passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Discarded Queen - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

His Discarded Queen

/

Rozdział 4

Rozdział 3

[Perspektywa Sorena]

Napięcie w pokoju było duszące od momentu, gdy tylko do niego wszedłem.

Diana stała przy drzwiach, z wyrazem twarzy starannie wyważonym. Sylvia nosiła ten ostry, usatysfakcjonowany uśmiech, który zawsze pojawiał się, gdy chaos rozwijał się dokładnie tak, jak przewidziała. A Tessa…

Tessa wyglądała, jakby miała zaraz rozpaść się na tysiąc kawałków.

— Sylvia — powiedziałem, mój głos przeciął ciężką ciszę. — Proszę, odprowadź Lady Dianę do jej komnat we wschodnim skrzydle. Sądzę, że obie powinnyście już udać się na spoczynek.

To nie była sugestia. Sylvia usłyszała rozkaz ukryty pod słowami i, mimo błysku ciekawości w oczach, skinęła głową z wyćwiczoną gracją.

— Oczywiście, bracie. Chodź, Diano. Pokażę ci wszystko.

Diana pojęła aluzję i ruszyła za Sylvią. Drzwi zamknęły się za nimi z cichym kliknięciem, które w tej ciszy zabrzmiało niemal ogłuszająco.

I wtedy Tessa się złamała.

Łzy przyszły nagle i gwałtownie, jej ramiona drżały, gdy przyciskała dłonie do twarzy. Dźwięk jej szlochu przeciął powietrze jak coś zranionego i desperackiego.

I mimo wszystko, mimo starannie budowanych przez lata ścian, coś ścisnęło się w mojej piersi.

Chciałbym, żeby lepiej trzymała się w ryzach.

Ta myśl pojawiła się automatycznie, zrodzona z lat obserwowania jej prób przetrwania na ostrych krawędziach wampirzego świata. Ale nie wypowiadam jej na głos. Litość — ten zdradziecki, bezużyteczny sentyment — zatrzymuje słowa za zębami.

Bo od tego się zaczęło, prawda? Od litości.

Pamiętam pierwszy raz, kiedy ją zobaczyłem, prawie cztery lata temu. Dom D’Alessandro chylił się ku upadkowi, jej rodzice byli odlegli, chłodni w ten szczególny sposób, który zdradzał, że widzą własne porażki odbite w córce.

Była taka zagubiona.

Tak rozpaczliwie, rozdzierająco zagubiona.

A ja... Ja chciałem pomóc. Chciałem dać jej coś solidnego, czego mogłaby się uchwycić. Ochronę. Wsparcie. Przewodnictwo w labiryncie polityki, który czyhał, by ją pochłonąć.

A przede wszystkim — ciepło, którego tak bardzo jej brakowało. Jej oczy, niemal krwistoczerwone, szerokie i ufne, drżąca sylwetka, włosy jak utkane z nocnego nieba. Była piękna i mnie potrzebowała.

To miało być proste. Nawet strategiczne — małżeństwo korzystne dla obu rodów, z dodatkiem satysfakcji, że dałem komuś zagubionemu bezpieczną przystań.

Ale wtedy się do mnie uśmiechnęła — prawdziwie, bezbronnie — i coś się zmieniło.

Wtedy pojawiła się miłość. W tej krótkiej, niemal dziecięcej intensywności, która sprawia, że młode wampiry robią głupie rzeczy. To powinno było wystarczyć.

Nie wystarczyło.

Po latach małżeństwa wciąż jest tą samą dziewczyną, którą poznałem w tamtej rozpadającej się posiadłości. Nauczyła się ukrywać za wyćwiczonym uśmiechem, owszem. Ale pod spodem? Wciąż bezradna i emocjonalna.

Wciąż potrzebująca kogoś, kto ją ocali.

Tylko że dziś wieczorem, patrząc, jak szlocha z twarzą ukrytą w dłoniach, jest w niej coś innego. Coś w sposobie, w jaki trzyma się sztywno — jakby nić była naciągnięta zbyt mocno przez zbyt długi czas. Jakby w końcu ta nić pękła.

— Tesso — mówię cicho. — To nie jest produktywne.

— Produktywne… — śmieje się przez łzy, dźwiękiem gorzkim i złamanym. — Oczywiście. Nie chcielibyśmy być nieproduktywni, prawda?

Wypuszczam powoli powietrze, próbując sięgnąć po cierpliwość. — To zawsze miało być polityczne. Wiedziałaś o tym, gdy się pobieraliśmy.

— Tak? — opuszcza dłonie, a jej oczy — zaczerwienione, zdewastowane — spotykają moje. — Wiedziałam, że zastąpisz mnie na oczach wszystkich? Wiedziałam, że nasze małżeństwo to tylko transakcja, którą od razu wymienisz, gdy nadarzy się lepsza okazja?

— To nie… — Przerywam sobie. Przestawiam się. — Ród Shadowmere daje nam powiązania, których potrzebujemy. Starsza Rada—

— Nie. — Jej głos się łamie. — Nie rób z tego polityki. Nie teraz.

Ale to przecież jest polityka. Musi być.

Bo jeśli chodzi o coś innego… Jeśli pozwolę, żeby chodziło o dziewczynę, która się do mnie uśmiechała, jakbym zawiesił księżyc, o noce spędzone razem z wiarą, że miłość może naprawdę mieć znaczenie w naszym świecie…

Wtedy nie będę mógł zrobić, co trzeba.

— Ta rozmowa jest skończona — mówię, czując, jak w moim głosie pojawia się ostry ton. — Jutro w nocy rytuał zostanie dopełniony. To, co się stało dziś, niczego nie zmienia. Jest za późno, Tesso.

— Za późno. — Powtarza te słowa powoli, jakby je smakowała.

Bada ich ciężar. Potem coś się zmienia w jej wyrazie twarzy — łzy ustają, zniszczenie zastępuje coś upiornie spokojnego.

— Masz rację. Faktycznie, jest za późno.

Ta zmiana napiera mi na piersi jak groźba.

To nie jest ta Tessa, którą znam — ta, która się ugina i łamie i potrzebuje kogoś silniejszego, by ją poskładał.

— Dlaczego mi to zrobiłeś? — Jej głos jest teraz cichy, spokojny w sposób, którego nigdy wcześniej nie słyszałem. — Te lata nic nie znaczyły? Naprawdę byłam tylko pionkiem przez cały ten czas?

To pytanie rani bardziej, niż powinno.

Tak, chcę powiedzieć. To zawsze była polityka. Zawsze chodziło o wzmocnienie pozycji, zabezpieczenie sojuszy, budowanie władzy. Tym jest małżeństwo dla takich wampirów jak my — narzędziem, strategią, środkiem do celu.

Ale to kłamstwo grzęźnie mi w gardle, bo pamiętam. Pamiętam, że wierzyłem, że może być inaczej. Pamiętam, że myślałem, że z nią to się uda.

— Odpowiedz mi! — żąda, a w jej głosie pojawia się stal, której nigdy wcześniej tam nie było.

Moja cierpliwość, już i tak napięta po wieczorze pełnym politycznych manewrów i wymuszonych uśmiechów, w końcu pęka.

— Co chcesz, żebym powiedział? — Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałem. — Że powinienem ci powiedzieć wcześniej? Może. Ale to i tak nic by nie zmieniło. Tak działa nasz świat — władza, sojusze, przetrwanie. Diana daje nam powiązania ze Starszą Radą, polityczną dźwignię, której rozpaczliwie potrzebujemy.

Przeczesuję włosy dłonią, zmęczenie we mnie narasta.

— Ród Ravencrest potrzebuje tego sojuszu. Ja potrzebuję tego sojuszu.

— A co ja wniosłam? — Jej głos jest cichy, groźny. — Kim byłam wtedy?

To pytanie mnie więzi. Bo prawda — że dała mi nadzieję, choćby na krótko, że może poczuję coś prawdziwego — wydaje się teraz absurdalna. Naiwna.

Taką rzecz się wierzy, zanim rzeczywistość nauczy czegoś innego.

— Dałaś… — Szukam słów, które nie zabrzmią tak pusto jak ja sam. — Twój ród potrzebował wsparcia. Ja je zapewniłem. Oboje dostaliśmy to, czego wtedy potrzebowaliśmy.

Wzdryga się, jakby ją to uderzyło, i uświadamiam sobie za późno, jak zimno to zabrzmiało. Ale już nie mogę się wycofać. Nie mogę tego złagodzić bez pogorszenia sytuacji.

— Nie ma sensu tego dalej omawiać — mówię, starając się nadać głosowi ostateczność. — Jutro w nocy rytuał zostanie dopełniony. To nie musi zmieniać wszystkiego między nami. Nadal będziesz tu mieć miejsce, Tesso. Nadal jesteś moją żoną.

Nawet mówiąc to, słyszę, jak puste są te słowa. Jak mało dają pocieszenia.

Odwracam się w stronę drzwi, kończąc z tym, z jej łzami, oskarżeniami i z poczuciem winy, które próbuje wydrzeć mi się z gardła.

— Pożałujesz tego.

Jej głos mnie zatrzymuje. Nie słowa, ale ton.

Cichy. Pewny. Jak obietnica wyryta w kamieniu.

Odwracam się, by na nią spojrzeć. Stoi już, łzy zaschnięte na policzkach, plecy wyprostowane, dłonie spokojnie opuszczone wzdłuż ciała. W jej oczach widzę coś, czego nigdy wcześniej tam nie było. Nie ból. Nie gniew.

Coś, co wygląda niemal jak siła.

To absurdalne. Jest bezsilna. Nie może nic zrobić — nic, co by się liczyło, nic, co mogłoby zagrozić temu, co zbudowałem.

Wiem to. Logicznie, racjonalnie, wiem to.

— Dobranoc, Tesso — zmuszam się powiedzieć i odchodzę.

Ale coś głębiej — instynkt wyostrzony przez sto pięćdziesiąt lat przetrwania w wampirzej polityce — szepcze, że się mylę .

Że może, w jakiś sposób, powinienem się bać.

Bać się jej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Tessy]

Stoję z tyłu ceremonialnej komnaty pod Domem Ravencrest, na wpół ukryta w cieniach.

Pochodnie migoczą na ścianach wyrzeźbionych pradawnymi symbolami, rzucając tańczące cienie na zgromadzoną arystokrację. Wampirze społeczeństwo — wszyscy, którzy mają znaczenie — są tutaj, szepcząc podekscytowani o historycznym sojuszu, którego zaraz będą świadkami.

Nikt nie pytał, gdzie się ustawiłam — oczekuje się, że tu będę. Jako pierwsza krwią związana żona Sorena, ale nikt szczególnie nie chce mnie widzieć.

Jestem zawstydzeniem, o którym woleliby zapomnieć. Obecna tylko dlatego, że moja nieobecność wzbudziłaby pytania.

Wysoka Kapłanka wchodzi przez zachodni łuk. Ta jest prastara — wystarczająco stara, by pamiętać czasy, gdy spisywano rytuały wiązania krwi.

Za nią Soren i Diana wstępują w ceremonialny krąg.

Wyglądają razem olśniewająco.

Soren nosi czerń haftowaną srebrem z herbem Ravencrest, jego ciemne włosy są spięte, by odsłonić ostre rysy twarzy. Diana oszałamia w głębokiej czerwieni, która sprawia, że jej blada skóra wydaje się świetlista.

Wyglądają, jakby zostali stworzeni na tę chwilę. Stworzeni dla siebie.

Przyciskam dłoń do piersi, tam, gdzie więź krwi tkwi niczym nieustanny ból.

"Zbieramy się podczas nowiu, by być świadkami świętego zjednoczenia," zaczyna Wysoka Kapłanka. "Dwa domy, dwie linie krwi, związane krwią i magią."

Zgromadzeni wampirzy mruczą z aprobatą. W pierwszym rzędzie widzę Hrabinę Wdowę, zadowoloną, a Sylvię niemal promieniującą triumfem.

"Czy oboje przybyliście tu z własnej woli?" pyta Wysoka Kapłanka.

"Tak," mówi Soren, pewny i spokojny.

"Tak," powtarza Diana.

Podchodzą do ołtarza, gdzie czeka starożytna srebrna misa. Kiedy Wysoka Kapłanka wyciąga ceremonialny nóż, Diana z gracją podaje nadgarstek.

I nagle nie mogę oddychać.

To jest to. Chwila, w której staję się nikim. Nasze małżeństwo staje się przypisem, a ja znikam jak duch we własnym domu.

„Wciąż będziesz miała tu miejsce. Wciąż jesteś moją żoną.”

Puste słowa.

Moje kroki odbijają się echem od kamienia. Głowy się odwracają. Wysoka Kapłanka zatrzymuje się, jej pradawne oczy odnajdują moje. Przez moment oczekuję, że mnie powstrzyma, nakaże znać swoje miejsce.

Zamiast tego na jej twarzy pojawia się coś na kształt zrozumienia. Najdrobniejsze skinienie głowy, tak subtelne, że niemal je przegapiam.

"Przywołuję Prawo Zerwania," mówię, wyciągając srebrne ostrze spod sukni.

Starożytne, ceremonialne, używane do magii krwi. Takie, które może przeciąć więzi równie łatwo jak ciało.

Moja jedyna droga ucieczki.

Komnata wybucha. Westchnienia, okrzyki, gwałtowne ruchy po moich słowach.

"Tessa, nie…" Soren rzuca się w moją stronę, wyciągając rękę, ale jest za daleko.

Nie waham się i przykładam ostrze do lewego nadgarstka, tam, gdzie jego znak wiążący odciska się na mojej skórze — trzy zazębiające się okręgi, symbol Domu Ravencrest.

"Ja, Tessa z Domu D'Alessandro, zrywam więź krwi, która łączy mnie z Sorenem z Domu Ravencrest. Odrzucam cię jako moją krwią związaną bratnią duszę."

Przeciągam ostrze przez nadgarstek. Ból jest natychmiastowy i katastrofalny. Nie tylko fizyczny, choć srebro pali jak kwas w żyłach, ale też magiczny.

Więź nie pęka czysto; eksploduje.

Ogień wybucha w mojej piersi, tam gdzie mieszkała więź, rozprzestrzenia się po każdym nerwie, każdej żyłce. Czuję, jak się rozplata — lata połączenia rozszarpywane nitka po nitce, każda nowa to świeża agonia. Uginają mi się kolana, ale zmuszam się, by pozostać w pionie.

Nie upadnę. Nie dam im tej satysfakcji.

Wtedy słyszę krzyk Sorena.

Upada, obejmując się za pierś, jakby ktoś wyrywał mu serce. Bo tak jest — więź, którą nosiliśmy latami, zostaje zerwana, zostawiając otwarte rany tam, gdzie była bliskość.

Krew cieknie mu z nosa. Całe jego ciało drży, magia iskrzy na skórze w desperackich próbach utrzymania czegoś, co już odeszło.

Diana stoi jak sparaliżowana przy ołtarzu, biała ze zgrozy. Patrzy na wijącego się Sorena, potem na mnie, potem znowu na niego. Jakby próbowała zrozumieć, jak ta chwila miała należeć do niej, a stała się moją.

Soren przestaje krzyczeć. Jest na rękach i kolanach, łapie oddech, krew płynie mu z nosa i oczu. Gdy podnosi głowę, by na mnie spojrzeć, jego wyraz twarzy jest zniszczony.

"Dlaczego?" Jego głos jest złamany, zdarty. "Tessa, dlaczego to zrobiłaś—"

"Wiesz dlaczego." Nawet dla mnie mój głos brzmi pusty.

"Nie—" Próbuje wstać, chwieje się. Diana chce mu pomóc, ale ją odpędza. "Mogliśmy porozmawiać. Jakoś to rozwiązać. Nie musiałaś—"

"Porozmawiać?" Wydobywa się ze mnie śmiech, ostry i gorzki. "Tak jak rozmawialiśmy, kiedy ogłosiłeś drugą żonę przed wszystkimi? Tak jak rozmawialiśmy, kiedy zdecydowałeś, że już ci nie wystarczam?"

"To nie tak—" Wciąż ściska pierś, jakby próbował utrzymać coś, co już rozpadło się na kawałki. "Sojusz był konieczny. To nie chodziło o ciebie."

"Zawsze chodziło o mnie." Przyciskam dłoń do piersi, szukając choćby echa więzi. Nic. "To ja nie byłam dość silna. Nie dość potężna. Nie dość godna, by być twoją jedyną żoną."

"Nigdy tego nie powiedziałem."

"Nie musiałeś."

Między nami zapada cisza, gdy Soren łapie oddech. Więź, która pozwalała mi czuć jego emocje — żal, ból, cokolwiek — zniknęła. Po raz pierwszy od lat jestem zupełnie sama w swojej głowie.

To przerażające. I wyzwalające. I całkowicie puste.

"Co nam zrobiłaś?" szepcze Soren i po raz pierwszy słyszę w jego głosie coś jak strach. "Co zrobiłaś?"

"Uwolniłam nas oboje." Słowa wychodzą płasko. Ostatecznie. "Chciałeś kogoś bardziej odpowiedniego. Teraz możesz ją mieć, bez mojego cienia."

"Nie chciałem tego." Patrzy na mnie, jakby widział mnie pierwszy raz. "Nigdy tego nie chciałem."

"Czego chciałeś, Soren?" Jestem tak zmęczona. Taka pusta. "Żebym się uśmiechała i przyjęła to? Żebym dzieliła cię z gracją, gdy wszyscy szepczą o podrzutku, który nie potrafił utrzymać uwagi męża?"

"Chciałem—" Przerywa i widzę moment, w którym uświadamia sobie, że nie wie, jak skończyć to zdanie.

"Właśnie."

Pustka w mojej piersi rośnie, rozprzestrzeniając się na każdą część mnie. Ogień przygasa do żaru, potem do popiołu, aż w końcu zanika całkowicie. Więź zniknęła. Całkowicie. Nieodwracalnie. Na zawsze.

A pod bólem, pod zniszczeniem, pod wszystkim, co myślałam, że poczuję—

Nic. Po prostu nic.

Moja krew kapie na kamienną posadzkę, każda kropla syczy. Soren wciąż klęczy, wpatrzony we mnie z przerażeniem i czymś na kształt rozpoznania.

Jakby wreszcie zobaczył, co stracił.

"Żegnaj, Soren," mówię cicho.

"Tessa—"

Wokół nas panuje chaos. Głosy krzyczą, moc iskrzy w powietrzu, Wysoka Kapłanka przywołuje porządek. Ale wszystko to wydaje się odległe, przytłumione, jakbym stała za grubą szybą i obserwowała scenę, której już mnie nie dotyczy.

Stoję pośrodku tego wszystkiego, krew spływa mi po ramieniu, srebrne ostrze leży u moich stóp.

Pusta.

Wolna.

Niebezpieczna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Nie upadam.

Wszystko we mnie tego pragnie, ale stoję. Zablokowane kolana, zaciśnięta szczęka, palce zwinięte w pięści po bokach nawet wtedy, gdy krew wciąż kapie z mojego lewego nadgarstka.

Nie upadam, bo Soren upadł. Miałam czas, żeby wyobrazić sobie ból, by się na niego uodpornić, pogodzić się z tym, co zamierzałam zrobić. On nie miał nic.

Bez ostrzeżenia. Bez przygotowania. Zaskoczyłam go tak, jak on zaskoczył mnie.

A teraz, patrząc na niego leżącego na kamiennej podłodze—czuję, jak coś niespodziewanego przebija się przez odrętwienie.

Litość.

Ta sama litość, o której mówił, że ją dla mnie czuł, kiedy się poznaliśmy. Ta sama litość, która sprawiła, że podał rękę upadającemu wampirowi z umierającego rodu. Litość, która wszystko rozpoczęła i wszystko zrujnowała.

Bo litość to nie miłość, nie szacunek, nie nic prawdziwego czy trwałego.

To tylko litość.

Odwracam się ku drzwiom komnaty, a tłum zgromadzonej szlachty rozstępuje się przede mną jak woda. Nikt nie mówi. Nikt nie wyciąga ręki. Po prostu odsuwają się, tworząc przejrzystą ścieżkę od ceremonialnego kręgu do wyjścia.

Niektórzy przyciskają się do ścian, jakbym mogła ich dotknąć. Jakbym była zaraźliwa tym, co zrobiłam.

Może tak jest.

A może po prostu boją się tego, czym się stałam w ciągu jednego cięcia—wampirem, który zerwał własną więź krwi na oczach świadków, który wybrał zniszczenie zamiast upokorzenia.

Przechodzę przez rozstępujący się tłum, moje kroki są pewne mimo słabości rozlewającej się po moich kończynach. Drzwi komnaty rosną przed oczami.

Za mną słyszę głos Diany, ostry rozkazem, wzywający uzdrowicieli. Wzywający Sorena.

Nie oglądam się za siebie.

Moja dłoń sięga po klamkę dokładnie w chwili, gdy drzwi otwierają się gwałtownie z drugiej strony.

Sylvia stoi w progu, jej twarz wykrzywiona gniewem. Za nią matka z wyrazem na twarzy odbijającym wściekłość siostry Sorena. Ale pod złością widzę coś jeszcze w ich twarzach.

Strach.

"Coś ty zrobiła?"—głos Sylvii to wrzask odbijający się echem po korytarzu.—"Coś ty mu zrobiła?"

Satysfakcja, która mnie zalewa, jest mroczna, dzika i całkowicie pochłaniająca.

Przez te wszystkie lata byłam ofiarą ich okrucieństwa. Ich drwin. Ich pogardy. Każda raniąca uwaga, każde lekceważące spojrzenie, każda chwila, w której sprawiali, że czułam się nic nie warta—wszystko to wypływa teraz w jednym, krystalicznym odczuciu:

Dobrze. Niech to poczują. Niech ich zaboli.

"To, co konieczne," mówię cicho.

"Konieczne?" Wdowa hrabina podchodzi bliżej, jej siła promieniuje jak żar.—"Niemal go zabiłaś! Zniszczyłaś świętą więź! Ty—"

"Uwolniłam się," przerywam, a mój głos jest pusty.—"To wszystko."

"Uwolniłaś się?" Sylvia śmieje się, wysoki, kruchy śmiech.—"Zniszczyłaś siebie, głupia, samolubna suko. Myślisz, że możesz po prostu odejść z Domu Ravencrest? Myślisz, że nie będzie konsekwencji?"

"Nie obchodzi mnie konsekwencje."

I uświadamiam sobie, gdy to mówię, że to prawda.

Nie obchodzi mnie to.

Konsekwencje, ich gniew, cokolwiek. Ta część mnie, która by się przejęła, która byłaby przestraszona, umarła, gdy przecięłam ostrzem swój nadgarstek.

"Och, jeszcze cię to zaboli." Dłoń Sylvii nagle zaciska się na moim ramieniu.

Jej palce wbijają się w moją skórę tuż nad wciąż krwawiącą raną. Ból eksploduje w mojej ręce, ale nie krzyczę. Nie dam jej tej satysfakcji.

"Upokorzyłaś nasz dom!"—krzyczy Sylvia, potrząsając mną.—"Sprawiłaś, że wyglądamy na słabych! Ty—"

"Zrobiłam dokładnie to, czego chciałaś!" mówię, a coś w moim głosie ją zatrzymuje. Sprawia, że naprawdę na mnie patrzy.—"Chciałaś, żebym zniknęła. Chciałaś, żebym została wymazana. Spędziłaś lata, upewniając się, że wiem, iż tu nie należę. Gratulacje. Wygrałaś."

Przez chwilę coś jakby niepewność mignęło jej po twarzy. Ale wtedy jej matka podchodzi bliżej, jej wyraz twarzy twardnieje w zimną determinację.

"Masz rację," mówi wdowa hrabina.—"Nie należysz tutaj. Nigdy nie należałaś."

Jej dłoń dołącza do Sylvii, ściska moje drugie ramię.

Razem ciągną mnie przed siebie, z dala od komnaty, w dół korytarza. Próbuję się opierać, ale ciało nie reaguje jak należy. Zerwanie więzi zostawiło mnie słabą, wyczerpaną, ledwo zdolną ustać, nie mówiąc o walce.

"Co wy—" zaczynam, ale Sylvia mi przerywa.

"Wynosimy śmieci," warczy.

Ciągną mnie przez posiadłość. Mijamy służbę, która szybko odwraca wzrok. Mijamy strażników, którzy stoją nieruchomo, niepewni, czy powinni interweniować. Autorytet wdowy hrabiny trzyma ich na miejscu.

Nikt nie śmie jej sprzeciwić się, nawet gdy ciągną mnie brutalnie ku głównemu wejściu.

Moje stopy ledwie dotykają ziemi. Gdy się potykam, szarpią mnie do pionu z siłą, która zostawia siniaki. Kiedy docieramy do głównych drzwi, otwierają je z hukiem, który sprawia, że ciężkie drewno uderza o kamień.

"Czekaj!" udaje mi się wykrztusić, bo nagle rozumiem, co robią.

Dokąd mnie prowadzą.

"Chcesz być wolna?"—Sylvia syczy mi do ucha.—"To bądź wolna."

Ciągną mnie po schodach, przez dziedziniec, przez bramę wyznaczającą granicę posiadłości Domu Ravencrest. Las majaczy przed nami, ciemny i pradawny, drzewa pochylają się do środka jak widzowie spragnieni krwi.

"Proszę…" próbuję, ale mój głos jest słaby. Zbyt słaby.

Ostatnim, brutalnym pchnięciem rzucają mnie do przodu. Upadam ciężko, aż powietrze ucieka z moich płuc. Martwe liście i ziemia przyciskają się do mojego policzka. Nadgarstek wrzeszczy z bólu, bo upadłam prosto na niego.

"Nie jesteś już mile widziana w Domu Ravencrest," oświadcza wdowa hrabina, jej głos dźwięczy formalnym autorytetem.—"Nie jesteś już związana naszą krwią. Jesteś nikim, jak zawsze byłaś."

Podnoszę się na drżących rękach, obracam się ku nim. Stoją tuż za bramą, ich twarze triumfujące. Mściwe.

Za nimi posiadłość wznosi się na tle nieba, wszystkie okna ciemne.

I wtedy to widzę.

Niebo na wschodzie, poza drzewami. Już nie ciemne. Najsłabsza smuga szarości przesącza się w czerń—ten szczególny odcień, który oznacza, że zbliża się świt.

Wschód słońca.

Moja krew zastyga—jeszcze zimniejsza niż dotąd. Wampiry i słońce to złe połączenie. Nawet najstarsze, najpotężniejsze z naszego rodzaju potrafią znieść tylko krótką ekspozycję.

A ja nie jestem stara. Nie jestem potężna. Już nie, z więzią wyrwaną ze mnie i krwią wciąż kapiącą z nadgarstka.

"Nie zrobilibyście tego…" szepczę.

Ale uśmiech Sylvii mówi, że by zrobiła. Oczywiście, że by zrobiła.—"Módl się, żebyś znalazła schronienie, zanim znajdzie cię słońce, mieszańcu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Discarded Queen

His Discarded Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa