„W takim razie trzymaj się, bo ja się nie zatrzymam.”
Jego usta zderzają się z moimi, a ja przestaję myśleć.
Neuronalna informacja zwrotna nie zatrzymuje niczego. Każdy pocałunek odczuwam jako prawdziwą sensację pod zestawem słuchawkowym—nacisk jego warg, ślizg języka, sposób, w jaki jego zęby muskają moją dolną wargę i wysyłają iskry wzdłuż mojego kręgosłupa.
Dłonie Simona badają skórę Kiry z czcią, która przenika przez każdy nerw mojego prawdziwego ciała, poznając krągłości i wgłębienia, które gra mi nadała, traktując każdy centymetr jak coś drogocennego.
„Jesteś niesamowita,” szepcze na mojej szyi. „To, jak na mnie reagujesz…”
Nie potrafię ułożyć słów. Jego biodra poruszają się w rytmie moich, a tarcie wydobywa jęk z głębi mojej piersi. W prawdziwym świecie moje ciało wygina się w haptycznym fotelu, pot perli się na skórze, której nigdy wcześniej tak nie dotykano.
Wyobrażałem sobie dłonie Simona na sobie tysiąc razy. Rzeczywistość, nawet przefiltrowana przez kod, unicestwia każdą fantazję.
„Powiedz mi, czego chcesz.” Jego głos to szorstki aksamit w moim uchu. „Chcę usłyszeć, jak to mówisz.”
„Wszystko.” Głos Kiry, odważny tam, gdzie Gordon by się trząsł. „Chcę wszystkiego, co mi dasz.”
Jęczy, a dźwięk wibruje w naszych ciałach. Jego dłoń zsuwa się między nas, palce odnajdują miejsce, w którym pragnę go najmocniej, i krzyczę tak głośno, że mój prawdziwy głos odbija się echem w pokoju do gry.
Podwójna sensacja jest przytłaczająca—rozkosz Kiry i reakcja Gordona, awatar i mężczyzna, kłamstwo i rozpaczliwa prawda pod spodem.
„Właśnie tak,” mruczy Simon, obserwując moją twarz, gdy popycha mnie wyżej. „Pozwól mi cię zobaczyć. Nie powstrzymuj się.”
Nie mógłbym się powstrzymać, nawet gdybym próbował. Przyjemność narasta spiralnie, każda fala wyżej niż poprzednia, aż rozpadam się pod nim, mając jego imię na ustach. Całuje mnie przez to wszystko, zagłuszając moje krzyki, dłonie teraz delikatne, gdy opadam z ekstazy.
„Piękna,” szepcze. „Tak pieprznie piękna.”
Zanim zdążę złapać oddech, rusza—ustawia się, wsuwa się we mnie jednym powolnym pchnięciem, które odbiera mi resztki powietrza. Rozciągnięcie jest cudowne, przytłaczające, bardziej intymne niż cokolwiek, co kiedykolwiek przeżyłam.
Przez zawieszony moment żadne z nas się nie rusza. Po prostu oddychamy razem, czołami dotykając się, połączeni w jedyny sposób, na jaki kiedykolwiek będzie mi dane go mieć.
„W porządku?” pyta, a czułość w jego głosie coś we mnie rozbija.
„Bardziej niż w porządku. Rusz się, proszę.”
Rusza się.
Rytm zaczyna się powoli, głębokie pchnięcia pozwalają mi poczuć każdy jego centymetr. Dłonie obejmują moje biodra, unosząc mnie pod kątem, przy którym za oczami rozbłyskują gwiazdy. Owijam nogi wokół jego talii, przyciągając go bliżej, głębiej, a dźwięki, które z siebie wydaje, są zniszczone i cudowne.
„Czujesz… Boże, Kira, nigdy—”
„Wiem.” Przyciągam go do pocałunku, wkładając w nacisk ust wszystko, czego nie umiem wypowiedzieć. „Wiem. Ja też.”
Tempo narasta. To, co zaczęło się jako uwielbienie, staje się potrzebą, ciała poruszają się razem z rosnącą intensywnością, ścigając coś, co może nas oboje złamać. Mówię „tak” na rzeczy, które moje czuwające usta nigdy nie wypowiedziały.
Proszę o rzeczy, na które Gordon nigdy nie odważyłby się zapragnąć. A Simon daje mi wszystko—każde rozpaczliwe pchnięcie, każdy wyszeptany zachęcający szept, każdą pękniętą spowiedź, która opada z jego ust, gdy zatraca się we mnie.
„Blisko,” dyszy. „Jestem tak blisko. Przyjdź ze mną. Chcę cię poczuć…”
Orgazm uderza nas oboje jednocześnie, wspólna implozja, która zostawia mnie bezwładną i drżącą. Simon drży nade mną, moje imię—imię Kiry—spływa z jego ust jak modlitwa.
Przez te kilka doskonałych sekund jestem dokładnie tą, za którą mnie uważa. Kochana przez ukochanego, a sposób, w jaki to się dzieje, przestaje mieć znaczenie.
Wpadamy razem w poplątane prześcieradła. Światło świec migocze na naszej skórze—jego skórze, jej skórze, iluzji intymności uczynionej ciałem. Powinnam czuć się winna. Powinnam czuć się chora z tego, co zrobiłam.
Zamiast tego czuję się pełna, kompletna w sposób, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłam.
Simon przesuwa się, przyciągając ciało Kiry do swojej piersi. Jego palce kreślą leniwe wzory po moim ramieniu, bezsensowne kształty, które sprawiają, że moja prawdziwa skóra mrowi pod haptycznym kombinezonem.
„Mogę ci coś powiedzieć?” Jego głos staje się miękki i pęknięty. Wrażliwy w sposób, którego nigdy u niego nie słyszałam.
„Cokolwiek.”
„Nigdy nie miałem czegoś takiego z nikim. Miałem związki. Byłem z kobietami, które wydawało mi się, że kocham.”
Zawiesza głos i czuję, jak ostrożnie dobiera słowa.
"Ale zawsze czułem... jakby między nami była ściana. Coś, czego nie mogłem pokonać, bez względu na to, jak bardzo się starałem. Jakbym odgrywał wersję siebie, której oni chcieli, zamiast po prostu być sobą."
Ironia jest jak nóż w mojej piersi. Doskonale wiem, co ma na myśli.
"A ze mną?" pyta Kira, bo Gordon musi usłyszeć odpowiedź, nawet jeśli go zniszczy.
"Z tobą nie ma tej ściany."
Jego ramiona zaciskają się wokół mnie.
"Widzisz mnie—prawdziwego mnie, nie tego głośnego gościa, który żartuje i zajmuje miejsce. Sprawiasz, że czuję się poznany w sposób, którego nawet nie wiedziałem, że mi brakowało. Jakbym pasował do miejsca w twoim życiu, które zawsze na mnie czekało."
Moje oczy pieką. Pod słuchawkami prawdziwe łzy spływają po prawdziwych policzkach i jestem wdzięczny, że nie może ich zobaczyć.
"Czuję to samo," szepczę, i to najprawdziwsza rzecz, jaką kiedykolwiek powiedziałam przez kłamliwe usta Kiry. "Bycie z tobą to jak powrót do domu, o którego istnieniu nie wiedziałam."
"Tak." Wypuszcza powietrze, całując moje włosy. "Dokładnie. Dom."
Leżymy tam w symulowanym błogostanie, otuleni jedwabiem i światłem świec oraz niemożliwą doskonałością tej chwili. Simon opowiada mi o swojej rodzinie—hałaśliwych braciach, rodzicach wciąż głośnych w okazywaniu miłości po trzydziestu latach.
Opowiada mi o byciu złotym dzieckiem, które nigdy nie zasłużyło na złoto. O związkach, które płonęły jasno i gasły, bo nie potrafił dać kobietom tej głębi, której potrzebowały. O tym, jak czasem zastanawiał się, czy coś jest z nim nie tak.
"Nic z tobą nie jest nie tak," mówię mu, i mówię to każdą cząstką swojego jestestwa. "Po prostu nie znalazłeś jeszcze właściwej osoby."
"A teraz już znalazłem." Przechyla twarz Kiry do siebie, całując mnie delikatnie i powoli. "Szalone, że stało się to w grze, szalone, że nigdy nie widziałem twojej twarzy. Ale znam cię, Kiro. Znam cię lepiej niż ludzi, z którymi spędziłem lata w prawdziwym świecie."
Poczucie winy powinno mnie przygniatać. Zamiast tego czuję tylko desperacką, samolubną potrzebę, by to zatrzymać. By trzymać się jedynej wersji miłości Simona, jaką kiedykolwiek dostanę, nawet wiedząc, że fundament jest z piasku.
"Powinienem iść," mamrocze w końcu. "Jest późno. W prawdziwym świecie późno."
"Wiem."
"Ale nie chcę." Przytula się do mojej szyi, a ja czuję jego uśmiech na skórze. "Możemy to powtórzyć? Nie tylko to… Znaczy, tak, zdecydowanie to, ale też to—rozmowy, bycie razem."
"Jasne." Słowo wyrywa mi się, zanim mogę je powstrzymać. "Ja też tego chcę."
"To umowa." Całuje mnie jeszcze raz—długo, słodko, pełen obietnic. "Dobranoc, Kiro. Śnij o mnie."
"Dobranoc, Simon."
Świat się rozpuszcza. Jego ciepło znika, zastąpione zimną nieobecnością rozłączenia. Unoszę się w próżni między wylogowaniem a rzeczywistością, kurczowo trzymając się ducha jego dotyku.
Wtedy mój pokój do gier wraca do istnienia.
Zdejmuję wizor, ciężko oddychając, oczy próbują przyzwyczaić się do ciemności. Pot chłodzi się na mojej skórze, haptyczny kombinezon mokry i niewygodny. Brutalna cisza, w której jeszcze przed chwilą dźwięczał głos Simona jak szum w uszach.
"Więc to właśnie tu robisz."
Głos zamraża mi krew w żyłach.
Lily siedzi na moim łóżku. Patrzy na mój monitor—ten, który lustrzanie odbija obraz VR do nagrywania—i jej twarz jest śnieżnobiała.
Ekran za nią pokazuje zamrożoną ostatnią klatkę: Kira i SimonTheGreat spleceni w jedwabnych prześcieradłach, jego nick płonący w rogu jak oskarżenie.
Żołądek opada mi pod podłogę.
"Lily." Mój głos jest zduszony. "Jak długo…"
"Wystarczająco długo." Powoli wstaje, a jej twarz przechodzi przez tyle emocji, że nie jestem w stanie ich śledzić. Dezorientacja, przerażenie, okrutne, rodzące się zrozumienie, które osiada na jej rysach jak lód na wodzie. "SimonTheGreat. To Simon."
"Lily, proszę, ja—"
"Ty chory draniu…" Jej głos się łamie i nagle nie jest już moją złośliwą, wygadaną siostrą. Ma osiemnaście lat i się boi, patrzy na mnie jak na obcego.
"Wiem. Wiem, że to popieprzone, wiem, że powinienem był przestać…"
"Ale nie przestałeś." Obejmuje się ramionami, fizycznie się cofając. "Uprawiałeś z nim seks, widziałam jak mój brat uprawia seks z moim… z—"
Nie może dokończyć zdania. Jej zauroczenie Simonem wisi między nami, niewypowiedziane, ale nagle boleśnie widoczne.
Nie odpycha jej tylko oszustwo. Jest przez to zraniona. Przeze mnie. Przez fakt, że jej brat odebrał jej mężczyznę, którego chciała dla siebie.
Potem jej głos opada do szeptu, tak cichego, że ledwo go słyszę.
"Znam teraz twój sekret, Gordon."
Te słowa trafiają jak nóż między żebra. Patrzę na nią, próbując odczytać, o który sekret jej chodzi. Podszywanie się czy moja orientacja? To, że od trzech lat kocham swojego najlepszego przyjaciela i to była jedyna droga, by go mieć?
Odpowiedź ma mniejsze znaczenie niż wyraz jej twarzy.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moja siostra zajrzała pod maskę. I boi się tego, co jest pod spodem.
Słuchawki leżą mi na kolanach jak wyznanie, którego nie da się cofnąć. Lily stoi przy moim łóżku, wciąż obejmując się ramionami, a cisza między nami rozciąga się, aż staje się własnym rodzajem przemocy.
— No? — Jej głos jest teraz bardziej opanowany, stwardniał przez te kilka sekund na przetrawienie wszystkiego. — Zamierzasz mi to wyjaśnić, czy po prostu będziesz tam siedzieć?
Otwieram usta, zamykam, potem znów otwieram. Co mogę powiedzieć?
Że oszukiwałem mojego najlepszego przyjaciela przez sześć miesięcy? Że ta kobieca awatar, którą widziała w łóżku z Simonem, to byłem ja? Że zakochałem się w kimś, kto nigdy nie będzie chciał mnie takim, jakim naprawdę jestem?
— To skomplikowane — udaje mi się powiedzieć, a słowa brzmią żałośnie nawet dla mnie samego.
— Skomplikowane. — Śmieje się, ale nie ma w tym śmiechu krzty humoru. — Mój brat udaje kobietę, żeby uwieść Simona, a najlepsze, co potrafisz z siebie wydusić, to „to skomplikowane”? Postaraj się bardziej, Gordon.
— To zaczęło się przypadkiem.
Wyjaśnienie wypada ze mnie, zanim zdołam je uformować.
— Stworzyłem awatara miesiące temu, zanim w ogóle się z nim sparowałem. Nie planowałem, że trafimy do jednej drużyny. Kiedy to się stało, powinienem był mu powiedzieć, ale złapaliśmy wspólny język w sposób, w jaki nigdy nie udało nam się w prawdziwym życiu. Nie mogłem tego zniszczyć.
— Więc go okłamałeś zamiast tego.
— Nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko. Miało być tylko wspólne granie. Ale potem zaczął się przede mną otwierać — przed nią — w sposób, którego nigdy nie robi przy Gordonie, i zrozumiałem, że to jedyna wersja mnie, której kiedykolwiek by zapragnął.
Mój głos się załamuje. — On nie wie. Jest szczęśliwy. Nikogo nie krzywdzę.
— Nie krzywdzisz nikogo?
Wyraz twarzy Lily twardnieje z każdym słowem, obrzydzenie osiada jej na rysach.
— Simon myśli, że zakochuje się w kobiecie. Ciągle mówi o Kirze — jaka jest niesamowita, jak rozumie go jak nikt inny. Buduje całe swoje emocjonalne życie wokół kogoś, kto nie istnieje.
— Ona istnieje. Kira to ja. Wszystko, co mówi, wszystko, co czuje — to prawdziwe. Jestem sobą, tylko w ciele, które on może chcieć.
— To nie tak działa zgoda! — Jej głos gwałtownie się podnosi. — On nie zgodził się na bycie z tobą. Zgodził się na bycie z kobietą o imieniu Kira. To, co robisz, jest chore. To oszustwo.
Zatrzymuje się, zbierając się w sobie, a kiedy znów mówi, jej głos jest cichszy, ale jeszcze gorszy. — Masz pojęcie, co by to zrobiło Simonowi, gdyby się dowiedział?
To pytanie uderza jak pięść w splot słoneczny.
Wiem dokładnie, co by to zrobiło. Przeżywałem to już tysiąc razy — zamieszanie ustępujące miejsca przerażeniu, obrzydzenie w jego oczach, gdy uświadomi sobie, że jego idealna dziewczyna to jego najlepszy kumpel.
Każda intymna chwila, każde szeptane wyznanie, każdy raz, gdy dotykał Kiry, tak naprawdę dotykał mnie — faceta, swojego przyjaciela.
To by go zniszczyło.
— Wiem — szepczę. — Zawsze wiedziałem.
— A i tak to zrobiłeś. — Lily kręci głową, patrząc na mnie jak na obcego. — Trzy lata patrzyłam, jak jesteś z Simonem. Trzy lata bycia jego lojalnym przyjacielem. A przez cały ten czas czekałeś, żeby go wciągnąć do łóżka?
— To nie było tak!
— To jak było? Spraw, żebym zrozumiała, jak mój brat stał się kimś, kto łowi swojego najlepszego przyjaciela w sieci i wciąga go w seksualną relację.
Każde usprawiedliwienie rozsypuje się, zanim zdąży opuścić moje usta. Ma rację. Zbudowałem coś pięknego na kłamstwach, wiedząc, że to się zawali. Po prostu kochałem go za bardzo, by przestać.
Cisza się przedłuża. Lily patrzy, jak się zmagam, a coś zmienia się w jej spojrzeniu — gniew stygnie, ustępując miejsca czemuś bardziej wyrachowanemu. Kiedy znów się odzywa, jej głos jest cichy, groźniejszy niż krzyk.
— Mogłabym powiedzieć tacie.
Te słowa wiszą między nami, a krew w moich żyłach zamarza.
— Lily...
— Mogłabym pokazać mu dokładnie, co robiłeś. Awatar. Nagrania — tak, widziałam ten folder na twoim pulpicie. Pozwolić mu zobaczyć swojego syna udającego kobietę, uprawiającego wirtualny seks z innym mężczyzną.
Robi pauzę, pozwalając, by każde słowo wybrzmiało. — Jak myślisz, jak by przebiegła ta rozmowa?
Przed oczami staje mi twarz ojca. Mark Hayes, który prowadzi modlitwę przed każdym posiłkiem, który z niewzruszoną pewnością mówi mi o „miłej dziewczynie”. Jest dobrym człowiekiem, kochającym. Ale jego miłość opiera się na wyobrażeniach o tym, kim jest jego syn, które nigdy nie zostały poddane próbie.
Nie mogę zagwarantować, że jego miłość przetrwa prawdę.
— Proszę. — Słowo wydobywa się ze mnie złamane. — Proszę, nie mów mu. Zrobię wszystko.
— Wszystko? — Lily przekrzywia głowę, a w jej spojrzeniu jest coś zimnego. — To niebezpieczne, Gordon.
— Mówię poważnie. Byle nie tata. On by nie zrozumiał.
— A Simon? — Zbliża się. — A jeśli powiem jemu? Jeden SMS. „Hej Simon, Kira to tak naprawdę mój brat Gordon. Wszystko, co ci powiedziała, to kłamstwo.” Jak długo przetrwa wasza przyjaźń po tym?
Ten obraz wypala się w moim mózgu — twarz Simona, gdy czyta te słowa. Zdezorientowanie. Niedowierzanie. Powolne, straszne zrozumienie.
— Proszę. — Teraz już błagam, głos mi się łamie. — Wiem, że nie zasługuję na twoje milczenie. Ale proszę — nie odbieraj mi wszystkiego.
Przygląda mi się, kalkulując coś w myślach. Nie jest już tylko wściekła. Planuje. Wykorzystuje moją desperację.
— Dobrze. — Słowo spada jak wyrok. — Nikomu nie powiem. Twoje sekrety zostaną pogrzebane. — Nadzieja pojawia się na chwilę, zanim jej kolejne słowa ją miażdżą. — Ale są warunki.
— Wymień je.
— Po pierwsze: koniec romansu. Cokolwiek budowałeś z Simonem, kończy się dziś. Możesz dalej grać, wiem, że turniej jest ważny, ale żadnego flirtu, żadnych modów miłosnych, żadnego seksu. Jesteście tylko współgraczami, nic więcej. W momencie, gdy to przekroczysz, wysyłam wszystko Simonowi.
To żądanie wycina ze mnie coś istotnego — koniec tego, jak Simon patrzy na mnie jak na coś cennego, koniec szeptanych wyznań, koniec bycia chcianym.
Ale alternatywą jest stracenie go całkowicie.
— Dobrze — szepczę. — Co jeszcze?
— Po drugie. — Patrzy mi w oczy i pod stalą widzę coś zranionego. — Pomagasz mi z Simonem. W prawdziwym życiu. Przedstawiasz mnie, stwarzasz okazje, sprawiasz, że zobaczy we mnie kogoś więcej niż twoją młodszą siostrę.
Jej głos drży. — Pragnę go od dwóch lat, Gordon. Dwa lata patrzenia, jak mnie nie dostrzega, gdy obsesyjnie wzdycha do jakiejś dziewczyny z gry. A teraz dowiaduję się, że tą dziewczyną byłeś ty? Że mój własny brat odbierał mi osobę, którą ja...
Przerywa, przełyka, odzyskuje panowanie nad głosem.
— Nie możesz go mieć, okłamując wszystkich. Albo ustąpisz miejsca komuś, kto naprawdę może z nim być, albo wysadzam wszystko w powietrze. Takie masz opcje.
Patrzę na siostrę i widzę dziewczynkę, która płakała na pogrzebie mamy, która wczołgiwała się do mojego łóżka podczas burz. To nie jest złoczyńca, to tylko zdesperowana dziewczyna sięgająca po to samo nieosiągalne.
Oboje się topimy, a ona zdecydowała się pchnąć mnie pod wodę.
— Chcesz, żebym pomógł ci zdobyć mężczyznę, którego kocham — mówię powoli. — Wykorzystując moje sekrety jako dźwignię.
— Chcę, żebyś przestał go okłamywać. Jeśli pomocą mi zapłacisz za moje milczenie, to tak.
Cisza jest dusząca. Jutro się zaloguję i rozmontuję wszystko. Jutro spotkam Simona na siłowni i będę udawał, że nic się nie zmieniło. Jutro pomogę siostrze zdobyć jedyną osobę, przez którą kiedykolwiek czułem się prawdziwy.
— Okej. — Słowo wychodzi ze mnie jak potłuczone szkło. — Wygrałaś. Zakończę wszystko z Simonem w grze. Pomogę ci.
Lily kiwa głową, ale nie ma w tym triumfu — tylko ponura satysfakcja przypominająca żałobę.
— Dobrze. — Rusza w stronę drzwi, zatrzymuje się w progu. — I jeszcze jedno, Gordon? Nie zmuszaj mnie do wyboru między ochroną ciebie a ochroną Simona. Bo wybiorę jego. Zawsze.
Wychodzi, drzwi cicho się zamykają.
Siedzę sam w ciemności, otoczony zgliszczami, czując, jak ściany zamykają się z każdej strony. Mężczyzna, którego kocham, nie wie o moim istnieniu. Moja siostra mnie szantażuje. A jutro będę musiał zabić jedyną wersję siebie, którą Simon kiedykolwiek pragnął.
Słuchawki świecą na stacji dokującej, czekając.
Nie dotykam ich. Po prostu siedzę w ciszy i pozwalam sobie się rozsypać.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Siłownia pachnie tak samo jak zawsze — gumowe maty, żelazo, duch tysiąca treningów wsiąknięty w każdą powierzchnię. Ale dziś rano, przechodząc przez drzwi, czuję się, jakbym ciągnął za sobą beton.
Ultimatum Lily zalega mi w piersi niczym kamienie — żadnego romansu, żadnej Kiry. Pomóż jej zdobyć Simona albo stracisz wszystko.
Wypatruję go przy stojaku do przysiadów, zanim on mnie zauważy. Simon, ładuje talerze z tą swobodną wprawą kogoś, kto spędził pół życia w takich miejscach.
Jego włosy są jeszcze wilgotne po prysznicu przed treningiem, T-shirt opina się na ramionach. Wczoraj pozwoliłbym sobie patrzeć. Dziś patrzenie wydaje się zdradą, na którą mnie nie stać.
"Hej!" Jego twarz rozjaśnia się, gdy mnie zauważa, a ten blask sam w sobie jest rodzajem rany. "Myślałem, że się wykręcisz. Nigdy się nie spóźniasz."
"Korek," kłamię. Prawda jest taka, że siedziałem w samochodzie piętnaście minut, próbując sobie przypomnieć, jak być Gordonem zamiast Kirą.
Wpadajmy w rutynę. Seria rozgrzewkowa, rozciąganie, znajomy rytm ciał poruszających się w wyćwiczonych ruchach.
Ale każdy powtórzenie jest mechaniczne, myśli krążą wokół niemożliwych wyborów zamiast liczenia. Stracić Simona jako Kira albo stracić wszystko, gdy prawda wybuchnie. Zachować milczenie siostry albo ocalić jedyną miłość, jaką znałem.
"Wszystko w porządku, stary?"
Głos Simona przebija się przez mgłę. Mrugam, zdając sobie sprawę, że wpatruję się w stojak na ciężary bez ruchu, kto wie jak długo.
"Tak, w porządku. Po prostu zmęczony."
"Na pewno?" Podchodzi bliżej, a jego troska jest tak szczera, że ściska mi gardło. "Wydajesz się inny. Cichszy niż zwykle."
"Słabo spałem." Wymuszam uśmiech, który pojawia się z półsekundowym opóźnieniem. "Po prostu przejdźmy przez trening."
Nie naciska. To nie w stylu Simona — wypełnia niezręczne cisze luźną gadką zamiast żądać odpowiedzi, na które ludzie nie są gotowi.
Więc mówi, gdy ćwiczymy — o kliencie, który ciągle omija dzień nóg, o nowym przedtreningowym, który testuje, o jakiejś dramie przy recepcji, na którą nie potrafię się zdobyć, by się przejąć.
Ta dobroć wszystko pogarsza.
Bo Simon zawsze wyczuwał moje nastroje, nawet jeśli nie znał ich przyczyn. Dzisiaj asekuruję mnie z wyjątkową troską, dłonie zawieszone bliżej niż trzeba. Rzuca żarty specjalnie, by mnie rozśmieszyć, a gdy to nie działa, próbuje innych.
Jest delikatny w sposób, który przypomina papier ścierny na otwartą ranę, bo nie zasługuję na tę delikatność. Nie po tym, co zrobiłem, nie po tym, co wciąż robię.
Przechodzimy do wyciskania na ławce. Kładę się, chwytam gryf, a Simon ustawia się za mną do asekuracji.
"Osiem powtórzeń," mówi. "Spokojnie i kontrolowanie. Mam cię."
Przepycham serię, skupiając się na paleniu mięśni, zamiast na bliskości jego ciała.
Odkładam ciężar, zamieniamy się miejscami. Teraz jego kolej. Stoję za ławką, obserwując napięcie jego klatki piersiowej, wysiłek na barkach, sposób, w jaki jego twarz napina się w skupieniu.
"Dobrze," udaje mi się powiedzieć. "Jeszcze dwa."
Kończy i siada, sięgając po butelkę wody stojącą na podłodze obok mnie. Nasze dłonie spotykają się gdzieś pośrodku — naturalny moment, podanie butelki, poprawienie pozycji, coś, co nie powinno mieć znaczenia.
Ale mój mózg się zawiesza.
Przez jedno dezorientujące uderzenie serca zapominam, gdzie jestem. Moje ciało pamięta dłonie Kiry w dłoniach Simona, pamięta, co znaczy dotyk w tej grze — ciepło jego skóry, sposób, w jaki jego palce splatały się z moimi w tamtym pokoju przy świecach, czułość w jego chwytaniu, gdy przyciągał mnie do siebie.
Neuronalne sprzężenie sprawiało, że każdy kontakt wydawał się prawdziwy, a teraz mój układ nerwowy nie odróżnia wirtualnego od fizycznego. To wszystko jedno. To wszystko on.
Nie odsuwam ręki. Moje palce trwają przy jego, ten kontakt rozciąga się w coś, co powinno być przypadkowe, ale nie jest.
Simon zamiera.
Patrzymy na siebie. Przez jego niebieskie oczy przemyka coś nieczytelnego — błysk, którego nigdy wcześniej nie widziałem, coś, co może być konsternacją, ciekawością albo czymś głębszym.
Jego usta lekko się rozchylają i przez jedną zawieszoną chwilę pozwalam sobie uwierzyć, pozwalam sobie mieć nadzieję, że może, w jakiś sposób, on też to czuje. Że ta więź, którą mamy w grze, przesiąkła do rzeczywistości, że jakaś jego część rozpoznaje mnie nawet bez twarzy Kiry.
Chwila zawiesza się między nami, gęsta od możliwości.
Wtedy Simon się śmieje, a napięcie pęka jak gałązka pod stopą.
– Stary. – Jego głos jest zaczepny, ale pod spodem czai się coś ostrego. – Co ty robisz? Próbujesz mnie złapać za rękę czy co?
Mur natychmiast wraca na swoje miejsce. Odsuwam rękę, gorąco zalewa mi twarz, każda komórka mojego ciała krzyczy: uciekaj.
– Przepraszam. Zamyśliłem się. – Sięgam po ręcznik, wycieram twarz, zdesperowany, by mieć coś do roboty z rękami. – Mówiłem ci, że nie spałem.
– Tak, to widać. – Wciąż mi się przygląda, ten błysk w oczach jeszcze nie zgasł. – Na pewno nic się nie dzieje? Powiedziałbyś mi, gdyby coś było nie tak, prawda?
– Nic się nie dzieje. – Kłamstwo przychodzi mi zbyt łatwo. – Po prostu dziwny tydzień. Sprawy rodzinne.
– Aha. – Kiwając głową, przyjmuje to wyjaśnienie. – Lily znowu cię doprowadza do szału?
Ta okazja pojawia się jak niechciany prezent. Myślę o twarzy mojej siostry zeszłej nocy, o stali w jej głosie, gdy przedstawiała swoje warunki. Pomóż mi z Simonem. Przedstaw mnie w dobrym świetle. Spraw, żeby mnie zauważył.
– W sumie… – Staram się brzmieć swobodnie. – Pytała o ciebie.
– Lily? – Simon marszczy brwi. – Pytała o mnie jak?
– Po prostu… wiesz. Pytania. Co u ciebie, czy z kimś się spotykasz. – Nienawidzę się za każde słowo. – Chyba ma na ciebie ochotę, stary. Jest w tym dość oczywista.
Twarz Simona zmienia się na uprzejmą, ale wyraźnie obojętną.
– Lily jest słodka. Na pewno urocza, ale… – Wzrusza ramionami, poprawiając sztangę. – To twoja młodsza siostra, wiesz? To byłoby dziwne. Poza tym ma co, osiemnaście lat? Nie chcę być tym typem.
– Jest dojrzała jak na swój wiek.
– Jestem pewien, że tak. – Jego głos jest życzliwy, ale ostateczny. – To po prostu nie to. Nie widzę jej w ten sposób.
Kontrast uderza mnie jak nóż. Tak Simon mówi o Lily – uprzejmie, lekceważąco, jakby przyznawał komuś prawo do istnienia, ale naprawdę go nie widział.
To nie to samo, co gdy mówi o Kirze – wtedy jego głos mięknie. To nie to samo, co rumieniec pełzający po jego szyi, gdy opisuje ich relację.
Lily nie ma pojęcia, z kim się mierzy. Ja też nie miałem, dopóki sam się tym kimś nie stałem.
– Spoko, tylko chciałem wspomnieć.
– Doceniam, że się o nią troszczysz. – Simon klepie mnie po ramieniu, swobodny, ciepły i kompletnie miażdżący. – No dawaj. Zostały nam jeszcze trzy ćwiczenia i nie pozwolę ci się lenić tylko dlatego, że jesteś zmęczony.
Kończymy trening. Rozstajemy się na parkingu z tradycyjną żółwką. Patrzę, jak jego ciężarówka znika na końcu ulicy, a potem długo siedzę w samochodzie, patrząc w nicość.
Mój telefon wibruje. Lily:
No? Rozmawiałeś z nim?
Mógłbym powiedzieć jej prawdę. Że Simon uważa ją za słodką, ale nieinteresującą. Że walczy o uwagę z kobietą, która nie istnieje – kobietą, którą w rzeczywistości jest jej brat, ukryty za cyfrową maską.
Że żadne kombinacje nie sprawią, że Simon spojrzy na nią tak, jak patrzy na Kirę, bo Kira jest tą, która go rozumie, a Lily jest tylko młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela.
Ale prawda oznaczałaby wyjaśnienie, skąd to wiem. Jak się tego dowiedziałem.
Zamiast tego wpisuję: Rozmawiałem z nim. Powiedział, że jesteś słodka, wyglądał na zainteresowanego, ale grał w chłodnego. Będę działać dalej.
To kłamstwo jest już znajome. Powinno być – połykam je od miesięcy.
Telefon znowu wibruje:
Dobrze. Nie zapomnij o naszej umowie.
Odkładam telefon i zamykam oczy.
Dziś wieczorem muszę zalogować się do gry i złamać Kirze serce.
Jutro muszę dalej udawać, że to wszystko mnie nie zabija. A gdzieś pomiędzy muszę wymyślić, jak w ogóle oddychać, gdy każdy kierunek prowadzi do innego rodzaju destrukcji.
Parking jest pusty, cisza jest absolutna.
Pozwalam sobie przez trzydzieści sekund się rozsypać. Potem odpalam samochód i jadę do domu.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować