Perspektywa Gordona
Ławka do wyciskania to miejsce, gdzie zawsze się zatracam.
Simon kładzie się na wyściełanej powierzchni, oplatając palcami gryf z tą swobodną pewnością siebie, którą wnosi we wszystko.
Staję za nim, dłonie zawieszone pod ciężarem, gotowy do asekuracji. Taki mamy układ od trzech lat—pięć dni w tygodniu, dziewięćdziesiąt minut tego, co on nazywa „bro time”, a ja—wyrafinowaną, samonarzucaną torturą.
„Gotowy?” pytam beznamiętnym głosem.
„Urodziłem się gotowy.” Uśmiecha się do mnie, a ja nienawidzę tego, jak to głupie powiedzenie nadal coś we mnie skręca. „Jedziemy dziś na ciężko. Czuję moc.”
Wypycha gryf, a ja patrzę—zawsze patrzę. Napinające się pod wysiłkiem ramiona, jak włókna mięśni przesuwają się pod opaloną słońcem skórą.
Przy trzecim powtórzeniu jego koszulka podjeżdża, ukazując pasek brzucha, linię włosków znikających w pasie, i zapisuję to w pamięci, jak wszystko inne. Odkładam na półkę w archiwum, które prowadzę i którego nienawidzę.
„Wolniej przy opuszczaniu,” mówię, bo trenowanie go to jedyne bezpieczne miejsce, gdzie mogę kierować swój głos. „Spieszysz się.”
„No, no.” Kontroluje następne powtórzenie, ramiona lekko drżą na dole ruchu. „Lepiej?”
„Lepiej.”
Jego perfumy mieszają się ze świeżym potem w przestrzeni między nami, a ja wdycham to mimowolnie. Znam ten zapach na pamięć. Pewnie rozpoznałbym go w ciemno, wśród obcych. Ta wiedza leży mi w żołądku jak kamień, którego nie potrafię strawić.
Jeszcze osiem powtórzeń. Liczę każde, traktując to jak medytację, żeby nie patrzeć, jak jego klatka piersiowa rozpręża się wysiłkiem, jak cicho stęka, gdy ciężar robi się naprawdę duży. Po odłożeniu gryfu siada, strzepuje ramiona, uśmiecha się szeroko.
„Twoja kolej, lekki.”
Zmieniamy się miejscami. Jego dłonie unoszą się pod moim gryfem, tak blisko, że czuję ciepło bijące od jego dłoni. Przerabiam swoją serię z mechaniczną precyzją, skupiony na paleniu mięśni, nie na jego bliskości.
Łatwiej jest, gdy to ja ćwiczę. To daje ujście napięciu.
„Dobra technika,” mówi, gdy kończę. „Dobrze się wyrabiasz, stary. Jeszcze parę miesięcy i może faktycznie będziesz wyglądał jak ktoś, kto ćwiczy.”
„Wow. Dzięki za wsparcie.”
„Mówię serio!” Śmieje się, klepiąc mnie w ramię, gdy siadam. Dotyk trwa o pół sekundy za długo. U Simona to norma—dotyk jest dla niego jak oddychanie, odruchowo wplatany w każdą interakcję. Nie ma pojęcia, co to ze mną robi. „Do przodu. Powoli, ale skutecznie, co?”
„No.”
Przechodzimy przez resztę treningu w dobrze znanym rytmie. Wyciskanie nad głowę, ściąganie linek, prostowanie tricepsów. Między seriami Simon wypełnia ciszę jakby to była jego praca—plotki z pracy, nowa odżywka białkowa, koleś z recepcji, który miał fochy o jego kartę członkowską.
Odpowiadam, kiedy trzeba, śmieję się we właściwych momentach, podtrzymuję grę, która stała się drugą naturą.
Wtedy szturcha mnie w ramię. „Ej. Czternasta. Sprawdź.”
Podążam wzrokiem za jego spojrzeniem na siłowni, gdzie kobieta robi hip thrusty. Blond kitka, wysportowana sylwetka, szorty, które nie pozostawiają wiele wyobraźni. Jest skupiona na technice i zupełnie nieświadoma uwagi Simona.
„Wiesz, jak się nazywa to ćwiczenie?” Robi pauzę, uśmiecha się. „Piekarnia. Bo ona jest ewidentnie piekarką.” Wskazuje na jej pośladki. „To są bułki na poziomie mistrzowskim. Nagrodzone. Mówię o niebieskiej wstędze na dożynkach.”
Żart jest okropny, naprawdę straszny. Patrzy na mnie z tym wyczekującym wyrazem twarzy, jak golden retriever, który właśnie przyniósł patyk.
Wykrzywiam usta w odpowiednim uśmiechu. „Jest atrakcyjna. Powinieneś do niej zagadać.”
„Nie.” Wzrusza ramionami, odwracając się do maszyny z linkami. „Nie w moim typie. Zbyt…”
„Zbyt co?”
„Nie wiem. Zbyt oczywista, chyba? Tak jakby wiedziała, że jest atrakcyjna. Widać to.”
Dokręca stos, zastanawia się.
„Lubię kogoś bardziej… pewnego siebie w inny sposób. Wysportowaną, jasne, ale nie tylko przez ciało. Kogoś, kto nadąża za mną mentalnie, rozumiesz? Kto łapie moje żarty nawet, gdy są słabe. Zwłaszcza, gdy są słabe.”
Opisuje mnie. Opisuje dokładnie mnie i nie ma o tym pojęcia, a ironia leży mi w piersi jak kamień, którego nie potrafię przełknąć.
„Brzmi jak określony typ,” mówię.
„Może.” Zaczyna swoją serię, a ja go asekuruję bardziej z przyzwyczajenia niż potrzeby. „A propos—próbowałeś już tej gry VR, o której ci mówiłem? NeuralScape?”
„Gram.” Słowa wychodzą ostrożnie neutralnie. „Intensywna sprawa. Pełna immersja robi wrażenie.”
„No nie?” Jego oczy rozświetlają się i odkłada ciężar wcześniej niż trzeba, żeby pogadać o tym. „Stary, to sprzężenie zwrotne to czysty odjazd. Miałem mecz walki w zeszłym tygodniu i naprawdę czułem, jak wali mi serce. W sensie moje prawdziwe. Technologia jest z innej ligi.”
Zatrzymuje się i coś zmienia się w jego wyrazie twarzy. Coś, czego nie widziałem nigdy wcześniej. „Gram z taką dziewczyną. Kira.”
„Mówiłeś o niej.”
„Gramy razem 2v2 od kilku tygodni. Ona jest…” Przerywa, odwraca wzrok. I wtedy Simon Hale—najgłośniejszy w każdym pomieszczeniu, odporny na wstyd, bezwstydny we wszystkim—faktycznie się rumieni.
Kolor wpełza mu na szyję i rozlewa się na kościach policzkowych, a ja patrzę na to jak na cud.
„Jaka jest?” dopytuję spokojnym głosem.
„Rozumie mnie. Jak nikt inny, stary. Jesteśmy w środku meczu, totalny chaos, a ona wie, co zrobię, zanim to zrobię. Czasem nie musimy nawet rozmawiać. A jak już rozmawiamy…”
Kręci głową, uśmiechając się do czegoś, czego nie widzę.
„Przy niej czuję, że naprawdę jestem ciekawy. Nie tylko zabawny, czy coś tam. Naprawdę ciekawy.”
Czułość w jego głosie to nóż wsuwający się między moje żebra. Znam Simona od trzech lat. Widziałem, jak randkuje, flirtuje, czaruje dziesiątki kobiet. Nigdy nie słyszałem, by tak brzmiał. Ani razu.
„Brzmi poważnie,” mówię.
„Nie wiem, co to jest.” Otrząsa się, prostuje, a rumieniec znika, gdy znów klepie mnie w ramię. „Ale hej, jesteś moim najlepszym ziomkiem. Wiesz o tym, prawda? Nic tego nie zmieni.”
To zapewnienie ma mnie pocieszyć. Zamiast tego boli bardziej niż jakiekolwiek odrzucenie.
„Wiem,” odpowiadam. „To samo.”
Kończymy trening. Rozchodzimy się na parkingu jak zwykle—piątka, „do jutra”, ta sama swoboda, która mnie kosztuje wszystko, a jego nic. Patrzę, jak jego pickup odjeżdża, zanim pozwalam opaść swojej twarzy.
Droga do domu jest cicha. Moje mieszkanie jest ciche. Pokoje nie odbijają nic z tego, kim jestem—beżowe ściany, minimalne wyposażenie, przestrzeń zaprojektowana, by być niewidzialną.
Biorę prysznic bez czucia wody. Jem bez smaku. Przechodzę przez gesty życia, aż docieram do jedynego pokoju, gdzie mogę naprawdę istnieć.
Pokój do grania jest mały i ciemny, zasłony zaciemniające odcinają świat zewnętrzny. Siadam w fotelu z haptyką, zakładam rękawice neuronowe, podnoszę headset z ładowarki. Jego ciężar jest już znajomy—pocieszający w sposób, którego nie chcę analizować.
Zakładam go. Ciemność rozpuszcza się w świetle, w kod, w nowy świat renderujący się wokół mnie. I gdy patrzę w wirtualne lustro, Gordona już nie ma.
Patrzy na mnie Kira. Ciemne włosy, ostre rysy, pewna postawa. Wszystko, co chowam za dnia, stoi tu na wierzchu. Uśmiecha się, a ja czuję, jak moje prawdziwe usta układają się w ten sam uśmiech.
Powiadomienie pulsuje w polu widzenia. Wiadomość od SimonTheGreat:
Hej. Wolna? Gramy parę meczy?
Mój palec zawisa nad przyciskiem „akceptuj”. Wiem, że powinienem to przerwać. Wiem, dokąd to zmierza, wiem, że kłamstwo kiedyś się zawali, wiem, że buduję coś pięknego na piasku.
I tak przyjmuję zaproszenie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Arena ładuje się wokół nas we fragmentach—kamienne ściany wyrastają z cyfrowej nicości, płomienie pochodni migoczą wzdłuż obrzeża, ryczący tłum materializuje się na tarasowych trybunach, które rozciągają się ku posiniaczonemu, fioletowemu niebu.
Turniejowy obieg gry nie wierzy w subtelność. Każdy mecz przypomina gladiatorów przygotowujących się do śmierci dla rozrywki, co wcale nie jest dalekie od prawdy.
SimonTheGreat pojawia się przy mnie i muszę się zmusić, by się nie gapić.
Jego awatar to on sam podkręcony do jedenastu—wyższy, szerszy, każdy mięsień wyrzeźbiony niczym sen szalonego rzeźbiarza. Filozofia gry dotycząca męskich strojów jest taka sama jak kobiecych: obcisłe szorty podkreślające potężne uda, nic więcej.
Bez koszulki, bez zbroi—tylko skóra i pewność siebie oraz sylwetka, która sprawia, że jestem wdzięczna, iż sprzężenie neuronowe nie przekazuje podwyższonego tętna.
"Gotowa na to?" Jego głos dobiega przez zestaw słuchawkowy, znajomy i ciepły, a ja przypominam sobie, by odpowiedzieć jako Kira. Nie jako przyjaciółka, która zna na pamięć każdą linię jego prawdziwego ciała na siłowni.
"Urodzona gotowa," mówię, a ironia w rzuceniu mu jego własnej kwestii sprawia, że uśmiecham się pod headsetem. Przez twarz Kiry wygląda to na pewność siebie.
"Hej, to moja kwestia." Uśmiecha się, kręcąc ramionami. "Dobra, więc—siatkarska energia. Ćwiczyliśmy to. Ja biorę pozycję z przodu, ty kryjesz mnie z tyłu."
Nad areną materializuje się holograficzny wyświetlacz, kreśląc zasady płonącym tekstem. Mecz jest prosty w założeniu, brutalny w wykonaniu: iskrząca się kula energii ciskana pomiędzy połowami, odbijana wyłącznie pięściami i siłą.
Nie odbijesz—eksploduje po twojej stronie. Pierwsza drużyna, która zaliczy pięć eksplozji, przegrywa. Przegrani oddają swoje turniejowe życia—awatarzy są kasowani, postęp znika, wszystko przepada.
Brak odrodzeń, brak drugich szans—gra czerpie inspirację z widowisk przetrwania i nawet nie udaje, że jest inaczej.
Nasi przeciwnicy materializują się po drugiej stronie—rosła kobieta z elektrycznoniebieskimi włosami i niewielki mężczyzna, którego awatar dosłownie drży od nerwowej energii.
Wyglądają na doświadczonych, zgranych, na taki zespół, który gra razem wystarczająco długo, by komunikować się spojrzeniami.
"Hej." Dłoń Simona muska moje ramię, sprzężenie neuronowe przesyła szept ciepła przez moją prawdziwą skórę. "Cokolwiek się stanie, mamy się nawzajem. Tak?"
"Tak," mówię. "Zawsze."
Odliczanie się zaczyna. Trzy. Dwa. Jeden.
Pierwsza zagrywka wychodzi od kobiety z niebieskimi włosami—ryczący kometa energii, która przelatuje przez arenę szybciej, niż się spodziewałam.
Simon rzuca się, by ją przechwycić, źle ocenia prędkość i przyjmuje uderzenie prosto w klatkę. Impakt rzuca nim o ziemię, jego awatar miga wskaźnikami obrażeń, gdy eksplozja wstrząsa naszą połową pola.
"Cholera!" Podnosi się szybko, otrząsając się z uderzenia. "Dobra, to było szybsze niż na treningu. Zdecydowanie szybsze."
"Jesteś za daleko z tyłu." Mój umysł przechodzi w tryb taktyczny, analizując kąty i trajektorie przez oczy Kiry. "Podejdź bliżej krawędzi naszej połowy. Wykorzystaj wzrost i zasięg—masz dłuższe ramiona niż oni oboje. Ja zabezpieczę luki z tyłu."
"Pewna? Zostajesz wystawiona, jeśli spudłuję."
"Nie spudłujesz. Zaufaj mi."
Waha się ułamek sekundy, potem przytakuje. "Okej. Twój ruch."
Przemieszcza się i coś wskakuje na swoje miejsce. Kolejna zagrywka nadchodzi, a długie ramiona Simona przechwytują ją zanim muszę się ruszyć. Odbija ją mocno, odsyłając z powrotem w stronę przeciwników. Niewielki mężczyzna ledwie zdąża odbić ją pięścią.
"Super!" wołam. "Trzymaj tę pozycję. Ja cię kryję."
Wymiana trwa dalej i łapiemy rytm. Simon obsługuje potężne piłki, jego zasięg zamienia potencjalne katastrofy w kontrolowane odbicia.
Ja kryję kąty, na których jego rozmiar się nie sprawdza—rzucam się w lewo, gdy próbują go zaskoczyć, wślizguję się w luki zanim nawet zauważy, że są odsłonięte. Poruszamy się jak przedłużenia jednego umysłu.
Wynik rośnie. 2-2. Potem 3-2 dla nich. Simon przyjmuje uderzenie, którego nie powinien był blokować, i słyszę jego sfrustrowany pomruk w słuchawkach.
"Miałem to," mamrocze.
"Nie miałeś. Pozwól mi brać boczne piłki. Ty skup się na środku."
"Od kiedy to ty jesteś strategiem?"
"Od kiedy zaczęłam nam wygrywać mecze. Ruchy."
Posłusznie się przemieszcza. Kolejna zagrywka idzie pod kątem, dokładnie tam, gdzie właśnie zabezpieczyłam, i już tam jestem, odbijając ją z satysfakcjonującym trzaskiem energii na pięści mojego awatara. Simon wybucha okrzykiem.
"Okej, to było gorące. W czysto taktycznym sensie."
"Skup się," mówię, ale uśmiecham się.
Bierzemy dwa kolejne punkty z rzędu. 4-3 dla nas. Jeszcze jeden i wygraliśmy—nasze turniejowe życia nienaruszone, nasze partnerstwo potwierdzone. Kobieta z niebieskimi włosami serwuje z desperacką siłą, a Simon odbiera wszystko, co ma.
Runda, która następuje później, wydaje się nie mieć końca, wymiany lecą tam i z powrotem, aż moje prawdziwe dłonie zaczynają drżeć pod haptycznymi rękawicami. W końcu ich zwinny współzawodnik myli się przy odbiorze, a kula eksploduje po ich stronie w kaskadzie światła i dźwięku.
Zwycięstwo.
Tłum ryczy. Arena zalewa się złotymi cząsteczkami, efektami świętowania zaprojektowanymi tak, by zwycięzcy mogli poczuć się jak bogowie. Oddycham ciężko pod headsetem, adrenalina śpiewa w żyłach, które istnieją jednocześnie w dwóch miejscach—na moim gamingowym fotelu i w triumfującym ciele Kiry.
Simon odwraca się do mnie, a jego wyraz twarzy się zmienia. Ogień rywalizacji gaśnie, ustępując czemuś łagodniejszemu, bardziej niepewnemu. Otwiera usta, zamyka je, próbuje ponownie.
"Kira, ja..." Zatrzymuje się. Nerwowo się śmieje. "Nie wiem, czemu to tak trudno powiedzieć. Gramy razem od tygodni, i po prostu… Chciałem ci powiedzieć, że…"
Nigdy nie widziałam, żeby Simon brakował słów. Przez trzy lata przyjaźni patrzyłam, jak wyplątuje się z każdej sytuacji i w każdą wkracza z tą swoją łatwą pewnością siebie.
Ale teraz nieśmiałość sprawia, że się plącze, i to najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam.
Nie pozwalam mu dokończyć.
Kira pokonuje dystans między nami w dwóch krokach, ujmuje jego twarz obiema dłońmi i całuje go—krótko, celowo, niepodważalnie. Jego usta są ciepłe nawet przez symulację, a sprzężenie zwrotne z neuronów zamienia dotyk w coś, co rozświetla zakończenia nerwowe, o których nie wiedziałam, że istnieją.
Potem odsuwam się i wylogowuję, zanim zdąży odpowiedzieć.
Fantazja się rozpływa. Mój pokój do gier materializuje się wokół mnie—ciemne ściany, zaciemniające zasłony, cichy szum elektroniki. Zdejmuję headset i siedzę w ciszy, oddychając.
Uśmiecham się. Naprawdę się uśmiecham, tak jakby to bolało z braku przyzwyczajenia, tak jakby ten uśmiech był obcy na mojej twarzy.
Przez jedną, idealną chwilę Simon patrzył na mnie tak, jakbym była wszystkim, czego pragnął. Dotykał mnie tak, jakbym się liczyła. Chciał mi powiedzieć coś, co sprawiało, że był zdenerwowany, wrażliwy i prawdziwy.
Chwila pęka, gdy Lily wali w zamknięte drzwi mojego pokoju.
— Gordon, kolacja! Tata czeka już dziesięć minut i zaczyna mieć tę swoją rozczarowaną minę.
Odstawiam headset na stację dokującą i przeczesuję włosy dłonią, próbując się opanować. — Już idę.
Rodzinny stół to własny rodzaj przedstawienia. Tata siedzi na szczycie stołu, już nakłada jedzenie, podczas gdy Lily zajmuje zwykłe miejsce naprzeciwko mojego pustego krzesła. Obserwuje mnie tymi bystrymi oczami, które widzą zbyt wiele.
— Pomódlmy się — mówi tata, wyciągając do nas ręce.
Pochylamy głowy. Słowa płyną nade mną, a ja poruszam ustami bez przekonania. Ręka Lily w mojej dłoni jest bezwładna. Żadne z nas już nie wierzy w ten rytuał, ale tata tego potrzebuje, więc znosimy to.
— Amen.
— Amen — powtarzamy z Lily, i przedstawienie się kończy.
Widelce zgrzytają o talerze. Tata pyta o nasz dzień, a my mówimy mu wersje ocenzurowane. W pracy było dobrze, w szkole było dobrze. Wszystko zawsze jest dobrze w tym domu, bo "dobrze" to jedyna akceptowalna odpowiedź.
Wtedy atakuje Lily.
— Gordon — wbija widelec w kawałek kurczaka, ton ma swobodny. — Ostatnio spędzasz dużo czasu w swoim pokoju, grając w tę grę. Znalazłeś sobie w niej wreszcie jakąś dziewczynę?
Widelec zamiera mi w połowie drogi do ust.
— Co? Nie. To tylko… to turniej. Trzeba trenować.
— Mhm. — Przechyla głowę i widzę, jak analizuje moją reakcję. — To tylko zabawne, wiesz? Nigdy nie spotykasz się z nikim w prawdziwym życiu. Rodzina zaczęła się zastanawiać, czy może nie jesteś gejem czy coś.
Żart trafia jak nóż wsunięty między żebra, wszystko robi się lodowate. Tata nerwowo się śmieje, nieświadomy odłamków utkwionych w moim sercu, a Lily patrzy na mnie z wyrazem, którego nie potrafię odczytać.
— Zamknij się. — Słowa wychodzą zbyt ostro, zbyt szybko. Moja odmowa smakuje jak krew. — To nie jest śmieszne, Lily. Po prostu daj spokój.
Jej oczy się zwężają. Przez chwilę myślę, że będzie naciskać, kopać, aż trafi na coś prawdziwego. Ale tylko wzrusza ramionami i wraca do jedzenia.
— Wyluzuj. To był żart.
Cisza, która następuje, smakuje jak wstrzymany oddech. Tata chrząka i pyta o pogodę. Przesuwam jedzenie po talerzu, nie jedząc, apetyt zniknął, uśmiech zniknął, wszystko zniknęło oprócz echa jej słów.
Zaczęliśmy się zastanawiać, czy nie jesteś gejem.
Zastanawiam się, czy kiedykolwiek będę na tyle odważny, żeby coś powiedzieć, czy też całe życie będę grać rolę kogoś, kto mieści się w akceptowalnych ramach, podczas gdy prawdziwy ja pozostanie zamknięty w ciemnym pokoju, nosząc czyjąś twarz, całując mężczyznę, którego kocham, przez ciało, które wolno mu chcieć.
Kolacja się kończy. Uciekam do swojego pokoju, nie patrząc nikomu w oczy.
Headset stoi na stacji dokującej, lekko świeci. Powiadomienie pulsuje—wiadomość od SimonTheGreat:
Ten pocałunek... Czy możemy o tym porozmawiać?
Nie odpowiadam. Po prostu siedzę w ciemności, uwięziony między dwiema wersjami siebie, i już nie wiem, która z nich jest kłamstwem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Arena się ładuje i już wiem, że przegramy.
Widać to w tym, jak awatar Simona stoi trzy stopy dalej ode mnie niż zwykle. W sztywnym ułożeniu jego ramion, ostrożnym kącie jego spojrzenia—patrzy na punkt odrodzenia, na tłum, wszędzie, byle nie na mnie.
Pocałunek wisi między nami jak dym, którego żadne z nas nie potrafi rozwiać.
— Więc — mówi. — Mecz turniejowy. Ten się liczy.
— Wiem.
— Powinniśmy się skupić.
— Zgoda.
Rozmowa umiera tutaj, uduszona przez wszystko, czego nie mówimy. Nasi przeciwnicy pojawiają się po drugiej stronie pola—zgrana para, która porusza się w idealnej synchronizacji, ich ciała zwrócone ku sobie z naturalną swobodą.
Taka współpraca była między nami czterdzieści osiem godzin temu, zanim wszystko zepsułem jednym pocałunkiem.
Zaczyna się odliczanie. Ustawiam się w naszej zwykłej formacji, ale Simon przesuwa się w lewo, zwiększając dystans między nami. Kompensuje. Chroni się przed przypadkowym kontaktem.
Trzy. Dwa. Jeden.
Pierwszy serw nadchodzi, a Simon go atakuje. Gra agresywnie, próbuje przejąć piłki, które powinny należeć do mnie, pokrywa teren, którego nie musi. Wycofuję się, żeby uniknąć zderzenia, i między nami otwiera się szczelina jak rana.
— Mam boki — wołam. — Jak ostatnio.
— Wiem. Mam to.
Nie ma tego. Następna wymiana łapie go na zbyt dalekim zasięgu, a jego odbicie leci szeroko. Rzucam się, by uratować piłkę, ale jestem nie na swoim miejscu, bo unikałem jego przestrzeni, i kula detonuje za nami w kaskadzie porażki.
— Cholera. — Simon kręci głową. — Przepraszam. To moja wina.
— Nic się nie stało. Reset.
Resetujemy się. Nadchodzi serw. Tym razem ruszam po niego, ale Simon też się rusza i prawie się zderzamy—jego ramię ociera się o moje, a sprzężenie zwrotne z neuronów przesyła przez moje prawdziwe ciało impuls kontaktu. Oboje odruchowo się cofamy. Ta chwila zawahania kosztuje nas kolejny punkt.
Wynik rośnie przeciwko nam. 2:0. Potem 3:0. Przeciwnicy nawet nie są tacy dobrzy; to my jesteśmy aż tak rozbici.
Za każdym razem, gdy nasze awatary zbliżają się za bardzo, jest półsekundowe opóźnienie, zanim odzyskamy równowagę. Każda kombinacja, którą kiedyś wykonywaliśmy instynktownie, teraz wymaga świadomej koordynacji, która przychodzi za późno.
— Kira. — Głos Simona przebija się po czwartej detonacji. — Co my robimy?
— Gramy źle.
— Nie o to mi… — Przerywa. Bierze oddech. — Nieważne. Skup się.
Skupiamy się. To nie pomaga. Ostatni punkt przychodzi niemal z litości—czysty serw, którego żadne z nas nie jest w stanie odebrać. Kula detonuje, mecz się kończy, a my zostajemy wyeliminowani z drabinki z upokorzeniem, które pali jak piętno.
Arena się opróżnia. Tłum znika. Przeciwnicy znikają, by świętować gdzieś, gdzie nie możemy ich widzieć. Zostajemy sami w pustym lobby, dwa awatary w przestrzeni stworzonej do triumfu, otoczeni jedynie ciężarem porażki.
Simon krzyżuje ramiona na nagiej piersi. Ma zaciśniętą szczękę, ramiona napięte, i rozpoznaję tę postawę—tak samo broni się na siłowni, gdy ktoś krytykuje jego metody treningowe. Na coś czeka. Na wyjaśnienie, którego nie potrafi zażądać.
Czuję mdłości pod headsetem. Nudności są prawdziwe, fizyczne, burzą mój żołądek, gdy patrzę na ścianę, którą zbudowałem między nami jednym impulsywnym pocałunkiem.
— Simon. — Głos Kiry brzmi pewniej niż się czuję. — O tym, co się stało ostatnio…
Nie odpowiada, tylko czeka, ramiona nadal skrzyżowane, nie daje mi nic.
— Nie powinnam była cię pocałować.
Te słowa smakują jak popiół, gorzkie i złe, ale i tak zmuszam je do przejścia przez usta Kiry.
— Przesadziłam. Zatraciliśmy się w meczu, popełniłam błąd, przepraszam. Jeśli chcesz udawać, że to się nie wydarzyło, możemy tak zrobić. Wrócić do bycia tylko drużyną. Uprościć wszystko.
Daję mu wyjście. Łatwą ucieczkę na bezpieczny teren, gdzie Kira jest tylko partnerką do gry, a Simon nie musi analizować, co to wszystko znaczy. To właściwe. Miłosierne.
Nie korzysta z tego.
Zamiast tego robi krok do przodu. Skraca dystans, który tak skrupulatnie utrzymywałam. Jego dłonie chwytają mnie w talii—mocno, pewnie, dotyk nie pytający o pozwolenie, bo już zna odpowiedź.
Przyciąga ciało Kiry do swojego jednym płynnym ruchem i nagle jestem boleśnie świadoma, jak bardzo jego awatar przewyższa mój wzrostem. Jak łatwo mógłby mnie unieść. Jak całkowicie otaczają mnie jego ramiona.
Czuję się mała. Bezbronna. Pożądana.
Wszystko, czego Gordon nigdy nie czuł w prawdziwym świecie, wszystko, do czego przez dwadzieścia trzy lata przekonywałam się, że tego nie potrzebuję.
Simon unosi moją brodę jedną dłonią, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy, a to, co w nich widzę, sprawia, że łapie mnie oddech.
Potem całuje mnie tak, jakby był tego głodny—głęboko i żarliwie, jego drugi ramię zaciska się wokół mojej talii, aż nie ma między nami żadnej przestrzeni. Jestem przyciśnięta do twardej ściany jego klatki piersiowej, trzymana rękami, które mogłyby mnie złamać, a zamiast tego oddają cześć.
Po raz pierwszy w życiu rozumiem, co to znaczy być tak bardzo chcianym, że ktoś nie może się powstrzymać, by wziąć.
To nie jest ten ostrożny pocałunek, który mu dałam. To są trzy lata pragnienia skondensowane w jednej chwili, miesiące wiadomości, dopasowań i czegoś, co się między nami budowało, a ja myślałam, że sobie to wyobrażam.
Jego usta poruszają się na moich z desperacką pewnością i czuję to wszędzie — na ustach, skórze, w zagłębieniu mojej prawdziwej piersi, gdzie moje serce próbuje się wyrwać.
Kiedy się odsuwa, jego głos jest chropowaty. Pęknięty w sposób, którego nigdy nie słyszałam od Simona Hale’a przez trzy lata przyjaźni.
„Nie przepraszaj,” mówi. „Od tygodni próbuję wymyślić, jak to zrobić. Po prostu mnie ubiegłaś.”
„Simon…”
„Wiem, że to szaleństwo. Wiem, że nigdy nie spotkaliśmy się w prawdziwym życiu. Ale nie mogę przestać o tobie myśleć, Kira. Kiedy nie jestem w grze, liczę godziny, aż znowu będę mógł tam wejść.”
Jego kciuki muskają moje kości policzkowe, lekko jak piórko.
„Jesteś pierwszą osobą, o której myślę, gdy się budzę, i ostatnią przed snem, i nigdy nie czułem czegoś takiego do nikogo. Powiedz mi, że nie jestem w tym sam. Powiedz mi, że ty też to czujesz.”
Każda racjonalna myśl w mojej głowie krzyczy, żeby to przerwać. Wylogować się, usunąć konto, wyznać wszystko, zanim to kłamstwo urośnie jeszcze bardziej.
Nie jestem kobietą, za którą mnie uważa. Jestem jego najlepszym przyjacielem, ukrywającym się za twarzą, którą może pragnąć, i jeśli kiedykolwiek odkryje prawdę, zniszczy to nas oboje.
Ale patrzy na mnie tak, jak marzyłam przez trzy lata. Bezbronny. Pragnący. Wybierający mnie ponad wszystko inne w swoim życiu.
„Nie jesteś sam,” słyszę, jak mówię. „Też to czuję.”
Na jego twarzy rozkwita uśmiech niczym wschód słońca, a coś w mojej piersi pęka wraz z nim.
„To chodź ze mną.” Bierze moją dłoń — dłoń Kiry — i czuję, jak jego palce splatają się z moimi. „W jakieś prywatne miejsce. Wynająłem je, na wypadek, gdybyś powiedziała tak.”
Powiadomienie pulsuje w moim polu widzenia. Zaproszenie na prywatny serwer. Mod miłości włączony. Bez ograniczeń.
Moje prawdziwe dłonie drżą na zestawie VR. Rękawice haptyczne rejestrują mój przyspieszony puls, płytki oddech, całą fizyczną reakcję na to, co mi oferuje.
Wiem, co dzieje się w modach miłości. Nieograniczone przestrzenie gry istnieją tylko w jednym celu, a sprzężenie zwrotne neuronowe niczego nie ukrywa.
Powinnam odmówić. Powinnam się chronić, chronić jego, zatrzymać to, zanim przerodzi się w coś, czego już nigdy nie odwrócę.
Kira akceptuje zaproszenie.
Świat się rozpuszcza. Kolory rozmywają się i formują na nowo, lobby areny topnieje w coś łagodniejszego, cieplejszego.
Gdy renderowanie się kończy, stoimy w pokoju oświetlonym świecami — bursztynowe światło migocze na jedwabnych prześcieradłach, muślinowe zasłony unoszą się na wietrze, który istnieje tylko w kodzie.
To miejsce stworzone dla intymności. Każda powierzchnia, każdy cień, każdy starannie zaprogramowany detal istnieje tylko w jednym celu.
Awatar Simona stoi tak blisko, że widzę puls na jego szyi. Sprzężenie neuronowe przekłada jego bliskość na ciepło, na obecność, na coś, na co moje prawdziwe ciało reaguje pod zestawem VR.
„Nie musimy nic robić,” mówi cicho. „Chciałem tylko, żebyśmy byli sami. Porozmawiać. Cokolwiek chcesz.”
Ale tego, czego naprawdę pragnę, nigdy nie pozwoliłam sobie sobie wyobrazić — rąk Simona na mnie, jego niepodzielnej uwagi, wyboru mnie z pełną świadomością.
„Nie chcę rozmawiać,” mówi Kira.
Jego oddech się rwie. „Na pewno?”
„Na pewno.”
Sięga po mnie powoli, dając mi czas na zmianę zdania. Jego dłonie przesuwają się wokół mojej talii, przyciągając ciało Kiry do siebie, i czuję każdy punkt styku jak elektryczność w wodzie.
Sprzężenie neuronowe przekłada jego dotyk na coś przerażająco realnego — ciepło, nacisk i niemożliwe uczucie jego klatki piersiowej przy mojej.
Znów odnajduje moje usta, teraz bardziej głodny, i otwieram się dla niego bez wahania. Pocałunek się pogłębia, jego język ślizga się po moim, a z mojego gardła wydobywa się dźwięk, którego nigdy w życiu nie wydałam — surowy, pełen pragnienia, całkowicie nieosłonięty.
W rzeczywistości moje ciało wygina się w haptycznym fotelu, odpowiadając na doznania istniejące tylko w kodzie, ale czujące się bardziej prawdziwe niż cokolwiek, czego kiedykolwiek doświadczyłam.
„Boże, Kira.” Jego głos już jest zniszczony, ledwo szept. „Te dźwięki, które wydajesz.”
Jego ręce przesuwają się w górę moich boków, palce śledzą krągłości, które gra mi przydzieliła, i drżę pod jego dotykiem. Strój awatara nie daje żadnych barier — strategiczne paski i naga skóra, stworzone dokładnie do tego celu. Gdy jego dłoń sunie po mojej piersi, wzdycham, a on połyka ten dźwięk kolejnym pocałunkiem.
„Myślałem o tym,” wyznaje przy moich ustach. „Każdej nocy, odkąd zaczęliśmy razem grać. Nie mogłem wyrzucić cię z głowy.”
„Pokaż mi.” Słowa wypływają śmiało, żądające — pewność siebie Kiry otulona desperacją Gordona. „Pokaż mi, o czym myślałeś.”
Jęczy nisko i szorstko, i nagle jestem podnoszona. Moje nogi owijają się wokół jego bioder instynktownie, a on niesie mnie w stronę łóżka, jakbym nic nie ważyła.
Jedwabne prześcieradła są chłodne pod moimi plecami, gdy mnie kładzie, jego ciało przykrywa moje, i czuję dokładnie, jak bardzo tego pragnie, dociskając się do mojego uda.
„W takim razie, trzymaj się, bo nie zamierzam się zatrzymać.”
Przesuń w górę, aby kontynuować