Całą noc przepłakałam w mieszkaniu na kampusie. Nie mogłam stawić czoła Ellisowi po tym, co się stało dzisiaj. Wciąż bardzo bolało. W końcu udało mi się trochę zasnąć, ale drzwi się otworzyły i poczułam, że ktoś mną potrząsa. "Co?" jęknęłam, otwierając oczy. To była Lila, jej wyraz twarzy był poważny. Przyciągnęła mnie do siebie, a ja mocno ją objęłam. "Ellis wybrał ją. Przeszedł obok mnie," wychrypiałam, czując, jak serce mi się ściska. Moja najlepsza przyjaciółka odsunęła się ode mnie i chwyciła mnie za rękę. "Jest idiotą," powiedziała z jadem. Zostałyśmy tak przez chwilę w ciszy. Mój telefon zapikał i szybko go podniosłam, mając nadzieję, że to Ellis, ale to nie był on. Dzień mijał powoli, a Ellis jeszcze się ze mną nie skontaktował, a każda godzina bez jego telefonu sprawiała, że moje serce krwawiło. Sen mnie unikał, a następnego ranka przyszedł Jace, by sprawdzić, co u mnie. "Ellis wciąż jest zagubiony," powiedział, a ja pokręciłam głową, wychodząc z jego objęć. "Nie ma się nad czym zastanawiać," poszłam do mini bar, wzięłam wino i wypiłam je. "Czy jest z Charlotte?" zapytałam. Spojrzał na podłogę, i wiedziałam, że moje podejrzenia były słuszne. Wiele pytań przelatywało przez moją głowę. Czy oni spali razem? Mój wewnętrzny Lycan jęczał, bolało go, że Ellis nie odrzucił od razu swojej partnerki, jak to planowaliśmy. "Nie mogę uwierzyć, że się ze mną nie skontaktował," wymamrotałam. Beta i Lila patrzyli na mnie z przepraszającymi wyrazami twarzy, ale tego nie chciałam. Przesunęłam dłonią po włosach i wypiłam wino. "Zagraj dla nas na pianinie, proszę. Uwielbiam cię słuchać," powiedział Jace z uśmiechem. Próbował odciągnąć moje myśli od Ellisa, i to doceniałam. Dotknęłam klawiatury pianina, pytając. "Co mam zagrać?" "My heart will go on," powiedział, siadając naprzeciwko mnie. Usiadłam i grałam z nimi. Grałam przez długi czas, i to mnie uspokoiło. Moje serce stało się lżejsze, ale łzy napływały mi do oczu, a ja zamknęłam je, pozwalając im swobodnie płynąć. Teraz płakałam szczerze, moje serce nigdy by się nie podniosło, gdyby wybrał ją zamiast mnie. Potrzebowałam Ellisa, potrzebowałam, żeby dotrzymał swojej obietnicy wobec mnie, JEGO ŚLUBU. Przestałam grać i wstałam. "Chcę teraz odpocząć," westchnęłam, ocierając łzy z twarzy. Lila także płakała, a Jace przytulił ją mocniej. Nie mogłam znieść bólu w piersi, więc pobiegłam na górę i rzuciłam się na łóżko. Zwinięta na łóżku, przytrzymywałam mocniej pluszaka, którego dał mi Ellis, gdy moje ciało drżało. Chwyciłam telefon, mając nadzieję, że znajdę telefon lub wiadomość od niego, ale nic tam nie było. Następnego dnia obudziłam się i wzięłam długi prysznic. Usiadłam na dywanie w szafie, patrząc na mój telefon. Drzwi się otworzyły i weszła Lila. "Kochanie, wszystko w porządku?" zapytała. "W porządku, nie martw się o mnie," wymamrotałam, wstając i szukając stroju. Wybrałam krótką czerwoną sukienkę. Spojrzałam na Lilę, była niespokojna. "Co się dzieje?" zapytałam. "Ktoś jest tutaj dla ciebie," powiedziała cicho. Zmarszczyłam brwi. Kto to mógł być? Poszłam za nią i ku mojemu zaskoczeniu, zobaczyłam Ellisa. Moje serce biło mocno w piersi, i jestem pewna, że on to słyszał. Patrzyliśmy sobie w oczy, zanim powiedziałam, "Chcę kawy," przeszłam obok niego, a on głośno westchnął i poszedł za mną z budynku mieszkalnego do swojego samochodu. Przejazd do kawiarni był cichy. Nie czekałam, aż otworzy mi drzwi, kiedy dotarliśmy do kawiarni. Kelner się uśmiechnął, już wiedząc, co zamówimy. Usiedliśmy przy naszym ulubionym stoliku. Po długim czasie Ellis wziął mnie za rękę i zapytał, "Jak się masz?" "Czy wyglądam dobrze na ciebie?" odparłam zirytowana. Cofnęłam rękę od niego. Ścisnął usta. "Co teraz, Ellis?" "Załatwię to. Daj mi trochę czasu, proszę," powiedział ostrożnie. Nie wiedziałam, co mu teraz powiedzieć. Kelner podał nasze napoje, czarną kawę dla niego i moje gorące kakao. "Ty i ja złożyliśmy sobie obietnicę, Ellis. Jak możesz tak łatwo o tym zapomnieć?" "Wiem, kochanie. Kocham cię tak bardzo. Nic tego nigdy nie zmieni," powiedział szybko, chwytając znowu moje ręce. "Więc chcesz nas obie?" zwęziłam na niego wzrok. "Nie, moje uczucia są teraz takim bałaganem. Mój wewnętrzny lycan nie spodziewał się tego w ogóle i chciał być blisko niej," jego wewnętrzny lycan, Lias, był silny i przetrwałby utratę swojej partnerki. Ellis musiał przestać używać Liasa jako wymówki. "Chcesz jej. Byliście dla siebie stworzeni," łza spłynęła po moim policzku, gdy mówiłam. "Kocham cię. Jesteś całym moim światem," powiedział, pewny swoich słów. "Więc odrzuć ją i dotrzymaj obietnicy," tym razem ja chwyciłam jego rękę. "Ellis, kocham cię tak bardzo," "Próbowałem ją odrzucić, ale jej wewnętrzny wilk jest słaby, nie jest taka jak my, kochanie. Mogłaby umrzeć od odrzucenia," powiedział z desperacją. Jego telefon dzwonił i zdałam sobie sprawę, że to Charlotte dzwoniła do niego nieustannie. "Czy spałeś z nią?" zapytałam. Spojrzał na mnie, jakbym przebiła mu klatkę piersiową sztyletem. "Nie!" krzyknął. To przyniosło mi ulgę, ale moje oczy stały się groźne, gdy tylko zobaczyłam Charlotte wchodzącą do kawiarni, w której byliśmy. "Chyba sobie ze mnie żartujesz, prawda?" warknęłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Charlotte zauważyła nas natychmiast i uśmiech pojawił się na jej cienkich ustach, gdy podeszła do nas. 'Zrelaksuj się, proszę,' umysł Ellisa połączył się ze mną. Spojrzałam na niego groźnie, 'Jest niewinna i nieśmiała. Już czuje się źle, że to się dzieje,' przewróciłam oczami, ale wciąż utrzymywałam zimną postawę. Charlotte nie wyglądała na kogoś, kto czuje się źle, że to się stało. Zakładam, że to lubiła. "Kochanie! Przepraszam za to, co stało się na przyjęciu," Charlotte powiedziała pilnie, siadając obok Ellisa, blisko, muszę dodać. "To nie twoja wina, Charlotte," mruknęłam sztywno, niezdolna być dla niej miła. "Czuję się tak winna, że uprawialiśmy seks wczoraj wiedząc dobrze, że on jest twoim chłopakiem," moje serce zaczęło bić szybciej w piersi... Seks? Moje ciało drżało na myśl, że się związały, a mój Lykan jęczał z powodu tego zdrady, Ellis mnie okłamał. "O kochanie, jestem tak straszną osobą. To się po prostu stało raz za razem. To jest więź partnerów, przepraszam, mój przyjacielu," Charlotte płakała. Byłam oszołomiona, odrętwiała tym, co usłyszałam. Moje szerokie spojrzenie zatrzymało się na Ellisie. Wyglądał na niewiarygodnie winnego, moje usta nagle drżały. "P- powiedziałeś mi, że nic się nie stało," mój głos drżał. Ellis spojrzał groźnie na swoją partnerkę, ona skuliła się w strachu przed nim, ale mogłam przysiąc, że widziałam słaby uśmieszek na jej ustach. Chciała, żebym się dowiedziała, że się ze sobą przespali. "To nie było- Kochanie, jesteś moim wszystkim. Ja- Nie chciałem, żeby to się stało," jąkał się. To był pierwszy raz, kiedy słyszałam, jak się jąka. Próbował chwycić moją dłoń, ale sprzeciwiłam się mu. "Mój lykan, on-" "Dość," warknęłam, uwalniając moją alfę aurę. Charlotte skoczyła z miejsca, przestraszona i nie patrząc na mnie. "Zdradziliście mnie, oboje," powiedziałam, patrząc na nich groźnie. Vee teraz warczał. Cały smutek z wcześniej został zastąpiony złością, złością na tych dwoje. Łzy gromadziły się w moich oczach, ale odmówiłam płakać. Nie zamierzałam płakać przed nimi. Napięcie w kawiarni było teraz wyczuwalne, a inni klienci wciąż nas obserwowali. Moja linia krwi była potężna. Moi rodzice byli oboje alfami, więc moja aura była przytłaczająca i rozkazująca. Zazwyczaj była lekka, uspokajająca ludzi wokół mnie. Teraz była ciemna."Kochanie, uspokój swojego lykana," powiedział Ellis przez zęby. Długo na niego patrzyłam groźnie. Mogłam wyczuć, że jego wewnętrzny lykan próbował się ujawnić. Oboje byliśmy alfami, ale to było jego terytorium, nie można było tolerować takiego wyzwania przed ludźmi, bez względu na to, jak bardzo mnie kochał. Odwróciłam wzrok, ale odmówiłam podporządkowania się mu. Spojrzał na Charlotte, jakby przekazując jej niemy przekaz. Ona ukłoniła się nam, "Wybacz mi, Kochanie," wciąż nie mogła spojrzeć mi w oczy. Charlotte odwróciła się, by odejść, a ja patrzyłam na nią odchodzącą. Suka. Zauważyłam, że wszyscy w kawiarni odeszli, zostaliśmy tylko we dwoje."Byłem zmieszany i zdezorientowany po wypiciu tak dużo. Myślałem, że to ty," był niespokojny, próbując uzasadnić swoje działania. Nie powstrzymałam łez, które płynęły po mojej twarzy. "Wybacz mi, proszę," błagał. Czułam do niego tyle pogardy. Nie robiłam nic, tylko go kochałam, a jednak tak mnie zdradził. Westchnęłam i wstałam, by odejść. Ellis chwycił mnie za ramię i obrócił do siebie. Przytulił mnie mocno. Moje ciało drżało, a gorące łkania wydobywały się z moich ust, zanim poczułam, jak ciemność przejmuje moje zmysły. Oczy otworzyły się później. Znalazłam się w mojej sypialni. Zemdlałam? Ręce były owinięte wokół mnie, to był Ellis. Ostrożnie wyszłam z łóżka, ale on obudził się, wyglądając na zaniepokojonego. "Kochanie, kochanie, zemdlałaś. Jak się czujesz?" zapytał, siadając. Odeszłam od niego i pobiegłam do łazienki. Zamknęłam się w środku. Usiadłam na podłodze i owinęłam ramiona wokół kolan, oddychając wdech i wydech, wdech i wydech, próbując nie płakać."Kochanie, Kochanie, proszę otwórz drzwi. Przepraszam, tak cholernie przepraszam za ból, jaki ci sprawiłem," on wali w drzwi. Drzwi otworzyły się sekundę później i wszedł. Ellis ukląkł na kolanach i przechylił moją głowę w swoją stronę. Jednak odmówiłam spojrzenia na niego. Odepchnęłam go ode mnie. "Zostaw mnie w spokoju," błagałam, "Nie chcę cię widzieć, Ellis," zakopałam twarz w nogach. "Nie, Kochanie," "Okłamałeś mnie!" krzyknęłam wściekle, bijąc go silnie w klatkę piersiową, ale nie ustąpił, "Powiedziałeś, że mnie nie skrzywdzisz, ale oto jesteśmy! Przespałeś się z nią, dzieliłeś z nią intymne części siebie," Był cichy po moim nagłym wybuchu, pełen wstydu. "Nienawidzę cię. Żałuję, że cię kocham!" krzyknęłam, łzy spływały po moich policzkach. Ellis delikatnie chwycił moją nadgarstek i zaniósł mnie do sypialni mimo mojej walki. Położył mnie na łóżku i usiadł obok mnie, głaszcząc moje włosy. "Odpocznij, zobaczymy się jutro wieczorem," powiedział, ale nie odpowiedziałam mu, tylko zamknęłam oczy.Następnego dnia byłam gotowa iść na zajęcia. Miałam cienie pod oczami, bo nie mogłam spać, więc założyłam okulary przeciwsłoneczne. Wysiadłam z windy tylko po to, by znaleźć Charlotte w holu mojego budynku. Zmarszczyłam brwi, gdy zbliżyła się do mnie z uśmiechem na twarzy. Miała na sobie krótką spódniczkę i białą koszulę, którą rozpoznałam jako koszulę Ellisa. Omega pachniała moim chłopakiem, a moje ręce zacisnęły się w pięści. "Cześć, Kochanie," pomachała, a ja zwęziłam na nią wzrok. "Czy mogę ci pomóc?" zapytałam, patrząc na nią lodowato, a ona cofnęła się o krok, zaniepokojona przeze mnie. "Cóż, chciałam, żebyśmy poszły razem na zajęcia," powiedziała. Nie odpowiedziałam jej i poszłam na kampus, "Nienawidzisz mnie, prawda?" Charlotte nagle powiedziała po długiej ciszy. Spojrzałam na nią ostro, moje spojrzenie przeszywające, "Przespałaś się z moim chłopakiem, powinnam cię pochwalić?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
- Jest moim partnerem - wzruszyła ramionami. Zatrzymałam się i spojrzałam na nią. - Czego chcesz, Charlotte?
Wahała się przez chwilę, zanim przemówiła. - Mój partner - Łzy napłynęły mi do oczu, a ramiona mi opadły. Wciągnęłam powietrze ustami i wypuściłam je.
- Jest w rozterce. Kocha ciebie, ale jest związany ze mną i cierpi - Charlotte mówiła cicho. - Nie zostawię go, Love. Jest wszystkim, czego kiedykolwiek pragnęłam w mężczyźnie i należy do mnie zgodnie z prawem - przerwała, by wziąć głęboki oddech i powiedziała - Ty jesteś intruzem i jeśli go kochasz, zostawisz go.
Chciałam płakać i krzyczeć, nie, on był mój. Był mój od kiedy miałam sześć lat. Składał mi obietnice. Tak bardzo mnie kocha. Bogini księżyca popełniła błąd, łącząc ich, bo Ellis był MÓJ, ale nic z tego nie zrobiłam. Przyjrzałam się uważnie dziewczynie przede mną. Była odważna, nie nieśmiała.
- Więź partnerska jest zbyt silna, by ją zignorować, Love, a jeśli odważy się mnie odrzucić, zabiję się, a moja krew będzie na twoich rękach. Ellis w końcu zacznie cię za to nienawidzić - Jej brązowe oczy błysnęły, a ja uniosłam brew. Czyżby to był jej wilk na powierzchni? Samotne wilki były odłączone od swoich drugich połówek. Charlotte sama tak powiedziała!
Odwróciłam się, by odejść, ale zawołała mnie śmiało po imieniu. - Spaliśmy ze sobą po tym, jak wyszedł z twojego mieszkania zeszłej nocy, i powiedział mi, że mnie pragnie, ale nie chce złamać twojego serca, bo jesteście ze sobą tak długo.
Moje serce zacisnęło się w piersi po jej słowach, a Vee się wzdrygnęła. Odeszłam, jakby mnie to nie obchodziło, ale w środku umierałam. Gdy tylko znalazłam się w swoim mieszkaniu, chwyciłam telefon i odpowiedziałam na maila od K-Corp.
PRZYJMUJĘ STAŻ W WASZEJ FIRMIE - napisałam i wysłałam. Poszłam do szafy i zaczęłam pakować swoje rzeczy. Minęły trzy godziny i sprawdziłam maile. Byłam zaskoczona, widząc, że odpowiedział mi sam prezes.
David Kofflin: Wspaniale, nie możemy się doczekać, by cię tu mieć. Nowa firma jest w Nowym Jorku. Czy jesteś gotowa do wyjazdu?
Omówiliśmy szczegóły i powiedział mi, że będą mi dobrze płacić, co było rzadkością. Stażyści zawsze pracowali za darmo, dopóki się nie sprawdzili. Opuszczenie tej watahy było dla mnie dobre, z dala od Ellisa i Charlotte. To, co powiedziała wcześniej, było słuszne. Byłam intruzem i krzywdziłam Ellisa. On nie mógł się zdecydować, więc ja zrobię to za niego.
Krążyłam po salonie z kieliszkiem wina w dłoni. Spędziłam tu tyle wspaniałych chwil i będę tęsknić za wszystkimi przyjaciółmi. 'Wrócimy tu jeszcze, prawda?' zapytała mój wewnętrzny likan, Vee. 'Nie sądzę, nie' odpowiedziałam. Była smutna. Ta wataha była naszym domem przez dziesięć lat, ale wiedziała, że tak będzie najlepiej.
Chciałam zapomnieć o Ellisie. Kochałam go przez wiele lat i teraz to jest koniec. Spojrzałam kilka razy na zdjęcia w telefonie, a łzy znowu popłynęły po mojej twarzy. Rzeczywiście był przystojnym mężczyzną, a Charlotte była szczęściarą.
Charlotte. Nigdy wcześniej nie widziałam jej tak pewnej siebie. Odchrząknęłam i zadzwoniłam do mojego taty, Edwarda Chasi. Chciałam, żeby przygotował dla mnie samolot, bo nie mogłam już korzystać z samolotu Ellisa.
- Cześć, kochanie - przywitał mnie, a na moich ustach pojawił się uśmiech. Tak bardzo za nim tęskniłam. Pamiętałam, że był przeciwny mojemu przyjazdowi tutaj, ale byłam nieugięta i po prostu chciałam być blisko mojego chłopaka.
- Cześć, tato - Wymieniliśmy uprzejmości i westchnęłam. - Chcę wrócić do domu - poinformowałam go.
- To wspaniale, tęsknimy za tobą. Przyjeżdżasz z Ellisem? - warknął przy ostatniej części. Mój ojciec był wobec mnie opiekuńczy. Byłam jego małą dziewczynką i było mu przykro, gdy dołączyłam do tej watahy, Watahy Szarego Likana.
- Nie, przyjeżdżam sama. Możesz proszę zorganizować dla mnie transport? - Ledwo udało mi się powstrzymać drżenie w głosie.
Tata milczał. Wiedziałam, że ma pytania, bo wyczuwał mój smutek przez telefon, ale nie pytał. - Dobrze, moja Księżniczko. Przygotuję dla ciebie prywatny samolot.
- Dziękuję, tato.
Nie powiedziałam Lilac, że opuszczam watahę. Płakałaby i przekonywała mnie, żebym została, więc zadzwonię do niej, gdy wylądują w Watasze Złotego Likana. Wezwałam kierowcę, by pomógł mi z bagażami, i gdy tylko wyszłam z mieszkania, spotkałam Lilac.
Oczy mojej najlepszej przyjaciółki zaszły łzami, gdy zobaczyła torby. Podbiegła do mnie i objęła mnie ramionami. - Przepraszam - powiedziałam miękko. Pogłaskałam ją po policzku.
- Nie zostawiaj mnie - płakała, a ja starłam jej łzy kciukami. - Będziemy w kontakcie, obiecuję. Jednak nie mogę zostać - powiedziałam przygnębiona.
Lilac próbowała zrozumieć. - Dokąd jedziesz? - zapytała w końcu. - Przyjęłam staż za granicą. To dobra okazja - powiedziałam jej. Nie mogłam jej powiedzieć z kim ani gdzie, bo Ellis mógłby jej rozkazać mówić. Wiedziała o tym, więc nie pytała o szczegóły. Nikt nie mógł zignorować rozkazu alfy, a już na pewno nie tak potężnego jak Ellis Carter.
- Poradzisz sobie świetnie, po prostu to wiem, ale co z twoimi zajęciami? - zapytała. - Cóż, zostało mi tylko kilka miesięcy, więc dokończę gdzie indziej - poinformowałam ją.
Uśmiechnęła się do mnie i przytuliła mnie najmocniej jak mogła. Lilac szlochała. Nigdy nie widziałam, żeby tak płakała i czułam się okropnie. Pomachałam jej, wsiadając do samochodu.
- Na lotnisko - powiedziałam do kierowcy. - Tak, proszę pani.
Obserwowałam krajobraz w czasie jazdy i z każdym budynkiem przychodziły mi na myśl wspomnienia z Ellisem. Mieliśmy razem tyle wspomnień. Powiedział mi, że zawsze będzie mnie trzymał, bo byłam jego bratnią duszą, nie dlatego, że wybrało bóstwo, ale dlatego, że on wybrał. Obiecał mi swoje serce i duszę.
Znowu chciało mi się płakać, ale byłam zmęczona, więc wzięłam głęboki oddech i zamknęłam oczy. Żegnaj, Ellis.
Przesuń w górę, aby kontynuować