesny.
„Zedkiel…” Alpha Ambrose próbuje ponownie. „Puść kobietę.”
Zedkiel parska i spogląda przez ramię na swojego ojca, który teraz stoi. „Chcesz ją uratować, przyjdź i zabierz ją, Ojcze,” wyzywa drwiąco.
On drwi z Króla Alfy. Czy nie boi się nikogo? A jednak jasno widać, że wszyscy bardziej boją się księcia Zedkiela, ponieważ jego ojciec opada z powrotem na swoje miejsce.
Łzy napływają mi do oczu, widząc, że nawet Alfa Alfy nie jest gotowy zmierzyć się ze swoim synem.
Sinclair podnosi się na nogi, próbując podejść do nas, ale w chwili, gdy jest blisko, szybciej niż mogłem zauważyć, Zedkiel podnosi nogę, kopiąc go z taką siłą, że ląduje na stole za nim, a siła uderzenia przewraca go na kolejny stół. Kilka przestraszonych krzyków wypełnia salę, gdy wszyscy szybko się poruszają i trzymają z dala od stołów.
Książę patrzy na mnie z góry i przez sekundę czuję, jakby mnie lustrował, ale potem mnie odpycha. Jestem pewien, że to sobie wyobraziłem. Szorstkie pchnięcie rzuca mnie na podłogę. Odwraca się i ku mojemu przerażeniu kieruje się w stronę Sinclaira, któremu książę Chasyn pomaga wstać.
„Zedkiel, przestań,” ostrzega młodszego brata Chasyn. Zedkiel odpycha brata, ścigając Sinclaira jak swoją ofiarę.
„Odsuń się, chyba że chcesz dzielić z nim grób, bracie,” ostrzega go groźnie. „Bo wiesz, że nie zawaham się cię zabić.”
„Książę Zedkiel.” Odwracam się, gdy Babcia Philomena występuje naprzód.
Nie Babciu! On może ją też skrzywdzić!
Szybko wstaję, chcąc ją odciągnąć. Sinclair potrzebuje kogoś silnego, kto go uratuje, a nie jej!
„B-babciu-” podnosi rękę, a jej oczy błyskają, gdy patrzy na mnie ostrzegawczo.
„Dość,” warczy na mnie, dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałem z jej ust skierowany w moją stronę.
Czuję się zraniony, ale nic nie mówię. Jest rozczarowana mną; znowu coś zepsułem.
„Książę Zedkielu, jeśli mogę?” Babcia Filomena mówi wyraźnie, bez cienia strachu czy choćby zająknięcia.
Zedkiel zatrzymuje się w pół kroku.
„Mój wnuk głupio cię obraził i przepraszam cię w jego imieniu” — mówi wyraźnie.
Odwraca się do niej i unosi jedną brew.
„A jak jedno przeproszenie naprawi jego obrazę?”
Obraza? Co zrobił Sinclair?
Przesuń w górę, aby kontynuować