passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Online Lover - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

His Online Lover

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Siłownia pachnie tak samo jak zawsze — gumowe maty, żelazo, duch tysiąca treningów wsiąknięty w każdą powierzchnię. Ale dziś rano, przechodząc przez drzwi, czuję się, jakbym ciągnął za sobą beton.

Ultimatum Lily zalega mi w piersi niczym kamienie — żadnego romansu, żadnej Kiry. Pomóż jej zdobyć Simona albo stracisz wszystko.

Wypatruję go przy stojaku do przysiadów, zanim on mnie zauważy. Simon, ładuje talerze z tą swobodną wprawą kogoś, kto spędził pół życia w takich miejscach.

Jego włosy są jeszcze wilgotne po prysznicu przed treningiem, T-shirt opina się na ramionach. Wczoraj pozwoliłbym sobie patrzeć. Dziś patrzenie wydaje się zdradą, na którą mnie nie stać.

"Hej!" Jego twarz rozjaśnia się, gdy mnie zauważa, a ten blask sam w sobie jest rodzajem rany. "Myślałem, że się wykręcisz. Nigdy się nie spóźniasz."

"Korek," kłamię. Prawda jest taka, że siedziałem w samochodzie piętnaście minut, próbując sobie przypomnieć, jak być Gordonem zamiast Kirą.

Wpadajmy w rutynę. Seria rozgrzewkowa, rozciąganie, znajomy rytm ciał poruszających się w wyćwiczonych ruchach.

Ale każdy powtórzenie jest mechaniczne, myśli krążą wokół niemożliwych wyborów zamiast liczenia. Stracić Simona jako Kira albo stracić wszystko, gdy prawda wybuchnie. Zachować milczenie siostry albo ocalić jedyną miłość, jaką znałem.

"Wszystko w porządku, stary?"

Głos Simona przebija się przez mgłę. Mrugam, zdając sobie sprawę, że wpatruję się w stojak na ciężary bez ruchu, kto wie jak długo.

"Tak, w porządku. Po prostu zmęczony."

"Na pewno?" Podchodzi bliżej, a jego troska jest tak szczera, że ściska mi gardło. "Wydajesz się inny. Cichszy niż zwykle."

"Słabo spałem." Wymuszam uśmiech, który pojawia się z półsekundowym opóźnieniem. "Po prostu przejdźmy przez trening."

Nie naciska. To nie w stylu Simona — wypełnia niezręczne cisze luźną gadką zamiast żądać odpowiedzi, na które ludzie nie są gotowi.

Więc mówi, gdy ćwiczymy — o kliencie, który ciągle omija dzień nóg, o nowym przedtreningowym, który testuje, o jakiejś dramie przy recepcji, na którą nie potrafię się zdobyć, by się przejąć.

Ta dobroć wszystko pogarsza.

Bo Simon zawsze wyczuwał moje nastroje, nawet jeśli nie znał ich przyczyn. Dzisiaj asekuruję mnie z wyjątkową troską, dłonie zawieszone bliżej niż trzeba. Rzuca żarty specjalnie, by mnie rozśmieszyć, a gdy to nie działa, próbuje innych.

Jest delikatny w sposób, który przypomina papier ścierny na otwartą ranę, bo nie zasługuję na tę delikatność. Nie po tym, co zrobiłem, nie po tym, co wciąż robię.

Przechodzimy do wyciskania na ławce. Kładę się, chwytam gryf, a Simon ustawia się za mną do asekuracji.

"Osiem powtórzeń," mówi. "Spokojnie i kontrolowanie. Mam cię."

Przepycham serię, skupiając się na paleniu mięśni, zamiast na bliskości jego ciała.

Odkładam ciężar, zamieniamy się miejscami. Teraz jego kolej. Stoję za ławką, obserwując napięcie jego klatki piersiowej, wysiłek na barkach, sposób, w jaki jego twarz napina się w skupieniu.

"Dobrze," udaje mi się powiedzieć. "Jeszcze dwa."

Kończy i siada, sięgając po butelkę wody stojącą na podłodze obok mnie. Nasze dłonie spotykają się gdzieś pośrodku — naturalny moment, podanie butelki, poprawienie pozycji, coś, co nie powinno mieć znaczenia.

Ale mój mózg się zawiesza.

Przez jedno dezorientujące uderzenie serca zapominam, gdzie jestem. Moje ciało pamięta dłonie Kiry w dłoniach Simona, pamięta, co znaczy dotyk w tej grze — ciepło jego skóry, sposób, w jaki jego palce splatały się z moimi w tamtym pokoju przy świecach, czułość w jego chwytaniu, gdy przyciągał mnie do siebie.

Neuronalne sprzężenie sprawiało, że każdy kontakt wydawał się prawdziwy, a teraz mój układ nerwowy nie odróżnia wirtualnego od fizycznego. To wszystko jedno. To wszystko on.

Nie odsuwam ręki. Moje palce trwają przy jego, ten kontakt rozciąga się w coś, co powinno być przypadkowe, ale nie jest.

Simon zamiera.

Patrzymy na siebie. Przez jego niebieskie oczy przemyka coś nieczytelnego — błysk, którego nigdy wcześniej nie widziałem, coś, co może być konsternacją, ciekawością albo czymś głębszym.

Jego usta lekko się rozchylają i przez jedną zawieszoną chwilę pozwalam sobie uwierzyć, pozwalam sobie mieć nadzieję, że może, w jakiś sposób, on też to czuje. Że ta więź, którą mamy w grze, przesiąkła do rzeczywistości, że jakaś jego część rozpoznaje mnie nawet bez twarzy Kiry.

Chwila zawiesza się między nami, gęsta od możliwości.

Wtedy Simon się śmieje, a napięcie pęka jak gałązka pod stopą.

– Stary. – Jego głos jest zaczepny, ale pod spodem czai się coś ostrego. – Co ty robisz? Próbujesz mnie złapać za rękę czy co?

Mur natychmiast wraca na swoje miejsce. Odsuwam rękę, gorąco zalewa mi twarz, każda komórka mojego ciała krzyczy: uciekaj.

– Przepraszam. Zamyśliłem się. – Sięgam po ręcznik, wycieram twarz, zdesperowany, by mieć coś do roboty z rękami. – Mówiłem ci, że nie spałem.

– Tak, to widać. – Wciąż mi się przygląda, ten błysk w oczach jeszcze nie zgasł. – Na pewno nic się nie dzieje? Powiedziałbyś mi, gdyby coś było nie tak, prawda?

– Nic się nie dzieje. – Kłamstwo przychodzi mi zbyt łatwo. – Po prostu dziwny tydzień. Sprawy rodzinne.

– Aha. – Kiwając głową, przyjmuje to wyjaśnienie. – Lily znowu cię doprowadza do szału?

Ta okazja pojawia się jak niechciany prezent. Myślę o twarzy mojej siostry zeszłej nocy, o stali w jej głosie, gdy przedstawiała swoje warunki. Pomóż mi z Simonem. Przedstaw mnie w dobrym świetle. Spraw, żeby mnie zauważył.

– W sumie… – Staram się brzmieć swobodnie. – Pytała o ciebie.

– Lily? – Simon marszczy brwi. – Pytała o mnie jak?

– Po prostu… wiesz. Pytania. Co u ciebie, czy z kimś się spotykasz. – Nienawidzę się za każde słowo. – Chyba ma na ciebie ochotę, stary. Jest w tym dość oczywista.

Twarz Simona zmienia się na uprzejmą, ale wyraźnie obojętną.

– Lily jest słodka. Na pewno urocza, ale… – Wzrusza ramionami, poprawiając sztangę. – To twoja młodsza siostra, wiesz? To byłoby dziwne. Poza tym ma co, osiemnaście lat? Nie chcę być tym typem.

– Jest dojrzała jak na swój wiek.

– Jestem pewien, że tak. – Jego głos jest życzliwy, ale ostateczny. – To po prostu nie to. Nie widzę jej w ten sposób.

Kontrast uderza mnie jak nóż. Tak Simon mówi o Lily – uprzejmie, lekceważąco, jakby przyznawał komuś prawo do istnienia, ale naprawdę go nie widział.

To nie to samo, co gdy mówi o Kirze – wtedy jego głos mięknie. To nie to samo, co rumieniec pełzający po jego szyi, gdy opisuje ich relację.

Lily nie ma pojęcia, z kim się mierzy. Ja też nie miałem, dopóki sam się tym kimś nie stałem.

– Spoko, tylko chciałem wspomnieć.

– Doceniam, że się o nią troszczysz. – Simon klepie mnie po ramieniu, swobodny, ciepły i kompletnie miażdżący. – No dawaj. Zostały nam jeszcze trzy ćwiczenia i nie pozwolę ci się lenić tylko dlatego, że jesteś zmęczony.

Kończymy trening. Rozstajemy się na parkingu z tradycyjną żółwką. Patrzę, jak jego ciężarówka znika na końcu ulicy, a potem długo siedzę w samochodzie, patrząc w nicość.

Mój telefon wibruje. Lily:

No? Rozmawiałeś z nim?

Mógłbym powiedzieć jej prawdę. Że Simon uważa ją za słodką, ale nieinteresującą. Że walczy o uwagę z kobietą, która nie istnieje – kobietą, którą w rzeczywistości jest jej brat, ukryty za cyfrową maską.

Że żadne kombinacje nie sprawią, że Simon spojrzy na nią tak, jak patrzy na Kirę, bo Kira jest tą, która go rozumie, a Lily jest tylko młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela.

Ale prawda oznaczałaby wyjaśnienie, skąd to wiem. Jak się tego dowiedziałem.

Zamiast tego wpisuję: Rozmawiałem z nim. Powiedział, że jesteś słodka, wyglądał na zainteresowanego, ale grał w chłodnego. Będę działać dalej.

To kłamstwo jest już znajome. Powinno być – połykam je od miesięcy.

Telefon znowu wibruje:

Dobrze. Nie zapomnij o naszej umowie.

Odkładam telefon i zamykam oczy.

Dziś wieczorem muszę zalogować się do gry i złamać Kirze serce.

Jutro muszę dalej udawać, że to wszystko mnie nie zabija. A gdzieś pomiędzy muszę wymyślić, jak w ogóle oddychać, gdy każdy kierunek prowadzi do innego rodzaju destrukcji.

Parking jest pusty, cisza jest absolutna.

Pozwalam sobie przez trzydzieści sekund się rozsypać. Potem odpalam samochód i jadę do domu.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Słuchawki spoczywają na stacji dokującej, delikatnie świecąc w ciemności mojego pokoju.

Ultimatum Lily odbija się echem w mojej głowie jak mantra, której nie potrafię uciszyć. Koniec romansu. Koniec seksu. Jesteśmy tylko współzawodnikami, nic więcej.

Te słowa powinny być łatwe do wypełnienia. Zalogować się, powiedzieć Simonowi, że musimy ochłodzić relacje, odbudować mur między Kirą a tym, czymkolwiek się staliśmy. Ocalić to, co jeszcze mogę, zanim wszystko wybuchnie.

Wiem, co powinienem zrobić.

A jednak zakładam słuchawki.

Głód Simona, nawet jeśli to tylko ukradziona wersja Simona, nawet jeśli to podróbka owinięta kodem i sprzężeniem zwrotnym neuronów, przeważa nad każdym racjonalnym ostrzeżeniem, jakie próbuje wysłać mój umysł. To moje podwójne życie.

Niewidzialny najlepszy przyjaciel za dnia, obserwuję go na siłowni z ostrożnym, kontrolowanym dystansem—sekretny kochanek nocą, ukryty w jedynej tożsamości, jakiej kiedykolwiek pragnął. Jeśli nie mogę go mieć naprawdę, zadowolę się kłamstwem i będę siebie za to nienawidzić później.

Sekwencja logowania pulsuje przed moimi oczami. Kolory rozmazują się, przekształcają, twardnieją. Gdy świat jest już w pełni wyrenderowany, Kira stoi w poczekalni turniejowej, a SimonTheGreat już czeka.

Jego awatar rozjaśnia się, gdy tylko się pojawiam—ramiona prostują się, uśmiech rozlewa się po twarzy z tą znajomą, żarliwą energią. W prawdziwym świecie ta energia nigdy nie jest skierowana na Gordona.

Jest zarezerwowana dla kumpli z siłowni i luźnych rozmów, dla kobiet, które próbuje zaimponować, dla cyfrowej dziewczyny, która nie istnieje naprawdę.

— Hej, ty. — Jego głos brzmi ciepło przez słuchawki, intymnie, aż boli mnie prawdziwa klatka piersiowa. — Już zaczynałem myśleć, że nie przyjdziesz. Wszystko w porządku?

— Jestem. — Słowa wychodzą bardziej płaskie, niż chciałam, z Kiry zniknęło zwykłe ciepło, wyparte przez to, co wrze pod powierzchnią. — Po prostu się spóźniłam.

Simon marszczy brwi. Podchodzi bliżej, sięga po moją dłoń tak, jak robi to teraz zawsze—naturalnie, zaborczo, jakby dotykanie mnie było jego prawem. Odsuwam się, zanim zdąży mnie dotknąć.

Ból, który miga na jego twarzy, to nóż w moich żebrach.

— Kira? — Jego głos zmienia się z ciepłego na zaniepokojony. — Co się stało? Coś się wydarzyło?

— Nic się nie stało. Po prostu jestem zmęczona. — Zachowuję dystans, podczas gdy wcześniej przytuliłabym się do niego, krzyżuję ramiona na piersi Kiry niczym pancerz. — Długi dzień. Nie spałam dobrze.

— Ostatnio często to powtarzasz.

Nie zamyka odległości, którą stworzyłam, ale też nie cofa się. Jego awatar emanuje napięciem, dezorientacją, początkiem czegoś, co wygląda niebezpiecznie jak strach.

— Jesteś inna od... no wiesz. Od kiedy byliśmy razem. Zrobiłem coś nie tak? Było za szybko? Bo jeśli potrzebujesz przestrzeni, dam ci ją, tylko musisz mi powiedzieć—

— Nie zrobiłeś nic złego. — Słowa smakują gorzko. — To nie o ciebie chodzi.

— To o co więc chodzi? — W jego głosie słychać lekkie załamanie, przebija się przez niego kruchość, przez którą mam ochotę podejść i go objąć. — Porozmawiaj ze mną, proszę. Myślałem, że już minęliśmy ten etap, na którym coś przed sobą ukrywamy.

Ironia jest tak gorzka, że niemal się śmieję. Nigdy nie minęliśmy tego etapu. Cały nasz związek opiera się na największym sekrecie, jaki kiedykolwiek miałem.

— Stresuję się turniejem — mówię, chwytając się wymówek, które brzmią wiarygodnie. — Ten eliminator jest ważny. Jeśli nie przejdziemy, to wszystko pójdzie na marne. Muszę się teraz skupić na grze, dobrze? Możemy to zrobić?

Simon patrzy na mnie długo i widzę w jego oczach wewnętrzną walkę. Chce naciskać. Chce domagać się odpowiedzi, zrozumieć, dlaczego kobieta, która topniała w jego ramionach dwa dni temu, teraz traktuje go jak obcego.

Ale Simon nigdy nie był stworzony do konfrontacji z ludźmi, na których mu zależy. Woli połknąć własną dezorientację, niż ryzykować, że kogoś odepchnie.

— Okej. — To słowo wypływa ciężkie od wszystkiego, czego nie mówi. — Jeśli tego potrzebujesz. Skupmy się na meczu.

Zatrzymuje się, po czym dodaje cicho: — Ale po wygranej porozmawiamy. Naprawdę porozmawiamy. Bo coś się z tobą dzieje i nie będę udawał, że tego nie widzę.

— Po meczu — zgadzam się, bo to daje mi czas. Czas, by dowiedzieć się, jak przestrzegać zasad Lily i nie stracić całkowicie Simona, czas na zbudowanie nowych murów, które powstrzymają potop wszystkiego, co do niego czuję.

Czasu, którego tak naprawdę nie mam.

"Dobrze." Simon rozluźnia ramiona, wyraźnie przechodząc w tryb rywalizacji. "Rozgrzejmy się. Skupmy się. Ten kwalifikator sam się nie wygra."

Przechodzimy na arenę treningową, powtarzając kombinacje, które kiedyś przychodziły nam z łatwością. Ale synchronizacja, którą mieliśmy wcześniej, jest teraz pęknięta, nadwyrężona przez mój dystans i Simonowe zagubienie.

Między kolejnymi ćwiczeniami ciągle na mnie zerka, szukając czegoś, czego nie mogę mu dać. Ja natomiast skupiam wzrok na celach, przeszkodach, na wszystkim, byle nie na jego twarzy.

"Kira." Jego głos przecina powietrze po szczególnie nieudanej sekwencji. "Przeciągasz odbicia na lewo. I nie wywołujesz pozycji tak jak zwykle."

"Wiem. Poprawiam się."

"Nie poprawiasz się, tylko za dużo myślisz."

Podchodzi bliżej i tym razem nie cofam się wystarczająco szybko. Jego dłoń ląduje na moim ramieniu, ciepła nawet przez cyfrowe odwzorowanie.

"Cokolwiek się dzieje w twojej głowie, musisz to odłożyć. Chociaż na tę jedną godzinę. Dasz radę?"

Patrzę na niego, naprawdę patrzę, i widzę człowieka, którego kocham od trzech lat, noszącego twarz nieznajomego.

SimonTheGreat to Simon podkręcony na maksa, cała fizyczna doskonałość wyolbrzymiona, ale pod awatarem wciąż jest ten sam człowiek, który klaszcze mnie po ramieniu na siłowni i nazywa swoim najlepszym kumplem, nie wiedząc, że łamie mi serce.

"Dam radę," mówię. "Kolejkujemy."

System dobierania graczy przyjmuje nasze zgłoszenie. Rozpoczyna się odliczanie, przenosząc nas do ostatniej rundy kwalifikacyjnej – wrogie terytorium, wysokie stawki, nasz awans zależy od tego jednego meczu.

Arena, która się materializuje, to koszmarny krajobraz: postrzępione formacje skalne, ograniczona osłona, widoczność stale się zmienia, gdy cyfrowe burze piaskowe przetaczają się przez pole.

"Trzymaj się blisko," mówi Simon, już całkiem służbowo. "Poruszamy się razem. Nie rozdzielamy się, żadnych bohaterskich akcji. Cokolwiek się między nami dzieje, załatwimy to później. Teraz jesteśmy partnerami. To jedyne, co się liczy."

Partnerzy. To słowo brzmi inaczej niż kiedyś.

"Jasne," mówię. "Partnerzy."

Nasi przeciwnicy pojawiają się po drugiej stronie pola – duet, którego nie rozpoznaję, ich awatary smukłe i pokryte bliznami bitewnymi. Poruszają się z pewnością graczy, którzy już tu byli, którzy dokładnie wiedzą, co robią. To nie będzie łatwa walka.

"Trzydzieści sekund," mamrocze Simon. "Gotowa?"

Zmuszam się do koncentracji. Do zsynchronizowania się z Simonowym oddechem, jego pozycjonowaniem, jego rytmem. Do zakopania wszystkiego, co krwawi we mnie, pod pewnym siebie obliczem Kiry.

Ultimatum Lily staje się odległym szumem. Twarz ojca znika. Siłownia, parking, moment gdy nasze dłonie się dotknęły, a w oczach Simona pojawiło się coś, czego nie potrafiłam nazwać – to wszystko znika.

Liczy się tylko to. Arena. Mecz. Szansa, by jeszcze raz być z nim idealnie zsynchronizowaną.

"Gotowa," mówię i prawie to czuję.

Odliczanie dobiega końca. Bariery opadają. Nasi przeciwnicy ruszają do przodu, a Simon spotyka ich, ja pół kroku za nim.

Gram, jakby od tego zależało moje życie. Bo w pewnym sensie zależy.

Każde odbicie jest precyzyjne. Każda komenda pojawia się ułamek sekundy zanim Simon jej potrzebuje. Zabezpieczam jego ślepe strefy, wykorzystuję luki w pozycji wroga, poruszam się przez chaos, jakby gra była przedłużeniem mojego układu nerwowego.

Dystans, który utrzymywałam, znika, gdy przetrwanie wymaga synchronizacji. Stajemy się tym, czym byliśmy wcześniej – dwiema połówkami jednej myśli, czytającymi się bez słów.

"Lewy flank!" krzyczy Simon, a ja już tam jestem, przechwytując cios, który by go odsłonił.

"Środek!" odkrzykuję i on rusza naprzód bez wahania, ufając, że zabezpieczę jego atak.

Wynik rośnie na naszą korzyść. 2:0. Potem 3:1. Przeciwnicy są dobrzy, ale my jesteśmy lepsi – nie przez indywidualne umiejętności, ale przez to. To połączenie. To niemożliwe zrozumienie, które przerasta kłamstwo między nami.

Simon łapie mój wzrok między rundami i się uśmiecha. Dziko, żywo, tak pięknie, że aż boli.

"No jesteś," mówi. "To moja dziewczyna."

Te słowa coś we mnie rozrywają.

Moja dziewczyna. Nie jestem jego dziewczyną. Jestem jego najlepszym przyjacielem w masce, kradnącym chwile, które nie należą do mnie.

Ale teraz, na tej arenie, z wygraną na wyciągnięcie ręki i jego głosem w uszach, pozwalam sobie udawać.

Choćby jeszcze przez chwilę.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Mecz jest katastrofą już od pierwszych dziesięciu sekund.

Nasi przeciwnicy są szybcy, skoordynowani, poruszają się z taką synchronizacją, jaką kiedyś mieli Kira i SimonTheGreat.

Czytają nawzajem swoje ruchy jak przedłużenie tego samego umysłu, zasłaniają luki, zanim się otworzą, uderzają tandemem z niszczycielską precyzją.

My też tak walczyliśmy—zanim zaczęłam trzymać dystans, zanim poczucie winy wpełzło w każdy nerw i sprawiło, że zaczęłam się wahać.

„Kira, lewa!” Głos Simona przebija się przez chaos. „Zabezpiecz lewą!”

Już się ruszam, ale jestem o pół sekundy za wolna. Cios przeciwnika ociera się o mojego awatara, wskaźniki obrażeń migają czerwienią na moim polu widzenia.

Odzyskuję równowagę, odbijam kolejny atak, ale luka już była. Simon to zauważył. Rzuca się naprzód z agresywną siłą, stawiając czoła obojgu przeciwnikom, żeby dać mi czas na reset.

Nie powinien dźwigać tego pojedynku sam. A jednak to robi.

„W porządku,” wołam, wracając do walki. „Trzymam cię od tyłu.”

„Naprawdę?” Frustracja w jego głosie ledwo się mieści. „Bo przez cały mecz jesteś o krok spóźniona. Co się z tobą dzieje?”

„Nic. Skup się na walce.”

Pierwszą rundę ledwo przepychamy dzięki indywidualnym umiejętnościom, a nie pracy zespołowej. Na ekranie miga zwycięstwo, ale nikt nie świętuje. Awatar Simona aż promieniuje napięciem podczas resetu do drugiej rundy.

„Kira.” Teraz jego głos jest oschły, cierpliwość na wyczerpaniu. „Porozmawiaj ze mną. Od kilku dni jesteś nieobecna. Jeśli coś jest nie tak, po prostu powiedz.”

„Mówiłam ci, jestem zmęczona.” Nawet dla mnie samej to brzmi jak marna wymówka. „Stresuję się kwalifikatorem. To nic wielkiego.”

„Chyba jednak coś wielkiego, skoro grasz, jakbyś nie chciała tu być.” Obraca się do mnie całkiem, a ból pod frustracją widać nawet przez cyfrowe rysy awatara. „Zrobiłem coś? Chodzi o to, co się wydarzyło między nami? Bo jeśli tego żałujesz…”

„Nie żałuję.”

Słowa padają zbyt szybko, zbyt szczerze. Bo nie żałuję, i to jest problem. Nie żałuję ani sekundy bycia przez niego kochaną, nawet wiedząc, że wszystko zbudowane było na kłamstwie.

„Muszę tylko przejść ten mecz. Możemy się po prostu skupić?”

Simon patrzy na mnie dłuższą chwilę, zaciśnięta szczęka. Potem odwraca wzrok.

„Dobra. Po prostu to wygrajmy.”

Druga runda się zaczyna, a my walczymy jak obcy, którzy przypadkiem dzielą pole bitwy. Kombinacje, które kiedyś płynęły instynktownie, teraz wymagają świadomej koordynacji.

Waham się przy flankowaniu, trzymam za duży dystans, boję się, że synchronizacja znowu będzie jak intymność. Simon popada w drugą skrajność, gra zbyt agresywnie tam, gdzie powinien rozegrać to z głową, podejmuje ryzyko, które go odsłania.

Przeciwnicy wykorzystują każdą szczelinę. Runda trafia do nich.

„Cholera.” Simon uderza pięścią w udo. „Jesteśmy lepsi od tego. Co my wyprawiamy?”

„Musimy się przegrupować,” mówię. „Przestań próbować dźwigać wszystko sam. Pozwól mi cię wspierać jak dawniej.”

„Jak dawniej?” Śmieje się, ale gorzko. „Dawniej naprawdę chciałaś być blisko mnie. Teraz się wzdrygasz za każdym razem, gdy się zbliżam. Trudno robić kombinacje, kiedy partner zachowuje się, jakbym był zaraźliwy.”

Ten zarzut boli jak cios. Ma rację. Wzdrygałam się. Trzymałam dystans. Traktowałam bliskość jak zagrożenie, bo każdy dotyk przypominał mi o tym, co powinnam zakończyć.

„Simon…” zaczynam, ale odliczanie do trzeciej rundy już się zaczyna.

„Zostaw to.” Jego głos jest płaski. „Po prostu graj.”

Trzecia runda jest brutalna. Jesteśmy na granicy eliminacji, jedno potknięcie od utraty miejsca w play-offach.

Zmuszam się, by skrócić dystans, ruszać się razem z Simonem, zamiast wokół niego. Koordynacja nie jest płynna, ale wystarcza. Wyrywamy rundę minimalnie.

Runda czwarta. Potem piąta. Każda to wojna na wyniszczenie, przepychana desperacją i indywidualnym błyskiem, a nie partnerstwem.

Gdy na ekranie pojawia się ostateczne zwycięstwo, oboje jesteśmy wyczerpani—i to nie tylko po meczu.

„Wygraliśmy,” mówi Simon, ale w jego głosie nie ma triumfu. „Play-offy mamy zaklepane.”

„Tak.” Ledwo udaje mi się wykrztusić słowa. „Zrobiliśmy to.”

Adrenalina wzbiera w jego awatarze, gdy dociera do nas rzeczywistość. Pomimo wszystkiego, udało się. Kwalifikacja jest nasza. Wyraz jego twarzy zmienia się z wyczerpania na euforię, ta zaraźliwa energia, którą tak dobrze znam, przebija napięcie.

"Zrobiliśmy to!" Łapie mnie, przyciąga do siebie, a zanim zdążę zareagować, pochyla się po zwycięski pocałunek.

Drgam, odwracam twarz. Moje ciało sztywnieje w jego ramionach.

"Nie jestem..." Słowa wychodzą źle. "Nie mam nastroju. Przepraszam. Po prostu... nie mogę teraz."

Simon puszcza mnie jakby się oparzył.

Ekscytacja na jego twarzy kwaśnieje, zamieniając się w coś twardszego. Zranienie. Odsuwa się, tworząc między nami dystans, który wydaje się nie do pokonania.

"Jasne." Jego głos jest płaski, pozbawiony ciepła. "Nie masz nastroju. Ostatnio nigdy nie masz nastroju, najwyraźniej."

"Simon, to nie tak."

"To jak? Bo byłem cierpliwy. Dawałem ci przestrzeń. Starałem się nie naciskać."

Przerywa mi, frustracja w końcu przelewa się przez krawędź.

"Ale od kilku dni się ode mnie oddalasz, a za każdym razem gdy pytam, co się dzieje, rzucasz jakąś bzdurną wymówkę o zmęczeniu czy stresie, czy czymkolwiek. Nie jestem głupi, Kira. Coś się zmieniło między nami, a ty nie chcesz mi powiedzieć co."

Otwieram usta, żeby odpowiedzieć, ale co mam powiedzieć?

Prawdę? Że moja siostra nas przyłapała i teraz mnie szantażuje, żebym to zakończył? Że nawet nie jestem kobietą, tylko facetem noszącym cyfrową maskę, a każda chwila naszej bliskości była kłamstwem?

Cisza trwa zbyt długo. Simon kręci głową.

"Wiesz co? Nieważne. I tak już za długo siedzę online." Jego głos jest teraz zimny, jakby przywdział zbroję. "Potrzebuję prawdziwego jedzenia i prysznica. Czegoś, co istnieje poza tą grą."

"Simon, poczekaj—"

"Złapię cię jutro. Albo kiedy zdecydujesz, że rzeczywiście chcesz ze mną porozmawiać."

Odwraca się, wywołuje menu wylogowania ostrymi, gniewnymi gestami. Przed nim migocze holograficzny wyświetlacz—potwierdzenie, sekwencja wyjścia, znajomy kaskadowy układ opcji, który powinien rozpuścić świat i przywrócić go do rzeczywistości.

Klik, potwierdzenie—nic się nie dzieje.

Simon marszczy brwi, naciska komendę wylogowania jeszcze raz. Menu przyjmuje polecenie, przetwarza żądanie, ale arena wokół nas pozostaje solidna. Nie ma rozpuszczenia, nie ma zniknięcia, nie ma powrotu do prawdziwego świata.

"Co jest grane?" Nerwowo się śmieje, ale w jego głosie słychać napięcie. "System musi się zawiesić. Spróbuję wymusić zamknięcie."

Wymuszone zamknięcie nie działa. Ręczne obejście nie działa. Awaryjne rozłączenie—ostatnia deska ratunku, która powinna zignorować wszystkie zwykłe protokoły—nie działa. Świat nie chce go wypuścić.

"Okej." Głos Simona jest napięty. "Okej, to już nie jest śmieszne. Co się dzieje?"

Wywołuję własne menu wylogowania. Ta sama sekwencja, to samo potwierdzenie, ten sam rezultat. Komenda się przetwarza, system ją przyjmuje, ale gra trzyma mnie na miejscu jak owada w bursztynie.

"Też nie mogę się wylogować," mówię i strach w moim głosie jest autentyczny. "Nie pozwala mi odejść."

Wokół nas wybucha chaos. Inni gracze na arenie odkrywają to samo—głosy podnoszą się najpierw w dezorientacji, potem w strachu, aż w końcu w czystej panice. Awatary walą w niewidzialne menu, wykrzykując żądania w pustą przestrzeń.

Ktoś krzyczy, że musi rano iść do pracy, ktoś inny płacze o swoje dzieci, o leki, o zobowiązania w prawdziwym świecie, które nagle wydają się nieosiągalnie dalekie.

"To musi być bug," mówi Simon, ale nie brzmi przekonująco. "Problem z serwerem. Naprawią to za chwilę."

Wtedy pojawia się powiadomienie.

Płonący złoty tekst materializuje się ponad areną, ogromny i nie do zignorowania, widoczny dla każdego uwięzionego gracza. Słowa wiszą w powietrzu jak wyrok:

ŻADEN UCZESTNIK NIE MOŻE OPUŚCIĆ GRY, DOPÓKI TURNIEJ SIĘ NIE ZAKOŃCZY.

Chaos narasta. Krzyki, płacz, dźwięki ludzi uświadamiających sobie, że są więźniami w świecie, który miał być ucieczką. Simon patrzy na wiadomość z wyrazem na twarzy, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałem—prawdziwy strach, pozbawiony zwykłej pewności siebie.

"To nie może być prawda," szepcze. "To się nie dzieje."

Ale to się dzieje. Turniej, na który się zapisaliśmy, gra o przetrwanie z rundami eliminacyjnymi i karami śmierci, właśnie stał się czymś zupełnie innym. Czymś, od czego nie możemy się odwrócić.

Patrzę na te słowa oczami Kiry. Uwięziony w ciele, które nie jest moje. Stojąc obok mężczyzny, który nie ma pojęcia, że jego tajemnicza dziewczyna i najlepszy przyjaciel to ta sama osoba. Kłamstwo, którym żyłem, zamieniło się właśnie w klatkę bez drzwi.

A gdzieś w prawdziwym świecie moje ciało siedzi bezsilnie w fotelu gamingowym, podczas gdy moja siostra czeka na odpowiedzi, których już nie potrafię dać.

Złoty tekst pulsuje raz, drugi, a potem znika.

Pułapka jest zamknięta.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Online Lover

His Online Lover

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa