"Connor, ta młoda dama to..." zapytała uprzejmie wilkołaczyca, choć wydawała się zaskoczona widokiem Annette.
Connor uśmiechnął się i powiedział: "To jest Annette, nauczycielka mojego brata."
"Miło cię poznać, Annette. Jestem Alina Grace."
Annette uścisnęła dłoń Aliny i powiedziała: "Dzień dobry, pani Grace."
Connor usiadł i powiedział: "Proszę, usiądź." Annette zajęła miejsce obok niego.
Alina oderwała wzrok od Annette i spojrzała na Connora. Powiedziała łagodnie: "Martwiłam się, że przeszkodzę ci w pracy, zapraszając cię na lunch."
"Nie. Zabrałem ze sobą Annette. Nie masz nic przeciwko, prawda? W końcu najpierw miałem z nią umówione spotkanie." Alina potrząsnęła głową i uśmiechnęła się: "Absolutnie nie. Cieszę się, że ją widzę. Już zamówiłam dania, które lubisz. Nie wiem, co preferuje Annette. Poproszę kogoś, żeby przyniósł menu."
Annette machnęła ręką. "W porządku, pani Grace."
Connor delikatnie pogłaskał Annette po głowie. Spojrzał na nią łagodnie i powiedział: "Lubimy to samo jedzenie." Uśmiech Aliny zamarł.
Jednak uśmiechnęła się ponownie i powiedziała: "Cieszę się, że to słyszę. Mam nadzieję, że jedzenie wam zasmakuje."
Annette była coraz bardziej zakłopotana, zaskoczona jego nagłym gestem. Wkrótce kelner podał przystawki, a Connor był bardzo czuły wobec Annette podczas posiłku.
Podawał Annette serwetkę i prosił kelnera o dolewanie wina do jej kieliszka od czasu do czasu. Alina nie mówiła wiele i jadła elegancko.
Jednak Alina co jakiś czas spoglądała na Annette. Annette nie potrafiła odczytać emocji Aliny.
Po posiłku razem wyszli z restauracji. Connor objął ramieniem Annette, odprowadzając Alinę do jej samochodu.
Alina odwróciła się do Annette i powiedziała cicho: "Annette, czy nie masz nic przeciwko, jeśli porozmawiam z Connorem przez chwilę sam na sam?"
"Oczywiście, że nie. Poczekam w samochodzie." Annette odwróciła się i poszła w kierunku samochodu Connora.
Po wyjściu Annette, Alina spojrzała na Connora lekko zaczerwienionymi oczami i zapytała: "Jak się masz?"
"Całkiem dobrze."
"Nie próbuj mnie znowu w ten sposób denerwować. Nie chcę, żebyś czuł się źle."
Connor powiedział chłodno: "Nie robię tego. Poza tym, Annette to wspaniała dziewczyna. Nie uważasz?"
"Connor, wiem, że Annette nie jest twoją partnerką."
Connor uśmiechnął się i powiedział: "Po prostu jedź. Muszę jeszcze odwieźć Annette na uniwersytet. I mam później spotkanie."
Otworzył jej drzwi samochodu. Alina westchnęła. Wsiadła do samochodu i odjechała.
Kiedy Connor wrócił do swojego samochodu, Annette spojrzała na niego i zapytała: "Więc zaprosiłeś mnie na lunch tylko po to, żeby sprowokować panią Grace?"
"Nic o tym nie wiesz." Twarz Connora była zimna. Uruchomił samochód i powiedział: "Nigdy więcej o niej nie mów."
Annette nie była przekonana. Jednak nie planowała więcej spotkań z Connorem.
Myślała, że to tylko wymówka Connora, by poprosić ją o umycie samochodu. Ale myliła się. Connor zawiózł ją do myjni i poprosił o umycie go.
Po tym jak Annette umyła samochód, sprawdził go i wydawał się zadowolony z jej pracy. Odetchnęła z ulgą i zdjęła rękawiczki.
"Alfo Connor, czy mogę już iść?"
Connor uśmiechnął się: "Jasne. Wsiadaj do samochodu. Podwiozę cię."
Powiedziała: "Nie, dziękuję. Nie chcę zniszczyć siedzenia i myć go ponownie."
Po tych słowach odwróciła się i opuściła myjnię. Connor nie nalegał.
Gdy przejeżdżał obok niej, pogroziła mu pięścią, gdy odjeżdżał. Connor zobaczył to w lusterku wstecznym i rozbawił go ten widok.
Podczas jazdy zadzwonił telefon leżący na siedzeniu pasażera. Spojrzał na niego. Annette zostawiła swój telefon w jego samochodzie.
Zatrzymał się i wziął telefon. To było połączenie przychodzące od Kyle'a. Pomyślał: "A więc jakiś facet do niej dzwonił."
Annette zaniepokoiła się, gdy zdała sobie sprawę, że zostawiła telefon w samochodzie Connora. Zastanawiała się, co zrobić, gdy Connor zawrócił.
Connor opuścił szybę i spojrzał na nią chłodno. "Wsiadaj do samochodu."
Podeszła, ale nie miała zamiaru wsiadać. "Oddaj mi mój telefon."
"Stąd na uniwersytet jest co najmniej półtorej godziny. Jesteś pewna, że się nie spóźnisz?"
Sprawdziła godzinę na nadgarstku i otworzyła drzwi samochodu. Connor ruszył.
Powiedział: "Ktoś właśnie do ciebie dzwonił."
Annette wyjęła telefon, spojrzała na ekran i zapytała: "Odebrałeś?"
"Oczywiście. A co, jeśli to było coś pilnego?"
Annette zmarszczyła brwi. Zapytała: "Co powiedział?"
"Zapytał, kim jestem i gdzie jesteś."
"I co mu odpowiedziałeś?"
"Czy to ważne?"
"To nie jest twój telefon. Odebrałeś go i nie chcesz mi powiedzieć, o co chodziło. To trochę nie na miejscu, nie uważasz?"
"Powiedziałem mu, że jestem twoim szefem i zostawiłaś torbę w moim samochodzie."
Annette nie powiedziała nic więcej.
Connor zapytał z ciekawością: "To twój chłopak? Czy twój partner? Pokłóciliście się?"
Spojrzała na niego. "To nie twoja sprawa."
"Jest interesująca. Zakochuję się w niej. Co o tym myślisz, Connor?" Leo powiedział podekscytowany w umyśle Connora.
"Nie sądzę, żebyś powinien interesować się wilkołakiem, który ma już partnera," Connor odpowiedział chłodno.
Leo wydał z siebie niezadowolone skomlenie, ale nie kłócił się z Connorem.
Connor odwiózł Annette z powrotem na Uniwersytet Wilkołaków. Annette wysiadła z samochodu. Skinęła głową do Connora i powiedziała: "Alfo Connor, dziękuję za podwiezienie. Do widzenia."
Następnie odwróciła się i weszła do budynku.
Po kilku krokach usłyszała, jak ktoś woła jej imię: "Ann."
Annette spojrzała w stronę drugiej strony bramy. Krzykliwy sportowy samochód był zaparkowany po drugiej stronie ulicy.
Wysoki i przystojny mężczyzna opierał się o samochód i uśmiechał się do niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Twarz Annette rozjaśniła się z radości. Natychmiast pobiegła w jego stronę. Następnie otworzyła ramiona i przytuliła go.
"Austin, kiedy wróciłeś do Akron?" zapytała Annette, patrząc na Austina.
"Alpha Lance został ranny, więc wróciłem wcześniej," odpowiedział Austin z uśmiechem, puszczając Annette.
Annette nie zauważyła samochodu zaparkowanego przy drodze. Connor siedział w środku. Zobaczył przez okno, jak Annette i Austin się obejmują, i zmarszczył brwi.
Ku jego zaskoczeniu, Annette przyjaźniła się z Austinem Fisherem, synem Lance'a Fishera, Alphy Stada Czarnego Ciernia.
Co więcej, wyglądało na to, że Annette i Austin byli bardzo blisko.
Annette, słysząc słowa Austina, wyglądała na nieco zakłopotaną.
"Ann, wróć ze mną do Stada Czarnego Ciernia i odwiedź Alphę Lance'a," namawiał Austin Annette.
"Austin, nie jestem członkiem stada. Nie mogę przekroczyć granicy terytorium bez pozwolenia," powiedziała Annette chłodno.
"Mogę cię wprowadzić!" powiedział natychmiast Austin.
"Nie trzeba, Austin. Znam swoją pozycję," Annette ponownie odmówiła.
"Ann, wiesz, że zawsze byłaś dla mnie jak siostra."
Annette uśmiechnęła się. Skinęła głową i odpowiedziała: "Tak, wiem."
"Connor, widzisz go? Jest ze Stada Czarnego Ciernia. Nie zamierzasz dać mu nauczki w imieniu Alphy Lance'a?" głos Leo zabrzmiał w głowie Connora.
Connor nie mógł się powstrzymać od odpowiedzi: "To jest Akron. Jesteśmy związani konwencjami wilkołaków i prawem ludzkim. Nie chcę skończyć w ludzkim więzieniu."
"To nie jest ważne. Możemy się wydostać," powiedział Leo nonszalancko.
Connor nie chciał już odpowiadać swojemu wilkowi ani patrzeć dłużej na Annette i Austina. Uruchomił samochód i odjechał.
Austin zauważył samochód Connora. Przypomniał sobie, że Annette właśnie z niego wysiadła.
Spojrzał na Annette i zapytał: "To był samochód Alphy Connora?"
"Tak," odpowiedziała.
"Skąd go znasz?"
"Zatrudnił mnie jako sprzątaczkę."
"Pracujesz dla niego? Dałem ci kartę bankową, to nie wystarczyło?"
Annette milczała. Austin westchnął.
Austin powiedział: "Zarobiłem te wszystkie pieniądze we własnym biznesie."
"Austin, przestań. Wiesz dlaczego." Annette potrząsnęła głową. Dodała: "I tak jesteś ze Stada Czarnego Ciernia."
Austin dobrze znał Annette. Bezradnie potrząsnął głową i powiedział: "W porządku, Ann. Ale powinnaś trzymać się z dala od Alphy Connora. To bardzo niebezpieczny człowiek."
"Wiem," odpowiedziała Annette z uśmiechem.
"To może zjemy razem kolację," Austin również się uśmiechnął.
Annette uśmiechnęła się i spojrzała na zegarek. "Austin, muszę teraz iść na zajęcia. Wyślij mi adres restauracji."
Austin odwrócił głowę i spojrzał w kierunku, gdzie zniknął samochód.
Pomyślał: 'Alpha Connor nie jest osobą, która woziłaby swoją sprzątaczkę do szkoły.
Dlaczego to robi? Czy coś odkrył?'
Po popołudniowych zajęciach Annette szybko opuściła salę, ponieważ musiała dziś posprzątać u Connora.
Connor również funkcjonował wśród ludzi, więc nie mieszkał na terytorium Stada Czarnego Ciernia.
Connor mieszkał w willi na zboczu wzgórza na obrzeżach Akron.
Annette przybyła do willi i zapukała do drzwi.
Zza drzwi dobiegł głos: "Wejdź."
Annette zamarła na moment. To brzmiało jak Connor.
Pchnęła drzwi i zobaczyła Connora siedzącego na kanapie.
"Alpha Connor, dlaczego tu jesteś?"
Connor powiedział spokojnym tonem: "To mój dom. Czekam na ciebie."
"Czekasz na mnie? Alpha Connor, potrzebujesz czegoś ode mnie?"
"Żeby ułatwić ci pracę, zamieszkasz tutaj."
"Co?" powiedziała zaskoczona Annette.
"Myślisz, że pozwolę, by kurz pokrywał moje meble, dopóki się nie pojawisz?" Connor uniósł brwi i zapytał.
"Nie, Alpha Connor, jestem studentką, więc muszę mieszkać w akademiku. Poza tym, to daleko od mojej uczelni i będzie mi niewygodnie jeździć tam i z powrotem."
"Mogę pomóc ci załatwić sprawę zakwaterowania na uczelni. A jeśli uważasz, że to za daleko, mogę zorganizować dla ciebie samochód. Żaden z tych problemów nie istnieje."
Ton Connora był bardzo spokojny, ale Annette nie potrafiła zachować podobnego spokoju.
Natychmiast powiedziała: "Nie trzeba. Chodzi mi o to, że to niewłaściwe, żebyśmy mieszkali razem. To wbrew prawu."
"Mam dużą willę. Myślisz, że nie mogę zapewnić ci osobnego pokoju? Panno Hall, czy sugerujesz, że chcesz dzielić ze mną pokój?" zapytał Connor.
"Oczywiście, że nie," odpowiedziała Annette.
"Więc czego się boisz? Annette, chyba muszę ci przypomnieć, że to ty byłaś inicjatorką tamtej nocy."
Zarumieniła się. "Jesteś Alphą. Mogłeś mi odmówić."
"Zwykle nie odmawiam kobiecie, która się na mnie rzuca, a jako wilkołak nie mogę odmówić wilczycy w rui."
Jej twarz płonęła na te słowa i nie potrafiła określić, czy czuje wstyd czy złość.
Connor ją zignorował. Kontynuował: "Skoro o tym mowa, jestem ciekaw. Kyle czy Austin, który z nich jest twoim partnerem? Dlaczego pozwolili ci się upić samej w barze?"
"O czym ty mówisz?" Annette była zaniepokojona.
Pomyślała: 'Skąd wie o Kyle'u? Dlaczego wspomina o Austinie?'
"Sprawdzałeś moje dane?"
"Nie mam na to czasu. Wczoraj widziałem cię w deszczu z Kyle'm, a dziś widziałem cię w tym samym miejscu z Austinem, jak się przytulaliście. Annette, może nie doceniłem cię wystarczająco."
Spojrzała na niego gniewnie.
To był pierwszy raz, kiedy Connor spotkał kobietę, która się go nie bała. Była jak dziki kot gotowy do ataku w każdej chwili.
"Co jest? Kot ci język zjadł?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Annette powiedziała ze złością: "Nie znam cię na tyle dobrze, żeby dzielić się sekretami, więc przestań wtrącać się w moje sprawy. I obiecałeś mi, że zachowasz to w tajemnicy."
"Oczywiście. Nigdy nie wspomniałem o tym innym. To ty jesteś zaangażowaną osobą, prawda?"
"To dlaczego ciągle o tym wspominasz?" zapytała Annette, próbując powstrzymać gniew.
"Po prostu odpowiadam na to, co powiedziałaś. Nie jesteś jedyną osobą z zewnątrz mieszkającą pod tym dachem. To nie jest wbrew prawu. Niczym nie różnisz się od moich innych pracowników. Zapewnię ci wyżywienie i zakwaterowanie. To takie proste."
Po tym, jak Connor skończył mówić, weszła jego gospodyni.
Connor spojrzał na Annette i powiedział: "Możesz zacząć pracę."
Annette patrzyła na plecy Connora, gdy wychodził. Czuła, że powinna być zła, ale nie była.
W rzeczywistości planowała wyprowadzić się z akademika. Teraz, gdy miała tymczasowe miejsce do mieszkania, mogła spokojnie szukać odpowiedniego zakwaterowania.
Annette zebrała myśli i rozpoczęła pracę.
Po pracowitym dniu było już ciemno na zewnątrz, gdy opuściła willę Connora.
Kiedy Annette dotarła do restauracji, Austin już zamówił dania.
Usiadła, a Austin zapytał: "Jesteś zmęczona?"
Napiła się wody i odpowiedziała: "Willa Alfy Connora jest duża, ale ma gospodynię, która zajmuje się sprzątaniem, więc nie, nie jestem zmęczona."
Austin przesunął swój stek w stronę Annette. Powiedział: "Powinnaś jeść więcej. Wyglądasz szczuplej."
"Nie martw się. Zjem wszystko," powiedziała Annette z uśmiechem.
"Jeśli ci nie wystarczy, zamówię więcej," powiedział Austin.
Spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się. Annette czuła się bardzo szczęśliwa.
Wtedy obok Annette pojawił się cień, zasłaniając im światło.
Annette odwróciła się, by spojrzeć. Straciła apetyt, gdy zobaczyła twarz kobiety stojącej obok niej.
Austin wstał i zmarszczył brwi. "Jessica, co ty tu robisz?"
"Austin, właśnie wróciłeś z zagranicy. Ale spotykasz się z tą bękarcicą, zanim przyjdziesz do domu zobaczyć się ze mną, swoją siostrą!" powiedziała Jessica Fisher.
"Jessica, zamknij się!" powiedział Austin ze złością.
"Czy się mylę? Urodziła się z nieprawego łoża, a jej istnienie jest upokorzeniem dla naszej matki! Jak możesz być dla niej tak miły?"
Austin powiedział surowo: "Jessica, uważaj na słowa."
Jessica krzyknęła: "Przecież jestem twoją siostrą, Austin. Nie mogę uwierzyć, że stajesz po stronie obcej osoby i krzyczysz na mnie."
"Bo jesteś nieuprzejma."
"Jak jestem nieuprzejma? Nasza matka to Luna. Nie wiesz, ile nasza matka przez nią wycierpiała? Jestem wystarczająco miłosierna, oszczędzając jej życie."
Annette zacisnęła mocno pięści. Wstała i była mniej więcej tego samego wzrostu co Jessica.
"Panno Fisher, proszę okazać szacunek. Po pierwsze, nie mam ojca, więc nie wciskaj mi swojego ojca. Nie chcę go."
"Po drugie, nigdy nie wzięłam żadnych pieniędzy od Black Thorn Pack. Nawet gdy moja matka była chora w szpitalu i potrzebowała pieniędzy, by uratować jej życie, nigdy nie błagałam Black Thorn Pack o pomoc. Więc nikt z Black Thorn Pack nie ma prawa mnie oskarżać."
Twarz Jessiki zbladła. "Samo twoje istnienie jest hańbą."
"To twoje zdanie, nie moje. Jestem dumna, że jestem córką mojej matki."
Annette wzięła głęboki oddech, chwyciła swoją torbę szkolną i wyjęła kilkaset dolarów, które nosiła ze sobą na wypadek nagłych sytuacji. Położyła pieniądze na stole i krzyknęła "Proszę o rachunek", po czym odwróciła się, by wyjść.
Austin pobiegł za Annette kilka kroków i złapał ją. "Annette, posłuchaj mnie. Jessica..."
"Austin, straciłam apetyt. Zadzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebował."
Annette uśmiechnęła się do niego, uwolniła nadgarstek i szybko odeszła.
Austin odwrócił się, by spojrzeć gniewnie na Jessicę. Powiedział: "Zadowolona teraz?"
Po tym również opuścił restaurację.
Annette przeszła wzdłuż drogi kilkaset metrów, a następnie usiadła na krawężniku.
Lubiła obserwować ruch uliczny, ponieważ zazdrościła, że wszyscy inni mieli dokąd pójść.
"Ann, nie smuć się. Masz mnie," pocieszył ją wilk Annette.
"Eva, wszystko w porządku. Po prostu tęsknię za matką," odpowiedziała Annette.
Annette patrzyła na samochody poruszające się ulicą. Jej wzrok się zamazał i popłynęły łzy.
W tym momencie poczuła, że ktoś się do niej zbliża. Odwróciła się i zobaczyła Connora.
Odwróciła głowę i szybko otarła łzy z twarzy. Następnie wstała.
"Alfa Connor, co ty tu robisz?" Spojrzała na niego z udawanym spokojem.
"To twoja stała kwestia?"
Annette była przez chwilę zdezorientowana. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że zdaje się pytać go o to za każdym razem, gdy go widzi.
Powiedziała niezręcznie: "Po prostu byłam zaskoczona, widząc ciebie, Alfę Connora, szanowanego Alfę Akron, na poboczu drogi."
"Daruj sobie. Czemu tu siedzisz?"
"To nie jest wbrew prawu, prawda?"
"To razi w oczy."
Byla wściekła. "Jak mogę razić w oczy? To jest publiczna ulica."
"Siedziałem w samochodzie. Z miejsca, gdzie siedziałem, wyglądałaś jak bezdomny kot pozostawiony na poboczu drogi."
Jego słowa sprawiły, że poczuła ucisk w nosie.
Jaka była różnica między nią a bezdomnym kotem? Tak jak bezdomny kot, nie miała rodziny i została porzucona.
Jej oczy wypełniły się smutkiem. "W takim razie zostawię cię w spokoju i pójdę."
"Dokąd idziesz?" powiedział chłodno. "Wsiądź ze mną do samochodu. Wracam do domu."
Odwrócił się i zrobił kilka kroków. Widząc, że nie nadąża, odwrócił się i powiedział chłodno: "Nie idziesz?"
"Moje rzeczy są jeszcze w szkole."
"W willi Normanów jest wszystko. Możesz odebrać swoje rzeczy jutro. Wsiadaj teraz."
I tak Annette wsiadła do jego samochodu.
Connor powiedział do kierowcy: "Do domu."
"Dobrze, Alfa Connor."
Spojrzała na niego. "Jechałeś gdzieś? Jeśli jesteś zajęty, możesz wysadzić mnie tutaj. Mogę sama wrócić do domu."
"Wracałem do domu."
Kierowca spojrzał w lusterko wsteczne, nieco zdezorientowany. Pomyślał: 'Czy Alfa Connor nie powiedział właśnie, że jechał do Blood Moon Pack?'
Przesuń w górę, aby kontynuować