Posiadłość ucichła, poza miękkim pluskiem wody basenowej o kafelki. Chloe i ja siedzimy na brzegu, nasze bose stopy tworzą leniwe fale w podświetlonej wodzie.
Jesteśmy przy trzeciej butelce szampana. Albo czwartej, już się pogubiłam.
"Wiesz, co mnie najbardziej wkurwia?" Chloe wymachuje butelką dla podkreślenia, prawie ją upuszczając. "Ten pieprzony sms o 'nagłym wypadku w pracy'. Za jaką idiotkę on cię ma? Myśli, że się wczoraj urodziłaś?"
"Najwyraźniej za całkiem wielką." Nawet dla mnie mój głos brzmi pustko. "Może to karma. Może na to zasłużyłam, bo—"
"Przestań." Chloe chwyta moją twarz lepkimi od szampana palcami, zmuszając mnie, bym spojrzała w jej zaciśnięte spojrzenie. "To, że Tyler jest zdradzającym, marnym śmieciem, to nie twoja wina. Kochałaś go. To nie jest wada charakteru."
Zanim zdążę odpowiedzieć, drzwi tarasowe się otwierają.
"Jak się mają moje dziewczyny?" Głos Tobiasa niesie się po patio.
"Katastroficznie," ogłasza Chloe, nie odwracając się nawet. "Upijamy się na umór, bo mój brat—twój syn, tak w ogóle—jest ludzkim śmieciem. Dołączysz do naszego żałosnego przyjęcia?"
Słyszę, jak jego kroki wahają się na kamieniu. Każdy odpowiedzialny dorosły wciągnąłby nas do środka, skonfiskował alkohol, kazał jeść chleb i pić wodę. Ale on siada po mojej drugiej stronie.
Tak blisko, że jego ciepło promieniuje przez przestrzeń między nami niczym obietnica.
"Daj to." Bierze butelkę, którą Chloe mu podaje i upija długi łyk, przez co jego gardło pracuje w sposób, który nie powinien być legalny. "Chryste, jakie to słodkie."
"To szampan na świętowanie," broni się. "A raczej miał być. Teraz to szampan 'pieprz się, Tyler, zardzewiałą łyżką'."
"Język," mówi automatycznie.
Ale nie ma w tym prawdziwego upomnienia. Tylko zmęczone rozbawienie.
"Tato, twój syn dosłownie zdradził moją najlepszą przyjaciółkę w dniu jej dwudziestych pierwszych urodzin. Myślę, że 'pieprzyć' to nie tylko odpowiednie słowo, ale nawet niewystarczające."
"Słuszna uwaga." Oddaje butelkę, a przy wymianie nasze palce się muskają. "Zachowanie Tylera dziś wieczorem było niewybaczalne, Ava. Zasłużyłaś na znacznie więcej."
"Wszyscy tak mówią." Patrzę, jak moje stopy tworzą wzory w podświetlonej wodzie. "Może powinnam to sobie wytatuować."
"To nie..." Wzdycha. "Odkrycie, kim ktoś naprawdę jest, potrafi boleć, ale jest cenne. Lepiej teraz niż za kilka lat."
"Bardzo filozoficznie, tato." Chloe nagle wstaje, chwiejąc się jak drzewo na wietrze. "Bardzo... O boże."
Jej twarz robi się bladozielona, zakrywa usta dłonią i rzuca się do domu.
"Chloe!" Tobias zaczyna wstawać.
"Nie." Łapię go za nadgarstek bez namysłu. Jego skóra jest ciepła pod moimi palcami. "Nienawidzi, gdy ktoś widzi ją, gdy jest chora. Musi po prostu to z siebie wyrzucić."
Waha się, patrząc jak jego córka znika w domu niczym rakieta napędzana szampanem, po czym niechętnie siada z powrotem. Tym razem bliżej, nasze uda niemal się stykają.
"Jak się naprawdę czujesz, tak naprawdę?" Jego głos jest łagodny, ostrożny.
"Nie wiem." Szampan sprawia, że szczerość płynie jak woda. "Trzy lata go broniłam przed wszystkimi. Przed mamą, Chloe, znajomymi. Trzy lata 'on po prostu skupia się na pracy', 'jest pod presją', 'związki wymagają kompromisów'."
"Kochałaś go. Miłość sprawia, że wybaczamy rzeczy, których nie powinniśmy."
"Nie kochałam." Słowa płyną ze mnie niepowstrzymanie. "Wciąż czekałam, aż to poczuję. Prawdziwą miłość, aż mnie uderzy. To uczucie, o którym wszyscy mówią, że aż ziemia się trzęsie, że nie możesz oddychać bez tej osoby. Ale to nigdy nie przyszło."
"To czemu zostałaś?"
"Bo..." Biorę drżący oddech. "Bo bycie z Tylerem pozwalało mi tu przyjeżdżać. Być częścią waszej rodziny. Być blisko..."
Głos więźnie mi na prawdzie, którą tłumiłam przez lata.
"Blisko czego?" Jego głos staje się ostrożnie neutralny, jakby bał się odpowiedzi.
Wtedy patrzę w jego piękne piwne oczy i przytrzymuję spojrzenie, które już czegoś szuka w moich.
"Wiesz czego," szepczę.
"Ava." Jego ton jest wyważony, kontrolowany. "Jesteś pijana i zraniona. Cokolwiek teraz czujesz..."
Coś w tej jego ostrożnej tonacji, w tej doskonałej powściągliwości i irytującej samokontroli sprawia, że mój pijany i zraniony umysł pęka. Cały ból i lata tłumionego pragnienia krystalizują się w irracjonalną, lekkomyślną złość.
"Nie rób tego," syczę. "Nie zarządzaj mną. Nie traktuj mnie jak dziecka, które nie zna własnego umysłu. Mam dość facetów mówiących mi, co czuję, czego powinnam chcieć, co jest właściwe—"
"To nie to, co robię."
"Czyż nie?" Szampan chyba czyni mnie okrutną. "Idealny Tobias Murphy, taki opanowany i spokojny, zawsze mówi właściwe rzeczy... Czy ty kiedykolwiek naprawdę coś czujesz , czy to wszystko tylko gra? Idealny ojciec, idealny polityk, idealny mężczyzna, który nigdy nie traci panowania nad sobą..."
Słowa zawisły między nami, brzydkie i niesprawiedliwe.
Tobias nie drgnął, nie dał się sprowokować. Po prostu patrzył na mnie swoimi spokojnymi, piwnymi oczami, a jego opanowana cierpliwość sprawiała, że czułam się jeszcze gorzej niż gdyby się zezłościł.
"Czuję całkiem sporo... rzeczy," powiedział cicho. "Po prostu nie sądzę, żeby wyrzucanie moich uczuć młodej kobiecie, która już dziś ma dość na głowie, było odpowiednie."
Łagodność w jego głosie, całkowity brak obrony czy złości wobec mojej pijanej, dziecinnej histerii natychmiast mnie rozbroiły. Wstyd zalał mnie zamiast pijanej złości.
"Boże..." Zakryłam twarz dłońmi. "Przepraszam. Tak bardzo przepraszam... To było okropne. Byłeś dla mnie tylko dobry, a ja..." Głos mi się załamał. "Wyładowuję złość na Tylerze na tobie, a to nie fair. Jesteś niewinny w tym wszystkim."
"W porządku." Jego dłoń spoczęła na moim ramieniu. "Po prostu cierpisz."
"To nie jest w porządku." Opuszczam ręce i znowu patrzę mu w oczy.
Blask księżyca podkreśla srebro w jego skroniach, zmartwioną zmarszczkę między brwiami, a moje serce ściska się od tego, jak bardzo go pragnę. Jak zawsze go pragnęłam.
"Miałam dziś z nim spać," wyznaję. "W końcu miałam to zrobić. Oddać mu swoje dziewictwo. Myślałam, że może jeśli pójdę na całość, jeśli się w pełni zaangażuję, to wszystko się naprawi. Że te złe uczucia znikną."
"Jakie złe uczucia?" Jego głos ledwie przebija się przez szum filtra basenowego.
Śmieję się, ale brzmi to bardziej jak płacz. "Naprawdę chcesz wiedzieć?"
Słowa wypływają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać, szampańska odwaga pali ostatnie bariery.
"Zaczęłam spotykać się z twoim synem, bo to oznaczało, że mogę tu przychodzić i widywać ciebie. Za każdym razem, gdy mnie dotykał, za każdym razem, gdy mnie całował, marzyłam..." Muszę się zatrzymać, wdech, wydech. "Marzyłam, żeby to byłeś ty. Jakie to żałosne?"
Cisza ciągnie się tak długo, że sądzę, iż po prostu wstanie i odejdzie. Kiedy w końcu na niego patrzę, jego wyraz twarzy jest nieczytelny w świetle księżyca.
"Powiedz coś," szepczę. "Proszę. Powiedz, że jestem pijana i mam urojenia, i już nigdy o tym nie wspomnę. Możemy udawać, że to się nie wydarzyło."
"Jesteś pijana," przyznaje cicho, powoli. "Ale nie sądzę, żebyś miała urojenia."
Moje serce zamiera. "Co?"
"Ava..." Wypuszcza powietrze, coś pęka w jego starannie utrzymywanym opanowaniu. "To nie jest... Nie wiesz, do czego chcesz mnie zmusić, żebym przyznał. Nie teraz. Nie w ten sposób."
Nadzieja rozbłyska mi w piersi, przerażająca i elektryzująca. "To nie przyznawaj się do niczego. Po prostu..." Przesuwam się bliżej na krawędź basenu, tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się rozszerzają. "Mam urodziny. Mam dwadzieścia jeden lat. Mam prawo do życzenia, prawda?"
"Ava." Moje imię brzmi złamane na jego ustach.
"Jeden pocałunek. Tylko tyle." Mój głos lekko drży. "Potem odejdę i już nigdy nie będziemy musieli o tym mówić."
Szczęka Tobiasa napina się, widzę na jego twarzy wewnętrzną walkę — sumienie kontra pragnienie. Przyzwoitość kontra to, co narastało przez lata.
"Jeden pocałunek," powtarza szorstko. "A potem co? Udajemy, że to się nie wydarzyło?"
"Tak."
"Myślisz, że to możliwe?"
"Myślę, że od lat udaję. Jestem w tym dobra." Moja dłoń odnajduje jego szczękę, zarost szorstki pod moją dłonią, a on pochyla się do tego dotyku jakby go łaknęło całe życie. "Wiem, że to źle. Wiem, że jesteś zbyt dobrym człowiekiem, żeby... Ale i tak proszę. Tylko ten jeden raz."
"To wszystko zmieni," szepcze, ale jego dłoń przykrywa moją.
"Wszystko już się zmieniło." Pochylam się bliżej, tak blisko, że czuję jego oddech na swoich ustach. "Nie jestem już dziewczyną twojego syna. Nie jestem dzieckiem. Jestem po prostu... sobą. Pragnącą ciebie."
"Tylko jeden," mówi, jakby próbował przekonać sam siebie.
Pierwszy dotyk jego ust jest ostrożny, pełen czci, jakbym była ze szkła. Ale wydaję z siebie desperacki dźwięk i przyciągam go bliżej, a ostrożność znika jak poranna mgła.
Pocałunek staje się czymś zupełnie innym — latami tłumione pragnienie skondensowane w tej jednej chwili szaleństwa. Jego język sunie po linii moich warg, otwieram się dla niego, smakując szampana i coś ciemniejszego, bardziej odurzającego niż alkohol.
Jego dłoń wplątuje się w moje mokre włosy, przechylając moją głowę, by pogłębić pocałunek, a ja tonę w jego smaku i dotyku. Całuje tak, jak robi wszystko inne — z pełnym skupieniem, niszczycielską wprawą, która sprawia, że mam dreszcze aż po palce u stóp.
Gdy w końcu się odsuwa, oboje ciężko oddychamy, wpatrując się w siebie, jakbyśmy właśnie popełnili przestępstwo.
"Powinniśmy przestać," mówi szorstko.
"Tak," przytakuję.
Żadne z nas się nie rusza, poza tym, że znowu na siebie napadamy, a tym razem nie ma w tym już nic łagodnego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Do środka," Tobias szepcze wprost na moje usta, odchylając się tylko na tyle, by powiedzieć te słowa. "Nie tutaj."
Bierze mnie za rękę i podążam za nim przez ciemny dom, oboje przemieszczamy się cicho obok zamkniętych drzwi.
Moje serce wali tak mocno, że mam pewność, iż kogoś obudzę. Docieramy do jego sypialni, a on zamyka za nami drzwi, przekręcając zamek z miękkim kliknięciem, które brzmi jak podjęta decyzja.
Delikatne światło lampy rzuca złote cienie po pokoju. Odwraca się do mnie i przez chwilę po prostu stoimy naprzeciw siebie, ciężko oddychając, kiedy ciężar tego, co zamierzamy zrobić, osiada na nas.
Podchodzi do mnie powoli, z rozmysłem, po czym obejmuje moją twarz obiema dłońmi. "Popatrz na mnie. Powiedz, że jesteś pewna."
"Jeśli mnie teraz nie dotkniesz, naprawdę mogę umrzeć."
"Taka dramatyczna istotka," mruczy, ale jego opanowanie już się wyczerpuje. Kciukiem muska moją dolną wargę, a ja chwytam go między zęby, obserwując, jak jego źrenice się rozszerzają. "Nie masz pojęcia, co mi robisz, prawda?"
"Pokaż mi."
Coś pęka w jego spojrzeniu. Opanowany, szanowany Tobias Murphy, jakiego znałam przez lata, znika, zastąpiony przez kogoś surowego, głodnego.
Jego dłonie przesuwają się do zamka mojego wciąż wilgotnego sukienki, rozpinając go z agonizującą powolnością. Jego kostki muskają każdy kręg, a ja drżę.
"Pięć lat patrzyłem, jak wyrastasz na tę niesamowitą kobietę," mówi ochryple. "Wmawiałem sobie, że jesteś za młoda, zbyt niewinna, zbyt związana z moją rodziną."
Sukienka spływa na podłogę, zostawiając mnie tylko w bieliźnie. Jego wzrok sunie po moim ciele, a dłonie wyraźnie mu drżą. "Kurwa, Ava."
Przekleństwo na jego ustach sprawia, że całe moje ciało zalewa gorąco. To Tobias bez zahamowań, bez swojej perfekcyjnej kontroli.
"Wiesz, ile zimnych pryszniców wziąłem?"
Jego dłonie suną w górę moich żeber, kciukami muskając spód moich piersi. "Ile spotkań przesiedziałem, starając się nie myśleć o tobie w tych krótkich spódniczkach? Tę czarną, którą miałaś w zeszłym tygodniu— Chryste, musiałem dwa razy wyjść."
"Założyłam ją dla ciebie," wyznaję, łapiąc oddech, gdy jego usta odnajdują moją szyję. "Zawsze się dla ciebie stroję."
Jęczy przy mojej skórze. "Zabijesz mnie."
Nagle jest wszędzie naraz— usta na mojej szyi, dłonie sprawnie rozpina mój stanik. Gdy wreszcie jego dłonie obejmują moje piersi, skóra o skórę, oboje jęczymy.
Cofa mnie w stronę łóżka, kładąc mnie delikatnie, jak coś cennego, zanim odsuwa się, by na mnie popatrzeć.
"Tak cholernie piękna," wydycha, zdejmując koszulkę przez głowę.
Wyobrażałam sobie tę chwilę niezliczoną ilość razy, ale rzeczywistość mnie przytłacza. Jego tors jest szeroki, wyrzeźbiony, z ciemnymi włosami. Wzdłuż żeber ma bliznę, o którą chcę zapytać, którą chcę dotknąć językiem.
Dołącza do mnie na łóżku, jego ciężar przyciska mnie do materaca, gdy znów mnie całuje, tym razem głębiej. Jego dłoń zsuwa się w dół mojego brzucha, palce wsuwają się pod brzeg majtek. Gdy dotyka mnie we właściwy sposób po raz pierwszy, wyginam się na łóżku.
Obsługuje moje ciało z zaskakującą wprawą, jakby dokładnie studiował, jak mnie rozłożyć. Jego usta podążają za ścieżką dłoni— szyja, piersi, brzuch— aż zsuwa moją bieliznę i osiada między moimi udami.
Pierwszy dotyk jego języka sprawia, że krzyczę, zaciskając dłonie w jego włosach.
"Cicho, maleńka," mówi, ale nie przestaje. "Nie chcę nikogo obudzić."
Zaciskam mocno zęby w wargę, próbując stłumić dźwięki, gdy on rozkłada mnie z metodyczną precyzją. Napięcie narasta błyskawicznie, a gdy się rozpadam, musi zakryć mi usta dłonią, by stłumić mój krzyk.
Patrzy na moją twarz z ciemną satysfakcją, gdy opadam, drżąc.
"To jeden," mówi, wspinając się w górę mojego ciała. "Sprawię, że rozpadniesz się tyle razy, że zapomnisz, dlaczego to jest złe."
"Proszę," wydycham, przyciągając go do pocałunku, czując na jego języku swój smak.
Wstaje, by zdjąć spodnie i widzę go całego po raz pierwszy. Jest doskonały— czysta siła i męska uroda. Gdy znów osiada między moimi udami, jego ciężar sprawia, że oboje na moment zamieramy.
"Ava." Jego głos jest napięty. "To może boleć, kochanie. Powiedz, jeśli mam przestać."
"Nawet nie waż się."
Wchodzi we mnie powoli, bardzo powoli, obserwując moją twarz w poszukiwaniu oznak bólu. Jest ostre rozciągnięcie, palenie, które sprawia, że się spinam, i natychmiast się zatrzymuje.
"Oddychaj," instruuje, obsypując moją twarz pocałunkami. "Po prostu oddychaj. Mamy całą noc."
Rozprasza mnie głębokimi pocałunkami, szeptaną pochwałą, delikatnymi dotknięciami, aż moje ciało rozluźnia się na tyle, by mógł wejść głębiej. Gdy wreszcie jest cały we mnie, oboje zastyga, przytłoczeni tą bliskością.
"W porządku?" pyta zachrypniętym głosem.
"Idealnie," szepczę. "Możesz się ruszać."
Zaczyna od powolnych, uważnych ruchów, pozwalając mi się przyzwyczaić. Ale gdy dyskomfort ustępuje rozkoszy, chcę więcej. Oplatam nogami jego biodra, przyciągając go głębiej, a on jęczy.
"Ava, kurwa…"
"Więcej," żądam. "Potrzebuję więcej."
Jego kontrola całkowicie pęka. Rytm przechodzi od ostrożnego do rozpaczliwego, pięć lat tłumionego pożądania wybucha. Zahacza jedną z moich nóg o swoje ramię, zmieniając kąt, i widzę gwiazdy.
"Patrz na mnie," rozkazuje, gdy moje powieki opadają. "Chcę cię widzieć, gdy znów dojdziesz."
Jego dłoń odnajduje to czułe miejsce między nami, krąży zgodnie z jego pchnięciami, a podwójne doznanie mnie przytłacza. Napięcie narasta jeszcze mocniej, aż rozpadam się znowu, mocniej tym razem, cała drżąc.
On podąża za mną natychmiast, moje imię na jego ustach w chwili spełnienia.
Opadamy razem, ciężko oddychając, pot chłodzi się na naszej skórze. Przyciąga mnie do swojej piersi, obsypując pocałunkami moje włosy.
"Śpij," mamrocze. "Wszystkim zajmiemy się jutro."
Zasypiam w jego ramionach, czując się po raz pierwszy w życiu kompletna.
***
Świt dopiero się zaczyna, gdy się budzę, zdezorientowana. Ramię Tobiasa ciężko spoczywa na mojej talii, jego oddech ogrzewa moją szyję. Przez chwilę pozwalam sobie udawać, że to normalne, że mogę budzić się tak każdego ranka.
Delikatnie przekręcam się, by spojrzeć na niego. We śnie z jego twarzy znika cała ostrożna kontrola. Wygląda młodziej, spokojniej. Poranne światło podkreśla srebro na jego skroniach, i nie mogę się powstrzymać, by nie odgarnąć kosmyka ciemnych włosów z jego czoła.
Jego powieki drgają, otwierają się, oczy orzechowe i ciepłe, zamglone, gdy skupia się na mnie.
"Dzień dobry," mamrocze ochrypłym od snu głosem. Jego dłoń unosi się, by objąć moją twarz. "Jak się czujesz? Jesteś obolała? Zraniłem cię wczoraj?" Kciukiem gładzi moją kość policzkową. "Starałem się być delikatny, ale…"
"Byłeś idealny," szepczę, czując, że się rumienię. "Jestem trochę obolała, ale to taki dobry rodzaj—"
Gwałtowne pukanie sprawia, że oboje podskakujemy.
"Tato? Jesteś już na nogach?"
Chloe. O Boże, Chloe .
Czysta panika przeszywa mi żyły. Oboje na ułamek sekundy zastygamy, zanim Tobias zrywa się z łóżka, sięgając po piżamowe spodnie z podłogi. Wskazuje mi gorączkowo, bym się schowała, a ja zrywam się z łóżka, wciąż naga, chwytając prześcieradło.
"Już sekundka, kochanie," woła, z napięciem w głosie, gdy naciąga spodnie.
Przylegam do ściany obok drzwi, serce bije mi tak mocno, że jestem pewna, iż Chloe to usłyszy.
Prześcieradło się zsuwa i wciągam gwałtownie powietrze, już prawie szepcząc, że potrzebuję ubrań, gdy Tobias w dwóch szybkich krokach podchodzi do mnie. Zakrywa mi usta dłonią, jego spojrzenie jest intensywne, ostrzegawcze, nim otwiera drzwi.
"Dzień dobry," mówi, uchylając drzwi na tyle, by zasłonić widok do środka. Jego dłoń wciąż mocno przyciska moje usta. "Wszystko w porządku?"
"Tak, tylko... Widziałeś Avę? Nie ma jej w moim pokoju, a jej samochód ciągle tu stoi."
To koniec, myślę spanikowana. Tak właśnie dowiaduje się, że przespałam się z jej ojcem. Naga w jego sypialni, z jego dłonią na moich ustach, wyglądając na zupełnie rozbitą.
Jesteśmy totalnie skończeni.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wstrzymuję oddech, przerażona, że Chloe go minie i odkryje mnie nagą w sypialni jej ojca. Gdyby nie dłoń Tobiasa, która wciąż mocno zaciskała się na moich ustach, z pewnością jęknęłabym z rozpaczy.
"Odwiozłem ją do domu późno w nocy," Tobias kłamie gładko. "Już wtedy spałaś."
"Aha." Chloe brzmi na wyraźnie uspokojoną. "To ma sens. Dzięki, że się nią zająłeś, tato."
"Będzie dobrze." Jego głos łagodnieje. "Możesz do niej napisać później, sprawdzić jak się czuje."
"Tak zrobię. Przepraszam, że przeszkadzam."
"Nigdy nie przeszkadzasz, kochanie."
Drzwi zamykają się cichym kliknięciem. Oboje zastygamy w bezruchu na kilka długich sekund, nasłuchując oddalających się kroków Chloe na korytarzu. Dopiero gdy słyszymy, jak zamyka drzwi do swojej sypialni, równocześnie wypuszczamy powietrze z płuc.
Tobias odwraca się w moją stronę i w ostrym porannym świetle uderza w nas cała rzeczywistość tego, co zrobiliśmy. Stoję naga w jego sypialni, pokryta jego śladami, właśnie straciłam dziewictwo z ojcem mojej najlepszej przyjaciółki. Ojcem mojego byłego chłopaka.
"O Boże," szepczę, zaczynając się trząść. "O Boże, co my..."
"Hej, oddychaj." Podchodzi do mnie, ujmując moją twarz w dłonie. "W porządku."
"To nie jest w porządku! Chloe prawie..." Odsuwam się, gorączkowo szukając swoich ubrań. Moja sukienka jest pognieciona i wciąż lekko wilgotna od basenu. Bielizna gdzieś zaplątała się w pościeli. "Muszę iść." Dostrzegam okno. "Wyjdę tędy."
"Absolutnie nie. To jest prawie cztery metry wysokości."
"Jest kratka przy ścianie." Już narzucam sukienkę przez głowę, nie zawracając sobie głowy bielizną. "Poradzę sobie."
"Ava, to szaleństwo."
Ale już otwieram okno, adrenalina sprawia, że jestem lekkomyślna. "Nie mogę przejść przez dom. A jeśli ktoś mnie zobaczy?"
"To poczekaj aż..."
"Nie mogę tu zostać!" Słowa wyrywają mi się zbyt ostro, zbyt spanikowane. Widzę, że go to rani, ale nie potrafię się powstrzymać. Przerzucam jedną nogę przez parapet.
"Ava, proszę, zaczekaj—"
Już wychodzę, boso, sukienka zebrana w jednej dłoni, kiedy ostrożnie schodzę po kratce. Wytrzymuje mój ciężar przez pierwsze kilka metrów, a potem słyszę złowrogi trzask. Tracę uchwyt i spadam ostatnie metry wprost w ukochane róże Tobiasa.
"Kurwa!" syczę, gdy kolce rozrywają moją sukienkę i drapią nogi.
"Wszystko w porządku?" Głos Tobiasa dobiega z okna, pełen troski.
Wynoszę się z krzaków, sukienka rozdarta, włosy pełne płatków róż, nogi zakrwawione od drobnych zadrapań.
Pokazuję mu zawstydzony kciuk do góry, po czym pędzę boso przez wypielęgnowany trawnik jak kompletnie szalona, zostawiając mężczyznę, którego kocham, przy oknie, gdzie pewnie kiwa głową i zastanawia się, w co on się właściwie wplątał.
***
Ekran mojego komputera zamazuje się, kiedy już piąty raz wpatruję się w tego samego maila, nie będąc w stanie przetworzyć ani jednego słowa. Jak mam pracować, skoro głowa mi nie funkcjonuje?
"Wyglądasz jak śmierć."
Podskakuję, niemal przewracając kawę. Chloe stoi obok mojego biurka, skrzyżowane ręce, bada mnie swoimi przenikliwymi oczami.
"Dzięki. Naprawdę czuję się kochana."
"Mówię poważnie, Ava. Nie odpowiedziałaś na żaden z moich smsów, masz na sobie ten awaryjny korektor, ten najgrubszy, i właśnie podskoczyłaś, jakbym była seryjnym mordercą."
Siada na moim biurku, ignorując moje próby udawania, że jestem zajęta. "Może dziś wieczorem babskie spotkanie u mnie?"
Żołądek podchodzi mi do gardła. "Chloe, naprawdę nie sądzę..."
"Tyler nocuje u kolegi." Pochyla się, troska zastępuje zwykłą uszczypliwość. "Będziemy tylko my, lody i beznadziejne seriale."
Ta prawdziwa troska w jej głosie sprawia, że poczucie winy skręca mi się w piersi jak nóż. Ale ze mnie przyjaciółka—kilka godzin po tym, jak mnie tuliła, spałam z jej ojcem.
"Pomyślę o tym, dobrze?"
Już wiem, że odrzucę jej propozycję. Po prostu nie mogę pojawić się w domu Murphych, nie mogę usiąść na tej samej kanapie, gdzie wszystko się zaczęło, nie mogę udawać, że nie wiem dokładnie, jak wygląda sufit w sypialni Tobiasa.
Po wyjściu Chloe zostaję mistrzynią unikania.
Chodzę schodami zamiast windą. Wybieram alternatywne trasy do łazienki, które nie prowadzą obok jego gabinetu. Planuję przerwę na lunch, gdy ma telekonferencje. Sprawdzam plan sal konferencyjnych obsesyjnie, by uniknąć przypadkowego spotkania.
Przez większość dnia się udaje. Udaje mi się przetrwać poranek, nie widząc go ani razu, choć czuję jego obecność jak ładunek elektryczny w powietrzu. Za każdym razem, gdy ktoś wymienia jego imię, moje ciało reaguje—przyspieszone tętno, rumieńce.
O trzeciej po południu zaczynam sądzić, że może przetrwam cały dzień. Przeglądam dokumenty w magazynku przerobionym na archiwum, jedynym miejscu, gdzie wiem, że nigdy nie bywa, gdy nagle drzwi zamykają się za mną.
"Nie możesz ciągle przed mną uciekać."
"Nie uciekam." Stoję do niego plecami, ściskając w rękach teczkę. "Pracuję."
"Gówno prawda." Przekleństwo mnie zaskakuje—za dnia Tobias prawie nigdy nie przeklina. Profesjonalny Tobias w ogóle tego nie robi. "Za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju, wychodzisz. Nie patrzysz na mnie nawet na zebraniach. Kazałaś Jordanowi dostarczyć wniosek o grant zamiast przynieść go sama."
"Może po prostu zachowuję się profesjonalnie. Utrzymuję odpowiednie granice."
Śmieje się, ale bez cienia rozbawienia. "Odpowiednie granice? Tak to teraz nazywamy?"
Podchodzi bliżej, więc cofam się, aż opieram się o szafkę z aktami, w końcu zmuszona spojrzeć mu w oczy. Wygląda na wykończonego—krawat luźny, włosy potargane, pod oczami ciemne kręgi pasujące do moich.
"Co mam powiedzieć?" Słowa wybuchają ze mnie. "Że zniszczyłam wszystko dla jednej nocy? Że nie mogę na ciebie patrzeć, bo sama siebie nienawidzę?"
Unosi ręce, obejmując mnie ramionami po obu stronach, nie dotyka mnie, ale jest na tyle blisko, że czuję ciepło jego ciała, zapach wody kolońskiej. Moje zdradzieckie ciało reaguje natychmiast, pamiętając dokładnie, jak te dłonie czuły się na mojej skórze.
"Czy ty wiesz, jaka to była tortura?" Jego głos staje się niższy, szorstki. "Siedzieć na tych zebraniach, udawać, że nie wiem, jak smakujesz? Patrzeć, jak mnie unikasz, jakbym był czymś haniebnym?"
"To było złe. To było złe, Tobias."
"Czy to było złe, gdy błagałaś mnie, żebym nie przestawał? Gdy mówiłaś, że chciałaś tego od lat?"
Gorąco rozlewa się po mojej twarzy. "To nie fair."
Pochyla się jeszcze bliżej, jego oddech muska mój policzek. "Myślisz, że nie wiem, jak to wszystko jest skomplikowane? Myślisz, że nie przemyślałem wszystkich konsekwencji? Ale nie potrafię udawać, że to się nie wydarzyło. Nie potrafię udawać, że nie chcę, by to znów się wydarzyło."
"Tobias..."
"Powiedz, że o tym nie myślisz," rzuca wyzwanie. "Powiedz, że tego nie chcesz, a ja..."
Głosy na korytarzu, zbliżają się. "Panie Murphy? Gabinet gubernatora jest na linii drugiej."
Odsuwa się natychmiast, czuję chłód, jego profesjonalna maska wraca na miejsce w sekundę. Ani jeden włos nie odstaje, żadnego śladu tej intensywności, która przed chwilą paliła się w jego oczach.
"Już idę," woła, zupełnie normalnym głosem.
Patrzy na mnie jeszcze raz, a ciepło w jego spojrzeniu sprawia, że uginają mi się kolana. "Ta rozmowa się nie skończyła."
I już go nie ma, zostawiając mnie opartą o szafkę z aktami, ciężko oddychającą, z ciałem spragnionym czegoś, czego już nigdy nie mogę mieć.
Ból między udami jest jeszcze gorszy, wspomnienie tego, jak idealnie mnie wypełniał, jak słodko było rozpadać się w jego ramionach. Zaciskam nogi, nienawidząc siebie za to, że wciąż go pragnę, nawet teraz, wiedząc, jak bardzo to wszystko jest niemożliwe.
Przesuń w górę, aby kontynuować