[Perspektywa Tessy]
Stoję z tyłu ceremonialnej komnaty pod Domem Ravencrest, na wpół ukryta w cieniach.
Pochodnie migoczą na ścianach wyrzeźbionych pradawnymi symbolami, rzucając tańczące cienie na zgromadzoną arystokrację. Wampirze społeczeństwo — wszyscy, którzy mają znaczenie — są tutaj, szepcząc podekscytowani o historycznym sojuszu, którego zaraz będą świadkami.
Nikt nie pytał, gdzie się ustawiłam — oczekuje się, że tu będę. Jako pierwsza krwią związana żona Sorena, ale nikt szczególnie nie chce mnie widzieć.
Jestem zawstydzeniem, o którym woleliby zapomnieć. Obecna tylko dlatego, że moja nieobecność wzbudziłaby pytania.
Wysoka Kapłanka wchodzi przez zachodni łuk. Ta jest prastara — wystarczająco stara, by pamiętać czasy, gdy spisywano rytuały wiązania krwi.
Za nią Soren i Diana wstępują w ceremonialny krąg.
Wyglądają razem olśniewająco.
Soren nosi czerń haftowaną srebrem z herbem Ravencrest, jego ciemne włosy są spięte, by odsłonić ostre rysy twarzy. Diana oszałamia w głębokiej czerwieni, która sprawia, że jej blada skóra wydaje się świetlista.
Wyglądają, jakby zostali stworzeni na tę chwilę. Stworzeni dla siebie.
Przyciskam dłoń do piersi, tam, gdzie więź krwi tkwi niczym nieustanny ból.
"Zbieramy się podczas nowiu, by być świadkami świętego zjednoczenia," zaczyna Wysoka Kapłanka. "Dwa domy, dwie linie krwi, związane krwią i magią."
Zgromadzeni wampirzy mruczą z aprobatą. W pierwszym rzędzie widzę Hrabinę Wdowę, zadowoloną, a Sylvię niemal promieniującą triumfem.
"Czy oboje przybyliście tu z własnej woli?" pyta Wysoka Kapłanka.
"Tak," mówi Soren, pewny i spokojny.
"Tak," powtarza Diana.
Podchodzą do ołtarza, gdzie czeka starożytna srebrna misa. Kiedy Wysoka Kapłanka wyciąga ceremonialny nóż, Diana z gracją podaje nadgarstek.
I nagle nie mogę oddychać.
To jest to. Chwila, w której staję się nikim. Nasze małżeństwo staje się przypisem, a ja znikam jak duch we własnym domu.
„Wciąż będziesz miała tu miejsce. Wciąż jesteś moją żoną.”
Puste słowa.
Moje kroki odbijają się echem od kamienia. Głowy się odwracają. Wysoka Kapłanka zatrzymuje się, jej pradawne oczy odnajdują moje. Przez moment oczekuję, że mnie powstrzyma, nakaże znać swoje miejsce.
Zamiast tego na jej twarzy pojawia się coś na kształt zrozumienia. Najdrobniejsze skinienie głowy, tak subtelne, że niemal je przegapiam.
"Przywołuję Prawo Zerwania," mówię, wyciągając srebrne ostrze spod sukni.
Starożytne, ceremonialne, używane do magii krwi. Takie, które może przeciąć więzi równie łatwo jak ciało.
Moja jedyna droga ucieczki.
Komnata wybucha. Westchnienia, okrzyki, gwałtowne ruchy po moich słowach.
"Tessa, nie…" Soren rzuca się w moją stronę, wyciągając rękę, ale jest za daleko.
Nie waham się i przykładam ostrze do lewego nadgarstka, tam, gdzie jego znak wiążący odciska się na mojej skórze — trzy zazębiające się okręgi, symbol Domu Ravencrest.
"Ja, Tessa z Domu D'Alessandro, zrywam więź krwi, która łączy mnie z Sorenem z Domu Ravencrest. Odrzucam cię jako moją krwią związaną bratnią duszę."
Przeciągam ostrze przez nadgarstek. Ból jest natychmiastowy i katastrofalny. Nie tylko fizyczny, choć srebro pali jak kwas w żyłach, ale też magiczny.
Więź nie pęka czysto; eksploduje.
Ogień wybucha w mojej piersi, tam gdzie mieszkała więź, rozprzestrzenia się po każdym nerwie, każdej żyłce. Czuję, jak się rozplata — lata połączenia rozszarpywane nitka po nitce, każda nowa to świeża agonia. Uginają mi się kolana, ale zmuszam się, by pozostać w pionie.
Nie upadnę. Nie dam im tej satysfakcji.
Wtedy słyszę krzyk Sorena.
Upada, obejmując się za pierś, jakby ktoś wyrywał mu serce. Bo tak jest — więź, którą nosiliśmy latami, zostaje zerwana, zostawiając otwarte rany tam, gdzie była bliskość.
Krew cieknie mu z nosa. Całe jego ciało drży, magia iskrzy na skórze w desperackich próbach utrzymania czegoś, co już odeszło.
Diana stoi jak sparaliżowana przy ołtarzu, biała ze zgrozy. Patrzy na wijącego się Sorena, potem na mnie, potem znowu na niego. Jakby próbowała zrozumieć, jak ta chwila miała należeć do niej, a stała się moją.
Soren przestaje krzyczeć. Jest na rękach i kolanach, łapie oddech, krew płynie mu z nosa i oczu. Gdy podnosi głowę, by na mnie spojrzeć, jego wyraz twarzy jest zniszczony.
"Dlaczego?" Jego głos jest złamany, zdarty. "Tessa, dlaczego to zrobiłaś—"
"Wiesz dlaczego." Nawet dla mnie mój głos brzmi pusty.
"Nie—" Próbuje wstać, chwieje się. Diana chce mu pomóc, ale ją odpędza. "Mogliśmy porozmawiać. Jakoś to rozwiązać. Nie musiałaś—"
"Porozmawiać?" Wydobywa się ze mnie śmiech, ostry i gorzki. "Tak jak rozmawialiśmy, kiedy ogłosiłeś drugą żonę przed wszystkimi? Tak jak rozmawialiśmy, kiedy zdecydowałeś, że już ci nie wystarczam?"
"To nie tak—" Wciąż ściska pierś, jakby próbował utrzymać coś, co już rozpadło się na kawałki. "Sojusz był konieczny. To nie chodziło o ciebie."
"Zawsze chodziło o mnie." Przyciskam dłoń do piersi, szukając choćby echa więzi. Nic. "To ja nie byłam dość silna. Nie dość potężna. Nie dość godna, by być twoją jedyną żoną."
"Nigdy tego nie powiedziałem."
"Nie musiałeś."
Między nami zapada cisza, gdy Soren łapie oddech. Więź, która pozwalała mi czuć jego emocje — żal, ból, cokolwiek — zniknęła. Po raz pierwszy od lat jestem zupełnie sama w swojej głowie.
To przerażające. I wyzwalające. I całkowicie puste.
"Co nam zrobiłaś?" szepcze Soren i po raz pierwszy słyszę w jego głosie coś jak strach. "Co zrobiłaś?"
"Uwolniłam nas oboje." Słowa wychodzą płasko. Ostatecznie. "Chciałeś kogoś bardziej odpowiedniego. Teraz możesz ją mieć, bez mojego cienia."
"Nie chciałem tego." Patrzy na mnie, jakby widział mnie pierwszy raz. "Nigdy tego nie chciałem."
"Czego chciałeś, Soren?" Jestem tak zmęczona. Taka pusta. "Żebym się uśmiechała i przyjęła to? Żebym dzieliła cię z gracją, gdy wszyscy szepczą o podrzutku, który nie potrafił utrzymać uwagi męża?"
"Chciałem—" Przerywa i widzę moment, w którym uświadamia sobie, że nie wie, jak skończyć to zdanie.
"Właśnie."
Pustka w mojej piersi rośnie, rozprzestrzeniając się na każdą część mnie. Ogień przygasa do żaru, potem do popiołu, aż w końcu zanika całkowicie. Więź zniknęła. Całkowicie. Nieodwracalnie. Na zawsze.
A pod bólem, pod zniszczeniem, pod wszystkim, co myślałam, że poczuję—
Nic. Po prostu nic.
Moja krew kapie na kamienną posadzkę, każda kropla syczy. Soren wciąż klęczy, wpatrzony we mnie z przerażeniem i czymś na kształt rozpoznania.
Jakby wreszcie zobaczył, co stracił.
"Żegnaj, Soren," mówię cicho.
"Tessa—"
Wokół nas panuje chaos. Głosy krzyczą, moc iskrzy w powietrzu, Wysoka Kapłanka przywołuje porządek. Ale wszystko to wydaje się odległe, przytłumione, jakbym stała za grubą szybą i obserwowała scenę, której już mnie nie dotyczy.
Stoję pośrodku tego wszystkiego, krew spływa mi po ramieniu, srebrne ostrze leży u moich stóp.
Pusta.
Wolna.
Niebezpieczna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie upadam.
Wszystko we mnie tego pragnie, ale stoję. Zablokowane kolana, zaciśnięta szczęka, palce zwinięte w pięści po bokach nawet wtedy, gdy krew wciąż kapie z mojego lewego nadgarstka.
Nie upadam, bo Soren upadł. Miałam czas, żeby wyobrazić sobie ból, by się na niego uodpornić, pogodzić się z tym, co zamierzałam zrobić. On nie miał nic.
Bez ostrzeżenia. Bez przygotowania. Zaskoczyłam go tak, jak on zaskoczył mnie.
A teraz, patrząc na niego leżącego na kamiennej podłodze—czuję, jak coś niespodziewanego przebija się przez odrętwienie.
Litość.
Ta sama litość, o której mówił, że ją dla mnie czuł, kiedy się poznaliśmy. Ta sama litość, która sprawiła, że podał rękę upadającemu wampirowi z umierającego rodu. Litość, która wszystko rozpoczęła i wszystko zrujnowała.
Bo litość to nie miłość, nie szacunek, nie nic prawdziwego czy trwałego.
To tylko litość.
Odwracam się ku drzwiom komnaty, a tłum zgromadzonej szlachty rozstępuje się przede mną jak woda. Nikt nie mówi. Nikt nie wyciąga ręki. Po prostu odsuwają się, tworząc przejrzystą ścieżkę od ceremonialnego kręgu do wyjścia.
Niektórzy przyciskają się do ścian, jakbym mogła ich dotknąć. Jakbym była zaraźliwa tym, co zrobiłam.
Może tak jest.
A może po prostu boją się tego, czym się stałam w ciągu jednego cięcia—wampirem, który zerwał własną więź krwi na oczach świadków, który wybrał zniszczenie zamiast upokorzenia.
Przechodzę przez rozstępujący się tłum, moje kroki są pewne mimo słabości rozlewającej się po moich kończynach. Drzwi komnaty rosną przed oczami.
Za mną słyszę głos Diany, ostry rozkazem, wzywający uzdrowicieli. Wzywający Sorena.
Nie oglądam się za siebie.
Moja dłoń sięga po klamkę dokładnie w chwili, gdy drzwi otwierają się gwałtownie z drugiej strony.
Sylvia stoi w progu, jej twarz wykrzywiona gniewem. Za nią matka z wyrazem na twarzy odbijającym wściekłość siostry Sorena. Ale pod złością widzę coś jeszcze w ich twarzach.
Strach.
"Coś ty zrobiła?"—głos Sylvii to wrzask odbijający się echem po korytarzu.—"Coś ty mu zrobiła?"
Satysfakcja, która mnie zalewa, jest mroczna, dzika i całkowicie pochłaniająca.
Przez te wszystkie lata byłam ofiarą ich okrucieństwa. Ich drwin. Ich pogardy. Każda raniąca uwaga, każde lekceważące spojrzenie, każda chwila, w której sprawiali, że czułam się nic nie warta—wszystko to wypływa teraz w jednym, krystalicznym odczuciu:
Dobrze. Niech to poczują. Niech ich zaboli.
"To, co konieczne," mówię cicho.
"Konieczne?" Wdowa hrabina podchodzi bliżej, jej siła promieniuje jak żar.—"Niemal go zabiłaś! Zniszczyłaś świętą więź! Ty—"
"Uwolniłam się," przerywam, a mój głos jest pusty.—"To wszystko."
"Uwolniłaś się?" Sylvia śmieje się, wysoki, kruchy śmiech.—"Zniszczyłaś siebie, głupia, samolubna suko. Myślisz, że możesz po prostu odejść z Domu Ravencrest? Myślisz, że nie będzie konsekwencji?"
"Nie obchodzi mnie konsekwencje."
I uświadamiam sobie, gdy to mówię, że to prawda.
Nie obchodzi mnie to.
Konsekwencje, ich gniew, cokolwiek. Ta część mnie, która by się przejęła, która byłaby przestraszona, umarła, gdy przecięłam ostrzem swój nadgarstek.
"Och, jeszcze cię to zaboli." Dłoń Sylvii nagle zaciska się na moim ramieniu.
Jej palce wbijają się w moją skórę tuż nad wciąż krwawiącą raną. Ból eksploduje w mojej ręce, ale nie krzyczę. Nie dam jej tej satysfakcji.
"Upokorzyłaś nasz dom!"—krzyczy Sylvia, potrząsając mną.—"Sprawiłaś, że wyglądamy na słabych! Ty—"
"Zrobiłam dokładnie to, czego chciałaś!" mówię, a coś w moim głosie ją zatrzymuje. Sprawia, że naprawdę na mnie patrzy.—"Chciałaś, żebym zniknęła. Chciałaś, żebym została wymazana. Spędziłaś lata, upewniając się, że wiem, iż tu nie należę. Gratulacje. Wygrałaś."
Przez chwilę coś jakby niepewność mignęło jej po twarzy. Ale wtedy jej matka podchodzi bliżej, jej wyraz twarzy twardnieje w zimną determinację.
"Masz rację," mówi wdowa hrabina.—"Nie należysz tutaj. Nigdy nie należałaś."
Jej dłoń dołącza do Sylvii, ściska moje drugie ramię.
Razem ciągną mnie przed siebie, z dala od komnaty, w dół korytarza. Próbuję się opierać, ale ciało nie reaguje jak należy. Zerwanie więzi zostawiło mnie słabą, wyczerpaną, ledwo zdolną ustać, nie mówiąc o walce.
"Co wy—" zaczynam, ale Sylvia mi przerywa.
"Wynosimy śmieci," warczy.
Ciągną mnie przez posiadłość. Mijamy służbę, która szybko odwraca wzrok. Mijamy strażników, którzy stoją nieruchomo, niepewni, czy powinni interweniować. Autorytet wdowy hrabiny trzyma ich na miejscu.
Nikt nie śmie jej sprzeciwić się, nawet gdy ciągną mnie brutalnie ku głównemu wejściu.
Moje stopy ledwie dotykają ziemi. Gdy się potykam, szarpią mnie do pionu z siłą, która zostawia siniaki. Kiedy docieramy do głównych drzwi, otwierają je z hukiem, który sprawia, że ciężkie drewno uderza o kamień.
"Czekaj!" udaje mi się wykrztusić, bo nagle rozumiem, co robią.
Dokąd mnie prowadzą.
"Chcesz być wolna?"—Sylvia syczy mi do ucha.—"To bądź wolna."
Ciągną mnie po schodach, przez dziedziniec, przez bramę wyznaczającą granicę posiadłości Domu Ravencrest. Las majaczy przed nami, ciemny i pradawny, drzewa pochylają się do środka jak widzowie spragnieni krwi.
"Proszę…" próbuję, ale mój głos jest słaby. Zbyt słaby.
Ostatnim, brutalnym pchnięciem rzucają mnie do przodu. Upadam ciężko, aż powietrze ucieka z moich płuc. Martwe liście i ziemia przyciskają się do mojego policzka. Nadgarstek wrzeszczy z bólu, bo upadłam prosto na niego.
"Nie jesteś już mile widziana w Domu Ravencrest," oświadcza wdowa hrabina, jej głos dźwięczy formalnym autorytetem.—"Nie jesteś już związana naszą krwią. Jesteś nikim, jak zawsze byłaś."
Podnoszę się na drżących rękach, obracam się ku nim. Stoją tuż za bramą, ich twarze triumfujące. Mściwe.
Za nimi posiadłość wznosi się na tle nieba, wszystkie okna ciemne.
I wtedy to widzę.
Niebo na wschodzie, poza drzewami. Już nie ciemne. Najsłabsza smuga szarości przesącza się w czerń—ten szczególny odcień, który oznacza, że zbliża się świt.
Wschód słońca.
Moja krew zastyga—jeszcze zimniejsza niż dotąd. Wampiry i słońce to złe połączenie. Nawet najstarsze, najpotężniejsze z naszego rodzaju potrafią znieść tylko krótką ekspozycję.
A ja nie jestem stara. Nie jestem potężna. Już nie, z więzią wyrwaną ze mnie i krwią wciąż kapiącą z nadgarstka.
"Nie zrobilibyście tego…" szepczę.
Ale uśmiech Sylvii mówi, że by zrobiła. Oczywiście, że by zrobiła.—"Módl się, żebyś znalazła schronienie, zanim znajdzie cię słońce, mieszańcu."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Biegnę, aż nogi odmawiają mi posłuszeństwa, potykając się o korzenie i powalone gałęzie, sukienka zaczepia się o ciernie. Las jest tutaj gęsty, pradawne drzewa blokują większość nieba, ale nie do końca.
Nie wystarczająco.
Pierwsze prawdziwe promienie słońca przebijają się przez sklepienie przede mną, rozświetlając małą polanę złotem i bursztynem. Piękne. Śmiertelne.
Zamieram.
Nie mam już gdzie uciekać. Słońce wschodzi zbyt szybko, rozlewa się między drzewami jak płynny ogień. Skóra już mnie piecze, jest napięta, czuję to ostrzegawcze mrowienie, które zawsze poprzedza poparzenia.
Za kilka minut, może szybciej, zostanie ze mnie tylko popiół.
Zamykam oczy, bo nie chcę tego widzieć. Nie chcę patrzeć, jak moja skóra puchnie i czernieje. Nie chcę wiedzieć, kiedy dokładnie—
Ciężka tkanina opada na mnie, całkowicie odcinając światło.
Gwałtownie wciągam powietrze, otwieram oczy w ciemności. Peleryna—gruba, ciężka, pachnąca skórą, nocnym powietrzem i czymś, co sprawia, że każda komórka mojego ciała ożywa—owija mnie szczelnie.
Silne dłonie poprawiają ją, upewniając się, że jestem zakryta od stóp do głów. „Nie ruszaj się.”
Głos jest męski, głęboki, z autorytetem, który rezonuje w moich kościach. Nie jest to rozkaz, ale coś bardzo podobnego. Coś, co sprawia, że ciało chce wykonać polecenie, zanim umysł zdoła nadążyć.
„Kto…” zaczynam, ale przerywa mi.
„Nie teraz. Musimy się ruszyć.”
Jedno ramię zarzuca na mnie pelerynę—materiał między nami chroni mnie—i ruszamy. Nic nie widzę przez grubą tkaninę, ale jestem boleśnie świadoma jego obecności.
Stałe ciepło za plecami. Pewna siła, z jaką niesie mój ciężar. Sposób, w jaki porusza się między drzewami, jakby znał każdy korzeń i kamień na pamięć.
Powietrze staje się chłodniejsze. Wrażenie bezpośredniego zagrożenia znika. Po wieczności zatrzymuje się.
„Jesteśmy. Zostań zakryta.”
Słyszę szelest tkanin, wbijane w ziemię kołki, sprawne odgłosy kogoś, kto robił to już wiele razy. Potem znowu czuje jego dłonie przez pelerynę, prowadzą mnie do przodu.
„Teraz. Szybko.”
Wpadam w głębszą ciemność—wnętrze namiotu. Peleryna zostaje ostrożnie zdjęta, a ja mrugam, próbując przyzwyczaić się do światła.
I wtedy widzę go po raz pierwszy naprawdę.
Wysoki. Szerokie ramiona. Ciemne włosy odgarnięte z twarzy, która jest samymi ostrymi kątami i opanowaną siłą. Porusza się z gracją drapieżnika w stronę zapasów, choć przy każdym kroku widać lekki utyk—subtelny, ale wyraźny. Stara rana, dawno zagojona, lecz nigdy nie zapomniana.
„Niebezpieczny”, szepcze mi instynkt. „Ten mężczyzna jest niebezpieczny.”
Ale to jego oczy odbierają mi oddech.
Srebrne. Nie szare, nie blade niebieskie—prawdziwie srebrne. Jak ciekły blask księżyca, lśniące nawet w półmroku namiotu. Ten kolor jest tak niezwykły, tak niewiarygodnie uderzający, że na chwilę zapominam o wszystkim.
Zapominam się bać. Zapominam, że krwawię, że jestem ścigana, złamana.
Nigdy nie widziałam wampira o srebrnych oczach. Nawet nie słyszałam o czymś takim. Ten kolor jest zły, zbyt jasny, zbyt żywy… Magia.
Tak to wygląda. Czysta magia zaklęta w ciele.
„Gapisz się,” mówi, a w jego głosie słychać ledwo dostrzegalną nutę rozbawienia.
Rumieniec rozlewa się po moich policzkach. „Kim jesteś?”
„Sebastian Delmare.” Te srebrne oczy przykuwają mnie w miejscu. „Egzekutor Starszej Rady.”
Egzekutor Starszej Rady. Te słowa nic mi nie mówią, choć sposób, w jaki je wypowiada, sugeruje, że powinny. Czym w ogóle jest ta funkcja?
„Musisz opatrzyć tę ranę. Srebro wciąż jest w twoim organizmie—czuję to.”
Spoglądam na nadgarstek. Krew wciąż przesiąka przez prowizoryczny opatrunek. „Skąd wiedziałeś, że—”
„Siadaj.”
To nie jest sugestia. Więc siadam.
Klęka przede mną z tym ledwie widocznym utykiem, sięga po mój nadgarstek. W chwili, gdy jego palce dotykają mojej skóry, nawet ten czysto zawodowy dotyk… coś mnie przeszywa. Elektryczność. Życie.
Jego oczy przenoszą się na moje i widzę to—on też to poczuł.
Przez ułamek sekundy żadne z nas się nie porusza. Potem spuszcza wzrok i skupia się na rozwijaniu prowizorycznego opatrunku.
„Byłeś w lesie o świcie,” mówię, chcąc wypełnić naładowaną ciszę. „Dlaczego?”
„To moja sprawa.”
„Więc po prostu tam byłeś?”
„Byłem tam. To wszystko, co musisz wiedzieć.”
Zakłada świeży opatrunek z wprawą, a we mnie narasta frustracja.
„Uratowałeś mi życie. Chyba zasługuję na—”
„Nie zasługujesz ode mnie na nic.” Jego srebrne oczy podnoszą się na moje, bezpośrednie i bezwzględne. „Zdecydowałem się pomóc. To wszystko, co musisz wiedzieć.”
Przełykam z trudem, gdy odbija mi moje własne słowa. Spróbujmy inaczej.
„Te oczy. Ty naprawdę…” Zawieszam głos. „Jesteś wampirem?”
„Tak.”
„Ale nigdy nie widziałam—”
„Nie, nie widziałaś.” Zawiązuje opatrunek. „I już nie zobaczysz.”
Ostrzeżenie i obietnica jednocześnie.
„Kiedy chmury zakryją niebo, ruszam do zamku Starszego,” mówi Sebastian, wstając. „To kwestia kilku godzin.”
To nie prośba. Nie zaproszenie. Po prostu fakt.
W głowie przelatują mi różne możliwości, gdy patrzę, jak sprawdza zapasy, znów widocznie utykając.
Nie mogę wrócić do Domu Ravencrest—dosłownie wyrzucili mnie na śmierć. Dwór moich rodziców jest za daleko, a ja jestem zbyt słaba na taką podróż. Mam tylko tę zakrwawioną sukienkę i ciało ledwo trzymające się całości.
Ten niebezpieczny nieznajomy to moja jedyna opcja.
„Idę z tobą,” oznajmiam.
Zatrzymuje się, rzuca spojrzenie przez ramię. „Tak?”
„Tak. Bo sama nie przetrwam. Bo ty i tak nie odprowadzisz mnie nigdzie indziej. Bo nie mam wyboru.”
„Nie,” przyznaje cicho. „Nie masz.”
Coś mignęło w jego oczach—może szacunek.
„Odpocznij,” mówi Sebastian. „Obudzę cię, kiedy będzie czas.”
Ledwo zamykam oczy, ogarnia mnie ciemność.
Kiedy wracam do siebie, jestem w siodle. Ramiona Sebastiana obejmują mnie, dłonie pewnie trzymają w pasie. Kołyszący ruch, stałe ciepło za plecami, zapach skóry i nocnego powietrza—
„Spokojnie,” jego głos rozlega się tuż przy moim uchu. „Już prawie jesteśmy.”
Słońce zachodzi. Przejeżdżamy przez masywne wrota rzeźbione w zmieniające się symbole. Za nimi wyrasta zamek na tle zmierzchu—stary, potężny, zupełnie inny niż polityczny przepych Domu Ravencrest.
„Posiadłość Nyxów,” mówi Sebastian. „Ziemie Króla Wampirów.” wyjaśnia pomocnie.
W dziedzińcu stoją strażnicy w srebrze i czerni. Służba przerywa pracę. Wszyscy patrzą—nie na Sebastiana, ale na mnie.
Sebastian zsiada z konia, znów widocznie utykając, potem pomaga mi zejść. Moje nogi ledwo mnie niosą. Trzyma mnie za łokieć.
„Tędy.”
Przez korytarze cienia i gwiezdnego światła. Wszystko tu piękne i starożytne. Zatrzymujemy się przed masywnymi drzwiami strzeżonymi przez strażników, którzy po prostu kiwają głowami i otwierają je, jakby czekali.
Sala tronowa odbiera mi oddech. Sklepienia znikające w ciemności. Kolumny rzeźbione w nieczytelne znaki. A na końcu, na tronie z czarnego kamienia—
Najwyższy Starszy Silas Nyx. Król Wampirów.
Jest potężny w sposób, przy którym wszyscy inni z mojego gatunku wydają się mali. Wieki mocy emanują z niego, ale to jego oczy przykuwają mnie—ciemne, przenikliwe i skupione na mnie z dewastującą intensywnością.
Sebastian podchodzi naprzód, a ja za nim. Zatrzymujemy się przed tronem, on pada na jedno kolano, a ja wykonuję ukłon.
Najwyższy Starszy Silas wstaje, studiując moją twarz, jakby czegoś konkretnego szukał. Potem jego wyraz twarzy pęka—ból, radość i ulga splątane razem.
Sala tronowa milknie.
„Witaj w domu,” mówi, głos mocny, choć lekko drżący. „Moja droga córko.”
Przesuń w górę, aby kontynuować