passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Online Lover - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

His Online Lover

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Arena ładuje się wokół nas we fragmentach—kamienne ściany wyrastają z cyfrowej nicości, płomienie pochodni migoczą wzdłuż obrzeża, ryczący tłum materializuje się na tarasowych trybunach, które rozciągają się ku posiniaczonemu, fioletowemu niebu.

Turniejowy obieg gry nie wierzy w subtelność. Każdy mecz przypomina gladiatorów przygotowujących się do śmierci dla rozrywki, co wcale nie jest dalekie od prawdy.

SimonTheGreat pojawia się przy mnie i muszę się zmusić, by się nie gapić.

Jego awatar to on sam podkręcony do jedenastu—wyższy, szerszy, każdy mięsień wyrzeźbiony niczym sen szalonego rzeźbiarza. Filozofia gry dotycząca męskich strojów jest taka sama jak kobiecych: obcisłe szorty podkreślające potężne uda, nic więcej.

Bez koszulki, bez zbroi—tylko skóra i pewność siebie oraz sylwetka, która sprawia, że jestem wdzięczna, iż sprzężenie neuronowe nie przekazuje podwyższonego tętna.

"Gotowa na to?" Jego głos dobiega przez zestaw słuchawkowy, znajomy i ciepły, a ja przypominam sobie, by odpowiedzieć jako Kira. Nie jako przyjaciółka, która zna na pamięć każdą linię jego prawdziwego ciała na siłowni.

"Urodzona gotowa," mówię, a ironia w rzuceniu mu jego własnej kwestii sprawia, że uśmiecham się pod headsetem. Przez twarz Kiry wygląda to na pewność siebie.

"Hej, to moja kwestia." Uśmiecha się, kręcąc ramionami. "Dobra, więc—siatkarska energia. Ćwiczyliśmy to. Ja biorę pozycję z przodu, ty kryjesz mnie z tyłu."

Nad areną materializuje się holograficzny wyświetlacz, kreśląc zasady płonącym tekstem. Mecz jest prosty w założeniu, brutalny w wykonaniu: iskrząca się kula energii ciskana pomiędzy połowami, odbijana wyłącznie pięściami i siłą.

Nie odbijesz—eksploduje po twojej stronie. Pierwsza drużyna, która zaliczy pięć eksplozji, przegrywa. Przegrani oddają swoje turniejowe życia—awatarzy są kasowani, postęp znika, wszystko przepada.

Brak odrodzeń, brak drugich szans—gra czerpie inspirację z widowisk przetrwania i nawet nie udaje, że jest inaczej.

Nasi przeciwnicy materializują się po drugiej stronie—rosła kobieta z elektrycznoniebieskimi włosami i niewielki mężczyzna, którego awatar dosłownie drży od nerwowej energii.

Wyglądają na doświadczonych, zgranych, na taki zespół, który gra razem wystarczająco długo, by komunikować się spojrzeniami.

"Hej." Dłoń Simona muska moje ramię, sprzężenie neuronowe przesyła szept ciepła przez moją prawdziwą skórę. "Cokolwiek się stanie, mamy się nawzajem. Tak?"

"Tak," mówię. "Zawsze."

Odliczanie się zaczyna. Trzy. Dwa. Jeden.

Pierwsza zagrywka wychodzi od kobiety z niebieskimi włosami—ryczący kometa energii, która przelatuje przez arenę szybciej, niż się spodziewałam.

Simon rzuca się, by ją przechwycić, źle ocenia prędkość i przyjmuje uderzenie prosto w klatkę. Impakt rzuca nim o ziemię, jego awatar miga wskaźnikami obrażeń, gdy eksplozja wstrząsa naszą połową pola.

"Cholera!" Podnosi się szybko, otrząsając się z uderzenia. "Dobra, to było szybsze niż na treningu. Zdecydowanie szybsze."

"Jesteś za daleko z tyłu." Mój umysł przechodzi w tryb taktyczny, analizując kąty i trajektorie przez oczy Kiry. "Podejdź bliżej krawędzi naszej połowy. Wykorzystaj wzrost i zasięg—masz dłuższe ramiona niż oni oboje. Ja zabezpieczę luki z tyłu."

"Pewna? Zostajesz wystawiona, jeśli spudłuję."

"Nie spudłujesz. Zaufaj mi."

Waha się ułamek sekundy, potem przytakuje. "Okej. Twój ruch."

Przemieszcza się i coś wskakuje na swoje miejsce. Kolejna zagrywka nadchodzi, a długie ramiona Simona przechwytują ją zanim muszę się ruszyć. Odbija ją mocno, odsyłając z powrotem w stronę przeciwników. Niewielki mężczyzna ledwie zdąża odbić ją pięścią.

"Super!" wołam. "Trzymaj tę pozycję. Ja cię kryję."

Wymiana trwa dalej i łapiemy rytm. Simon obsługuje potężne piłki, jego zasięg zamienia potencjalne katastrofy w kontrolowane odbicia.

Ja kryję kąty, na których jego rozmiar się nie sprawdza—rzucam się w lewo, gdy próbują go zaskoczyć, wślizguję się w luki zanim nawet zauważy, że są odsłonięte. Poruszamy się jak przedłużenia jednego umysłu.

Wynik rośnie. 2-2. Potem 3-2 dla nich. Simon przyjmuje uderzenie, którego nie powinien był blokować, i słyszę jego sfrustrowany pomruk w słuchawkach.

"Miałem to," mamrocze.

"Nie miałeś. Pozwól mi brać boczne piłki. Ty skup się na środku."

"Od kiedy to ty jesteś strategiem?"

"Od kiedy zaczęłam nam wygrywać mecze. Ruchy."

Posłusznie się przemieszcza. Kolejna zagrywka idzie pod kątem, dokładnie tam, gdzie właśnie zabezpieczyłam, i już tam jestem, odbijając ją z satysfakcjonującym trzaskiem energii na pięści mojego awatara. Simon wybucha okrzykiem.

"Okej, to było gorące. W czysto taktycznym sensie."

"Skup się," mówię, ale uśmiecham się.

Bierzemy dwa kolejne punkty z rzędu. 4-3 dla nas. Jeszcze jeden i wygraliśmy—nasze turniejowe życia nienaruszone, nasze partnerstwo potwierdzone. Kobieta z niebieskimi włosami serwuje z desperacką siłą, a Simon odbiera wszystko, co ma.

Runda, która następuje później, wydaje się nie mieć końca, wymiany lecą tam i z powrotem, aż moje prawdziwe dłonie zaczynają drżeć pod haptycznymi rękawicami. W końcu ich zwinny współzawodnik myli się przy odbiorze, a kula eksploduje po ich stronie w kaskadzie światła i dźwięku.

Zwycięstwo.

Tłum ryczy. Arena zalewa się złotymi cząsteczkami, efektami świętowania zaprojektowanymi tak, by zwycięzcy mogli poczuć się jak bogowie. Oddycham ciężko pod headsetem, adrenalina śpiewa w żyłach, które istnieją jednocześnie w dwóch miejscach—na moim gamingowym fotelu i w triumfującym ciele Kiry.

Simon odwraca się do mnie, a jego wyraz twarzy się zmienia. Ogień rywalizacji gaśnie, ustępując czemuś łagodniejszemu, bardziej niepewnemu. Otwiera usta, zamyka je, próbuje ponownie.

"Kira, ja..." Zatrzymuje się. Nerwowo się śmieje. "Nie wiem, czemu to tak trudno powiedzieć. Gramy razem od tygodni, i po prostu… Chciałem ci powiedzieć, że…"

Nigdy nie widziałam, żeby Simon brakował słów. Przez trzy lata przyjaźni patrzyłam, jak wyplątuje się z każdej sytuacji i w każdą wkracza z tą swoją łatwą pewnością siebie.

Ale teraz nieśmiałość sprawia, że się plącze, i to najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam.

Nie pozwalam mu dokończyć.

Kira pokonuje dystans między nami w dwóch krokach, ujmuje jego twarz obiema dłońmi i całuje go—krótko, celowo, niepodważalnie. Jego usta są ciepłe nawet przez symulację, a sprzężenie zwrotne z neuronów zamienia dotyk w coś, co rozświetla zakończenia nerwowe, o których nie wiedziałam, że istnieją.

Potem odsuwam się i wylogowuję, zanim zdąży odpowiedzieć.

Fantazja się rozpływa. Mój pokój do gier materializuje się wokół mnie—ciemne ściany, zaciemniające zasłony, cichy szum elektroniki. Zdejmuję headset i siedzę w ciszy, oddychając.

Uśmiecham się. Naprawdę się uśmiecham, tak jakby to bolało z braku przyzwyczajenia, tak jakby ten uśmiech był obcy na mojej twarzy.

Przez jedną, idealną chwilę Simon patrzył na mnie tak, jakbym była wszystkim, czego pragnął. Dotykał mnie tak, jakbym się liczyła. Chciał mi powiedzieć coś, co sprawiało, że był zdenerwowany, wrażliwy i prawdziwy.

Chwila pęka, gdy Lily wali w zamknięte drzwi mojego pokoju.

— Gordon, kolacja! Tata czeka już dziesięć minut i zaczyna mieć tę swoją rozczarowaną minę.

Odstawiam headset na stację dokującą i przeczesuję włosy dłonią, próbując się opanować. — Już idę.

Rodzinny stół to własny rodzaj przedstawienia. Tata siedzi na szczycie stołu, już nakłada jedzenie, podczas gdy Lily zajmuje zwykłe miejsce naprzeciwko mojego pustego krzesła. Obserwuje mnie tymi bystrymi oczami, które widzą zbyt wiele.

— Pomódlmy się — mówi tata, wyciągając do nas ręce.

Pochylamy głowy. Słowa płyną nade mną, a ja poruszam ustami bez przekonania. Ręka Lily w mojej dłoni jest bezwładna. Żadne z nas już nie wierzy w ten rytuał, ale tata tego potrzebuje, więc znosimy to.

— Amen.

— Amen — powtarzamy z Lily, i przedstawienie się kończy.

Widelce zgrzytają o talerze. Tata pyta o nasz dzień, a my mówimy mu wersje ocenzurowane. W pracy było dobrze, w szkole było dobrze. Wszystko zawsze jest dobrze w tym domu, bo "dobrze" to jedyna akceptowalna odpowiedź.

Wtedy atakuje Lily.

— Gordon — wbija widelec w kawałek kurczaka, ton ma swobodny. — Ostatnio spędzasz dużo czasu w swoim pokoju, grając w tę grę. Znalazłeś sobie w niej wreszcie jakąś dziewczynę?

Widelec zamiera mi w połowie drogi do ust.

— Co? Nie. To tylko… to turniej. Trzeba trenować.

— Mhm. — Przechyla głowę i widzę, jak analizuje moją reakcję. — To tylko zabawne, wiesz? Nigdy nie spotykasz się z nikim w prawdziwym życiu. Rodzina zaczęła się zastanawiać, czy może nie jesteś gejem czy coś.

Żart trafia jak nóż wsunięty między żebra, wszystko robi się lodowate. Tata nerwowo się śmieje, nieświadomy odłamków utkwionych w moim sercu, a Lily patrzy na mnie z wyrazem, którego nie potrafię odczytać.

— Zamknij się. — Słowa wychodzą zbyt ostro, zbyt szybko. Moja odmowa smakuje jak krew. — To nie jest śmieszne, Lily. Po prostu daj spokój.

Jej oczy się zwężają. Przez chwilę myślę, że będzie naciskać, kopać, aż trafi na coś prawdziwego. Ale tylko wzrusza ramionami i wraca do jedzenia.

— Wyluzuj. To był żart.

Cisza, która następuje, smakuje jak wstrzymany oddech. Tata chrząka i pyta o pogodę. Przesuwam jedzenie po talerzu, nie jedząc, apetyt zniknął, uśmiech zniknął, wszystko zniknęło oprócz echa jej słów.

Zaczęliśmy się zastanawiać, czy nie jesteś gejem.

Zastanawiam się, czy kiedykolwiek będę na tyle odważny, żeby coś powiedzieć, czy też całe życie będę grać rolę kogoś, kto mieści się w akceptowalnych ramach, podczas gdy prawdziwy ja pozostanie zamknięty w ciemnym pokoju, nosząc czyjąś twarz, całując mężczyznę, którego kocham, przez ciało, które wolno mu chcieć.

Kolacja się kończy. Uciekam do swojego pokoju, nie patrząc nikomu w oczy.

Headset stoi na stacji dokującej, lekko świeci. Powiadomienie pulsuje—wiadomość od SimonTheGreat:

Ten pocałunek... Czy możemy o tym porozmawiać?

Nie odpowiadam. Po prostu siedzę w ciemności, uwięziony między dwiema wersjami siebie, i już nie wiem, która z nich jest kłamstwem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Arena się ładuje i już wiem, że przegramy.

Widać to w tym, jak awatar Simona stoi trzy stopy dalej ode mnie niż zwykle. W sztywnym ułożeniu jego ramion, ostrożnym kącie jego spojrzenia—patrzy na punkt odrodzenia, na tłum, wszędzie, byle nie na mnie.

Pocałunek wisi między nami jak dym, którego żadne z nas nie potrafi rozwiać.

— Więc — mówi. — Mecz turniejowy. Ten się liczy.

— Wiem.

— Powinniśmy się skupić.

— Zgoda.

Rozmowa umiera tutaj, uduszona przez wszystko, czego nie mówimy. Nasi przeciwnicy pojawiają się po drugiej stronie pola—zgrana para, która porusza się w idealnej synchronizacji, ich ciała zwrócone ku sobie z naturalną swobodą.

Taka współpraca była między nami czterdzieści osiem godzin temu, zanim wszystko zepsułem jednym pocałunkiem.

Zaczyna się odliczanie. Ustawiam się w naszej zwykłej formacji, ale Simon przesuwa się w lewo, zwiększając dystans między nami. Kompensuje. Chroni się przed przypadkowym kontaktem.

Trzy. Dwa. Jeden.

Pierwszy serw nadchodzi, a Simon go atakuje. Gra agresywnie, próbuje przejąć piłki, które powinny należeć do mnie, pokrywa teren, którego nie musi. Wycofuję się, żeby uniknąć zderzenia, i między nami otwiera się szczelina jak rana.

— Mam boki — wołam. — Jak ostatnio.

— Wiem. Mam to.

Nie ma tego. Następna wymiana łapie go na zbyt dalekim zasięgu, a jego odbicie leci szeroko. Rzucam się, by uratować piłkę, ale jestem nie na swoim miejscu, bo unikałem jego przestrzeni, i kula detonuje za nami w kaskadzie porażki.

— Cholera. — Simon kręci głową. — Przepraszam. To moja wina.

— Nic się nie stało. Reset.

Resetujemy się. Nadchodzi serw. Tym razem ruszam po niego, ale Simon też się rusza i prawie się zderzamy—jego ramię ociera się o moje, a sprzężenie zwrotne z neuronów przesyła przez moje prawdziwe ciało impuls kontaktu. Oboje odruchowo się cofamy. Ta chwila zawahania kosztuje nas kolejny punkt.

Wynik rośnie przeciwko nam. 2:0. Potem 3:0. Przeciwnicy nawet nie są tacy dobrzy; to my jesteśmy aż tak rozbici.

Za każdym razem, gdy nasze awatary zbliżają się za bardzo, jest półsekundowe opóźnienie, zanim odzyskamy równowagę. Każda kombinacja, którą kiedyś wykonywaliśmy instynktownie, teraz wymaga świadomej koordynacji, która przychodzi za późno.

— Kira. — Głos Simona przebija się po czwartej detonacji. — Co my robimy?

— Gramy źle.

— Nie o to mi… — Przerywa. Bierze oddech. — Nieważne. Skup się.

Skupiamy się. To nie pomaga. Ostatni punkt przychodzi niemal z litości—czysty serw, którego żadne z nas nie jest w stanie odebrać. Kula detonuje, mecz się kończy, a my zostajemy wyeliminowani z drabinki z upokorzeniem, które pali jak piętno.

Arena się opróżnia. Tłum znika. Przeciwnicy znikają, by świętować gdzieś, gdzie nie możemy ich widzieć. Zostajemy sami w pustym lobby, dwa awatary w przestrzeni stworzonej do triumfu, otoczeni jedynie ciężarem porażki.

Simon krzyżuje ramiona na nagiej piersi. Ma zaciśniętą szczękę, ramiona napięte, i rozpoznaję tę postawę—tak samo broni się na siłowni, gdy ktoś krytykuje jego metody treningowe. Na coś czeka. Na wyjaśnienie, którego nie potrafi zażądać.

Czuję mdłości pod headsetem. Nudności są prawdziwe, fizyczne, burzą mój żołądek, gdy patrzę na ścianę, którą zbudowałem między nami jednym impulsywnym pocałunkiem.

— Simon. — Głos Kiry brzmi pewniej niż się czuję. — O tym, co się stało ostatnio…

Nie odpowiada, tylko czeka, ramiona nadal skrzyżowane, nie daje mi nic.

— Nie powinnam była cię pocałować.

Te słowa smakują jak popiół, gorzkie i złe, ale i tak zmuszam je do przejścia przez usta Kiry.

— Przesadziłam. Zatraciliśmy się w meczu, popełniłam błąd, przepraszam. Jeśli chcesz udawać, że to się nie wydarzyło, możemy tak zrobić. Wrócić do bycia tylko drużyną. Uprościć wszystko.

Daję mu wyjście. Łatwą ucieczkę na bezpieczny teren, gdzie Kira jest tylko partnerką do gry, a Simon nie musi analizować, co to wszystko znaczy. To właściwe. Miłosierne.

Nie korzysta z tego.

Zamiast tego robi krok do przodu. Skraca dystans, który tak skrupulatnie utrzymywałam. Jego dłonie chwytają mnie w talii—mocno, pewnie, dotyk nie pytający o pozwolenie, bo już zna odpowiedź.

Przyciąga ciało Kiry do swojego jednym płynnym ruchem i nagle jestem boleśnie świadoma, jak bardzo jego awatar przewyższa mój wzrostem. Jak łatwo mógłby mnie unieść. Jak całkowicie otaczają mnie jego ramiona.

Czuję się mała. Bezbronna. Pożądana.

Wszystko, czego Gordon nigdy nie czuł w prawdziwym świecie, wszystko, do czego przez dwadzieścia trzy lata przekonywałam się, że tego nie potrzebuję.

Simon unosi moją brodę jedną dłonią, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy, a to, co w nich widzę, sprawia, że łapie mnie oddech.

Potem całuje mnie tak, jakby był tego głodny—głęboko i żarliwie, jego drugi ramię zaciska się wokół mojej talii, aż nie ma między nami żadnej przestrzeni. Jestem przyciśnięta do twardej ściany jego klatki piersiowej, trzymana rękami, które mogłyby mnie złamać, a zamiast tego oddają cześć.

Po raz pierwszy w życiu rozumiem, co to znaczy być tak bardzo chcianym, że ktoś nie może się powstrzymać, by wziąć.

To nie jest ten ostrożny pocałunek, który mu dałam. To są trzy lata pragnienia skondensowane w jednej chwili, miesiące wiadomości, dopasowań i czegoś, co się między nami budowało, a ja myślałam, że sobie to wyobrażam.

Jego usta poruszają się na moich z desperacką pewnością i czuję to wszędzie — na ustach, skórze, w zagłębieniu mojej prawdziwej piersi, gdzie moje serce próbuje się wyrwać.

Kiedy się odsuwa, jego głos jest chropowaty. Pęknięty w sposób, którego nigdy nie słyszałam od Simona Hale’a przez trzy lata przyjaźni.

„Nie przepraszaj,” mówi. „Od tygodni próbuję wymyślić, jak to zrobić. Po prostu mnie ubiegłaś.”

„Simon…”

„Wiem, że to szaleństwo. Wiem, że nigdy nie spotkaliśmy się w prawdziwym życiu. Ale nie mogę przestać o tobie myśleć, Kira. Kiedy nie jestem w grze, liczę godziny, aż znowu będę mógł tam wejść.”

Jego kciuki muskają moje kości policzkowe, lekko jak piórko.

„Jesteś pierwszą osobą, o której myślę, gdy się budzę, i ostatnią przed snem, i nigdy nie czułem czegoś takiego do nikogo. Powiedz mi, że nie jestem w tym sam. Powiedz mi, że ty też to czujesz.”

Każda racjonalna myśl w mojej głowie krzyczy, żeby to przerwać. Wylogować się, usunąć konto, wyznać wszystko, zanim to kłamstwo urośnie jeszcze bardziej.

Nie jestem kobietą, za którą mnie uważa. Jestem jego najlepszym przyjacielem, ukrywającym się za twarzą, którą może pragnąć, i jeśli kiedykolwiek odkryje prawdę, zniszczy to nas oboje.

Ale patrzy na mnie tak, jak marzyłam przez trzy lata. Bezbronny. Pragnący. Wybierający mnie ponad wszystko inne w swoim życiu.

„Nie jesteś sam,” słyszę, jak mówię. „Też to czuję.”

Na jego twarzy rozkwita uśmiech niczym wschód słońca, a coś w mojej piersi pęka wraz z nim.

„To chodź ze mną.” Bierze moją dłoń — dłoń Kiry — i czuję, jak jego palce splatają się z moimi. „W jakieś prywatne miejsce. Wynająłem je, na wypadek, gdybyś powiedziała tak.”

Powiadomienie pulsuje w moim polu widzenia. Zaproszenie na prywatny serwer. Mod miłości włączony. Bez ograniczeń.

Moje prawdziwe dłonie drżą na zestawie VR. Rękawice haptyczne rejestrują mój przyspieszony puls, płytki oddech, całą fizyczną reakcję na to, co mi oferuje.

Wiem, co dzieje się w modach miłości. Nieograniczone przestrzenie gry istnieją tylko w jednym celu, a sprzężenie zwrotne neuronowe niczego nie ukrywa.

Powinnam odmówić. Powinnam się chronić, chronić jego, zatrzymać to, zanim przerodzi się w coś, czego już nigdy nie odwrócę.

Kira akceptuje zaproszenie.

Świat się rozpuszcza. Kolory rozmywają się i formują na nowo, lobby areny topnieje w coś łagodniejszego, cieplejszego.

Gdy renderowanie się kończy, stoimy w pokoju oświetlonym świecami — bursztynowe światło migocze na jedwabnych prześcieradłach, muślinowe zasłony unoszą się na wietrze, który istnieje tylko w kodzie.

To miejsce stworzone dla intymności. Każda powierzchnia, każdy cień, każdy starannie zaprogramowany detal istnieje tylko w jednym celu.

Awatar Simona stoi tak blisko, że widzę puls na jego szyi. Sprzężenie neuronowe przekłada jego bliskość na ciepło, na obecność, na coś, na co moje prawdziwe ciało reaguje pod zestawem VR.

„Nie musimy nic robić,” mówi cicho. „Chciałem tylko, żebyśmy byli sami. Porozmawiać. Cokolwiek chcesz.”

Ale tego, czego naprawdę pragnę, nigdy nie pozwoliłam sobie sobie wyobrazić — rąk Simona na mnie, jego niepodzielnej uwagi, wyboru mnie z pełną świadomością.

„Nie chcę rozmawiać,” mówi Kira.

Jego oddech się rwie. „Na pewno?”

„Na pewno.”

Sięga po mnie powoli, dając mi czas na zmianę zdania. Jego dłonie przesuwają się wokół mojej talii, przyciągając ciało Kiry do siebie, i czuję każdy punkt styku jak elektryczność w wodzie.

Sprzężenie neuronowe przekłada jego dotyk na coś przerażająco realnego — ciepło, nacisk i niemożliwe uczucie jego klatki piersiowej przy mojej.

Znów odnajduje moje usta, teraz bardziej głodny, i otwieram się dla niego bez wahania. Pocałunek się pogłębia, jego język ślizga się po moim, a z mojego gardła wydobywa się dźwięk, którego nigdy w życiu nie wydałam — surowy, pełen pragnienia, całkowicie nieosłonięty.

W rzeczywistości moje ciało wygina się w haptycznym fotelu, odpowiadając na doznania istniejące tylko w kodzie, ale czujące się bardziej prawdziwe niż cokolwiek, czego kiedykolwiek doświadczyłam.

„Boże, Kira.” Jego głos już jest zniszczony, ledwo szept. „Te dźwięki, które wydajesz.”

Jego ręce przesuwają się w górę moich boków, palce śledzą krągłości, które gra mi przydzieliła, i drżę pod jego dotykiem. Strój awatara nie daje żadnych barier — strategiczne paski i naga skóra, stworzone dokładnie do tego celu. Gdy jego dłoń sunie po mojej piersi, wzdycham, a on połyka ten dźwięk kolejnym pocałunkiem.

„Myślałem o tym,” wyznaje przy moich ustach. „Każdej nocy, odkąd zaczęliśmy razem grać. Nie mogłem wyrzucić cię z głowy.”

„Pokaż mi.” Słowa wypływają śmiało, żądające — pewność siebie Kiry otulona desperacją Gordona. „Pokaż mi, o czym myślałeś.”

Jęczy nisko i szorstko, i nagle jestem podnoszona. Moje nogi owijają się wokół jego bioder instynktownie, a on niesie mnie w stronę łóżka, jakbym nic nie ważyła.

Jedwabne prześcieradła są chłodne pod moimi plecami, gdy mnie kładzie, jego ciało przykrywa moje, i czuję dokładnie, jak bardzo tego pragnie, dociskając się do mojego uda.

„W takim razie, trzymaj się, bo nie zamierzam się zatrzymać.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„W takim razie trzymaj się, bo ja się nie zatrzymam.”

Jego usta zderzają się z moimi, a ja przestaję myśleć.

Neuronalna informacja zwrotna nie zatrzymuje niczego. Każdy pocałunek odczuwam jako prawdziwą sensację pod zestawem słuchawkowym—nacisk jego warg, ślizg języka, sposób, w jaki jego zęby muskają moją dolną wargę i wysyłają iskry wzdłuż mojego kręgosłupa.

Dłonie Simona badają skórę Kiry z czcią, która przenika przez każdy nerw mojego prawdziwego ciała, poznając krągłości i wgłębienia, które gra mi nadała, traktując każdy centymetr jak coś drogocennego.

„Jesteś niesamowita,” szepcze na mojej szyi. „To, jak na mnie reagujesz…”

Nie potrafię ułożyć słów. Jego biodra poruszają się w rytmie moich, a tarcie wydobywa jęk z głębi mojej piersi. W prawdziwym świecie moje ciało wygina się w haptycznym fotelu, pot perli się na skórze, której nigdy wcześniej tak nie dotykano.

Wyobrażałem sobie dłonie Simona na sobie tysiąc razy. Rzeczywistość, nawet przefiltrowana przez kod, unicestwia każdą fantazję.

„Powiedz mi, czego chcesz.” Jego głos to szorstki aksamit w moim uchu. „Chcę usłyszeć, jak to mówisz.”

„Wszystko.” Głos Kiry, odważny tam, gdzie Gordon by się trząsł. „Chcę wszystkiego, co mi dasz.”

Jęczy, a dźwięk wibruje w naszych ciałach. Jego dłoń zsuwa się między nas, palce odnajdują miejsce, w którym pragnę go najmocniej, i krzyczę tak głośno, że mój prawdziwy głos odbija się echem w pokoju do gry.

Podwójna sensacja jest przytłaczająca—rozkosz Kiry i reakcja Gordona, awatar i mężczyzna, kłamstwo i rozpaczliwa prawda pod spodem.

„Właśnie tak,” mruczy Simon, obserwując moją twarz, gdy popycha mnie wyżej. „Pozwól mi cię zobaczyć. Nie powstrzymuj się.”

Nie mógłbym się powstrzymać, nawet gdybym próbował. Przyjemność narasta spiralnie, każda fala wyżej niż poprzednia, aż rozpadam się pod nim, mając jego imię na ustach. Całuje mnie przez to wszystko, zagłuszając moje krzyki, dłonie teraz delikatne, gdy opadam z ekstazy.

„Piękna,” szepcze. „Tak pieprznie piękna.”

Zanim zdążę złapać oddech, rusza—ustawia się, wsuwa się we mnie jednym powolnym pchnięciem, które odbiera mi resztki powietrza. Rozciągnięcie jest cudowne, przytłaczające, bardziej intymne niż cokolwiek, co kiedykolwiek przeżyłam.

Przez zawieszony moment żadne z nas się nie rusza. Po prostu oddychamy razem, czołami dotykając się, połączeni w jedyny sposób, na jaki kiedykolwiek będzie mi dane go mieć.

„W porządku?” pyta, a czułość w jego głosie coś we mnie rozbija.

„Bardziej niż w porządku. Rusz się, proszę.”

Rusza się.

Rytm zaczyna się powoli, głębokie pchnięcia pozwalają mi poczuć każdy jego centymetr. Dłonie obejmują moje biodra, unosząc mnie pod kątem, przy którym za oczami rozbłyskują gwiazdy. Owijam nogi wokół jego talii, przyciągając go bliżej, głębiej, a dźwięki, które z siebie wydaje, są zniszczone i cudowne.

„Czujesz… Boże, Kira, nigdy—”

„Wiem.” Przyciągam go do pocałunku, wkładając w nacisk ust wszystko, czego nie umiem wypowiedzieć. „Wiem. Ja też.”

Tempo narasta. To, co zaczęło się jako uwielbienie, staje się potrzebą, ciała poruszają się razem z rosnącą intensywnością, ścigając coś, co może nas oboje złamać. Mówię „tak” na rzeczy, które moje czuwające usta nigdy nie wypowiedziały.

Proszę o rzeczy, na które Gordon nigdy nie odważyłby się zapragnąć. A Simon daje mi wszystko—każde rozpaczliwe pchnięcie, każdy wyszeptany zachęcający szept, każdą pękniętą spowiedź, która opada z jego ust, gdy zatraca się we mnie.

„Blisko,” dyszy. „Jestem tak blisko. Przyjdź ze mną. Chcę cię poczuć…”

Orgazm uderza nas oboje jednocześnie, wspólna implozja, która zostawia mnie bezwładną i drżącą. Simon drży nade mną, moje imię—imię Kiry—spływa z jego ust jak modlitwa.

Przez te kilka doskonałych sekund jestem dokładnie tą, za którą mnie uważa. Kochana przez ukochanego, a sposób, w jaki to się dzieje, przestaje mieć znaczenie.

Wpadamy razem w poplątane prześcieradła. Światło świec migocze na naszej skórze—jego skórze, jej skórze, iluzji intymności uczynionej ciałem. Powinnam czuć się winna. Powinnam czuć się chora z tego, co zrobiłam.

Zamiast tego czuję się pełna, kompletna w sposób, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłam.

Simon przesuwa się, przyciągając ciało Kiry do swojej piersi. Jego palce kreślą leniwe wzory po moim ramieniu, bezsensowne kształty, które sprawiają, że moja prawdziwa skóra mrowi pod haptycznym kombinezonem.

„Mogę ci coś powiedzieć?” Jego głos staje się miękki i pęknięty. Wrażliwy w sposób, którego nigdy u niego nie słyszałam.

„Cokolwiek.”

„Nigdy nie miałem czegoś takiego z nikim. Miałem związki. Byłem z kobietami, które wydawało mi się, że kocham.”

Zawiesza głos i czuję, jak ostrożnie dobiera słowa.

"Ale zawsze czułem... jakby między nami była ściana. Coś, czego nie mogłem pokonać, bez względu na to, jak bardzo się starałem. Jakbym odgrywał wersję siebie, której oni chcieli, zamiast po prostu być sobą."

Ironia jest jak nóż w mojej piersi. Doskonale wiem, co ma na myśli.

"A ze mną?" pyta Kira, bo Gordon musi usłyszeć odpowiedź, nawet jeśli go zniszczy.

"Z tobą nie ma tej ściany."

Jego ramiona zaciskają się wokół mnie.

"Widzisz mnie—prawdziwego mnie, nie tego głośnego gościa, który żartuje i zajmuje miejsce. Sprawiasz, że czuję się poznany w sposób, którego nawet nie wiedziałem, że mi brakowało. Jakbym pasował do miejsca w twoim życiu, które zawsze na mnie czekało."

Moje oczy pieką. Pod słuchawkami prawdziwe łzy spływają po prawdziwych policzkach i jestem wdzięczny, że nie może ich zobaczyć.

"Czuję to samo," szepczę, i to najprawdziwsza rzecz, jaką kiedykolwiek powiedziałam przez kłamliwe usta Kiry. "Bycie z tobą to jak powrót do domu, o którego istnieniu nie wiedziałam."

"Tak." Wypuszcza powietrze, całując moje włosy. "Dokładnie. Dom."

Leżymy tam w symulowanym błogostanie, otuleni jedwabiem i światłem świec oraz niemożliwą doskonałością tej chwili. Simon opowiada mi o swojej rodzinie—hałaśliwych braciach, rodzicach wciąż głośnych w okazywaniu miłości po trzydziestu latach.

Opowiada mi o byciu złotym dzieckiem, które nigdy nie zasłużyło na złoto. O związkach, które płonęły jasno i gasły, bo nie potrafił dać kobietom tej głębi, której potrzebowały. O tym, jak czasem zastanawiał się, czy coś jest z nim nie tak.

"Nic z tobą nie jest nie tak," mówię mu, i mówię to każdą cząstką swojego jestestwa. "Po prostu nie znalazłeś jeszcze właściwej osoby."

"A teraz już znalazłem." Przechyla twarz Kiry do siebie, całując mnie delikatnie i powoli. "Szalone, że stało się to w grze, szalone, że nigdy nie widziałem twojej twarzy. Ale znam cię, Kiro. Znam cię lepiej niż ludzi, z którymi spędziłem lata w prawdziwym świecie."

Poczucie winy powinno mnie przygniatać. Zamiast tego czuję tylko desperacką, samolubną potrzebę, by to zatrzymać. By trzymać się jedynej wersji miłości Simona, jaką kiedykolwiek dostanę, nawet wiedząc, że fundament jest z piasku.

"Powinienem iść," mamrocze w końcu. "Jest późno. W prawdziwym świecie późno."

"Wiem."

"Ale nie chcę." Przytula się do mojej szyi, a ja czuję jego uśmiech na skórze. "Możemy to powtórzyć? Nie tylko to… Znaczy, tak, zdecydowanie to, ale też to—rozmowy, bycie razem."

"Jasne." Słowo wyrywa mi się, zanim mogę je powstrzymać. "Ja też tego chcę."

"To umowa." Całuje mnie jeszcze raz—długo, słodko, pełen obietnic. "Dobranoc, Kiro. Śnij o mnie."

"Dobranoc, Simon."

Świat się rozpuszcza. Jego ciepło znika, zastąpione zimną nieobecnością rozłączenia. Unoszę się w próżni między wylogowaniem a rzeczywistością, kurczowo trzymając się ducha jego dotyku.

Wtedy mój pokój do gier wraca do istnienia.

Zdejmuję wizor, ciężko oddychając, oczy próbują przyzwyczaić się do ciemności. Pot chłodzi się na mojej skórze, haptyczny kombinezon mokry i niewygodny. Brutalna cisza, w której jeszcze przed chwilą dźwięczał głos Simona jak szum w uszach.

"Więc to właśnie tu robisz."

Głos zamraża mi krew w żyłach.

Lily siedzi na moim łóżku. Patrzy na mój monitor—ten, który lustrzanie odbija obraz VR do nagrywania—i jej twarz jest śnieżnobiała.

Ekran za nią pokazuje zamrożoną ostatnią klatkę: Kira i SimonTheGreat spleceni w jedwabnych prześcieradłach, jego nick płonący w rogu jak oskarżenie.

Żołądek opada mi pod podłogę.

"Lily." Mój głos jest zduszony. "Jak długo…"

"Wystarczająco długo." Powoli wstaje, a jej twarz przechodzi przez tyle emocji, że nie jestem w stanie ich śledzić. Dezorientacja, przerażenie, okrutne, rodzące się zrozumienie, które osiada na jej rysach jak lód na wodzie. "SimonTheGreat. To Simon."

"Lily, proszę, ja—"

"Ty chory draniu…" Jej głos się łamie i nagle nie jest już moją złośliwą, wygadaną siostrą. Ma osiemnaście lat i się boi, patrzy na mnie jak na obcego.

"Wiem. Wiem, że to popieprzone, wiem, że powinienem był przestać…"

"Ale nie przestałeś." Obejmuje się ramionami, fizycznie się cofając. "Uprawiałeś z nim seks, widziałam jak mój brat uprawia seks z moim… z—"

Nie może dokończyć zdania. Jej zauroczenie Simonem wisi między nami, niewypowiedziane, ale nagle boleśnie widoczne.

Nie odpycha jej tylko oszustwo. Jest przez to zraniona. Przeze mnie. Przez fakt, że jej brat odebrał jej mężczyznę, którego chciała dla siebie.

Potem jej głos opada do szeptu, tak cichego, że ledwo go słyszę.

"Znam teraz twój sekret, Gordon."

Te słowa trafiają jak nóż między żebra. Patrzę na nią, próbując odczytać, o który sekret jej chodzi. Podszywanie się czy moja orientacja? To, że od trzech lat kocham swojego najlepszego przyjaciela i to była jedyna droga, by go mieć?

Odpowiedź ma mniejsze znaczenie niż wyraz jej twarzy.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Online Lover

His Online Lover

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa