passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Online Lover - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

His Online Lover

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Moja siostra zajrzała pod maskę. I boi się tego, co jest pod spodem.

Słuchawki leżą mi na kolanach jak wyznanie, którego nie da się cofnąć. Lily stoi przy moim łóżku, wciąż obejmując się ramionami, a cisza między nami rozciąga się, aż staje się własnym rodzajem przemocy.

— No? — Jej głos jest teraz bardziej opanowany, stwardniał przez te kilka sekund na przetrawienie wszystkiego. — Zamierzasz mi to wyjaśnić, czy po prostu będziesz tam siedzieć?

Otwieram usta, zamykam, potem znów otwieram. Co mogę powiedzieć?

Że oszukiwałem mojego najlepszego przyjaciela przez sześć miesięcy? Że ta kobieca awatar, którą widziała w łóżku z Simonem, to byłem ja? Że zakochałem się w kimś, kto nigdy nie będzie chciał mnie takim, jakim naprawdę jestem?

— To skomplikowane — udaje mi się powiedzieć, a słowa brzmią żałośnie nawet dla mnie samego.

— Skomplikowane. — Śmieje się, ale nie ma w tym śmiechu krzty humoru. — Mój brat udaje kobietę, żeby uwieść Simona, a najlepsze, co potrafisz z siebie wydusić, to „to skomplikowane”? Postaraj się bardziej, Gordon.

— To zaczęło się przypadkiem.

Wyjaśnienie wypada ze mnie, zanim zdołam je uformować.

— Stworzyłem awatara miesiące temu, zanim w ogóle się z nim sparowałem. Nie planowałem, że trafimy do jednej drużyny. Kiedy to się stało, powinienem był mu powiedzieć, ale złapaliśmy wspólny język w sposób, w jaki nigdy nie udało nam się w prawdziwym życiu. Nie mogłem tego zniszczyć.

— Więc go okłamałeś zamiast tego.

— Nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko. Miało być tylko wspólne granie. Ale potem zaczął się przede mną otwierać — przed nią — w sposób, którego nigdy nie robi przy Gordonie, i zrozumiałem, że to jedyna wersja mnie, której kiedykolwiek by zapragnął.

Mój głos się załamuje. — On nie wie. Jest szczęśliwy. Nikogo nie krzywdzę.

— Nie krzywdzisz nikogo?

Wyraz twarzy Lily twardnieje z każdym słowem, obrzydzenie osiada jej na rysach.

— Simon myśli, że zakochuje się w kobiecie. Ciągle mówi o Kirze — jaka jest niesamowita, jak rozumie go jak nikt inny. Buduje całe swoje emocjonalne życie wokół kogoś, kto nie istnieje.

— Ona istnieje. Kira to ja. Wszystko, co mówi, wszystko, co czuje — to prawdziwe. Jestem sobą, tylko w ciele, które on może chcieć.

— To nie tak działa zgoda! — Jej głos gwałtownie się podnosi. — On nie zgodził się na bycie z tobą. Zgodził się na bycie z kobietą o imieniu Kira. To, co robisz, jest chore. To oszustwo.

Zatrzymuje się, zbierając się w sobie, a kiedy znów mówi, jej głos jest cichszy, ale jeszcze gorszy. — Masz pojęcie, co by to zrobiło Simonowi, gdyby się dowiedział?

To pytanie uderza jak pięść w splot słoneczny.

Wiem dokładnie, co by to zrobiło. Przeżywałem to już tysiąc razy — zamieszanie ustępujące miejsca przerażeniu, obrzydzenie w jego oczach, gdy uświadomi sobie, że jego idealna dziewczyna to jego najlepszy kumpel.

Każda intymna chwila, każde szeptane wyznanie, każdy raz, gdy dotykał Kiry, tak naprawdę dotykał mnie — faceta, swojego przyjaciela.

To by go zniszczyło.

— Wiem — szepczę. — Zawsze wiedziałem.

— A i tak to zrobiłeś. — Lily kręci głową, patrząc na mnie jak na obcego. — Trzy lata patrzyłam, jak jesteś z Simonem. Trzy lata bycia jego lojalnym przyjacielem. A przez cały ten czas czekałeś, żeby go wciągnąć do łóżka?

— To nie było tak!

— To jak było? Spraw, żebym zrozumiała, jak mój brat stał się kimś, kto łowi swojego najlepszego przyjaciela w sieci i wciąga go w seksualną relację.

Każde usprawiedliwienie rozsypuje się, zanim zdąży opuścić moje usta. Ma rację. Zbudowałem coś pięknego na kłamstwach, wiedząc, że to się zawali. Po prostu kochałem go za bardzo, by przestać.

Cisza się przedłuża. Lily patrzy, jak się zmagam, a coś zmienia się w jej spojrzeniu — gniew stygnie, ustępując miejsca czemuś bardziej wyrachowanemu. Kiedy znów się odzywa, jej głos jest cichy, groźniejszy niż krzyk.

— Mogłabym powiedzieć tacie.

Te słowa wiszą między nami, a krew w moich żyłach zamarza.

— Lily...

— Mogłabym pokazać mu dokładnie, co robiłeś. Awatar. Nagrania — tak, widziałam ten folder na twoim pulpicie. Pozwolić mu zobaczyć swojego syna udającego kobietę, uprawiającego wirtualny seks z innym mężczyzną.

Robi pauzę, pozwalając, by każde słowo wybrzmiało. — Jak myślisz, jak by przebiegła ta rozmowa?

Przed oczami staje mi twarz ojca. Mark Hayes, który prowadzi modlitwę przed każdym posiłkiem, który z niewzruszoną pewnością mówi mi o „miłej dziewczynie”. Jest dobrym człowiekiem, kochającym. Ale jego miłość opiera się na wyobrażeniach o tym, kim jest jego syn, które nigdy nie zostały poddane próbie.

Nie mogę zagwarantować, że jego miłość przetrwa prawdę.

— Proszę. — Słowo wydobywa się ze mnie złamane. — Proszę, nie mów mu. Zrobię wszystko.

— Wszystko? — Lily przekrzywia głowę, a w jej spojrzeniu jest coś zimnego. — To niebezpieczne, Gordon.

— Mówię poważnie. Byle nie tata. On by nie zrozumiał.

— A Simon? — Zbliża się. — A jeśli powiem jemu? Jeden SMS. „Hej Simon, Kira to tak naprawdę mój brat Gordon. Wszystko, co ci powiedziała, to kłamstwo.” Jak długo przetrwa wasza przyjaźń po tym?

Ten obraz wypala się w moim mózgu — twarz Simona, gdy czyta te słowa. Zdezorientowanie. Niedowierzanie. Powolne, straszne zrozumienie.

— Proszę. — Teraz już błagam, głos mi się łamie. — Wiem, że nie zasługuję na twoje milczenie. Ale proszę — nie odbieraj mi wszystkiego.

Przygląda mi się, kalkulując coś w myślach. Nie jest już tylko wściekła. Planuje. Wykorzystuje moją desperację.

— Dobrze. — Słowo spada jak wyrok. — Nikomu nie powiem. Twoje sekrety zostaną pogrzebane. — Nadzieja pojawia się na chwilę, zanim jej kolejne słowa ją miażdżą. — Ale są warunki.

— Wymień je.

— Po pierwsze: koniec romansu. Cokolwiek budowałeś z Simonem, kończy się dziś. Możesz dalej grać, wiem, że turniej jest ważny, ale żadnego flirtu, żadnych modów miłosnych, żadnego seksu. Jesteście tylko współgraczami, nic więcej. W momencie, gdy to przekroczysz, wysyłam wszystko Simonowi.

To żądanie wycina ze mnie coś istotnego — koniec tego, jak Simon patrzy na mnie jak na coś cennego, koniec szeptanych wyznań, koniec bycia chcianym.

Ale alternatywą jest stracenie go całkowicie.

— Dobrze — szepczę. — Co jeszcze?

— Po drugie. — Patrzy mi w oczy i pod stalą widzę coś zranionego. — Pomagasz mi z Simonem. W prawdziwym życiu. Przedstawiasz mnie, stwarzasz okazje, sprawiasz, że zobaczy we mnie kogoś więcej niż twoją młodszą siostrę.

Jej głos drży. — Pragnę go od dwóch lat, Gordon. Dwa lata patrzenia, jak mnie nie dostrzega, gdy obsesyjnie wzdycha do jakiejś dziewczyny z gry. A teraz dowiaduję się, że tą dziewczyną byłeś ty? Że mój własny brat odbierał mi osobę, którą ja...

Przerywa, przełyka, odzyskuje panowanie nad głosem.

— Nie możesz go mieć, okłamując wszystkich. Albo ustąpisz miejsca komuś, kto naprawdę może z nim być, albo wysadzam wszystko w powietrze. Takie masz opcje.

Patrzę na siostrę i widzę dziewczynkę, która płakała na pogrzebie mamy, która wczołgiwała się do mojego łóżka podczas burz. To nie jest złoczyńca, to tylko zdesperowana dziewczyna sięgająca po to samo nieosiągalne.

Oboje się topimy, a ona zdecydowała się pchnąć mnie pod wodę.

— Chcesz, żebym pomógł ci zdobyć mężczyznę, którego kocham — mówię powoli. — Wykorzystując moje sekrety jako dźwignię.

— Chcę, żebyś przestał go okłamywać. Jeśli pomocą mi zapłacisz za moje milczenie, to tak.

Cisza jest dusząca. Jutro się zaloguję i rozmontuję wszystko. Jutro spotkam Simona na siłowni i będę udawał, że nic się nie zmieniło. Jutro pomogę siostrze zdobyć jedyną osobę, przez którą kiedykolwiek czułem się prawdziwy.

— Okej. — Słowo wychodzi ze mnie jak potłuczone szkło. — Wygrałaś. Zakończę wszystko z Simonem w grze. Pomogę ci.

Lily kiwa głową, ale nie ma w tym triumfu — tylko ponura satysfakcja przypominająca żałobę.

— Dobrze. — Rusza w stronę drzwi, zatrzymuje się w progu. — I jeszcze jedno, Gordon? Nie zmuszaj mnie do wyboru między ochroną ciebie a ochroną Simona. Bo wybiorę jego. Zawsze.

Wychodzi, drzwi cicho się zamykają.

Siedzę sam w ciemności, otoczony zgliszczami, czując, jak ściany zamykają się z każdej strony. Mężczyzna, którego kocham, nie wie o moim istnieniu. Moja siostra mnie szantażuje. A jutro będę musiał zabić jedyną wersję siebie, którą Simon kiedykolwiek pragnął.

Słuchawki świecą na stacji dokującej, czekając.

Nie dotykam ich. Po prostu siedzę w ciszy i pozwalam sobie się rozsypać.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Siłownia pachnie tak samo jak zawsze — gumowe maty, żelazo, duch tysiąca treningów wsiąknięty w każdą powierzchnię. Ale dziś rano, przechodząc przez drzwi, czuję się, jakbym ciągnął za sobą beton.

Ultimatum Lily zalega mi w piersi niczym kamienie — żadnego romansu, żadnej Kiry. Pomóż jej zdobyć Simona albo stracisz wszystko.

Wypatruję go przy stojaku do przysiadów, zanim on mnie zauważy. Simon, ładuje talerze z tą swobodną wprawą kogoś, kto spędził pół życia w takich miejscach.

Jego włosy są jeszcze wilgotne po prysznicu przed treningiem, T-shirt opina się na ramionach. Wczoraj pozwoliłbym sobie patrzeć. Dziś patrzenie wydaje się zdradą, na którą mnie nie stać.

"Hej!" Jego twarz rozjaśnia się, gdy mnie zauważa, a ten blask sam w sobie jest rodzajem rany. "Myślałem, że się wykręcisz. Nigdy się nie spóźniasz."

"Korek," kłamię. Prawda jest taka, że siedziałem w samochodzie piętnaście minut, próbując sobie przypomnieć, jak być Gordonem zamiast Kirą.

Wpadajmy w rutynę. Seria rozgrzewkowa, rozciąganie, znajomy rytm ciał poruszających się w wyćwiczonych ruchach.

Ale każdy powtórzenie jest mechaniczne, myśli krążą wokół niemożliwych wyborów zamiast liczenia. Stracić Simona jako Kira albo stracić wszystko, gdy prawda wybuchnie. Zachować milczenie siostry albo ocalić jedyną miłość, jaką znałem.

"Wszystko w porządku, stary?"

Głos Simona przebija się przez mgłę. Mrugam, zdając sobie sprawę, że wpatruję się w stojak na ciężary bez ruchu, kto wie jak długo.

"Tak, w porządku. Po prostu zmęczony."

"Na pewno?" Podchodzi bliżej, a jego troska jest tak szczera, że ściska mi gardło. "Wydajesz się inny. Cichszy niż zwykle."

"Słabo spałem." Wymuszam uśmiech, który pojawia się z półsekundowym opóźnieniem. "Po prostu przejdźmy przez trening."

Nie naciska. To nie w stylu Simona — wypełnia niezręczne cisze luźną gadką zamiast żądać odpowiedzi, na które ludzie nie są gotowi.

Więc mówi, gdy ćwiczymy — o kliencie, który ciągle omija dzień nóg, o nowym przedtreningowym, który testuje, o jakiejś dramie przy recepcji, na którą nie potrafię się zdobyć, by się przejąć.

Ta dobroć wszystko pogarsza.

Bo Simon zawsze wyczuwał moje nastroje, nawet jeśli nie znał ich przyczyn. Dzisiaj asekuruję mnie z wyjątkową troską, dłonie zawieszone bliżej niż trzeba. Rzuca żarty specjalnie, by mnie rozśmieszyć, a gdy to nie działa, próbuje innych.

Jest delikatny w sposób, który przypomina papier ścierny na otwartą ranę, bo nie zasługuję na tę delikatność. Nie po tym, co zrobiłem, nie po tym, co wciąż robię.

Przechodzimy do wyciskania na ławce. Kładę się, chwytam gryf, a Simon ustawia się za mną do asekuracji.

"Osiem powtórzeń," mówi. "Spokojnie i kontrolowanie. Mam cię."

Przepycham serię, skupiając się na paleniu mięśni, zamiast na bliskości jego ciała.

Odkładam ciężar, zamieniamy się miejscami. Teraz jego kolej. Stoję za ławką, obserwując napięcie jego klatki piersiowej, wysiłek na barkach, sposób, w jaki jego twarz napina się w skupieniu.

"Dobrze," udaje mi się powiedzieć. "Jeszcze dwa."

Kończy i siada, sięgając po butelkę wody stojącą na podłodze obok mnie. Nasze dłonie spotykają się gdzieś pośrodku — naturalny moment, podanie butelki, poprawienie pozycji, coś, co nie powinno mieć znaczenia.

Ale mój mózg się zawiesza.

Przez jedno dezorientujące uderzenie serca zapominam, gdzie jestem. Moje ciało pamięta dłonie Kiry w dłoniach Simona, pamięta, co znaczy dotyk w tej grze — ciepło jego skóry, sposób, w jaki jego palce splatały się z moimi w tamtym pokoju przy świecach, czułość w jego chwytaniu, gdy przyciągał mnie do siebie.

Neuronalne sprzężenie sprawiało, że każdy kontakt wydawał się prawdziwy, a teraz mój układ nerwowy nie odróżnia wirtualnego od fizycznego. To wszystko jedno. To wszystko on.

Nie odsuwam ręki. Moje palce trwają przy jego, ten kontakt rozciąga się w coś, co powinno być przypadkowe, ale nie jest.

Simon zamiera.

Patrzymy na siebie. Przez jego niebieskie oczy przemyka coś nieczytelnego — błysk, którego nigdy wcześniej nie widziałem, coś, co może być konsternacją, ciekawością albo czymś głębszym.

Jego usta lekko się rozchylają i przez jedną zawieszoną chwilę pozwalam sobie uwierzyć, pozwalam sobie mieć nadzieję, że może, w jakiś sposób, on też to czuje. Że ta więź, którą mamy w grze, przesiąkła do rzeczywistości, że jakaś jego część rozpoznaje mnie nawet bez twarzy Kiry.

Chwila zawiesza się między nami, gęsta od możliwości.

Wtedy Simon się śmieje, a napięcie pęka jak gałązka pod stopą.

– Stary. – Jego głos jest zaczepny, ale pod spodem czai się coś ostrego. – Co ty robisz? Próbujesz mnie złapać za rękę czy co?

Mur natychmiast wraca na swoje miejsce. Odsuwam rękę, gorąco zalewa mi twarz, każda komórka mojego ciała krzyczy: uciekaj.

– Przepraszam. Zamyśliłem się. – Sięgam po ręcznik, wycieram twarz, zdesperowany, by mieć coś do roboty z rękami. – Mówiłem ci, że nie spałem.

– Tak, to widać. – Wciąż mi się przygląda, ten błysk w oczach jeszcze nie zgasł. – Na pewno nic się nie dzieje? Powiedziałbyś mi, gdyby coś było nie tak, prawda?

– Nic się nie dzieje. – Kłamstwo przychodzi mi zbyt łatwo. – Po prostu dziwny tydzień. Sprawy rodzinne.

– Aha. – Kiwając głową, przyjmuje to wyjaśnienie. – Lily znowu cię doprowadza do szału?

Ta okazja pojawia się jak niechciany prezent. Myślę o twarzy mojej siostry zeszłej nocy, o stali w jej głosie, gdy przedstawiała swoje warunki. Pomóż mi z Simonem. Przedstaw mnie w dobrym świetle. Spraw, żeby mnie zauważył.

– W sumie… – Staram się brzmieć swobodnie. – Pytała o ciebie.

– Lily? – Simon marszczy brwi. – Pytała o mnie jak?

– Po prostu… wiesz. Pytania. Co u ciebie, czy z kimś się spotykasz. – Nienawidzę się za każde słowo. – Chyba ma na ciebie ochotę, stary. Jest w tym dość oczywista.

Twarz Simona zmienia się na uprzejmą, ale wyraźnie obojętną.

– Lily jest słodka. Na pewno urocza, ale… – Wzrusza ramionami, poprawiając sztangę. – To twoja młodsza siostra, wiesz? To byłoby dziwne. Poza tym ma co, osiemnaście lat? Nie chcę być tym typem.

– Jest dojrzała jak na swój wiek.

– Jestem pewien, że tak. – Jego głos jest życzliwy, ale ostateczny. – To po prostu nie to. Nie widzę jej w ten sposób.

Kontrast uderza mnie jak nóż. Tak Simon mówi o Lily – uprzejmie, lekceważąco, jakby przyznawał komuś prawo do istnienia, ale naprawdę go nie widział.

To nie to samo, co gdy mówi o Kirze – wtedy jego głos mięknie. To nie to samo, co rumieniec pełzający po jego szyi, gdy opisuje ich relację.

Lily nie ma pojęcia, z kim się mierzy. Ja też nie miałem, dopóki sam się tym kimś nie stałem.

– Spoko, tylko chciałem wspomnieć.

– Doceniam, że się o nią troszczysz. – Simon klepie mnie po ramieniu, swobodny, ciepły i kompletnie miażdżący. – No dawaj. Zostały nam jeszcze trzy ćwiczenia i nie pozwolę ci się lenić tylko dlatego, że jesteś zmęczony.

Kończymy trening. Rozstajemy się na parkingu z tradycyjną żółwką. Patrzę, jak jego ciężarówka znika na końcu ulicy, a potem długo siedzę w samochodzie, patrząc w nicość.

Mój telefon wibruje. Lily:

No? Rozmawiałeś z nim?

Mógłbym powiedzieć jej prawdę. Że Simon uważa ją za słodką, ale nieinteresującą. Że walczy o uwagę z kobietą, która nie istnieje – kobietą, którą w rzeczywistości jest jej brat, ukryty za cyfrową maską.

Że żadne kombinacje nie sprawią, że Simon spojrzy na nią tak, jak patrzy na Kirę, bo Kira jest tą, która go rozumie, a Lily jest tylko młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela.

Ale prawda oznaczałaby wyjaśnienie, skąd to wiem. Jak się tego dowiedziałem.

Zamiast tego wpisuję: Rozmawiałem z nim. Powiedział, że jesteś słodka, wyglądał na zainteresowanego, ale grał w chłodnego. Będę działać dalej.

To kłamstwo jest już znajome. Powinno być – połykam je od miesięcy.

Telefon znowu wibruje:

Dobrze. Nie zapomnij o naszej umowie.

Odkładam telefon i zamykam oczy.

Dziś wieczorem muszę zalogować się do gry i złamać Kirze serce.

Jutro muszę dalej udawać, że to wszystko mnie nie zabija. A gdzieś pomiędzy muszę wymyślić, jak w ogóle oddychać, gdy każdy kierunek prowadzi do innego rodzaju destrukcji.

Parking jest pusty, cisza jest absolutna.

Pozwalam sobie przez trzydzieści sekund się rozsypać. Potem odpalam samochód i jadę do domu.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Słuchawki spoczywają na stacji dokującej, delikatnie świecąc w ciemności mojego pokoju.

Ultimatum Lily odbija się echem w mojej głowie jak mantra, której nie potrafię uciszyć. Koniec romansu. Koniec seksu. Jesteśmy tylko współzawodnikami, nic więcej.

Te słowa powinny być łatwe do wypełnienia. Zalogować się, powiedzieć Simonowi, że musimy ochłodzić relacje, odbudować mur między Kirą a tym, czymkolwiek się staliśmy. Ocalić to, co jeszcze mogę, zanim wszystko wybuchnie.

Wiem, co powinienem zrobić.

A jednak zakładam słuchawki.

Głód Simona, nawet jeśli to tylko ukradziona wersja Simona, nawet jeśli to podróbka owinięta kodem i sprzężeniem zwrotnym neuronów, przeważa nad każdym racjonalnym ostrzeżeniem, jakie próbuje wysłać mój umysł. To moje podwójne życie.

Niewidzialny najlepszy przyjaciel za dnia, obserwuję go na siłowni z ostrożnym, kontrolowanym dystansem—sekretny kochanek nocą, ukryty w jedynej tożsamości, jakiej kiedykolwiek pragnął. Jeśli nie mogę go mieć naprawdę, zadowolę się kłamstwem i będę siebie za to nienawidzić później.

Sekwencja logowania pulsuje przed moimi oczami. Kolory rozmazują się, przekształcają, twardnieją. Gdy świat jest już w pełni wyrenderowany, Kira stoi w poczekalni turniejowej, a SimonTheGreat już czeka.

Jego awatar rozjaśnia się, gdy tylko się pojawiam—ramiona prostują się, uśmiech rozlewa się po twarzy z tą znajomą, żarliwą energią. W prawdziwym świecie ta energia nigdy nie jest skierowana na Gordona.

Jest zarezerwowana dla kumpli z siłowni i luźnych rozmów, dla kobiet, które próbuje zaimponować, dla cyfrowej dziewczyny, która nie istnieje naprawdę.

— Hej, ty. — Jego głos brzmi ciepło przez słuchawki, intymnie, aż boli mnie prawdziwa klatka piersiowa. — Już zaczynałem myśleć, że nie przyjdziesz. Wszystko w porządku?

— Jestem. — Słowa wychodzą bardziej płaskie, niż chciałam, z Kiry zniknęło zwykłe ciepło, wyparte przez to, co wrze pod powierzchnią. — Po prostu się spóźniłam.

Simon marszczy brwi. Podchodzi bliżej, sięga po moją dłoń tak, jak robi to teraz zawsze—naturalnie, zaborczo, jakby dotykanie mnie było jego prawem. Odsuwam się, zanim zdąży mnie dotknąć.

Ból, który miga na jego twarzy, to nóż w moich żebrach.

— Kira? — Jego głos zmienia się z ciepłego na zaniepokojony. — Co się stało? Coś się wydarzyło?

— Nic się nie stało. Po prostu jestem zmęczona. — Zachowuję dystans, podczas gdy wcześniej przytuliłabym się do niego, krzyżuję ramiona na piersi Kiry niczym pancerz. — Długi dzień. Nie spałam dobrze.

— Ostatnio często to powtarzasz.

Nie zamyka odległości, którą stworzyłam, ale też nie cofa się. Jego awatar emanuje napięciem, dezorientacją, początkiem czegoś, co wygląda niebezpiecznie jak strach.

— Jesteś inna od... no wiesz. Od kiedy byliśmy razem. Zrobiłem coś nie tak? Było za szybko? Bo jeśli potrzebujesz przestrzeni, dam ci ją, tylko musisz mi powiedzieć—

— Nie zrobiłeś nic złego. — Słowa smakują gorzko. — To nie o ciebie chodzi.

— To o co więc chodzi? — W jego głosie słychać lekkie załamanie, przebija się przez niego kruchość, przez którą mam ochotę podejść i go objąć. — Porozmawiaj ze mną, proszę. Myślałem, że już minęliśmy ten etap, na którym coś przed sobą ukrywamy.

Ironia jest tak gorzka, że niemal się śmieję. Nigdy nie minęliśmy tego etapu. Cały nasz związek opiera się na największym sekrecie, jaki kiedykolwiek miałem.

— Stresuję się turniejem — mówię, chwytając się wymówek, które brzmią wiarygodnie. — Ten eliminator jest ważny. Jeśli nie przejdziemy, to wszystko pójdzie na marne. Muszę się teraz skupić na grze, dobrze? Możemy to zrobić?

Simon patrzy na mnie długo i widzę w jego oczach wewnętrzną walkę. Chce naciskać. Chce domagać się odpowiedzi, zrozumieć, dlaczego kobieta, która topniała w jego ramionach dwa dni temu, teraz traktuje go jak obcego.

Ale Simon nigdy nie był stworzony do konfrontacji z ludźmi, na których mu zależy. Woli połknąć własną dezorientację, niż ryzykować, że kogoś odepchnie.

— Okej. — To słowo wypływa ciężkie od wszystkiego, czego nie mówi. — Jeśli tego potrzebujesz. Skupmy się na meczu.

Zatrzymuje się, po czym dodaje cicho: — Ale po wygranej porozmawiamy. Naprawdę porozmawiamy. Bo coś się z tobą dzieje i nie będę udawał, że tego nie widzę.

— Po meczu — zgadzam się, bo to daje mi czas. Czas, by dowiedzieć się, jak przestrzegać zasad Lily i nie stracić całkowicie Simona, czas na zbudowanie nowych murów, które powstrzymają potop wszystkiego, co do niego czuję.

Czasu, którego tak naprawdę nie mam.

"Dobrze." Simon rozluźnia ramiona, wyraźnie przechodząc w tryb rywalizacji. "Rozgrzejmy się. Skupmy się. Ten kwalifikator sam się nie wygra."

Przechodzimy na arenę treningową, powtarzając kombinacje, które kiedyś przychodziły nam z łatwością. Ale synchronizacja, którą mieliśmy wcześniej, jest teraz pęknięta, nadwyrężona przez mój dystans i Simonowe zagubienie.

Między kolejnymi ćwiczeniami ciągle na mnie zerka, szukając czegoś, czego nie mogę mu dać. Ja natomiast skupiam wzrok na celach, przeszkodach, na wszystkim, byle nie na jego twarzy.

"Kira." Jego głos przecina powietrze po szczególnie nieudanej sekwencji. "Przeciągasz odbicia na lewo. I nie wywołujesz pozycji tak jak zwykle."

"Wiem. Poprawiam się."

"Nie poprawiasz się, tylko za dużo myślisz."

Podchodzi bliżej i tym razem nie cofam się wystarczająco szybko. Jego dłoń ląduje na moim ramieniu, ciepła nawet przez cyfrowe odwzorowanie.

"Cokolwiek się dzieje w twojej głowie, musisz to odłożyć. Chociaż na tę jedną godzinę. Dasz radę?"

Patrzę na niego, naprawdę patrzę, i widzę człowieka, którego kocham od trzech lat, noszącego twarz nieznajomego.

SimonTheGreat to Simon podkręcony na maksa, cała fizyczna doskonałość wyolbrzymiona, ale pod awatarem wciąż jest ten sam człowiek, który klaszcze mnie po ramieniu na siłowni i nazywa swoim najlepszym kumplem, nie wiedząc, że łamie mi serce.

"Dam radę," mówię. "Kolejkujemy."

System dobierania graczy przyjmuje nasze zgłoszenie. Rozpoczyna się odliczanie, przenosząc nas do ostatniej rundy kwalifikacyjnej – wrogie terytorium, wysokie stawki, nasz awans zależy od tego jednego meczu.

Arena, która się materializuje, to koszmarny krajobraz: postrzępione formacje skalne, ograniczona osłona, widoczność stale się zmienia, gdy cyfrowe burze piaskowe przetaczają się przez pole.

"Trzymaj się blisko," mówi Simon, już całkiem służbowo. "Poruszamy się razem. Nie rozdzielamy się, żadnych bohaterskich akcji. Cokolwiek się między nami dzieje, załatwimy to później. Teraz jesteśmy partnerami. To jedyne, co się liczy."

Partnerzy. To słowo brzmi inaczej niż kiedyś.

"Jasne," mówię. "Partnerzy."

Nasi przeciwnicy pojawiają się po drugiej stronie pola – duet, którego nie rozpoznaję, ich awatary smukłe i pokryte bliznami bitewnymi. Poruszają się z pewnością graczy, którzy już tu byli, którzy dokładnie wiedzą, co robią. To nie będzie łatwa walka.

"Trzydzieści sekund," mamrocze Simon. "Gotowa?"

Zmuszam się do koncentracji. Do zsynchronizowania się z Simonowym oddechem, jego pozycjonowaniem, jego rytmem. Do zakopania wszystkiego, co krwawi we mnie, pod pewnym siebie obliczem Kiry.

Ultimatum Lily staje się odległym szumem. Twarz ojca znika. Siłownia, parking, moment gdy nasze dłonie się dotknęły, a w oczach Simona pojawiło się coś, czego nie potrafiłam nazwać – to wszystko znika.

Liczy się tylko to. Arena. Mecz. Szansa, by jeszcze raz być z nim idealnie zsynchronizowaną.

"Gotowa," mówię i prawie to czuję.

Odliczanie dobiega końca. Bariery opadają. Nasi przeciwnicy ruszają do przodu, a Simon spotyka ich, ja pół kroku za nim.

Gram, jakby od tego zależało moje życie. Bo w pewnym sensie zależy.

Każde odbicie jest precyzyjne. Każda komenda pojawia się ułamek sekundy zanim Simon jej potrzebuje. Zabezpieczam jego ślepe strefy, wykorzystuję luki w pozycji wroga, poruszam się przez chaos, jakby gra była przedłużeniem mojego układu nerwowego.

Dystans, który utrzymywałam, znika, gdy przetrwanie wymaga synchronizacji. Stajemy się tym, czym byliśmy wcześniej – dwiema połówkami jednej myśli, czytającymi się bez słów.

"Lewy flank!" krzyczy Simon, a ja już tam jestem, przechwytując cios, który by go odsłonił.

"Środek!" odkrzykuję i on rusza naprzód bez wahania, ufając, że zabezpieczę jego atak.

Wynik rośnie na naszą korzyść. 2:0. Potem 3:1. Przeciwnicy są dobrzy, ale my jesteśmy lepsi – nie przez indywidualne umiejętności, ale przez to. To połączenie. To niemożliwe zrozumienie, które przerasta kłamstwo między nami.

Simon łapie mój wzrok między rundami i się uśmiecha. Dziko, żywo, tak pięknie, że aż boli.

"No jesteś," mówi. "To moja dziewczyna."

Te słowa coś we mnie rozrywają.

Moja dziewczyna. Nie jestem jego dziewczyną. Jestem jego najlepszym przyjacielem w masce, kradnącym chwile, które nie należą do mnie.

Ale teraz, na tej arenie, z wygraną na wyciągnięcie ręki i jego głosem w uszach, pozwalam sobie udawać.

Choćby jeszcze przez chwilę.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Online Lover

His Online Lover

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa