passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Daughter's Best Friend - Rozdział #6 - autor itsvlada

His Daughter's Best Friend

/

Rozdział 6

Rozdział 5

"Do środka," Tobias szepcze wprost na moje usta, odchylając się tylko na tyle, by powiedzieć te słowa. "Nie tutaj."

Bierze mnie za rękę i podążam za nim przez ciemny dom, oboje przemieszczamy się cicho obok zamkniętych drzwi.

Moje serce wali tak mocno, że mam pewność, iż kogoś obudzę. Docieramy do jego sypialni, a on zamyka za nami drzwi, przekręcając zamek z miękkim kliknięciem, które brzmi jak podjęta decyzja.

Delikatne światło lampy rzuca złote cienie po pokoju. Odwraca się do mnie i przez chwilę po prostu stoimy naprzeciw siebie, ciężko oddychając, kiedy ciężar tego, co zamierzamy zrobić, osiada na nas.

Podchodzi do mnie powoli, z rozmysłem, po czym obejmuje moją twarz obiema dłońmi. "Popatrz na mnie. Powiedz, że jesteś pewna."

"Jeśli mnie teraz nie dotkniesz, naprawdę mogę umrzeć."

"Taka dramatyczna istotka," mruczy, ale jego opanowanie już się wyczerpuje. Kciukiem muska moją dolną wargę, a ja chwytam go między zęby, obserwując, jak jego źrenice się rozszerzają. "Nie masz pojęcia, co mi robisz, prawda?"

"Pokaż mi."

Coś pęka w jego spojrzeniu. Opanowany, szanowany Tobias Murphy, jakiego znałam przez lata, znika, zastąpiony przez kogoś surowego, głodnego.

Jego dłonie przesuwają się do zamka mojego wciąż wilgotnego sukienki, rozpinając go z agonizującą powolnością. Jego kostki muskają każdy kręg, a ja drżę.

"Pięć lat patrzyłem, jak wyrastasz na tę niesamowitą kobietę," mówi ochryple. "Wmawiałem sobie, że jesteś za młoda, zbyt niewinna, zbyt związana z moją rodziną."

Sukienka spływa na podłogę, zostawiając mnie tylko w bieliźnie. Jego wzrok sunie po moim ciele, a dłonie wyraźnie mu drżą. "Kurwa, Ava."

Przekleństwo na jego ustach sprawia, że całe moje ciało zalewa gorąco. To Tobias bez zahamowań, bez swojej perfekcyjnej kontroli.

"Wiesz, ile zimnych pryszniców wziąłem?"

Jego dłonie suną w górę moich żeber, kciukami muskając spód moich piersi. "Ile spotkań przesiedziałem, starając się nie myśleć o tobie w tych krótkich spódniczkach? Tę czarną, którą miałaś w zeszłym tygodniu— Chryste, musiałem dwa razy wyjść."

"Założyłam ją dla ciebie," wyznaję, łapiąc oddech, gdy jego usta odnajdują moją szyję. "Zawsze się dla ciebie stroję."

Jęczy przy mojej skórze. "Zabijesz mnie."

Nagle jest wszędzie naraz— usta na mojej szyi, dłonie sprawnie rozpina mój stanik. Gdy wreszcie jego dłonie obejmują moje piersi, skóra o skórę, oboje jęczymy.

Cofa mnie w stronę łóżka, kładąc mnie delikatnie, jak coś cennego, zanim odsuwa się, by na mnie popatrzeć.

"Tak cholernie piękna," wydycha, zdejmując koszulkę przez głowę.

Wyobrażałam sobie tę chwilę niezliczoną ilość razy, ale rzeczywistość mnie przytłacza. Jego tors jest szeroki, wyrzeźbiony, z ciemnymi włosami. Wzdłuż żeber ma bliznę, o którą chcę zapytać, którą chcę dotknąć językiem.

Dołącza do mnie na łóżku, jego ciężar przyciska mnie do materaca, gdy znów mnie całuje, tym razem głębiej. Jego dłoń zsuwa się w dół mojego brzucha, palce wsuwają się pod brzeg majtek. Gdy dotyka mnie we właściwy sposób po raz pierwszy, wyginam się na łóżku.

Obsługuje moje ciało z zaskakującą wprawą, jakby dokładnie studiował, jak mnie rozłożyć. Jego usta podążają za ścieżką dłoni— szyja, piersi, brzuch— aż zsuwa moją bieliznę i osiada między moimi udami.

Pierwszy dotyk jego języka sprawia, że krzyczę, zaciskając dłonie w jego włosach.

"Cicho, maleńka," mówi, ale nie przestaje. "Nie chcę nikogo obudzić."

Zaciskam mocno zęby w wargę, próbując stłumić dźwięki, gdy on rozkłada mnie z metodyczną precyzją. Napięcie narasta błyskawicznie, a gdy się rozpadam, musi zakryć mi usta dłonią, by stłumić mój krzyk.

Patrzy na moją twarz z ciemną satysfakcją, gdy opadam, drżąc.

"To jeden," mówi, wspinając się w górę mojego ciała. "Sprawię, że rozpadniesz się tyle razy, że zapomnisz, dlaczego to jest złe."

"Proszę," wydycham, przyciągając go do pocałunku, czując na jego języku swój smak.

Wstaje, by zdjąć spodnie i widzę go całego po raz pierwszy. Jest doskonały— czysta siła i męska uroda. Gdy znów osiada między moimi udami, jego ciężar sprawia, że oboje na moment zamieramy.

"Ava." Jego głos jest napięty. "To może boleć, kochanie. Powiedz, jeśli mam przestać."

"Nawet nie waż się."

Wchodzi we mnie powoli, bardzo powoli, obserwując moją twarz w poszukiwaniu oznak bólu. Jest ostre rozciągnięcie, palenie, które sprawia, że się spinam, i natychmiast się zatrzymuje.

"Oddychaj," instruuje, obsypując moją twarz pocałunkami. "Po prostu oddychaj. Mamy całą noc."

Rozprasza mnie głębokimi pocałunkami, szeptaną pochwałą, delikatnymi dotknięciami, aż moje ciało rozluźnia się na tyle, by mógł wejść głębiej. Gdy wreszcie jest cały we mnie, oboje zastyga, przytłoczeni tą bliskością.

"W porządku?" pyta zachrypniętym głosem.

"Idealnie," szepczę. "Możesz się ruszać."

Zaczyna od powolnych, uważnych ruchów, pozwalając mi się przyzwyczaić. Ale gdy dyskomfort ustępuje rozkoszy, chcę więcej. Oplatam nogami jego biodra, przyciągając go głębiej, a on jęczy.

"Ava, kurwa…"

"Więcej," żądam. "Potrzebuję więcej."

Jego kontrola całkowicie pęka. Rytm przechodzi od ostrożnego do rozpaczliwego, pięć lat tłumionego pożądania wybucha. Zahacza jedną z moich nóg o swoje ramię, zmieniając kąt, i widzę gwiazdy.

"Patrz na mnie," rozkazuje, gdy moje powieki opadają. "Chcę cię widzieć, gdy znów dojdziesz."

Jego dłoń odnajduje to czułe miejsce między nami, krąży zgodnie z jego pchnięciami, a podwójne doznanie mnie przytłacza. Napięcie narasta jeszcze mocniej, aż rozpadam się znowu, mocniej tym razem, cała drżąc.

On podąża za mną natychmiast, moje imię na jego ustach w chwili spełnienia.

Opadamy razem, ciężko oddychając, pot chłodzi się na naszej skórze. Przyciąga mnie do swojej piersi, obsypując pocałunkami moje włosy.

"Śpij," mamrocze. "Wszystkim zajmiemy się jutro."

Zasypiam w jego ramionach, czując się po raz pierwszy w życiu kompletna.

***

Świt dopiero się zaczyna, gdy się budzę, zdezorientowana. Ramię Tobiasa ciężko spoczywa na mojej talii, jego oddech ogrzewa moją szyję. Przez chwilę pozwalam sobie udawać, że to normalne, że mogę budzić się tak każdego ranka.

Delikatnie przekręcam się, by spojrzeć na niego. We śnie z jego twarzy znika cała ostrożna kontrola. Wygląda młodziej, spokojniej. Poranne światło podkreśla srebro na jego skroniach, i nie mogę się powstrzymać, by nie odgarnąć kosmyka ciemnych włosów z jego czoła.

Jego powieki drgają, otwierają się, oczy orzechowe i ciepłe, zamglone, gdy skupia się na mnie.

"Dzień dobry," mamrocze ochrypłym od snu głosem. Jego dłoń unosi się, by objąć moją twarz. "Jak się czujesz? Jesteś obolała? Zraniłem cię wczoraj?" Kciukiem gładzi moją kość policzkową. "Starałem się być delikatny, ale…"

"Byłeś idealny," szepczę, czując, że się rumienię. "Jestem trochę obolała, ale to taki dobry rodzaj—"

Gwałtowne pukanie sprawia, że oboje podskakujemy.

"Tato? Jesteś już na nogach?"

Chloe. O Boże, Chloe .

Czysta panika przeszywa mi żyły. Oboje na ułamek sekundy zastygamy, zanim Tobias zrywa się z łóżka, sięgając po piżamowe spodnie z podłogi. Wskazuje mi gorączkowo, bym się schowała, a ja zrywam się z łóżka, wciąż naga, chwytając prześcieradło.

"Już sekundka, kochanie," woła, z napięciem w głosie, gdy naciąga spodnie.

Przylegam do ściany obok drzwi, serce bije mi tak mocno, że jestem pewna, iż Chloe to usłyszy.

Prześcieradło się zsuwa i wciągam gwałtownie powietrze, już prawie szepcząc, że potrzebuję ubrań, gdy Tobias w dwóch szybkich krokach podchodzi do mnie. Zakrywa mi usta dłonią, jego spojrzenie jest intensywne, ostrzegawcze, nim otwiera drzwi.

"Dzień dobry," mówi, uchylając drzwi na tyle, by zasłonić widok do środka. Jego dłoń wciąż mocno przyciska moje usta. "Wszystko w porządku?"

"Tak, tylko... Widziałeś Avę? Nie ma jej w moim pokoju, a jej samochód ciągle tu stoi."

To koniec, myślę spanikowana. Tak właśnie dowiaduje się, że przespałam się z jej ojcem. Naga w jego sypialni, z jego dłonią na moich ustach, wyglądając na zupełnie rozbitą.

Jesteśmy totalnie skończeni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Wstrzymuję oddech, przerażona, że Chloe go minie i odkryje mnie nagą w sypialni jej ojca. Gdyby nie dłoń Tobiasa, która wciąż mocno zaciskała się na moich ustach, z pewnością jęknęłabym z rozpaczy.

"Odwiozłem ją do domu późno w nocy," Tobias kłamie gładko. "Już wtedy spałaś."

"Aha." Chloe brzmi na wyraźnie uspokojoną. "To ma sens. Dzięki, że się nią zająłeś, tato."

"Będzie dobrze." Jego głos łagodnieje. "Możesz do niej napisać później, sprawdzić jak się czuje."

"Tak zrobię. Przepraszam, że przeszkadzam."

"Nigdy nie przeszkadzasz, kochanie."

Drzwi zamykają się cichym kliknięciem. Oboje zastygamy w bezruchu na kilka długich sekund, nasłuchując oddalających się kroków Chloe na korytarzu. Dopiero gdy słyszymy, jak zamyka drzwi do swojej sypialni, równocześnie wypuszczamy powietrze z płuc.

Tobias odwraca się w moją stronę i w ostrym porannym świetle uderza w nas cała rzeczywistość tego, co zrobiliśmy. Stoję naga w jego sypialni, pokryta jego śladami, właśnie straciłam dziewictwo z ojcem mojej najlepszej przyjaciółki. Ojcem mojego byłego chłopaka.

"O Boże," szepczę, zaczynając się trząść. "O Boże, co my..."

"Hej, oddychaj." Podchodzi do mnie, ujmując moją twarz w dłonie. "W porządku."

"To nie jest w porządku! Chloe prawie..." Odsuwam się, gorączkowo szukając swoich ubrań. Moja sukienka jest pognieciona i wciąż lekko wilgotna od basenu. Bielizna gdzieś zaplątała się w pościeli. "Muszę iść." Dostrzegam okno. "Wyjdę tędy."

"Absolutnie nie. To jest prawie cztery metry wysokości."

"Jest kratka przy ścianie." Już narzucam sukienkę przez głowę, nie zawracając sobie głowy bielizną. "Poradzę sobie."

"Ava, to szaleństwo."

Ale już otwieram okno, adrenalina sprawia, że jestem lekkomyślna. "Nie mogę przejść przez dom. A jeśli ktoś mnie zobaczy?"

"To poczekaj aż..."

"Nie mogę tu zostać!" Słowa wyrywają mi się zbyt ostro, zbyt spanikowane. Widzę, że go to rani, ale nie potrafię się powstrzymać. Przerzucam jedną nogę przez parapet.

"Ava, proszę, zaczekaj—"

Już wychodzę, boso, sukienka zebrana w jednej dłoni, kiedy ostrożnie schodzę po kratce. Wytrzymuje mój ciężar przez pierwsze kilka metrów, a potem słyszę złowrogi trzask. Tracę uchwyt i spadam ostatnie metry wprost w ukochane róże Tobiasa.

"Kurwa!" syczę, gdy kolce rozrywają moją sukienkę i drapią nogi.

"Wszystko w porządku?" Głos Tobiasa dobiega z okna, pełen troski.

Wynoszę się z krzaków, sukienka rozdarta, włosy pełne płatków róż, nogi zakrwawione od drobnych zadrapań.

Pokazuję mu zawstydzony kciuk do góry, po czym pędzę boso przez wypielęgnowany trawnik jak kompletnie szalona, zostawiając mężczyznę, którego kocham, przy oknie, gdzie pewnie kiwa głową i zastanawia się, w co on się właściwie wplątał.

***

Ekran mojego komputera zamazuje się, kiedy już piąty raz wpatruję się w tego samego maila, nie będąc w stanie przetworzyć ani jednego słowa. Jak mam pracować, skoro głowa mi nie funkcjonuje?

"Wyglądasz jak śmierć."

Podskakuję, niemal przewracając kawę. Chloe stoi obok mojego biurka, skrzyżowane ręce, bada mnie swoimi przenikliwymi oczami.

"Dzięki. Naprawdę czuję się kochana."

"Mówię poważnie, Ava. Nie odpowiedziałaś na żaden z moich smsów, masz na sobie ten awaryjny korektor, ten najgrubszy, i właśnie podskoczyłaś, jakbym była seryjnym mordercą."

Siada na moim biurku, ignorując moje próby udawania, że jestem zajęta. "Może dziś wieczorem babskie spotkanie u mnie?"

Żołądek podchodzi mi do gardła. "Chloe, naprawdę nie sądzę..."

"Tyler nocuje u kolegi." Pochyla się, troska zastępuje zwykłą uszczypliwość. "Będziemy tylko my, lody i beznadziejne seriale."

Ta prawdziwa troska w jej głosie sprawia, że poczucie winy skręca mi się w piersi jak nóż. Ale ze mnie przyjaciółka—kilka godzin po tym, jak mnie tuliła, spałam z jej ojcem.

"Pomyślę o tym, dobrze?"

Już wiem, że odrzucę jej propozycję. Po prostu nie mogę pojawić się w domu Murphych, nie mogę usiąść na tej samej kanapie, gdzie wszystko się zaczęło, nie mogę udawać, że nie wiem dokładnie, jak wygląda sufit w sypialni Tobiasa.

Po wyjściu Chloe zostaję mistrzynią unikania.

Chodzę schodami zamiast windą. Wybieram alternatywne trasy do łazienki, które nie prowadzą obok jego gabinetu. Planuję przerwę na lunch, gdy ma telekonferencje. Sprawdzam plan sal konferencyjnych obsesyjnie, by uniknąć przypadkowego spotkania.

Przez większość dnia się udaje. Udaje mi się przetrwać poranek, nie widząc go ani razu, choć czuję jego obecność jak ładunek elektryczny w powietrzu. Za każdym razem, gdy ktoś wymienia jego imię, moje ciało reaguje—przyspieszone tętno, rumieńce.

O trzeciej po południu zaczynam sądzić, że może przetrwam cały dzień. Przeglądam dokumenty w magazynku przerobionym na archiwum, jedynym miejscu, gdzie wiem, że nigdy nie bywa, gdy nagle drzwi zamykają się za mną.

"Nie możesz ciągle przed mną uciekać."

"Nie uciekam." Stoję do niego plecami, ściskając w rękach teczkę. "Pracuję."

"Gówno prawda." Przekleństwo mnie zaskakuje—za dnia Tobias prawie nigdy nie przeklina. Profesjonalny Tobias w ogóle tego nie robi. "Za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju, wychodzisz. Nie patrzysz na mnie nawet na zebraniach. Kazałaś Jordanowi dostarczyć wniosek o grant zamiast przynieść go sama."

"Może po prostu zachowuję się profesjonalnie. Utrzymuję odpowiednie granice."

Śmieje się, ale bez cienia rozbawienia. "Odpowiednie granice? Tak to teraz nazywamy?"

Podchodzi bliżej, więc cofam się, aż opieram się o szafkę z aktami, w końcu zmuszona spojrzeć mu w oczy. Wygląda na wykończonego—krawat luźny, włosy potargane, pod oczami ciemne kręgi pasujące do moich.

"Co mam powiedzieć?" Słowa wybuchają ze mnie. "Że zniszczyłam wszystko dla jednej nocy? Że nie mogę na ciebie patrzeć, bo sama siebie nienawidzę?"

Unosi ręce, obejmując mnie ramionami po obu stronach, nie dotyka mnie, ale jest na tyle blisko, że czuję ciepło jego ciała, zapach wody kolońskiej. Moje zdradzieckie ciało reaguje natychmiast, pamiętając dokładnie, jak te dłonie czuły się na mojej skórze.

"Czy ty wiesz, jaka to była tortura?" Jego głos staje się niższy, szorstki. "Siedzieć na tych zebraniach, udawać, że nie wiem, jak smakujesz? Patrzeć, jak mnie unikasz, jakbym był czymś haniebnym?"

"To było złe. To było złe, Tobias."

"Czy to było złe, gdy błagałaś mnie, żebym nie przestawał? Gdy mówiłaś, że chciałaś tego od lat?"

Gorąco rozlewa się po mojej twarzy. "To nie fair."

Pochyla się jeszcze bliżej, jego oddech muska mój policzek. "Myślisz, że nie wiem, jak to wszystko jest skomplikowane? Myślisz, że nie przemyślałem wszystkich konsekwencji? Ale nie potrafię udawać, że to się nie wydarzyło. Nie potrafię udawać, że nie chcę, by to znów się wydarzyło."

"Tobias..."

"Powiedz, że o tym nie myślisz," rzuca wyzwanie. "Powiedz, że tego nie chcesz, a ja..."

Głosy na korytarzu, zbliżają się. "Panie Murphy? Gabinet gubernatora jest na linii drugiej."

Odsuwa się natychmiast, czuję chłód, jego profesjonalna maska wraca na miejsce w sekundę. Ani jeden włos nie odstaje, żadnego śladu tej intensywności, która przed chwilą paliła się w jego oczach.

"Już idę," woła, zupełnie normalnym głosem.

Patrzy na mnie jeszcze raz, a ciepło w jego spojrzeniu sprawia, że uginają mi się kolana. "Ta rozmowa się nie skończyła."

I już go nie ma, zostawiając mnie opartą o szafkę z aktami, ciężko oddychającą, z ciałem spragnionym czegoś, czego już nigdy nie mogę mieć.

Ból między udami jest jeszcze gorszy, wspomnienie tego, jak idealnie mnie wypełniał, jak słodko było rozpadać się w jego ramionach. Zaciskam nogi, nienawidząc siebie za to, że wciąż go pragnę, nawet teraz, wiedząc, jak bardzo to wszystko jest niemożliwe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Wpycham akta do torby z niepotrzebną siłą, jednym okiem zerkając na windę, modląc się, żeby nie zadzwoniła.

Jest 16:47—jeśli wytrzymam jeszcze trzynaście minut, uda mi się wymknąć bez spotkania z nim. Moje ciało wciąż pulsuje po naszym spotkaniu w archiwum, a jego słowa odbijają się echem: „Ta rozmowa się nie skończyła.”

„Gotowa?” Chloe pojawia się przy moim biurku, już z torbą i kluczykami w dłoni. „Muszę stąd wyjść, zanim popełnię ojcobójstwo.”

„Ojcobójstwo to zabicie ojca,” poprawiam automatycznie, wstając. „Chodzi ci o bratobójstwo.”

„Cokolwiek. Morderstwo. Tylera.” Zakłada ramię pod moje, gdy ruszamy w stronę schodów. „A tak poza tym, jeśli ten dupek spróbuje się z tobą skontaktować, nawet nie czytaj wiadomości. Po prostu zablokuj i usuń.”

„Już to zrobiłam.”

„Dobrze. Zasługujesz na kogoś, kto naprawdę się pojawi, Ava. Kogoś, kto stawia cię na pierwszym miejscu.”

Otwiera drzwi na klatkę schodową. „Tyler zawsze był samolubny. Pamiętasz drugi rok, kiedy obiecał pomóc ci z urodzinami twojej mamy, a potem olał wszystko dla imprezy w bractwie?”

„Możemy nie robić przeglądu największych porażek Tylera?” pytam, schodząc po stopniach. „Chciałabym zachować odrobinę godności.”

„Godność? Kochana, dwa dni temu pływałaś pijana w sukience. Ten statek już odpłynął.”

Mimo wszystko śmieję się. „Dzięki za przypomnienie.”

Przechodzimy przez drzwi na parking i mój śmiech natychmiast zamiera. Tyler opiera się o mój samochód, wygląda jakby nie spał od dni—zarost, pomięte ubrania, czerwone oczy, które od razu skupiają się na mnie.

„Musimy porozmawiać.”

„Absolutnie kurwa nie.” Chloe staje przede mną. „Odsuń się, suko.”

„To sprawa między mną a moją dziewczyną.”

„Byłą dziewczyną,” poprawiam, głosem napiętym. „Skończyliśmy, Tyler.”

„Ava, proszę.” Odpiera się od samochodu, zbliżając się. „Daj mi tylko pięć minut.”

„Nie jesteś jej nic winien,” parska Chloe. „Zejdź z drogi.”

„To cię nie dotyczy, Chloe. Odpierdol się już.”

„Moja najlepsza przyjaciółka mnie dotyczy. Teraz się odsuń, zanim wezwę ochronę, kutasie.”

Próbuję obejść go do drzwi samochodu, ale zagradza mi drogę, desperacja przechodzi w złość. „Nawet nie pozwolisz mi wyjaśnić? Trzy lata, Ava. Trzy lata razem i nie dostanę pięciu minut?”

„Z Megan miałeś ponoć miesiące.” Mój głos brzmi pewniej niż się czuję. „To aż nadto.”

„To był błąd.” Przeciąga dłonią po włosach, podenerwowany. „Ona nic nie znaczy. Zawsze się na mnie rzucała, byłem pijany i…”

„A więc to jej wina?” Chloe śmieje się ostro. „Klasyczny Tyler. Nigdy nie bierzesz odpowiedzialności.”

„Trzymaj się z dala, Chloe!”

„Nie mów do niej w ten sposób.” Moja złość wybucha. „Nie waż się tego wyładowywać na własnej siostrze.”

„Próbuję z tobą porozmawiać! Naprawić to!” Jego głos się podnosi, przyciągając spojrzenia ludzi wychodzących z budynku. „To ciebie chcę, Ava. Ciebie wybieram.”

„Wybrałeś Megan. W moje urodziny.” Próbuję go wyminąć. „Teraz zejdź.”

Chwyta mnie za ramię, nie mocno, ale wystarczająco, by mnie zatrzymać. „Nie możesz tak po prostu nas wyrzucić bez wysłuchania—”

„Puść ją.” Ten głos przecina parking jak lód.

Tobias stoi dziesięć kroków dalej, wciąż w garniturze po spotkaniach, wygląda na opanowanego administratora, poza oczami. Patrzą na rękę Tylera na moim ramieniu z taką intensywnością, że przewraca mi się w żołądku.

„Ktoś cię powiadomił?” Tyler puszcza moje ramię, odwraca się do ojca. „Oczywiście. Rodzinnej rozmowy nie może być bez taty.”

„To nie jest rozmowa.” Tobias podchodzi bliżej, ustawiając się nieco między mną a Tylerem. „To nękanie.”

„To moja dziewczyna—”

„Była,” wtrącam.

„—i mamy prywatną rozmowę.”

„Na publicznym parkingu, po tym jak wyraźnie poprosiła cię, żebyś odszedł.” Głos Tobiasa pozostaje spokojny, ale widzę napięcie w jego ramionach, lekkie zaciśnięcie pięści. „Odsuń się od jej samochodu.”

„Tato, to nie twoja…”

„Powiedziałem: odejdź.”

Powietrze aż iskrzy od napięcia. Tyler mierzy ojca wzrokiem, między nimi przepływa coś nieuświadomionego, co ściska mi klatkę piersiową. Przez chwilę myślę, że Tyler naprawdę może go uderzyć.

„To jest kurwa chore,” syczy w końcu Tyler, odsuwając się. „Zawsze bierzesz stronę wszystkich, tylko nie moją.”

„Biorę stronę kogoś, kto nie zachowuje się jak dupek,” Tobias odpowiada spokojnie.

Wypuszczam powietrze, nerwowo szukając kluczy, gotowa uciec z tego koszmaru…

„No proszę. Ależ tu przytulnie.”

Wszyscy zamarzają. Na parking administracji wjeżdża elegancki czarny Town Car, a wysiada z niego kobieta, którą dotąd widziałam tylko na zdjęciach. Szykowna, wypielęgnowana, wygląda jakby zeszła z okładki magazynu modowego, mimo całkiem prozaicznego otoczenia.

Veronica Tucker. Była żona Tobiasa.

Zdejmuje designerskie okulary przeciwsłoneczne, z rozbawieniem omiatając wzrokiem scenę. „Rodzinne zebranie beze mnie?”

„Mamo?” Głos Chloe spada do lodowatego tonu. „Co ty tu robisz?”

„To twoje powitanie dla matki?” Uśmiech Veroniki nie sięga oczu. „Choć widzę, że dziś ogólnie brakuje manier.”

„Veronica.” Cała postawa Tobiasa się zmienia—ciepło znika, zostaje tylko ostrożność i chłód. „Powinnaś zadzwonić.”

„I przegapić takie urocze powitanie? Nie sądzę.” Jej wzrok zatrzymuje się na mnie, oceniająco. „Chyba się nie znamy. Musisz być jedną z przyjaciółek Chloe.”

„To jest Ava,” wtrąca Tyler, zbliżając się do matki. „Moja dziewczyna.”

„Była,” mówimy z Chloe jednocześnie.

Perfekcyjnie wyregulowana brew Veroniki unosi się. „Jakże interesujące. ‘Była dziewczyna’ wywołuje tu całe to zamieszanie?”

„Właśnie wychodziłam,” zdołam powiedzieć, głosem małym pod jej spojrzeniem.

„Nie śpiesz się z mojego powodu.” Podchodzi bliżej, czuję drogi zapach jej perfum. „Jestem Veronica Tucker. Jestem pewna, że rodzina wspominała ci o mnie.”

Sposób, w jaki mówi ‘moja rodzina’, brzmi jak zaznaczenie terytorium. Spoglądam na Tobiasa, któremu szczęka napina się jeszcze bardziej.

„Co tu robisz, Veronica?” pyta.

„Słyszałam o twojej kampanii na gubernatora. Imponujące.” Odwraca się do niego, mnie zupełnie ignorując. „Taka kampania wymaga rodzinnej jedności. Mocnego wsparcia. Pomyślałam, że mogę zaoferować swoje doświadczenie.”

„Nie potrzebujemy…” zaczyna Chloe.

„Nie pytałam ciebie, kochanie.”

Głos Veroniki pozostaje uprzejmy, ale pod spodem jest stal. „Będę spędzać tu sporo czasu, Tobiasie. Twoja kampania potrzebuje rodzinnej obecności, mam też kilka pomysłów na unowocześnienie twojego wizerunku. Mamy dużo do omówienia.”

„To nie jest czas ani miejsce,” Tobias mówi ostrożnie.

„O, myślę, że jest idealnie. Tyler, wyglądasz okropnie. Chodźmy, zjemy razem obiad i omówimy twoją przyszłość.” Rzuca na mnie kolejne, kalkulujące spojrzenie. „Ty chyba powinnaś już sobie pójść, kochanie. Teraz to sprawa rodzinna.”

To lekceważenie boli bardziej, niż powinno. Znów szukam kluczy, rozpaczliwie chcąc się stąd wydostać.

„Ava…” zaczyna Tobias, ale urywa, nie mogąc powiedzieć nic przy swojej byłej żonie.

„Naprawdę muszę już iść,” mamroczę, wreszcie otwierając drzwi.

Wyjeżdżając z parkingu, widzę ich w lusterku—Tobias i Veronica naprzeciw siebie, Chloe z wściekłym spojrzeniem, Tyler przy matce, jak zawsze, gdy potrzebuje sprzymierzeńca.

Cokolwiek zaszło między mną a Tobiasem, musi pozostać pogrzebane. Nie tylko przez Chloe czy Tylera, ale dlatego, że Veronica Tucker spojrzała na mnie jak na problem do rozwiązania.

A coś mi mówi, że ona świetnie rozwiązuje problemy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Daughter's Best Friend

His Daughter's Best Friend

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa