Annette poprosiła Lenę o przeprowadzkę do innego akademika. Jej chłodna postawa rozgniewała Lenę.
"Dlaczego?" Lena wstała, spojrzała na Annette i powiedziała ze złością: "Annette, Kyle sypia ze mną, bo mnie kocha. Czy ty nadal wierzysz w to, co nauczyciel mówi o partnerach? Nie jesteśmy już starożytnymi wilkołakami. Nie jesteśmy już pradawnymi bestiami, OK? Robisz z Kyle'a swojego niewolnika tylko dlatego, że jest twoim partnerem. Kyle jest wolnym człowiekiem i w porównaniu z tobą, ja bardziej do niego pasuję."
Annette zamknęła książkę. Wstała, by spojrzeć na Lenę zimnym i odległym wzrokiem.
Annette powiedziała: "Jeśli ignorowanie więzi między partnerami i romans to jest to, czego on chce, to masz rację. Nie jestem dla niego odpowiednią osobą. Bo ja nie sypiam z kim popadnie jak on. Poza tym, powiedziałam, że go odrzucę. Więc tylko jedna z nas może zostać w tym akademiku."
"Tak sądzisz? W takim razie ty powinnaś się wyprowadzić. Ja nie zamierzam," Lena uniosła głowę i powiedziała z zadowoleniem.
Annette uśmiechnęła się zimno: "W porządku. Lepiej, żebyś tego nie żałowała."
"I co? Chcesz mnie wyzwać? Nie zapomnij, że jesteś tylko Roguem."
Lena spojrzała na Annette prowokacyjnie. Ku jej zaskoczeniu, Annette przestała się z nią kłócić.
Annette usiadła i otworzyła książkę.
Lena zacisnęła pięści i wróciła do swojego łóżka.
Następnego dnia wszyscy na uniwersytecie plotkowali o Lenie i Kyle'u. Lena poszła do swojej szafki po książki na następne zajęcia.
Usłyszała, jak ludzie w pobliżu szepczą, że uwiodła Kyle'a i zniszczyła jego związek z Annette oraz że przyniosła wstyd wszystkim wilkołakom.
Lena była tak zła, że jej twarz poczerwieniała.
Po zajęciach, gdy Annette miała właśnie opuścić salę, Lena wbiegła z zewnątrz.
Lena podeszła do Annette, płacząc: "Annette, dlaczego mi to zrobiłaś? Myślałam, że jesteś moją przyjaciółką. Dlaczego mnie oczerniaś?"
Annette trzymała książkę w ramionach. Wstała i spojrzała na Lenę.
Potem Annette powiedziała "smutnym" tonem: "Leno, zawsze uważałam cię za przyjaciółkę. Ale widok ciebie i Kyle'a w łóżku zabija mnie, ponieważ on jest moim partnerem. Założę się, że nie wiesz, jak to jest. Potem powiedziałaś mi, że go kochasz. Więc odrzuciłam Kyle'a dla ciebie. Czego jeszcze ode mnie chcesz?"
Otarła łzy i uciekła od Leny.
Lena była oszołomiona. Prawda wyszła na jaw podczas ich rozmowy.
Wkrótce wszyscy na uniwersytecie usłyszeli o tym, co zrobiła Lena. Jej imię reprezentowało typ kobiety, która rozdziela partnerów wśród wilkołaków.
Annette wyszła z budynku. Zastanawiała się, czy powinna poszukać nowego miejsca do zamieszkania. Wtedy zadzwonił jej telefon.
Wyjęła telefon. To był Connor.
Pomyślała: 'Dlaczego znowu do mnie dzwoni?'
Odebrała telefon i powiedziała: "Cześć, Alpha Connor."
"To piękny dzień," powiedział Connor.
"Naprawdę?" Annette spojrzała w niebo i powiedziała bezradnie. "Cóż, cokolwiek powiesz."
"Pamiętam, że wczoraj powiedziałaś, że umyjesz mój samochód, gdy przestanie padać."
"Rozumiem." Annette rozłączyła się.
Po chwili Annette przybyła do firmy Connora. Kierowca zabrał ją na parking i pokazał samochód z poprzedniego dnia.
"To ten, panno Hall. Oto klucz." Następnie kierowca odszedł.
Annette wzięła kluczyk do samochodu. Nie wiedziała, co teraz zrobić. Chociaż miała prawo jazdy, nigdy nie miała samochodu i nie wiedziała, jak prowadzić.
Okrążyła czarny samochód i w końcu zdecydowała się wsiąść.
W tym czasie Connor otworzył drzwi i wysiadł z samochodu.
Annette była zaskoczona. "Alpha Connor, co robisz w samochodzie?"
"Cóż, to mój samochód, czyż nie?"
"Nie o to mi chodziło. Myślałam, że mam go zawieźć do myjni."
Connor spojrzał na nią zimno i zapytał: "Nie umiesz prowadzić, prawda?"
Annette kiwnęła głową.
Connor rozłożył ręce i powiedział: "Daj mi klucz i wsiadaj."
Uruchomił samochód. Annette powiedziała uprzejmie: "Zniszczyłam fotel samochodowy, a teraz ty musisz mnie zawieźć do myjni. Tak mi przykro."
"Cóż, nie potrzebuję twoich przeprosin, więc daję ci szansę, żebyś zrobiła coś dla mnie przed umyciem samochodu."
"Co chcesz, żebym zrobiła?"
"Zjedz ze mną lunch."
Spojrzała na Connora i powiedziała: "Lunch? Obawiam się, że odmówię. Nie jestem głodna. Poza tym nie powinnam wychodzić z tobą na taki posiłek."
"Wiesz co? To bardzo drogi samochód. Dywanik, który zniszczyłaś wczoraj, był limitowaną edycją od Hermesa, ale muszę go wyrzucić. Wolisz za to zapłacić, czy zjeść ze mną lunch?"
Annette czuła się zagrożona. Była niezadowolona z tego i zwróciła się do Connora. "Czy wszyscy przywódcy wilkołaków są tak drobiazgowi jak ty?"
"Więc, jaki jest twój wybór?" zapytał Connor.
"Pójdę z tobą." Nie było ją stać na drogi dywanik.
Connor uśmiechnął się złośliwie, gdy dostał to, czego chciał.
Gdy samochód zatrzymał się przy wejściu do restauracji, Connor wskazał na tył samochodu i powiedział: "Na tylnym siedzeniu jest sukienka. Idź się przebrać."
"Przebrać się w samochodzie?"
"Z tyłu jest bardzo prywatnie, nie martw się."
Wysiadł z samochodu i oparł się o drzwi, czekając na nią.
Wkrótce przebrała się i wysiadła z samochodu.
Ocenił ją z zadowoleniem.
Delikatnie położył jej dłoń na swoim ramieniu.
Weszli razem na górę. "Wszystko, co musisz zrobić, to się uśmiechać i cieszyć jedzeniem. Nie musisz rozmawiać."
Annette była nieco zdezorientowana. Miała jakieś przeczucie, że chodziło o coś więcej niż posiłek.
Podeszli do zarezerwowanego dla nich stolika i Annette zorientowała się, że dołączy do nich kobieta.
Zauważyła, że kobieta również była wilkołakiem.
Co więcej, kobieta była wilkołakiem z krwią Alphy.
Wilk Annette poczuł się nieco niespokojnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Connor, ta młoda dama to..." zapytała uprzejmie wilkołaczyca, choć wydawała się zaskoczona widokiem Annette.
Connor uśmiechnął się i powiedział: "To jest Annette, nauczycielka mojego brata."
"Miło cię poznać, Annette. Jestem Alina Grace."
Annette uścisnęła dłoń Aliny i powiedziała: "Dzień dobry, pani Grace."
Connor usiadł i powiedział: "Proszę, usiądź." Annette zajęła miejsce obok niego.
Alina oderwała wzrok od Annette i spojrzała na Connora. Powiedziała łagodnie: "Martwiłam się, że przeszkodzę ci w pracy, zapraszając cię na lunch."
"Nie. Zabrałem ze sobą Annette. Nie masz nic przeciwko, prawda? W końcu najpierw miałem z nią umówione spotkanie." Alina potrząsnęła głową i uśmiechnęła się: "Absolutnie nie. Cieszę się, że ją widzę. Już zamówiłam dania, które lubisz. Nie wiem, co preferuje Annette. Poproszę kogoś, żeby przyniósł menu."
Annette machnęła ręką. "W porządku, pani Grace."
Connor delikatnie pogłaskał Annette po głowie. Spojrzał na nią łagodnie i powiedział: "Lubimy to samo jedzenie." Uśmiech Aliny zamarł.
Jednak uśmiechnęła się ponownie i powiedziała: "Cieszę się, że to słyszę. Mam nadzieję, że jedzenie wam zasmakuje."
Annette była coraz bardziej zakłopotana, zaskoczona jego nagłym gestem. Wkrótce kelner podał przystawki, a Connor był bardzo czuły wobec Annette podczas posiłku.
Podawał Annette serwetkę i prosił kelnera o dolewanie wina do jej kieliszka od czasu do czasu. Alina nie mówiła wiele i jadła elegancko.
Jednak Alina co jakiś czas spoglądała na Annette. Annette nie potrafiła odczytać emocji Aliny.
Po posiłku razem wyszli z restauracji. Connor objął ramieniem Annette, odprowadzając Alinę do jej samochodu.
Alina odwróciła się do Annette i powiedziała cicho: "Annette, czy nie masz nic przeciwko, jeśli porozmawiam z Connorem przez chwilę sam na sam?"
"Oczywiście, że nie. Poczekam w samochodzie." Annette odwróciła się i poszła w kierunku samochodu Connora.
Po wyjściu Annette, Alina spojrzała na Connora lekko zaczerwienionymi oczami i zapytała: "Jak się masz?"
"Całkiem dobrze."
"Nie próbuj mnie znowu w ten sposób denerwować. Nie chcę, żebyś czuł się źle."
Connor powiedział chłodno: "Nie robię tego. Poza tym, Annette to wspaniała dziewczyna. Nie uważasz?"
"Connor, wiem, że Annette nie jest twoją partnerką."
Connor uśmiechnął się i powiedział: "Po prostu jedź. Muszę jeszcze odwieźć Annette na uniwersytet. I mam później spotkanie."
Otworzył jej drzwi samochodu. Alina westchnęła. Wsiadła do samochodu i odjechała.
Kiedy Connor wrócił do swojego samochodu, Annette spojrzała na niego i zapytała: "Więc zaprosiłeś mnie na lunch tylko po to, żeby sprowokować panią Grace?"
"Nic o tym nie wiesz." Twarz Connora była zimna. Uruchomił samochód i powiedział: "Nigdy więcej o niej nie mów."
Annette nie była przekonana. Jednak nie planowała więcej spotkań z Connorem.
Myślała, że to tylko wymówka Connora, by poprosić ją o umycie samochodu. Ale myliła się. Connor zawiózł ją do myjni i poprosił o umycie go.
Po tym jak Annette umyła samochód, sprawdził go i wydawał się zadowolony z jej pracy. Odetchnęła z ulgą i zdjęła rękawiczki.
"Alfo Connor, czy mogę już iść?"
Connor uśmiechnął się: "Jasne. Wsiadaj do samochodu. Podwiozę cię."
Powiedziała: "Nie, dziękuję. Nie chcę zniszczyć siedzenia i myć go ponownie."
Po tych słowach odwróciła się i opuściła myjnię. Connor nie nalegał.
Gdy przejeżdżał obok niej, pogroziła mu pięścią, gdy odjeżdżał. Connor zobaczył to w lusterku wstecznym i rozbawił go ten widok.
Podczas jazdy zadzwonił telefon leżący na siedzeniu pasażera. Spojrzał na niego. Annette zostawiła swój telefon w jego samochodzie.
Zatrzymał się i wziął telefon. To było połączenie przychodzące od Kyle'a. Pomyślał: "A więc jakiś facet do niej dzwonił."
Annette zaniepokoiła się, gdy zdała sobie sprawę, że zostawiła telefon w samochodzie Connora. Zastanawiała się, co zrobić, gdy Connor zawrócił.
Connor opuścił szybę i spojrzał na nią chłodno. "Wsiadaj do samochodu."
Podeszła, ale nie miała zamiaru wsiadać. "Oddaj mi mój telefon."
"Stąd na uniwersytet jest co najmniej półtorej godziny. Jesteś pewna, że się nie spóźnisz?"
Sprawdziła godzinę na nadgarstku i otworzyła drzwi samochodu. Connor ruszył.
Powiedział: "Ktoś właśnie do ciebie dzwonił."
Annette wyjęła telefon, spojrzała na ekran i zapytała: "Odebrałeś?"
"Oczywiście. A co, jeśli to było coś pilnego?"
Annette zmarszczyła brwi. Zapytała: "Co powiedział?"
"Zapytał, kim jestem i gdzie jesteś."
"I co mu odpowiedziałeś?"
"Czy to ważne?"
"To nie jest twój telefon. Odebrałeś go i nie chcesz mi powiedzieć, o co chodziło. To trochę nie na miejscu, nie uważasz?"
"Powiedziałem mu, że jestem twoim szefem i zostawiłaś torbę w moim samochodzie."
Annette nie powiedziała nic więcej.
Connor zapytał z ciekawością: "To twój chłopak? Czy twój partner? Pokłóciliście się?"
Spojrzała na niego. "To nie twoja sprawa."
"Jest interesująca. Zakochuję się w niej. Co o tym myślisz, Connor?" Leo powiedział podekscytowany w umyśle Connora.
"Nie sądzę, żebyś powinien interesować się wilkołakiem, który ma już partnera," Connor odpowiedział chłodno.
Leo wydał z siebie niezadowolone skomlenie, ale nie kłócił się z Connorem.
Connor odwiózł Annette z powrotem na Uniwersytet Wilkołaków. Annette wysiadła z samochodu. Skinęła głową do Connora i powiedziała: "Alfo Connor, dziękuję za podwiezienie. Do widzenia."
Następnie odwróciła się i weszła do budynku.
Po kilku krokach usłyszała, jak ktoś woła jej imię: "Ann."
Annette spojrzała w stronę drugiej strony bramy. Krzykliwy sportowy samochód był zaparkowany po drugiej stronie ulicy.
Wysoki i przystojny mężczyzna opierał się o samochód i uśmiechał się do niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Twarz Annette rozjaśniła się z radości. Natychmiast pobiegła w jego stronę. Następnie otworzyła ramiona i przytuliła go.
"Austin, kiedy wróciłeś do Akron?" zapytała Annette, patrząc na Austina.
"Alpha Lance został ranny, więc wróciłem wcześniej," odpowiedział Austin z uśmiechem, puszczając Annette.
Annette nie zauważyła samochodu zaparkowanego przy drodze. Connor siedział w środku. Zobaczył przez okno, jak Annette i Austin się obejmują, i zmarszczył brwi.
Ku jego zaskoczeniu, Annette przyjaźniła się z Austinem Fisherem, synem Lance'a Fishera, Alphy Stada Czarnego Ciernia.
Co więcej, wyglądało na to, że Annette i Austin byli bardzo blisko.
Annette, słysząc słowa Austina, wyglądała na nieco zakłopotaną.
"Ann, wróć ze mną do Stada Czarnego Ciernia i odwiedź Alphę Lance'a," namawiał Austin Annette.
"Austin, nie jestem członkiem stada. Nie mogę przekroczyć granicy terytorium bez pozwolenia," powiedziała Annette chłodno.
"Mogę cię wprowadzić!" powiedział natychmiast Austin.
"Nie trzeba, Austin. Znam swoją pozycję," Annette ponownie odmówiła.
"Ann, wiesz, że zawsze byłaś dla mnie jak siostra."
Annette uśmiechnęła się. Skinęła głową i odpowiedziała: "Tak, wiem."
"Connor, widzisz go? Jest ze Stada Czarnego Ciernia. Nie zamierzasz dać mu nauczki w imieniu Alphy Lance'a?" głos Leo zabrzmiał w głowie Connora.
Connor nie mógł się powstrzymać od odpowiedzi: "To jest Akron. Jesteśmy związani konwencjami wilkołaków i prawem ludzkim. Nie chcę skończyć w ludzkim więzieniu."
"To nie jest ważne. Możemy się wydostać," powiedział Leo nonszalancko.
Connor nie chciał już odpowiadać swojemu wilkowi ani patrzeć dłużej na Annette i Austina. Uruchomił samochód i odjechał.
Austin zauważył samochód Connora. Przypomniał sobie, że Annette właśnie z niego wysiadła.
Spojrzał na Annette i zapytał: "To był samochód Alphy Connora?"
"Tak," odpowiedziała.
"Skąd go znasz?"
"Zatrudnił mnie jako sprzątaczkę."
"Pracujesz dla niego? Dałem ci kartę bankową, to nie wystarczyło?"
Annette milczała. Austin westchnął.
Austin powiedział: "Zarobiłem te wszystkie pieniądze we własnym biznesie."
"Austin, przestań. Wiesz dlaczego." Annette potrząsnęła głową. Dodała: "I tak jesteś ze Stada Czarnego Ciernia."
Austin dobrze znał Annette. Bezradnie potrząsnął głową i powiedział: "W porządku, Ann. Ale powinnaś trzymać się z dala od Alphy Connora. To bardzo niebezpieczny człowiek."
"Wiem," odpowiedziała Annette z uśmiechem.
"To może zjemy razem kolację," Austin również się uśmiechnął.
Annette uśmiechnęła się i spojrzała na zegarek. "Austin, muszę teraz iść na zajęcia. Wyślij mi adres restauracji."
Austin odwrócił głowę i spojrzał w kierunku, gdzie zniknął samochód.
Pomyślał: 'Alpha Connor nie jest osobą, która woziłaby swoją sprzątaczkę do szkoły.
Dlaczego to robi? Czy coś odkrył?'
Po popołudniowych zajęciach Annette szybko opuściła salę, ponieważ musiała dziś posprzątać u Connora.
Connor również funkcjonował wśród ludzi, więc nie mieszkał na terytorium Stada Czarnego Ciernia.
Connor mieszkał w willi na zboczu wzgórza na obrzeżach Akron.
Annette przybyła do willi i zapukała do drzwi.
Zza drzwi dobiegł głos: "Wejdź."
Annette zamarła na moment. To brzmiało jak Connor.
Pchnęła drzwi i zobaczyła Connora siedzącego na kanapie.
"Alpha Connor, dlaczego tu jesteś?"
Connor powiedział spokojnym tonem: "To mój dom. Czekam na ciebie."
"Czekasz na mnie? Alpha Connor, potrzebujesz czegoś ode mnie?"
"Żeby ułatwić ci pracę, zamieszkasz tutaj."
"Co?" powiedziała zaskoczona Annette.
"Myślisz, że pozwolę, by kurz pokrywał moje meble, dopóki się nie pojawisz?" Connor uniósł brwi i zapytał.
"Nie, Alpha Connor, jestem studentką, więc muszę mieszkać w akademiku. Poza tym, to daleko od mojej uczelni i będzie mi niewygodnie jeździć tam i z powrotem."
"Mogę pomóc ci załatwić sprawę zakwaterowania na uczelni. A jeśli uważasz, że to za daleko, mogę zorganizować dla ciebie samochód. Żaden z tych problemów nie istnieje."
Ton Connora był bardzo spokojny, ale Annette nie potrafiła zachować podobnego spokoju.
Natychmiast powiedziała: "Nie trzeba. Chodzi mi o to, że to niewłaściwe, żebyśmy mieszkali razem. To wbrew prawu."
"Mam dużą willę. Myślisz, że nie mogę zapewnić ci osobnego pokoju? Panno Hall, czy sugerujesz, że chcesz dzielić ze mną pokój?" zapytał Connor.
"Oczywiście, że nie," odpowiedziała Annette.
"Więc czego się boisz? Annette, chyba muszę ci przypomnieć, że to ty byłaś inicjatorką tamtej nocy."
Zarumieniła się. "Jesteś Alphą. Mogłeś mi odmówić."
"Zwykle nie odmawiam kobiecie, która się na mnie rzuca, a jako wilkołak nie mogę odmówić wilczycy w rui."
Jej twarz płonęła na te słowa i nie potrafiła określić, czy czuje wstyd czy złość.
Connor ją zignorował. Kontynuował: "Skoro o tym mowa, jestem ciekaw. Kyle czy Austin, który z nich jest twoim partnerem? Dlaczego pozwolili ci się upić samej w barze?"
"O czym ty mówisz?" Annette była zaniepokojona.
Pomyślała: 'Skąd wie o Kyle'u? Dlaczego wspomina o Austinie?'
"Sprawdzałeś moje dane?"
"Nie mam na to czasu. Wczoraj widziałem cię w deszczu z Kyle'm, a dziś widziałem cię w tym samym miejscu z Austinem, jak się przytulaliście. Annette, może nie doceniłem cię wystarczająco."
Spojrzała na niego gniewnie.
To był pierwszy raz, kiedy Connor spotkał kobietę, która się go nie bała. Była jak dziki kot gotowy do ataku w każdej chwili.
"Co jest? Kot ci język zjadł?"
Przesuń w górę, aby kontynuować