passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Dark Obsession - Rozdział #5 - autor Moonlight Muse

His Dark Obsession

/

Rozdział 5

rozdział 4 Wilki Lykanie

Ewangelina

Minęły trzy godziny, a ja jestem gotowa na bal w czarnej sukni. Mimo że wszystko wydaje się normalne, czuję się niespokojna. Dlaczego czuję, że dziś wieczorem wydarzy się coś wielkiego?

Bal jest w pełnym rozkwicie w zamku Alfy Alf. Serce podchodzi mi do gardła, gdy spoglądam na ten ciemny kamienny zamek. Nawet przy światłach i muzyce wciąż wydaje się złowieszczy. Jak drapieżnik próbujący zwabić swoją ofiarę.

„Ewangelina. Skup się,” syczy Babcia Filomena, uderzając mnie w nadgarstek. Mrugam i przybieram lekki uśmiech, gdy wchodzimy przez wejście. Jednak im więcej widzę tego zamku i ludzi tutaj, tym bardziej czuję się nie na miejscu.

„Alfa Aeron, Lady Filomena, Alfa Sinclair, witajcie,” mówi Gamma Najwyższego Alfy, skłaniając głowę przed trójką. „Witaj, Wallace,” odpowiada Babcia Filomena. „Przyprowadziłam... gościa ze sobą.”

Wskazuje na mnie, a Gamma patrzy na mnie ciekawie, jego oczy natychmiast wędrują po mnie. „Ach, oczywiście,” mówi, zanim odsuwa się na bok i pozwala nam przejść.

Gość? Powiedziała, że pójdę jako jej asystentka. Jakie to dziwne. Następna godzina mija jak w mgle, a Alpha Aeron i Sinclair zniknęli z pola widzenia. Utknęłam z Babcią Philomeną, gdy spotyka się i rozmawia z wszystkimi ważnymi osobami tutaj. Mój Boże! Musi mieć doskonałą pamięć, żeby pamiętać, kto jest kim. Oczywiście, kazano mi nauczyć się imion wszystkich ważnych wilkołaków o wysokiej randze z każdego sojuszniczego stada, ale wciąż nie rozpoznaję połowy z nich. Cisza zapada w całym pomieszczeniu, gdy konferansjer wychodzi na przód. Wszyscy zwracają na niego uwagę.

"Ogłaszam obecność Alfy Alf! Król Alfa Ambrose Vilkas i jego Królowa Danciana Vilkas z Plemienia Moonstone!"

Cały Dwór obserwuje w milczeniu, jak podwójne drzwi na szczycie dużych, krętych schodów otwierają się. Moje serce bije z podekscytowania i strachu. Ten człowiek jest najpotężniejszym z wszystkich alf, naszym Królem, i zaraz go zobaczę.

Gdy tylko para królewska wychodzi, wszyscy pochylają głowy, a ja szybko robię to samo, mimo że próbuję zerknąć przez włosy na wysokiego, krzepkiego mężczyznę w garniturze, który napina się na jego ramionach. Jego zimne oczy skanują pomieszczenie, a moje serce bije mocniej, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie, i szybko chowam głowę.

Gdy schodzą całkowicie po schodach, wszyscy się podnosimy, a ja rzucam ukradkowe spojrzenie na Lunę. Wysoka, elegancka i z silną aurą, jest oszałamiająca z blond włosami i dużymi niebieskimi oczami.

"Książę Alfa Chasyn Vilkas i jego Luna Maryka Vilkas!"

"Książę Alfa Alcazer Vilkas i jego Luna Odette Huntington!"

Spoglądam w górę, wpatrując się w siostrę Celii. Jest równie piękna, jeśli nie piękniejsza od Celii, ale ma wyniosły wyraz twarzy, który nie różni się zbytnio od jej siostry.

W przypadku książąt, wszyscy po prostu na chwilę grzecznie pochylają głowy. Gdy się wznoszą, ogłaszany jest następny książę.

„Książę Alfa Jeremiah Vilkas!”

Spoglądam z zaciekawieniem, Jeremiah? Ale on jest Czwartym Księciem…

„Książę Alfa Ragnar Vilkas!”

Luna Danciana ma czterech synów, Chasyna, Alcazera, Jeremiaha i Ragnara.

„Książęta Alfa Drystan i Draven Vilkas!”

Spoglądam w górę, gdy wychodzą bliźniacy. Szósty i Siódmy Książę urodzili się z omegi, jedynej omegi, która była w stanie urodzić dziedziców Alfy, ale w tym procesie zmarła. Mój żołądek skręca się na samą myśl o czymś takim.

Gdy docierają na dół, widzę, jak Naczelny Alfa Ambrose marszczy brwi, patrząc na swoich synów, rozmawiając przez łącze umysłu.

Wszyscy książęta są absolutnie przystojni, emanują mocą i elegancją, której można tylko zazdrościć. Każdy z nich ubrany elegancko w smokingi.

Drzwi na szczycie zamykają się, i zdaję sobie sprawę, że Trzeci Książę się nie pojawi, ale jestem pewna, że większość jest z tego powodu zadowolona. On jest potworem. Nikt nawet nie wiedział, kim lub czym była jego matka, ale krążą plotki, że nie jest "normalny".

„Dziękuję wszystkim za” Alfa Ambrose zostaje przerwany, gdy drzwi na szczycie schodów otwierają się gwałtownie, uderzając o ściany, co sprawia, że wszyscy drgają na dźwięk. Uderza mnie fala mocy, która przewala się przez salę balową.

Jest wyższy od reszty, a moc, która go otacza, jest znacznie silniejsza. Ma na sobie czarne spodnie i koszulę zapinaną na guziki, z kilkoma guzikami pozostawionymi otwartymi, a rękawy podwinięte do łokci, ukazując tatuaż wzdłuż lewego ramienia.

Nawet gdy jest ubrany bardziej swobodnie niż każdy inny mężczyzna tutaj, wciąż robi znacznie głośniejsze wrażenie. Nie, on robi coś więcej; wzbudza strach. Nawet sposób, w jaki chodzi, jest zastraszający, z wyrachowanymi krokami. A jednak wciąż udaje mu się poruszać z wdziękiem, z ramionami do tyłu i głową uniesioną wysoko. Ten mężczyzna nie zdobywa szacunku; on go wymaga.

Każde włókno mojego ciała chce, żebym uciekała od momentu, gdy tylko na niego spojrzę. Jednak gdy wkracza do pokoju, moje stopy są zakorzenione w podłodze.

Moje serce zaczyna bić szybciej, i to nie z powodu tego, jak przystojny jest mężczyzna o ciemnej skórze przede mną, nie z powodu jego wyrzeźbionej szczęki, pełnych warg czy tych zimnych złoto-zielonych oczu, ale dlatego, że go rozpoznaję.

„Ogłaszając-” jąka się anonsujący, tylko po to, by zostać przerwanym.

„Zedkiel Vilkas,” mówi Trzeci Książę swoim głębokim, złowrogim głosem. Jego ton niemalże wyzywa kogokolwiek, aby go zakwestionować. Nawet jego rodzeństwo nie odważa się patrzeć zbyt długo. A ci, którzy są na tyle głupi, by to zrobić, szybko odwracają wzrok, gdy ich oczy spotykają się z jego. Gdy się zbliża, schodząc, wszyscy szybko opuszczają wzrok.

Przebłyski fragmentarycznych wspomnień, których nie jestem pewna, czy są moje, przemykają przed moimi oczami. Zimne, złośliwe, złoto-zielone oczy patrzą na mnie. Zapach krwi i zimny strach przemywają mnie.

Strach mnie ogarnia, i czuję się lodowato zimna, gdy patrzę na mężczyznę schodzącego po schodach, emanującego dominacją i mocą. Jego oczy omiatają pokój, i wiem, że powinnam spuścić wzrok, ale jestem sparaliżowana ze strachu. Moje ręce drżą, a oddech zamiera, gdy jego oczy spotykają się z moimi. Jestem jak jeleń złapany w światła reflektorów.

Chłodna obojętność pojawia się na jego twarzy, a on unosi brew, jednak nie mogę oderwać wzroku. Jego usta drgają, gdy odwraca wzrok, krocząc przez salę balową. Jego aura jest groźna, a w pokoju panuje taka cisza, że słychać upadającą szpilkę.

On jest człowiekiem, który gra główną rolę i nawiedza moje koszmary.

„Ewangelino!” babcia Filomena syczy, gdy nadeptuje mi na stopę, wyrywając mnie z myśli.

Mrugam i patrzę na nią przez sekundę, zanim spojrzę po pokoju ze strachem na szerokie plecy Zedkiela Vilkasa.

Nikt z nim nie rozmawia. Wszyscy pochylają przed nim głowy, gdy przechodzi obok, a on nawet nie zadaje sobie trudu, by okazać szacunek ojcu. Bierze kieliszek alkoholu z tacy, gdy przechodzi obok, opróżniając go jednym haustem.

„Zapomniałaś o manierach, dziecko!” mruczy babcia, jej uścisk na moim ramieniu jest boleśnie mocny, wyciskając łzy z moich oczu, gdy wbija paznokcie.

„B-boli mnie…” jęczę. Jej surowe spojrzenie jest pełne oczywistej irytacji, zanim mnie puszcza. Powstrzymuję się od pocierania ramienia. „Przepraszam. Ja po prostu…” rezygnuję z próby wyjaśnienia przez jąkanie, które wydaje się, że się u mnie rozwinęło.

Nie mogę wyrazić, jak ani co czuję z jego powodu. To byłoby obraza dla rodziny królewskiej, a wszyscy w pobliżu usłyszeli by to, gdybym powiedziała jej tutaj.

„Żadnych wymówek. Próbujesz nas zawstydzić?” mruczy, rzucając spojrzenie dookoła.

„Przepraszam.” Pochylam przed nią głowę, ale mimo przeprosin, w mojej głowie kłębią się myśli.

Mężczyzna z moich koszmarów to z pewnością on. Czy to przyszłość? Jakieś przeczucie?

Nasze ubrania w snach były dziwne. Miałam na sobie ciężką suknię balową, podobną do tych z przeszłości, a on nosił tunikę i skórzane spodnie. Jedyną różnicą było to, że Książę miał krótkie włosy, a mężczyzna z moich koszmarów miał dłuższe włosy.

Zimny dreszcz przechodzi mi po plecach i drżę, gdy patrzę na mężczyznę stojącego przy jednej z odległych ścian. Nikt do niego nie podchodzi, a napięcie wokół niego zdaje się gwałtownie falować po pokoju.

Instynkt podpowiada mi, by ukryć się przed jego spojrzeniem. Może jeśli będę trzymać się na uboczu, nigdy nie będziemy musieli się spotkać!

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Wkrótce zostanie podana kolacja, wystawny ośmiodaniowy posiłek, ale nie mam apetytu. Siedzę przy stole w mniejszej jadalni, gdzie siedzą pracownicy rangowych wilkołaków. Jednak ja siedzę przy wyższym stole na niewielkim podwyższeniu z pięcioma innymi omegami. Muszą być ważne, ponieważ wszystkie są ubrane w niezwykle eleganckie suknie. Jestem zbyt zajęta, aby zastanawiać się, kim one są. Im szybciej ten wieczór się skończy, tym lepiej.

„Więc, do kogo należysz? Jestem Lucia, tak przy okazji,” mówi jedna z nich, lustrując mnie wzrokiem.

Odwracam się do niej, wyrwana z zamyślenia. „Evangeline. Umm, należę?” pytam.

Kilka z nich wymienia spojrzenia, a ta, która mówiła, unosi brew.

„Tak, musisz należeć do któregoś z książąt, skoro jesteś na tym balu lub siedzisz przy naszym stole,” odpowiada Lucia.

Przez chwilę czuję się zdezorientowana. „Przybyłam z Lady Philomena Welhaven.”

„Ah, więc prezent,” stwierdza inna kobieta, wymieniając spojrzenia z Lucią.

„P-prezent?” pytam, a mój żołądek przewraca się z obrzydzeniem, gdy dociera do mnie zrozumienie. Babcia Philomena chce się mnie pozbyć. Czy odda mnie rodzinie królewskiej? Ale ja nie mam wilka; mogą mnie zabić!

Te kobiety są omegami królewskimi i są najwyraźniej wysoko cenione. Wiem, że większość książąt ma więcej niż jedną, ale wydaje się jasne, że tylko niektóre są faworyzowane.

Sięgając po widelec, staram się odsunąć myśli na bok. Jednak ledwo mogę go prawidłowo utrzymać, chłodny metal stukając o talerz.

Może się mylą. Babcia Filomena przywiozła mnie tutaj jako swoją asystentkę. Jednak nie traktowała mnie jak taką, zamiast tego nazywając mnie gościem.

Próbuję się uspokoić, gdy najstraszniejszy, ogłuszający ryk, jaki kiedykolwiek słyszałem, wstrząsa żyrandolami. Podskakuję na dźwięk, uderzając kolanem o stół pod eleganckim obrusem.

Nagle zapada cisza, a fala strachu rozlewa się po pokoju. Strach tak silny, że czuję, jakby ta istota mnie pożerała i żywiła się strachem, który z nas wszystkich wycieka, energia tylko się potęguje.

„Sinclair!”

Serce mi wali, gdy słyszę krzyk babci. Wstaję, przewracając krzesło. Dźwięk odbija się echem w pokoju. Jestem gotowa biec, gdy Lucia chwyta mnie za ramię.

„Nie idź. On cię zabije,” szepcze przerażona.

„Zrani Sinclaira,” odpowiadam. Nie obchodzi mnie, kogo miała na myśli. Moja jedyna myśl to upewnić się, że Sinclair jest w porządku.

Wybiegam z sali i przez łuk do jaśniej oświetlonej jadalni. Ku mojemu przerażeniu widzę, jak nie kto inny jak książę Zedkiel przygważdża Sinclaira do ściany, jego wydłużone pazury wbijają się w jego skórę.

Sinclair wygląda na wściekłego, patrząc na księcia, co tylko wydaje się bardziej rozwścieczać Zedkiela. Jego uścisk na gardle się zaciska, gdy twarz Sinclaira zaczyna przybierać purpurowy kolor. Zedkielowa ciemna, groźna aura wiruje wokół niego i jest tak silna, że nawet z tej odległości walczę, by pozostać na nogach.

Rozglądam się po pokoju. Dlaczego nikt mu nie pomaga? Wszyscy, nawet król, po prostu patrzą, stojąc tam.

Skanując pokój w poszukiwaniu Alphy Aerona, czuję całkowitą rozpacz, gdy widzę go stojącego tam zaledwie kilka miejsc od Króla. Jest zaciśnięty w wargach, a jego oczy są pełne strachu.

„Pomóż mu!” jęczę, zwracając się do najbliższego mężczyzny, który po prostu mnie ignoruje.

„Spróbuj jeszcze raz,” warczy Zedkiel, zaciskając uścisk.

„Zedkiel!” woła Najwyższy Alpha Ambrose, jego twarz jest blada, gdy wpatruje się w plecy syna.

Ale Książę zdaje się nie przejmować. Z miejsca, gdzie stoję, widzę zimny, pogardliwy wyraz na jego twarzy, a kiedy jego ręka zaciska się wokół gardła Sinclaira, widzę, że to go bawi. Chłodny uśmiech pojawia się na jego twarzy.

Panika sprawia, że się poruszam. „P-proszę, puść go!” mówię odważnie, podbiegając.

Jestem przerażona, czuję, że albo zwymiotuję, albo stracę przytomność. Słyszę kilka westchnień, ale bardziej martwię się o Sinclaira.

Jego piękne oczy zwracają się ku mnie w szoku, ale spojrzenie Księcia mnie przeraża. Cofam się, prawie potykając się o własne nogi, a wszelka odwaga, jaka mi pozostała, opuszcza mnie.

„P-proszę,” jąkam się, ściskając dłonie przed sobą.

„Aniele…” mamrocze Sinclair. Jest coś w jego oczach, czego nie potrafię rozszyfrować, ale zwracam uwagę na Księcia, chociaż nie mogę spojrzeć mu w oczy.

On parska, bezlitośnie rzucając Sinclaira na ziemię. Moje ręce natychmiast sięgają po Sinclaira, chcąc mu pomóc, tylko po to, by warkot Zedkiela sprawił, że skaczę i cofam się.

Zedkiel obnaża zęby w moją stronę, a ja drżę, gdy skupia swoją uwagę na mnie. Moje serce tonie, gdy kroczy w moją stronę.

Może mnie zabije. Może koszmar przedstawia po prostu moją śmierć z jego ręki, a nie miejsce, w którym to się stanie. Ale jeśli mam umrzeć, niech przynajmniej będzie to dlatego, że byłam użyteczna dla Sinclaira.

Zamykam oczy, moje serce wali mi w gardle.

W momencie, gdy mocno chwyta moją szczękę, wydaję drżący szloch, a moje oczy otwierają się szeroko ze strachu. Ale tam, gdzie chwilę wcześniej była tylko biała gorąca złość, teraz miesza się z czymś innym.

„Wygląda na to, że masz małą myszkę próbującą cię uratować,” szydzi, jego uścisk jest bolesny.

„Zedkiel…” Alpha Ambrose próbuje ponownie. „Puść kobietę.”

Zedkiel parska i spogląda przez ramię na swojego ojca, który teraz stoi. „Chcesz ją uratować, przyjdź i zabierz ją, Ojcze,” wyzywa drwiąco.

On drwi z Króla Alfy. Czy nie boi się nikogo? A jednak jasno widać, że wszyscy bardziej boją się księcia Zedkiela, ponieważ jego ojciec opada z powrotem na swoje miejsce.

Łzy napływają mi do oczu, widząc, że nawet Alfa Alfy nie jest gotowy zmierzyć się ze swoim synem.

Sinclair podnosi się na nogi, próbując podejść do nas, ale w chwili, gdy jest blisko, szybciej niż mogłem zauważyć, Zedkiel podnosi nogę, kopiąc go z taką siłą, że ląduje na stole za nim, a siła uderzenia przewraca go na kolejny stół. Kilka przestraszonych krzyków wypełnia salę, gdy wszyscy szybko się poruszają i trzymają z dala od stołów.

Książę patrzy na mnie z góry i przez sekundę czuję, jakby mnie lustrował, ale potem mnie odpycha. Jestem pewien, że to sobie wyobraziłem. Szorstkie pchnięcie rzuca mnie na podłogę. Odwraca się i ku mojemu przerażeniu kieruje się w stronę Sinclaira, któremu książę Chasyn pomaga wstać.

„Zedkiel, przestań,” ostrzega młodszego brata Chasyn. Zedkiel odpycha brata, ścigając Sinclaira jak swoją ofiarę.

„Odsuń się, chyba że chcesz dzielić z nim grób, bracie,” ostrzega go groźnie. „Bo wiesz, że nie zawaham się cię zabić.”

„Książę Zedkiel.” Odwracam się, gdy Babcia Philomena występuje naprzód.

Nie Babciu! On może ją też skrzywdzić!

Szybko wstaję, chcąc ją odciągnąć. Sinclair potrzebuje kogoś silnego, kto go uratuje, a nie jej!

„B-babciu-” podnosi rękę, a jej oczy błyskają, gdy patrzy na mnie ostrzegawczo.

„Dość,” warczy na mnie, dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałem z jej ust skierowany w moją stronę.

Czuję się zraniony, ale nic nie mówię. Jest rozczarowana mną; znowu coś zepsułem.

„Książę Zedkielu, jeśli mogę?” Babcia Filomena mówi wyraźnie, bez cienia strachu czy choćby zająknięcia.

Zedkiel zatrzymuje się w pół kroku.

„Mój wnuk głupio cię obraził i przepraszam cię w jego imieniu” — mówi wyraźnie.

Odwraca się do niej i unosi jedną brew.

„A jak jedno przeproszenie naprawi jego obrazę?”

Obraza? Co zrobił Sinclair?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

„To nie przeprosiny… to rekompensata”, kontynuuje babcia, gdy modlę się, by ktoś przyszedł do niej. Nie chcę, żeby Zedkiel ją skrzywdził. „Cenna własność rodziny Welhaven. Omega, którą wychowałam jak własną.”

Moje serce zamiera, gdy gwałtownie odwracam się w jej stronę.

Nie! Nie, to się nie dzieje! Ma na myśli mnie!

„B-babciu, proszę, nie!” błagam ją w panice, chwytając jej ramię drżącymi rękami. Czuję jego wzrok na sobie, jak bestia przed pożarciem.

„Zachowuj się”, ostrzega babcia Philomena, wyrywając się.

Przerażenie ogarnia mnie, gdy patrzę na Sinclaira z łzami w oczach.

Pomóż mi.

„Babciu, nie sądzę, że-” Sinclair patrzy na mnie w panice. Moje serce bije szybciej, oddech staje się krótszy, gdy strach mnie paraliżuje.

„Czy przyjmujesz tę rekompensatę?” Babcia przerywa mu, patrząc na Zedkiela i wskazując na mnie.

„Matko,” mówi Alpha Aeron za naszymi plecami.

Podbiegam do niego, ciągnąc za rękaw.

"Proszę, nie oddawaj mnie mu. Przeniosę się do kwater służby albo odejdę! Obiecuję, że nie sprawię żadnych kłopotów! Proszę, Alfo!" błagam, a moje oczy pieką od niewylanych łez. Alfa Aeron chwyta mnie, jego ramię oplata moje ramiona, a palce obejmują tył mojej szyi, i opieram się na bezpieczeństwie, które mi oferuje. Ściska moje ramiona tak, jakby był swoim dzieckiem.

"Synu!" Głos babci Filomeny przecina powietrze jak miecz. "Nie pogarszaj sprawy."

Wydaje się, że wymieniają słowa przez łącze, zanim czuję, jak Alfa Aeron sztywnieje. Powoli pociera moje plecy, i gdy już myślałem, że wszystko będzie dobrze, powoli odsuwa się ode mnie.

Nie!

Dławie się, tracąc jego ciepło. Spogląda na mnie z współczuciem w oczach. Delikatnie obejmuje moją policzek, ale wiem, że nie zamierza się sprzeciwiać, gdy odwraca ode mnie wzrok.

"Proszę," szepczę, mój głos brzmi tak mały i złamany. Jego spojrzenie znowu pada na moje, jego oczy łagodnieją, a gdy już miał coś powiedzieć, Zedkiel go wyprzedza.

"Dobrze, zaakceptuję omegę jako rekompensatę. Następnym razem nie będę tak łaskawy. Przekrocz mnie ponownie, a zginiesz." Jego groźba nie jest pusta, i wiem, że ją spełni.

Sinclair wygląda na wściekłego, gdy wpatruje się w ziemię, jego klatka piersiowa unosi się, ale nie może nic zrobić.

"A-Alfa..." błagam znowu, patrząc na człowieka, który mnie przyjął i pomógł wychować, gdy chwytam jego rękaw.

Proszę. Uratuj mnie jeszcze raz. Proszę? Tylko ten jeden raz, a nigdy więcej nie poproszę o nic. Zrobię wszystko, co mi każą.

Ale kiedy delikatnie odsunął moje ręce, które teraz kurczowo trzymały jego garnitur, resztki mojego świata runęły wokół mnie.

„Przykro mi. Nie mogę nic zrobić”, mówi, odwracając się i wychodząc z sali.

Stoję tam pod oślepiającym światłem sali jak jeleń w świetle reflektorów.

„On mnie zabije”, szepczę, patrząc na gości, ale nikt się nie odzywa.

Każdy patrzy na mnie zimno, jakbym na to zasługiwała. Nikt nie oferuje żadnej formy obrony ani ochrony. Widzę Celii uśmiechającej się z miejsca, gdzie stoi blisko swojej siostry. Babcia Philomena z zimnym wyrazem twarzy, kręcąc głową z rozczarowaniem we mnie.

Nikogo to nie obchodzi.

I dlaczego miałoby? Jestem tylko omegą.

„Ewangelina…” Sinclair chce podejść, gdy Zedkiel blokuje mu drogę.

„Ona teraz należy do mnie i nie daję ci pozwolenia, żeby z nią rozmawiać”, warczy, odwraca się i rusza w moją stronę. Tym razem przygląda mi się dużo wolniej. Jak produkt do używania i wyrzucenia.

Drżę pod jego spojrzeniem. Nie, nie mogę się poddać. Muszę spróbować się uratować, jeśli nikt inny tego nie zrobi.

„C-czy mogę p-pójść do-do-”

„Mów porządnie!” warczy, sprawiając, że jęczę ze strachu.

„C-czy mogę pójść po swoje rzeczy dziś wieczorem? P-powrócę rano,” szepczę.

Muszę uciec.

Unosi brew, chwytając mnie za tył włosów, pochyla się, biorąc głęboki wdech przy mojej szyi. Kosztuje mnie to wszystko, by nie odsunąć się od jego dotyku.

„Nie jestem głupcem, Mała Myszko. Teraz jesteś moja.”

-----

„Do rana będzie martwa,” mówi strażnik, gdy na rozkaz księcia zostaję wepchnięta do jego pokoju.

„Szkoda, jest taka młoda, też, pomyśleć, że Welhavenowie ją wychowali i po prostu porzucili…”

Upadam na kolana na zimną podłogę w komnacie Księcia. Zakrywam twarz dłońmi, szlochając w nie.

Co zrobiłam, żeby na to zasłużyć? Naprawdę starałam się być jak najlepsza, ale to nie wystarczyło...

Ocierając łzy, rozglądam się dookoła. To nie może być koniec. Muszę zrobić coś dla siebie.

Zmusiwszy się do wstania i po zbadaniu pokoju, zauważam, że nie ma okna. Spieszę do jednych z trzech drzwi po drugiej stronie pokoju. Pierwsze są zamknięte, więc rzucam się do drugich, nie poddając się.

Na szczęście otwierają się, a ja wchodzę do środka, zdając sobie sprawę, że jestem w sypialni Księcia. Ku mojej uldze widzę, że ten pokój ma okno. Jest to jedyna rzecz, która nie pasuje do nowoczesnego wnętrza pokoju z jego ostrym, spiczastym kształtem kopuły i skomplikowanym metalowym wzorem wokół krawędzi ciemnej ramy.

Proszę, otwórz się.

Nie wiem dlaczego, ale jestem pewna, że nie wróci tak szybko. Jeśli uda mi się uciec, natychmiast opuszczę Dark Falls. Pójdę daleko, daleko stąd. Będę żyć wśród ludzi. Znajdę sobie pracę lub coś innego. Cokolwiek będzie lepsze niż zostanie tutaj, by zginąć.

Ocieram łzy drżącymi palcami, pociągając za klamkę okna. Otwiera się dość łatwo, a ulga zalewa mnie, ale czuję się chora w momencie, gdy patrzę w dół. Jest wysoko, bardzo wysoko.

„To albo zostań tutaj i zgiń,” mówię do siebie, odsuwając się od okna. Zdejmuję obcasy, wsuwając je pod łóżko, zanim podwijam sukienkę do kolan i wracam do okna.

Tak, zrobię to, i odejdę jak najdalej stąd.

Staram się nie poddawać emocjom i bólowi, które odczuwam. Nie tylko to, ale działam na adrenalinie; jedyna rzecz, która przemyka przez mój umysł, to przetrwanie, gdy zaczynam schodzić po murze zamku.

-----

Dotarłam do dworu Welhaven, który był ciemny i cichy, i zastanawiałam się, czy rodzina Alfa wróciła. Mam nadzieję, że nie. Wchodzę, śpieszę się do mojego pokoju, z ulgą, że nie natknęłam się na nikogo, i szybko przebieram się w bluzę z kapturem i legginsy.

Znajdując trampki, zakładam je, szybko chwytając kilka ubrań i mały zapas pieniędzy, które zaoszczędziłam. To niewiele, ale wystarczy na pokój i jedzenie na kilka nocy. Przez chwilę patrzę po miejscu, które przez ostatnie dziesięć lat było domem, po raz ostatni.

Dom...

Miejsce, które już mnie nie chce.

Wciągając drżący oddech, wycieram łzy z oczu. Moje emocje szaleją wewnątrz mnie, ledwo utrzymywane na wodzy, grożąc, że przełamią tamę.

Odwracając się, opuszczam pokój, skradając się do kwater dla personelu. W zasięgu wzroku jest drewniana skrzynka z kluczami do samochodów personelu, ale muszę być ostrożna, żeby nikt mnie nie usłyszał.

Wezmę samochód Josie. I tak jest poza miastem, a nikt nie zauważy przez co najmniej kilka dni. Przepraszam za kradzież, Josie.

Chwytając klucze, powoli wymykam się na ulewny deszcz. Jestem gotowa, by opuścić to miejsce i uratować siebie, zanim książę mnie też zabije.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Dark Obsession

His Dark Obsession

161 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

161

Treść

Aa