passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Discarded Queen - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

His Discarded Queen

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Nie upadam.

Wszystko we mnie tego pragnie, ale stoję. Zablokowane kolana, zaciśnięta szczęka, palce zwinięte w pięści po bokach nawet wtedy, gdy krew wciąż kapie z mojego lewego nadgarstka.

Nie upadam, bo Soren upadł. Miałam czas, żeby wyobrazić sobie ból, by się na niego uodpornić, pogodzić się z tym, co zamierzałam zrobić. On nie miał nic.

Bez ostrzeżenia. Bez przygotowania. Zaskoczyłam go tak, jak on zaskoczył mnie.

A teraz, patrząc na niego leżącego na kamiennej podłodze—czuję, jak coś niespodziewanego przebija się przez odrętwienie.

Litość.

Ta sama litość, o której mówił, że ją dla mnie czuł, kiedy się poznaliśmy. Ta sama litość, która sprawiła, że podał rękę upadającemu wampirowi z umierającego rodu. Litość, która wszystko rozpoczęła i wszystko zrujnowała.

Bo litość to nie miłość, nie szacunek, nie nic prawdziwego czy trwałego.

To tylko litość.

Odwracam się ku drzwiom komnaty, a tłum zgromadzonej szlachty rozstępuje się przede mną jak woda. Nikt nie mówi. Nikt nie wyciąga ręki. Po prostu odsuwają się, tworząc przejrzystą ścieżkę od ceremonialnego kręgu do wyjścia.

Niektórzy przyciskają się do ścian, jakbym mogła ich dotknąć. Jakbym była zaraźliwa tym, co zrobiłam.

Może tak jest.

A może po prostu boją się tego, czym się stałam w ciągu jednego cięcia—wampirem, który zerwał własną więź krwi na oczach świadków, który wybrał zniszczenie zamiast upokorzenia.

Przechodzę przez rozstępujący się tłum, moje kroki są pewne mimo słabości rozlewającej się po moich kończynach. Drzwi komnaty rosną przed oczami.

Za mną słyszę głos Diany, ostry rozkazem, wzywający uzdrowicieli. Wzywający Sorena.

Nie oglądam się za siebie.

Moja dłoń sięga po klamkę dokładnie w chwili, gdy drzwi otwierają się gwałtownie z drugiej strony.

Sylvia stoi w progu, jej twarz wykrzywiona gniewem. Za nią matka z wyrazem na twarzy odbijającym wściekłość siostry Sorena. Ale pod złością widzę coś jeszcze w ich twarzach.

Strach.

"Coś ty zrobiła?"—głos Sylvii to wrzask odbijający się echem po korytarzu.—"Coś ty mu zrobiła?"

Satysfakcja, która mnie zalewa, jest mroczna, dzika i całkowicie pochłaniająca.

Przez te wszystkie lata byłam ofiarą ich okrucieństwa. Ich drwin. Ich pogardy. Każda raniąca uwaga, każde lekceważące spojrzenie, każda chwila, w której sprawiali, że czułam się nic nie warta—wszystko to wypływa teraz w jednym, krystalicznym odczuciu:

Dobrze. Niech to poczują. Niech ich zaboli.

"To, co konieczne," mówię cicho.

"Konieczne?" Wdowa hrabina podchodzi bliżej, jej siła promieniuje jak żar.—"Niemal go zabiłaś! Zniszczyłaś świętą więź! Ty—"

"Uwolniłam się," przerywam, a mój głos jest pusty.—"To wszystko."

"Uwolniłaś się?" Sylvia śmieje się, wysoki, kruchy śmiech.—"Zniszczyłaś siebie, głupia, samolubna suko. Myślisz, że możesz po prostu odejść z Domu Ravencrest? Myślisz, że nie będzie konsekwencji?"

"Nie obchodzi mnie konsekwencje."

I uświadamiam sobie, gdy to mówię, że to prawda.

Nie obchodzi mnie to.

Konsekwencje, ich gniew, cokolwiek. Ta część mnie, która by się przejęła, która byłaby przestraszona, umarła, gdy przecięłam ostrzem swój nadgarstek.

"Och, jeszcze cię to zaboli." Dłoń Sylvii nagle zaciska się na moim ramieniu.

Jej palce wbijają się w moją skórę tuż nad wciąż krwawiącą raną. Ból eksploduje w mojej ręce, ale nie krzyczę. Nie dam jej tej satysfakcji.

"Upokorzyłaś nasz dom!"—krzyczy Sylvia, potrząsając mną.—"Sprawiłaś, że wyglądamy na słabych! Ty—"

"Zrobiłam dokładnie to, czego chciałaś!" mówię, a coś w moim głosie ją zatrzymuje. Sprawia, że naprawdę na mnie patrzy.—"Chciałaś, żebym zniknęła. Chciałaś, żebym została wymazana. Spędziłaś lata, upewniając się, że wiem, iż tu nie należę. Gratulacje. Wygrałaś."

Przez chwilę coś jakby niepewność mignęło jej po twarzy. Ale wtedy jej matka podchodzi bliżej, jej wyraz twarzy twardnieje w zimną determinację.

"Masz rację," mówi wdowa hrabina.—"Nie należysz tutaj. Nigdy nie należałaś."

Jej dłoń dołącza do Sylvii, ściska moje drugie ramię.

Razem ciągną mnie przed siebie, z dala od komnaty, w dół korytarza. Próbuję się opierać, ale ciało nie reaguje jak należy. Zerwanie więzi zostawiło mnie słabą, wyczerpaną, ledwo zdolną ustać, nie mówiąc o walce.

"Co wy—" zaczynam, ale Sylvia mi przerywa.

"Wynosimy śmieci," warczy.

Ciągną mnie przez posiadłość. Mijamy służbę, która szybko odwraca wzrok. Mijamy strażników, którzy stoją nieruchomo, niepewni, czy powinni interweniować. Autorytet wdowy hrabiny trzyma ich na miejscu.

Nikt nie śmie jej sprzeciwić się, nawet gdy ciągną mnie brutalnie ku głównemu wejściu.

Moje stopy ledwie dotykają ziemi. Gdy się potykam, szarpią mnie do pionu z siłą, która zostawia siniaki. Kiedy docieramy do głównych drzwi, otwierają je z hukiem, który sprawia, że ciężkie drewno uderza o kamień.

"Czekaj!" udaje mi się wykrztusić, bo nagle rozumiem, co robią.

Dokąd mnie prowadzą.

"Chcesz być wolna?"—Sylvia syczy mi do ucha.—"To bądź wolna."

Ciągną mnie po schodach, przez dziedziniec, przez bramę wyznaczającą granicę posiadłości Domu Ravencrest. Las majaczy przed nami, ciemny i pradawny, drzewa pochylają się do środka jak widzowie spragnieni krwi.

"Proszę…" próbuję, ale mój głos jest słaby. Zbyt słaby.

Ostatnim, brutalnym pchnięciem rzucają mnie do przodu. Upadam ciężko, aż powietrze ucieka z moich płuc. Martwe liście i ziemia przyciskają się do mojego policzka. Nadgarstek wrzeszczy z bólu, bo upadłam prosto na niego.

"Nie jesteś już mile widziana w Domu Ravencrest," oświadcza wdowa hrabina, jej głos dźwięczy formalnym autorytetem.—"Nie jesteś już związana naszą krwią. Jesteś nikim, jak zawsze byłaś."

Podnoszę się na drżących rękach, obracam się ku nim. Stoją tuż za bramą, ich twarze triumfujące. Mściwe.

Za nimi posiadłość wznosi się na tle nieba, wszystkie okna ciemne.

I wtedy to widzę.

Niebo na wschodzie, poza drzewami. Już nie ciemne. Najsłabsza smuga szarości przesącza się w czerń—ten szczególny odcień, który oznacza, że zbliża się świt.

Wschód słońca.

Moja krew zastyga—jeszcze zimniejsza niż dotąd. Wampiry i słońce to złe połączenie. Nawet najstarsze, najpotężniejsze z naszego rodzaju potrafią znieść tylko krótką ekspozycję.

A ja nie jestem stara. Nie jestem potężna. Już nie, z więzią wyrwaną ze mnie i krwią wciąż kapiącą z nadgarstka.

"Nie zrobilibyście tego…" szepczę.

Ale uśmiech Sylvii mówi, że by zrobiła. Oczywiście, że by zrobiła.—"Módl się, żebyś znalazła schronienie, zanim znajdzie cię słońce, mieszańcu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Biegnę, aż nogi odmawiają mi posłuszeństwa, potykając się o korzenie i powalone gałęzie, sukienka zaczepia się o ciernie. Las jest tutaj gęsty, pradawne drzewa blokują większość nieba, ale nie do końca.

Nie wystarczająco.

Pierwsze prawdziwe promienie słońca przebijają się przez sklepienie przede mną, rozświetlając małą polanę złotem i bursztynem. Piękne. Śmiertelne.

Zamieram.

Nie mam już gdzie uciekać. Słońce wschodzi zbyt szybko, rozlewa się między drzewami jak płynny ogień. Skóra już mnie piecze, jest napięta, czuję to ostrzegawcze mrowienie, które zawsze poprzedza poparzenia.

Za kilka minut, może szybciej, zostanie ze mnie tylko popiół.

Zamykam oczy, bo nie chcę tego widzieć. Nie chcę patrzeć, jak moja skóra puchnie i czernieje. Nie chcę wiedzieć, kiedy dokładnie—

Ciężka tkanina opada na mnie, całkowicie odcinając światło.

Gwałtownie wciągam powietrze, otwieram oczy w ciemności. Peleryna—gruba, ciężka, pachnąca skórą, nocnym powietrzem i czymś, co sprawia, że każda komórka mojego ciała ożywa—owija mnie szczelnie.

Silne dłonie poprawiają ją, upewniając się, że jestem zakryta od stóp do głów. „Nie ruszaj się.”

Głos jest męski, głęboki, z autorytetem, który rezonuje w moich kościach. Nie jest to rozkaz, ale coś bardzo podobnego. Coś, co sprawia, że ciało chce wykonać polecenie, zanim umysł zdoła nadążyć.

„Kto…” zaczynam, ale przerywa mi.

„Nie teraz. Musimy się ruszyć.”

Jedno ramię zarzuca na mnie pelerynę—materiał między nami chroni mnie—i ruszamy. Nic nie widzę przez grubą tkaninę, ale jestem boleśnie świadoma jego obecności.

Stałe ciepło za plecami. Pewna siła, z jaką niesie mój ciężar. Sposób, w jaki porusza się między drzewami, jakby znał każdy korzeń i kamień na pamięć.

Powietrze staje się chłodniejsze. Wrażenie bezpośredniego zagrożenia znika. Po wieczności zatrzymuje się.

„Jesteśmy. Zostań zakryta.”

Słyszę szelest tkanin, wbijane w ziemię kołki, sprawne odgłosy kogoś, kto robił to już wiele razy. Potem znowu czuje jego dłonie przez pelerynę, prowadzą mnie do przodu.

„Teraz. Szybko.”

Wpadam w głębszą ciemność—wnętrze namiotu. Peleryna zostaje ostrożnie zdjęta, a ja mrugam, próbując przyzwyczaić się do światła.

I wtedy widzę go po raz pierwszy naprawdę.

Wysoki. Szerokie ramiona. Ciemne włosy odgarnięte z twarzy, która jest samymi ostrymi kątami i opanowaną siłą. Porusza się z gracją drapieżnika w stronę zapasów, choć przy każdym kroku widać lekki utyk—subtelny, ale wyraźny. Stara rana, dawno zagojona, lecz nigdy nie zapomniana.

„Niebezpieczny”, szepcze mi instynkt. „Ten mężczyzna jest niebezpieczny.”

Ale to jego oczy odbierają mi oddech.

Srebrne. Nie szare, nie blade niebieskie—prawdziwie srebrne. Jak ciekły blask księżyca, lśniące nawet w półmroku namiotu. Ten kolor jest tak niezwykły, tak niewiarygodnie uderzający, że na chwilę zapominam o wszystkim.

Zapominam się bać. Zapominam, że krwawię, że jestem ścigana, złamana.

Nigdy nie widziałam wampira o srebrnych oczach. Nawet nie słyszałam o czymś takim. Ten kolor jest zły, zbyt jasny, zbyt żywy… Magia.

Tak to wygląda. Czysta magia zaklęta w ciele.

„Gapisz się,” mówi, a w jego głosie słychać ledwo dostrzegalną nutę rozbawienia.

Rumieniec rozlewa się po moich policzkach. „Kim jesteś?”

„Sebastian Delmare.” Te srebrne oczy przykuwają mnie w miejscu. „Egzekutor Starszej Rady.”

Egzekutor Starszej Rady. Te słowa nic mi nie mówią, choć sposób, w jaki je wypowiada, sugeruje, że powinny. Czym w ogóle jest ta funkcja?

„Musisz opatrzyć tę ranę. Srebro wciąż jest w twoim organizmie—czuję to.”

Spoglądam na nadgarstek. Krew wciąż przesiąka przez prowizoryczny opatrunek. „Skąd wiedziałeś, że—”

„Siadaj.”

To nie jest sugestia. Więc siadam.

Klęka przede mną z tym ledwie widocznym utykiem, sięga po mój nadgarstek. W chwili, gdy jego palce dotykają mojej skóry, nawet ten czysto zawodowy dotyk… coś mnie przeszywa. Elektryczność. Życie.

Jego oczy przenoszą się na moje i widzę to—on też to poczuł.

Przez ułamek sekundy żadne z nas się nie porusza. Potem spuszcza wzrok i skupia się na rozwijaniu prowizorycznego opatrunku.

„Byłeś w lesie o świcie,” mówię, chcąc wypełnić naładowaną ciszę. „Dlaczego?”

„To moja sprawa.”

„Więc po prostu tam byłeś?”

„Byłem tam. To wszystko, co musisz wiedzieć.”

Zakłada świeży opatrunek z wprawą, a we mnie narasta frustracja.

„Uratowałeś mi życie. Chyba zasługuję na—”

„Nie zasługujesz ode mnie na nic.” Jego srebrne oczy podnoszą się na moje, bezpośrednie i bezwzględne. „Zdecydowałem się pomóc. To wszystko, co musisz wiedzieć.”

Przełykam z trudem, gdy odbija mi moje własne słowa. Spróbujmy inaczej.

„Te oczy. Ty naprawdę…” Zawieszam głos. „Jesteś wampirem?”

„Tak.”

„Ale nigdy nie widziałam—”

„Nie, nie widziałaś.” Zawiązuje opatrunek. „I już nie zobaczysz.”

Ostrzeżenie i obietnica jednocześnie.

„Kiedy chmury zakryją niebo, ruszam do zamku Starszego,” mówi Sebastian, wstając. „To kwestia kilku godzin.”

To nie prośba. Nie zaproszenie. Po prostu fakt.

W głowie przelatują mi różne możliwości, gdy patrzę, jak sprawdza zapasy, znów widocznie utykając.

Nie mogę wrócić do Domu Ravencrest—dosłownie wyrzucili mnie na śmierć. Dwór moich rodziców jest za daleko, a ja jestem zbyt słaba na taką podróż. Mam tylko tę zakrwawioną sukienkę i ciało ledwo trzymające się całości.

Ten niebezpieczny nieznajomy to moja jedyna opcja.

„Idę z tobą,” oznajmiam.

Zatrzymuje się, rzuca spojrzenie przez ramię. „Tak?”

„Tak. Bo sama nie przetrwam. Bo ty i tak nie odprowadzisz mnie nigdzie indziej. Bo nie mam wyboru.”

„Nie,” przyznaje cicho. „Nie masz.”

Coś mignęło w jego oczach—może szacunek.

„Odpocznij,” mówi Sebastian. „Obudzę cię, kiedy będzie czas.”

Ledwo zamykam oczy, ogarnia mnie ciemność.

Kiedy wracam do siebie, jestem w siodle. Ramiona Sebastiana obejmują mnie, dłonie pewnie trzymają w pasie. Kołyszący ruch, stałe ciepło za plecami, zapach skóry i nocnego powietrza—

„Spokojnie,” jego głos rozlega się tuż przy moim uchu. „Już prawie jesteśmy.”

Słońce zachodzi. Przejeżdżamy przez masywne wrota rzeźbione w zmieniające się symbole. Za nimi wyrasta zamek na tle zmierzchu—stary, potężny, zupełnie inny niż polityczny przepych Domu Ravencrest.

„Posiadłość Nyxów,” mówi Sebastian. „Ziemie Króla Wampirów.” wyjaśnia pomocnie.

W dziedzińcu stoją strażnicy w srebrze i czerni. Służba przerywa pracę. Wszyscy patrzą—nie na Sebastiana, ale na mnie.

Sebastian zsiada z konia, znów widocznie utykając, potem pomaga mi zejść. Moje nogi ledwo mnie niosą. Trzyma mnie za łokieć.

„Tędy.”

Przez korytarze cienia i gwiezdnego światła. Wszystko tu piękne i starożytne. Zatrzymujemy się przed masywnymi drzwiami strzeżonymi przez strażników, którzy po prostu kiwają głowami i otwierają je, jakby czekali.

Sala tronowa odbiera mi oddech. Sklepienia znikające w ciemności. Kolumny rzeźbione w nieczytelne znaki. A na końcu, na tronie z czarnego kamienia—

Najwyższy Starszy Silas Nyx. Król Wampirów.

Jest potężny w sposób, przy którym wszyscy inni z mojego gatunku wydają się mali. Wieki mocy emanują z niego, ale to jego oczy przykuwają mnie—ciemne, przenikliwe i skupione na mnie z dewastującą intensywnością.

Sebastian podchodzi naprzód, a ja za nim. Zatrzymujemy się przed tronem, on pada na jedno kolano, a ja wykonuję ukłon.

Najwyższy Starszy Silas wstaje, studiując moją twarz, jakby czegoś konkretnego szukał. Potem jego wyraz twarzy pęka—ból, radość i ulga splątane razem.

Sala tronowa milknie.

„Witaj w domu,” mówi, głos mocny, choć lekko drżący. „Moja droga córko.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Słowo zawisa w powietrzu między nami.

Córka.

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Moje oczy błądzą po sali tronowej—na Sebastiana wciąż klęczącego obok mnie, z wyrazem twarzy nie do odczytania; na strażników stojących na baczność, niewzruszonych; na służbę w cieniu, obserwującą z wiedzącymi spojrzeniami.

Wszyscy tu już wiedzą. Czymkolwiek to jest, jakimś okrutnym żartem czy polityczną grą, tylko ja nie rozumiem.

— Ja nie… — Mój głos się łamie. — Co ty…

Ale Starszy Silas już się porusza. Schodzi z tronu wyważonymi krokami, pokonuje dzielącą nas odległość. Z bliska jest jeszcze bardziej przytłaczający—moc promieniuje od niego jak żar, w każdej rysie twarzy widać wieki władzy.

I jego oczy. Ciemne oczy, które odbijają moje, uświadamiam to sobie nagle. Ten sam kształt, ta sama głębia.

Zatrzymuje się przede mną i wyciąga dłoń.

Nie rozkaz. Propozycja. Wpatruję się w jego wyciągniętą dłoń, moje własne drżą przy bokach.

To nie ma sensu. Nic tu nie ma sensu. Królowie nie wyciągają dłoni do bezkrwistych wampirów wygnanych przez własne domy. Nie nazywają obcych „córką” i nie patrzą na nich oczami pełnymi—

Bólu. To widzę na jego twarzy.

Stary ból, starannie zakopany, ale teraz wynurzający się na powierzchnię jak rana, która nigdy się nie zagoiła.

Moja ręka porusza się, zanim zdążę ją powstrzymać, palce sięgają jego dłoni. W chwili, gdy nasze skóry się stykają, coś się zmienia. Nie magia dokładnie, ale rozpoznanie. Jakby moja krew znała jego krew, nawet jeśli mój umysł nie chce tego przyjąć.

Jego palce zamykają się na moich, mocne i ciepłe, pomaga mi wstać.

— Moja droga córko — powtarza, a tym razem jego głos się łamie.

Tylko trochę. Wystarczająco, bym usłyszała drżenie pod spodem. Jego oczy błyszczą niewylanymi łzami, zamglone wspomnieniami, których nie znam.

— Tak długo czekałem—

— Proszę, przestań. — Słowo wyrywa mi się z ust, ostre i rozpaczliwe. — Po prostu przestań.

Cisza rozdziera salę tronową. Czuję na sobie każde spojrzenie, czuję ciężar wypowiedzenia się tak niegrzecznie wobec Wielkiego Starszego, wobec Króla.

Nie obchodzi mnie to. Nie mogę już dłużej się przejmować.

— Co to jest? — żądam, głos mi drży, ale nabiera siły. — Jakiś żart? Jakaś polityczna gra, której nie rozumiem? Bo ja cię nie znam, ty mnie nie znasz, a nazywasz mnie… Mówisz, że jestem…

Nie mogę nawet dokończyć zdania. To zbyt absurdalne.

Wielki Starszy Silas nie odsuwa się. Nie wygląda na urażonego. Wręcz przeciwnie, jego wyraz twarzy łagodnieje, jakby właśnie tego się spodziewał po moim wybuchu.

— To nie żart — mówi cicho. — Jesteś moją córką, Tesso. Moim jedynym dzieckiem. Córką, którą musiałem oddać, gdy byłaś za młoda.

Te słowa uderzają jak ciosy fizyczne. — To niemożliwe. Moi rodzice—

— Wychowali cię dla mnie. Chronili cię dla mnie. — Jego dłoń mocniej ściska moją. — Oddałem cię Domowi D’Alessandro, bo nie miałem innego wyjścia. Bo zostawienie cię tu oznaczałoby twoją śmierć.

— Dlaczego? — Pytanie wymyka się szeptem. — Dlaczego zostawienie mnie tu—

— Bo urodziłaś się podczas Krwawego Księżyca.

Słowa opadają między nami jak kamienie w głęboką wodę.

Słyszałam o Krwawych Księżycach—wszyscy słyszeli. Są rzadkie, potężne, przesiąknięte proroctwem i przesądami. Wampiry urodzone pod ich wpływem są uważane za błogosławione lub przeklęte, w zależności od tego, kto opowiada historię.

— Istnieje stare proroctwo — ciągnie Król, głosem ciężkim od żalu. — Mówi, że dziecko urodzone pod Krwawym Księżycem sprowadzi upadek dworu. Że jest przeznaczone zniszczyć wszystko i odbudować na swój obraz. Że stanie się największym władcą, jakiego nasz ród widział.

Władca.

To słowo brzmi absurdalnie w odniesieniu do mnie.

— Ale taka moc zagraża tym, którzy już posiadają władzę — mówi. — Pewnej nocy szaleńcy wdarli się do moich komnat, gdy mnie nie było. Wierzyli, że twoja matka, jako ta, która cię urodziła, będzie pierwsza, by zachwiać królestwem. Że użyje cię, by przejąć władzę…

Jego głos opada, szorstki. — Zamordowali ją, gdy cię trzymała. Tam, zanim zdołałem ich powstrzymać.

Nie mogę mówić. Nie umiem tego pojąć.

— Musiałem cię ukryć. Sprawić, by wszyscy myśleli, że zginęłaś razem z matką. Znalazłem najbardziej godny zaufania dom, wampiry, które były mi dłużne, i powierzyłem cię im.

— Nie. — Kręcę głową. — Moi rodzice by mi powiedzieli…

— Złożyli przysięgę milczenia. Dla twojego bezpieczeństwa. — Jego oczy wwiercają się w moje. — Gdyby ktokolwiek się dowiedział, kim naprawdę jesteś, te same siły by cię odnalazły.

— Więc pozwoliłeś mi dorastać w przekonaniu, że jestem nikim — mówię z goryczą.

— Liczyłem każdą sekundę twojej nieobecności. — Jego głos się łamie. — Każdy dzień, każdy rok. Ponad wiek czekania na chwilę, w której będę mógł sprowadzić cię do domu. Czekałem, aż będziesz wystarczająco silna, aż będę mógł cię chronić. A potem wyszłaś za mąż, zanim mogłem—

Urwał, szczęki zacisnęły się. — Przez te lata ktoś cię obserwował z mojego polecenia. Czekałem na właściwy moment.

Spoglądam na Sebastiana. Oczywiście. Dlatego był w lesie. Obserwował mnie. Wykonywał rozkazy.

— Muszę przyznać, że Rozdzielenie wymagało odwagi, o której nie byłem pewien, czy ją w sobie odkryłaś — ciągnie Silas. — Ale kiedy Sebastian powiedział mi, co zrobiłaś, wiedziałem. Byłaś gotowa poznać prawdę. Gotowa wrócić do domu.

Chcę nazwać go kłamcą. Żądać dowodów.

Ale po co miałby kłamać? Jaki miałby powód, by Wielki Starszy Silas Nyx uznawał za swoją córkę bezsilną podrzutkę?

Chyba że to prawda.

— Jesteś prawowitą dziedziczką Domu Nyx — mówi z absolutną pewnością. — Proroctwo głosiło, że zniszczysz i odbudujesz. Może Rozdzielenie było twoim pierwszym zniszczeniem—zerwaniem kajdan, które nigdy nie powinny cię wiązać.

Podchodzi bliżej. — Wiem, że to przytłaczające. Ale jesteś moją córką, Tesso. Moja krew płynie w twoich żyłach. I potrzebuję, byś odzyskała to, co ci się należy. Byś zajęła miejsce dziedziczki. Przyszłej Królowej.

To stwierdzenie brzmi niemożliwie.

Nie nadaję się na królową. Jestem wampirzycą, która nie potrafiła utrzymać bezuczuciowego małżeństwa, którą odrzucono.

Ale jestem też wampirzycą, która przeprowadziła Rozdzielenie na oczach połowy arystokracji. Która przeżyła wschód słońca. Która stoi tu, złamana, ale wciąż oddychająca.

Może to się liczy.

— Nie wiem, czy ci wierzę… — szepczę.

— Wiem. — Silas muska kciukiem moje kostki, delikatnie. — Ale czekałem sto dwadzieścia siedem lat, by znów trzymać moją córkę. Pozwolisz mi? Choć na chwilę?

Coś w jego głosie—w jego oczach, lśniących od łez, nadziei i rozpaczliwej miłości—przebija ostatnie mury mojej obrony.

Kiwnęłam głową. Ledwo. Ale to wystarczy.

Król przyciąga mnie do siebie, a jego ramiona oplatają mnie. Silne, pewne i całkowicie zdecydowane. Pachnie starymi książkami i czymś nieuchwytnym, od czego ściska mnie w piersi.

Czuję się jak w domu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Discarded Queen

His Discarded Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa