Perspektywa Zary
– Wow! – Levi westchnął obok mnie i wskazał drzwi, przez które właśnie wszedł jeden z Alf stada. – Ten wydaje się jeszcze bardziej apetyczny niż poprzedni!
Dwie piękne wilczyce, wyglądające jak bliźniaczki, otaczały Alfę, a za nim podążali jego Beta i Delta.
– Tak, Levi – odpowiedziałam, unosząc kieliszek do ust i upijając łyk. – Z pewnością tak.
Levi jest moim najlepszym przyjacielem. Dorastaliśmy razem i byliśmy nierozłączni od czwartego roku życia. Górował nade mną swoim wzrostem – ja miałam zaledwie 158 cm, on mierzył 191. Miał imponującą sylwetkę: potężne bicepsy, klatkę z sześciopakiem, której można było tylko pozazdrościć, oraz silne, muskularne ciało. Najpiękniejsze złote loki sterczały mu dumnie we wszystkie strony, nadając mu charakterystyczny wygląd osoby, która właśnie wstała z łóżka. Do tego miał najpiękniejsze, głębokie, błękitne oczy, jakie kiedykolwiek widziałam.
Levi był doskonały pod każdym względem, a choć przyciągał spojrzenia wszędzie, gdzie się pojawialiśmy, miał jeden mały sekret: był gejem.
Westchnęłam, przewracając oczami po raz setny tego wieczoru.
Byliśmy na corocznym Festiwalu Przeznaczonych, organizowanym przez stado Pełni Księżyca, które w tym roku prowadziło uroczystości.
Nie byłam szczególnie zachwycona obecnością tutaj, ale Levi bardzo chciał przyjść. Miał nadzieję odnaleźć dziś swojego przeznaczonego partnera.
Mój wzrok powędrował po morzu wilków; niektórzy już odnaleźli swoje drugie połówki, a radość i szczęście aż od nich promieniowały. Inni czekali w napięciu i nadziei; wyczuwałam ich niepokój. Tymczasem ukrywałam się w cieniu balowej sali, modląc się, by nikt mnie nie zauważył.
– Spójrz na tamtego! – Levi przekrzyczał muzykę. – Jest jeszcze przystojniejszy niż poprzedni!
Mimowolnie rzuciłam okiem w stronę drzwi – i moje serce zamarło, po czym spadło mi do butów.
Noah Flinch!
Jeden z najbardziej pożądanych Alf na kontynencie, a jednocześnie najbardziej arogancki, jakiego kiedykolwiek spotkałam.
– Co on tu, do cholery, robi? – warknęła Kaya, moja wilczyca. – Ma partnerkę, nie powinien pojawiać się na takich uroczystościach.
Nasze spojrzenia się spotkały, a kiedy Noah delikatnie się uśmiechnął, moje serce aż podskoczyło w piersi.
– Cholera, zauważył mnie! – mruknęłam pod nosem, opuściłam wzrok i odwróciłam się do niego plecami.
Może nie rozpoznał, kim jestem.
– Idzie w naszą stronę – zauważył Levi, oblizując usta z głodem w oczach, gdy jego wzrok przesuwał się po pięknym wilku o 196 cm wzrostu, popielatych blond włosach, zielonych oczach i miodowej skórze.
– O bogini, nie! – wydukałam z niedowierzaniem. Nie miałam siły z nim rozmawiać.
Levi zmarszczył brwi, zdziwiony moją reakcją.
– Co się z tobą dzieje? – zapytał zaskoczony.
– Długa historia – odpowiedziałam. – Schowaj mnie!
– Dlaczego? – spytał, zaskoczony moją desperacją. – Chyba jest tobą zainteresowany.
– I właśnie tego nie chcę! – jęknęłam zirytowana.
– Za późno! – Levi odparł, a ja spojrzałam na niego.
Na jego cienkich ustach pojawił się złośliwy uśmieszek.
Czy on się z tego bawił?
– Dobry wieczór, Zaro – rozbrzmiał w moich uszach głęboki głos Noaha.
Odwróciłam się do niego, opadając ramionami w rezygnacji i rzucając Leviemu karcące spojrzenie.
– Alfa Noah – wymamrotałam, próbując się opanować. – Co za niespodzianka!
– Prawda – odparł, wyciągając do mnie ręce. – Miałem nadzieję, że cię tu dziś znajdę.
Wpatrywałam się w jego dłoń, jakby miała mnie ugryźć.
Levi wybawił mnie z opresji, ściskając rękę Noaha.
– Miło poznać, Alfo – powiedział Levi, spoglądając na nas oboje. – Jestem Levi Hallowell, Beta.
– Wzajemnie – odpowiedział Noah, nie spuszczając ze mnie wzroku.
Z każdą sekundą napięcie między mną a Noahem narastało.
Levi przyglądał się nam przez chwilę, po czym na jego ustach pojawił się uśmiech.
Czy wyczuwał, że coś jest nie tak?
Czy wyczuwał moją nienawiść do tego wilka?
– Znasz go? – Levi połączył się ze mną myślowo.
– Tak – syknęłam w odpowiedzi.
Levi ze zdumieniem zmrużył oczy.
– Ciekawe, po co tu przyszedł? – zastanowiła się Kaya.
– Mam gdzieś jego powód – warknęłam. – Jego obecność jest nie na miejscu! Nie powinien tu być wśród wilków bez partnerów!
Levi rzucił szybkie spojrzenie w stronę drzwi, a jego oczy lekko się rozjaśniły. Coś musiało zaniepokoić jego wilka.
– Wybaczcie na chwilę – powiedział nagle i zanim zdążyłam zareagować, oddalił się w stronę drzwi.
– Kurde! – jęknęłam do siebie. Nie wierzyłam, że mi to zrobił!
– W końcu – Noah uśmiechnął się szeroko i z powrotem skupił na mnie wzrok. – Zastanawiałem się, kiedy twój ochroniarz zrozumie aluzję i sobie pójdzie.
Zmrużyłam oczy i spojrzałam na Noaha.
– Dlaczego wyglądasz na taką niezadowoloną na mój widok? – zapytał Noah, drapiąc się nerwowo po głowie.
– A nie byłbyś? – warknęłam cicho. – Odrzuciłeś mnie, pamiętasz!
– Przeszłość to przeszłość – odpowiedział Noah, a we mnie zakwitła złość.
– Jesteś bezczelny! – warknęłam i odwróciłam się, by odejść. – Idź wciskaj swoje bzdury tej swojej!
– Nie mogę – odparł spokojnie.
Zatrzymałam się gwałtownie i powoli odwróciłam, by stawić mu czoło.
– Dlaczego? – zapytałam. – Przecież wyglądaliście na bardzo zżytych!
– Rozstaliśmy się – odpowiedział, zachowując spokój.
Czy on sobie ze mnie żartuje?
Czy to jakiś chory dowcip?
Moje serce zakuło mnie boleśnie w piersi, a oddech uwiązł w gardle, gdy w mojej głowie odżyły wspomnienia naszego ostatniego spotkania.
Poznałam Noaha Flincha rok temu, na podobnym festiwalu.
To było zaledwie tydzień po moich osiemnastych urodzinach.
Levi nie mógł wtedy przyjechać; nie miał jeszcze swojej wilczej formy. Nie wydawał się zbytnio rozczarowany, że nie zabieram go ze sobą na uroczystości, choć był wyraźnie podenerwowany.
Levi jednak nie powstrzymał mnie przed uczestnictwem w ceremonii, a jego bezinteresowność zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Tamtej nocy, tak jak Levi chciał zrobić to dzisiaj, z niecierpliwością czekałam na spotkanie mojej przeznaczonej bratniej duszy.
Moje myśli błądziły, a obrazy z tamtego wieczoru nagle pojawiły się przed moimi oczami.
"Baw się dobrze, Zara-misiu!" – powiedział Levi, odgarniając moje czarne, kręcone włosy za ucho i unosząc mi podbródek. – "Wiesz, że nie mogę, ale chciałbym pójść z tobą na ten festiwal."
Uśmiechnęłam się do mojego najlepszego przyjaciela i objęłam go w pasie, przytulając się do niego. Byłam pewna, że taki miły, ciepły uścisk natychmiast rozwieje wszystkie moje obawy i niepokoje.
"Kiedy wrócę, opowiem ci wszystko" – powiedziałam, pełna ekscytacji, składając mu tę obietnicę. – "Może nawet będę miała okazję przedstawić ci mojego partnera!"
Levi odchylił głowę i roześmiał się. Miał tak donośny śmiech, że gdy ktoś go usłyszał, musiał się zatrzymać, odwrócić i spojrzeć na nas. Na szczęście odwzajemniano nam uśmiechy, a najlepsze było to, że mogłam słyszeć ten śmiech każdego dnia.
"Bardzo bym tego chciał!" – pocałował mnie szybko w czoło, a potem pomógł mi wsiąść do samochodu.
Odkąd moi rodzice, Alfa i Luna naszego stada, Silverback Pack, się poznali, ich historia przypominała bajkę i zawsze chciałam, by moja była równie piękna i wyjątkowa.
Jazda do rywalizującego stada nie była długa i zanim się obejrzałam, razem z rodzicami staliśmy przy ogromnych, drewnianych drzwiach prowadzących do sali balowej – miejsca, gdzie odbywał się festiwal.
Moja wewnętrzna wilczyca zaczęła nerwowo spacerować tam i z powrotem w mojej głowie. Nigdy wcześniej nie widziałam jej w takim stanie.
Chwilę później, gdy strażnicy otworzyli potężne drewniane drzwi, nozdrza wypełnił mi zapach trawiastych łąk.
"Kurwa!" – mruknęłam pod nosem. – "Pachnie tak dobrze. Ciekawe, do kogo należy."
Towarzyszyłam rodzicom do naszego stołu i czekałam, aż zacznie się ceremonia, ale byłam coraz bardziej niespokojna. Musiałam odnaleźć właściciela tego zapachu.
Ile jeszcze?
Dlaczego nie mogą po prostu pominąć tych przemówień?
Zaraz po zakończeniu przemówień zerwałam się na równe nogi, przeprosiłam przy stole i podążyłam nosem przez salę balową.
Nie zajęło mi długo, by go znaleźć; mój nos zaprowadził mnie prosto do niego. Pachniał jeszcze piękniej niż wcześniej.
"Partner!" – Kaya zapiszczała podekscytowana w mojej głowie.
Nie mogłam uwierzyć, że trafiłam na kogoś tak atrakcyjnego!
Blond grecki bóg siedział przy barze, rozmawiając z wilczycą, która przysiadła na stołku obok niego.
Obserwowałam go w milczeniu, chłonąc jego silną, pewną siebie postawę. Był przystojny, a jego śmiech miał w sobie moc.
Kaya zamruczała na jego widok.
"Na pewno jest Alfą" – powiedziała. – "Chodźmy go poznać!"
Poczułam ścisk w gardle, a w brzuchu rozkwitły motyle. Byłam niesamowicie zdenerwowana.
Zrobiłam krok naprzód, zmuszając się do opanowania nerwów i przełykając ślinę, ale zatrzymałam się, kiedy mój partner nagle pochylił się i pocałował piękną brunetkę-wilczycę.
Nie mogąc pojąć tego, co widzę, warknęłam, przez co oboje się od siebie odsunęli.
Wilczyca zakryła usta dłonią, wydając cichy okrzyk.
"Wygląda na to, że znalazłaś swoją przeznaczoną bratnią duszę" – powiedziała szeroko otwartymi oczami.
Pomógł dziewczynie zejść z barowego stołka, ujął jej dłoń, pocałował ją i uśmiechnął się szeroko.
"Raczej to ona mnie znalazła" – odparł z przekąsem. – "Kochana, zobaczymy się za chwilę."
Kochana?
Czy on już kogoś znalazł?
Dziewczyna, zarumieniona i rozchichotana, skinęła głową i wróciła do ich stołu, a mój partner, wyraźnie zirytowany, zwrócił się do mnie.
"Jak masz na imię?" – zapytał, a po moim kręgosłupie przeszedł zimny dreszcz.
"Zara" – odpowiedziałam niepewnie.
"Zara" – moje imię przetoczyło się po jego ustach i przez moment zabrzmiało tak czysto, tak doskonale. – "Nie chcę być z tobą."
Zmrużyłam oczy z niedowierzaniem, nie mogąc przetworzyć tych słów. Czy on naprawdę powiedział to, co myślę?
Kaya zawyła i uciekła w najgłębsze zakamarki mojej świadomości; czułam od niej smutek.
On kontynuował, gdy milczałam.
"Ona jest moją wybraną partnerką" – wyjaśnił. – "I ją kocham."
Odwrócił się w stronę swojego stołu, a na jego ustach pojawił się głupkowaty uśmiech. Posłał jej takie spojrzenie, o jakim zawsze marzyłam, by mój partner patrzył na mnie.
"Chcę się z nią związać do końca lata" – powiedział, stopniowo przenosząc wzrok na mnie. – "Ja, Alfa Noah Winslow z Red Howl Pack, odrzucam cię, Zaro, jako moją partnerkę i Lunę."
Złapałam oddech, gdy przez moje ciało przeszył najdotkliwszy ból, pozostawiając po sobie tylko zimno w sercu.
"Ty też musisz to powiedzieć" – zauważył Noah obojętnie. – "W przeciwnym razie będziesz cierpieć, gdy będę z moją partnerką."
Nie miałam najmniejszej ochoty być świadoma, kiedy mój partner będzie się zabawiał z kimś innym!
Wzięłam głęboki oddech.
"Alfa Noah Winslow" – wydusiłam, gdy gardło zacisnęło mi się ze wzruszenia. – "Ja, Zara Silverwood z Silverado Pack, przyjmuję twoje odrzucenie."
Noah sapnął szeroko otwartymi oczami, ale zanim zdążył coś powiedzieć, skierowałam się do drzwi.
"Komu potrzebny śmierdzący partner?" – warknęła Kaya, oczyszczając moje myśli.
"Dlaczego?" – warknęłam i znów zwróciłam się do Noaha. – "Czy ona znalazła swojego przeznaczonego partnera i odwróciła się od ciebie, tak jak ty odwróciłeś się ode mnie?"
"Nie" – odparł, kręcąc głową i podchodząc bliżej.
Zmarszczyłam brwi zdezorientowana.
Czego on ode mnie chce?
Dlaczego tu przyszedł?
"Więc powiedz mi, skąd ta nagła zmiana?" – zapytałam, patrząc mu prosto w oczy i prostując się.
Podczas gdy większość Alfów uznałaby taki gest za wyzwanie, Noah tylko się uśmiechnął. Jego oddech musnął bok mojej szyi, sprawiając, że zadrżałam, gdy pochylił głowę do mojego ucha.
"Przyszedłem cię zdobyć, mała partnerko!"
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Zary
"Po moim trupie," wyplułam. "Miałeś swoją szansę!"
"Zara!" Noah chwycił mnie za ramię, a we mnie zapłonęła złość, przez co Kaya wydała ostrzegawcze warknięcie. Noah jednak zignorował to ostrzeżenie, mocno ściskając moje ramię, by mnie zatrzymać.
"Radziłabym ci puścić moje ramię, zanim moja wilczyca przemodeluje twoją ładną buźkę," warknęłam. "Nie zawaha się zaatakować i zabić cię; bardzo mnie chroni."
Noah skrzywił się, ale nie puszczał mojego ramienia.
"Uważasz, że mam ładną buzię?" zakpił Noah, z uśmiechem na ustach. "Jest mi miło."
"Puść!" syknęłam. "Zanim—"
"No dalej, Zara," powiedział Noah, pochylając głowę do mojego ucha. "Naprawdę sądzisz, że twoja wilczyca skrzywdzi swojego przeznaczonego partnera?"
"Chcesz to sprawdzić?" ryknęłam, zbliżając się i przekrzywiając głowę, by spotkać jego spojrzenie.
Noah i ja zaczęliśmy się sobie przyglądać, a napięcie między nami rosło.
Nie zamierzałam ustąpić. Lepiej, żeby on odpuścił, zanim pozwolę Kai się nim zająć.
"Luno Zara, Alfo Noah," odezwał się gospodarz, Alfa. "Jakiś problem?"
Chyba musiał zauważyć zamieszanie.
"Nie," odparł Noah, z uśmiechem igrającym w kącikach ust i rozbawieniem w oczach.
Powoli puścił moje ramię, uniósł ręce w powietrze i cofnął się o krok.
"A teraz, jeśli pozwolicie," syknęłam, promieniując gniewem, prostując moją granatową sukienkę. "Mam lepsze rzeczy do roboty niż rozmawiać z moim dwuminutowym byłym-partnerem!"
Noah otworzył usta, by coś powiedzieć, ale pokazałam mu środkowy palec i jak najszybciej pobiegłam korytarzem w stronę, w którą poszedł Levi.
Bez względu na to, jak dobrą miałby wymówkę, nie było mowy, żebym dała temu sukinsynowi drugą szansę.
Noah wydawał się niewzruszony. Słyszałam pisk jego butów na wypolerowanej podłodze za mną. Był wyraźnie zdeterminowany, by ze mną porozmawiać.
"Coś jest nie tak z Alfą Noah," zauważyła Kaya. "Wydaje się niezwykle zdeterminowany, by postawić na swoim."
"Za bardzo," zgodziłam się.
Czy Noah nie rozumie, że mnie odrzucił i ja już się pozbierałam? Więź została zerwana. Nie istnieje. Nie mam względem niego żadnych uczuć.
"Gdzie, do diabła, jest Levi?" warknęłam. "Powinien być przy mnie i chronić mnie przed moim nieznośnym, zarozumiałym byłym-partnerem."
Podniosłam nos do góry i powąchałam powietrze, szukając Levia.
Zmrużyłam oczy, gdy jego zapach zaprowadził mnie w głąb długiego i ciemnego korytarza.
Co się z nim stało?
Kilka minut później znalazłam drzwi prowadzące do ogrodu na zewnątrz.
Po kilku minutach w końcu zauważyłam Levia siedzącego samotnie na ławce u stóp bogini. Miał dłonie zaciśnięte we włosach.
"Wydaje się smutny," jęknęła Kaya, a po mnie przeszedł zimny dreszcz.
Pospieszyłam, by usiąść przy Leviu.
"Levi?" zawołałam. "Wszystko w porządku?"
Levi pokręcił głową, ale unikał spojrzenia mi w oczy.
"Co się stało?" zapytałam, zbliżając się.
"Powinienem był się domyślić, że to zbyt piękne, by było prawdziwe," wyszeptał Levi.
"O czym ty mówisz?" zapytałam, zaniepokojona.
O bogini. Powiedz, proszę, że to nie to, o czym myślę.
"Że mnie nie chciał," zaszlochał Levi.
Cholera!
"Znalazłeś swoją bratnią duszę?" zapytałam ostrożnie.
Czy to dlatego Levi wybiegł z sali, zostawiając mnie samą z Noah?
"Tak," zapłakał Levi, a jego dolna warga zadrżała.
"Co się stało?" zapytałam, siadając obok Levia i kładąc dłoń na jego plecach.
"Odrzucił mnie," powiedział Levi i pociągnął nosem. "Nie poświęcił mi nawet pięciu minut."
Poczułam falę gniewu.
Kto mógłby tak postąpić? Levi to najbardziej serdeczna i współczująca osoba, jaką znam.
"Kto to?" zapytałam, zaciskając dłonie w pięści. Już kipiałam ze złości. Nie miałabym nic przeciwko wysunięciu pazurów i uszczknięciu kawałka z tego wilka.
"Alfa Harrison," wymamrotał Levi, a po jego policzkach popłynęły świeże łzy.
Serce zabiło mi mocniej, a potem westchnęłam z ulgą. To odrzucenie było błogosławieństwem w przebraniu.
Alfa Harrison to drań. Jest bezwzględnym, bezdusznym Alfą, który bardziej troszczy się o swój portfel niż o stado. Wszyscy go nie znoszą. Nie mogłam znieść myśli, że mój najbliższy przyjaciel miałby być połączony z tym okropnym Alfą.
Wzięłam Levia w ramiona i delikatnie ułożyłam jego głowę na moich kolanach. Podczas gdy próbowałam go pocieszyć i dodać mu otuchy, on cicho szlochał z powodu złamanego serca.
Wiedziałam, że Levi jest załamany, więc nieświadomie zaczęłam bawić się jego włosami – starym nawykiem.
Westchnęłam.
Świadomość, ile bólu Levi przeżywał w środku, łamała mi serce i miałam przeczucie, że po tym wszystkim będzie bardzo kruchy i ostrożny wobec miłości.
Odwróciłam głowę, gdy kątem oka dostrzegłam ruch, przewróciłam oczami i jęknęłam w duchu, widząc Noaha stojącego kilka metrów dalej. Opierał się o ścianę domu stada, uśmiechając się do nas w ciszy.
Mógłby sobie darować to śledzenie?
"Co za tupet," warknęła Kaya. "Myśli, że po tym, jak nas odrzucił, teraz może nas śledzić jak dzikie zwierzę."
"Ignoruj go," powiedziałam, skupiając się na Levie. Jęczał, choć już nie płakał.
"Wiesz co," rzekłam. "Mam w domu coś, co pomoże uleczyć złamane serce takie jak twoje."
Delikatnie otarłam łzy z twarzy Levia, gdy się wyprostował. Jego skóra już poczerwieniała od łez.
"Naprawdę?" zapytał, znowu łkając.
"Naprawdę," odparłam czule. "Chodź. Twoje imię jest wypisane na wielkim kubełku lodów. I możesz dorzucić do nich tyle dodatków, ile tylko chcesz."
"Nawet truskawki?" zapytał.
Levi uwielbiał truskawki i były też jednymi z moich ulubionych.
"Nawet te," powiedziałam. "Po drodze możemy się zatrzymać i kupić ci soczyste, czerwone."
Wstałam i wyciągnęłam rękę do Levia. "Chodź. Ruszajmy! Nie marnujmy ani minuty dłużej."
Podróż powrotna do domu była cicha.
Pragnienie bratniej duszy wciąż tliło się w oczach Levia, gdy patrzył przez okno.
Rok temu, kiedy Noah mnie odrzucił, miałam dokładnie ten sam przygnębiony wyraz twarzy.
Myślami wróciłam do tamtego okropnego wieczoru.
Nie wróciłam wtedy samochodem. Kaya przejęła kontrolę, przemieniła się i pobiegła w deszczu, tak szybko jak tylko mogła, z dala od Noaha.
Po prostu biegłyśmy przez las przez długie godziny, próbując znaleźć ukojenie od ciągłego bólu w piersi.
W końcu wróciłam do domu, trzęsąc się, wyczerpana i zmarznięta. Ten ból zawsze zostanie wyryty w moim sercu, blizna, która nigdy naprawdę nie zniknie. Nie było dla mnie sposobu, by to pokonać.
Po powrocie do domu pobiegłam prosto do swojego pokoju. Nawet nie powiedziałam Leviowi, że wróciłam.
Byłam załamana bez wyjścia – w środku czułam się tak pusta i zimna. To, że mój partner wybrał kogoś innego zamiast mnie, napawało mnie wstydem.
Pozwoliłam sobie być nieszczęśliwą tylko przez jedną noc.
Zachowałam to odrzucenie dla siebie i nigdy nie powiedziałam Levie o Noah. Nie chciałam, żeby mi współczuł.
Zauważyłam czarnego SUV-a jadącego za nami.
"To się nigdy nie kończy," warknęła Kaya. "Pozwól mi się nim zająć!"
"Spokojnie," odparłam. "Myślę, że mogłybyśmy zgubić go w lesie."
Kaya prychnęła, ale wiedziała, jaka jest prawda. W porównaniu do zwykłych wilków, wilki srebrnogrzbiete były znacznie szybsze i silniejsze.
Kazałam kierowcy się zatrzymać, a on zahamował.
"Co się dzieje?" zapytał zaskoczony Levi.
"Nasze wilki mogłyby się przebiec, żeby rozładować emocje," powiedziałam, otwierając drzwi samochodu. "Poprawi im to humor."
"A nasze ubrania?" zapytał. "Twój tata—"
"Levi," przerwałam mu. "Jestem pewna, że nigdy więcej ich nie założysz. Nie po dzisiejszym wieczorze, a mój ojciec zrozumie."
Z rezygnacją westchnął, odblokował drzwi i wysiadł.
Szybko przekazałam kierowcy instrukcje, przemieniłam się w moją czarną i srebrnogrzbietą wilczycę i pognałam w stronę lasu z wilkiem Levia na ogonie, mając nadzieję, że tej nocy uda nam się wyprzedzić Noaha.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zary
"Levi, wstawaj!" krzyknęłam, zrywając z niego koc.
"Nie! Zostaw mnie w spokoju!" Z okrzykiem wyrwał mi koc i zakrył nim głowę. "Pozwól mi się spokojnie zamartwiać!" wymamrotał spod koca.
"Nie!" warknęłam. "To już trzy cholerne dni. Nie możesz leżeć w łóżku. Mamy trening. Nie możesz opuścić kolejnego dnia!"
"Kogo to obchodzi! Moja partnerka na pewno nie!" wrzasnął.
Wzięłam głęboki oddech. Zaraz pęknę, złapię Leviego za kołnierz i zaciągnę na trening, bo dotarłam do granic wytrzymałości.
"Levi," powiedziałam, siadając obok niego na łóżku. "Za bardzo się zadręczasz tą odrzuceniem. Inne wilki się z tym pogodziły i poszły dalej."
"Wymień choć jednego?" warknął, odsłaniając twarz spod koca.
O nie. Nie byłam gotowa powiedzieć mu o swoim odrzuceniu.
"No wiesz, inne wilki," powiedziałam, podnosząc się z łóżka.
Levi przewrócił oczami i znów zakrył się kocem.
"Widziałam to!" warknęłam. "A teraz wstawaj i szykuj się na trening. To rozkaz, beta!"
Levi mnie zignorował, a to przelało czarę goryczy.
Chwyciłam koc i szarpnęłam go mocno, zrzucając jego razem z kocem na ziemię.
"Aua!" syknął, masując guza na głowie. "Za co to było?"
"Za ignorowanie swojej Luny!" warknęłam. "A teraz rusz tyłek pod prysznic!"
Levi pojawił się ubrany po trzydziestu minutach i ruszyliśmy razem na trening.
"A, czyżby przyszły beta w końcu postanowił wyjść z pokoju?" powiedział Beta John, ojciec Leviego, gdy nas zobaczył.
John jest Betą watahy i prawą ręką mojego ojca.
Mierzył sześć stóp i dziewięć cali, był wysokim, ciemnowłosym wilkiem o najbledszych błękitnych oczach, które sprawiały wrażenie, jakby przenikały mnie na wskroś.
Beta John zawarczał i podszedł szybko, wściekły z powodu okazanego mu braku szacunku, gdy Levi skrzyżował ręce na piersi, westchnął i przewrócił oczami.
"Opuszczasz treningi," zaryczał. "Jestem bardzo rozczarowany. Co masz na swoją obronę?"
Levi zignorował pytanie i uniósł podbródek, patrząc ojcu prosto w oczy.
"Beta John, dzień dobry," powiedziałam, wchodząc między nich, zanim John zdążył wybuchnąć i spuścić Leviemu lanie. "Yhm. Przepraszam za spóźnienie. Jaki trening jest dziś zaplanowany?"
Beta John zmrużył brwi, powoli obracając się w moją stronę.
"Walka wręcz i tropienie," warknął przez zęby. "Dziesięć mil w ludzkiej postaci."
Rzuciłam Leviemu ostrzegawcze spojrzenie, gdy westchnął za moimi plecami.
Czyżby miał ochotę na śmierć? Wie przecież, że jego ojciec nigdy nie odpuści walki.
"Wyśmienicie," odpowiedziałam, uśmiechając się i poganiając Leviego w stronę dziesięciomilowej ścieżki.
"Powinienś był pozwolić mu mnie obić," powiedział Levi, gdy byliśmy już poza zasięgiem słuchu. "Nawet jeśli tylko na chwilę, przynajmniej coś bym poczuł."
"Zachowujesz się teraz głupio," warknęłam, przerywając mu. "Zróbmy ten bieg, zanim twój ojciec dołoży nam więcej treningu. Już jestem zmęczona na samą myśl."
Fakt, że ledwo przebiegliśmy dziesięć mil w ludzkiej postaci, oznaczał, że Beta John celowo nas karał.
Nieco ponad godzinę później weszliśmy na ring do sparingu i szybko powaliłam Leviego na matę treningową.
"Poddaję się!" zawołał Levi.
"Nie poddawaj się tak łatwo!" syknęłam. "Walcz!"
Zwykle sparowaliśmy z Levim znacznie dłużej niż dwie minuty. Mam tylko nadzieję, że Beta John nie zauważył słabej formy Leviego dziś rano. Poinformowałby mojego ojca, co mogłoby powodować problemy, gdy przejmę rolę Luny w watasze.
"Jakbyś miała jakieś doświadczenie z odrzuceniem," warknął i odepchnął mnie. "Daj mi spokój!"
"Nie mogę tego zrobić, Levi," powiedziałam. "Jesteś moim przyjacielem i Betą. Twoje cierpienie to moje cierpienie."
"Daj sobie spokój, Zara," powiedział, wstając. "Idę się ogarnąć."
Czy jego złamane serce sprawi, że na zawsze stracę przyjaciela?
"Co mu jest?" zapytał Kevin, jeden z głównych wojowników, kiedy Levi pospieszył do szatni. "Wygląda na przygnębionego."
"Po prostu ma problem ze skupieniem się," odpowiedziałam. "Będzie dobrze."
Poszłam do szatni i wzięłam szybki prysznic.
Kiedy wychodziłam, zauważyłam Leviego i jego ojca, którzy kłócili się gwałtownie na korytarzu.
O bogini, co teraz?
"Beta John, coś się stało?" zapytałam, zachowując spokój, gdy tylko tam dotarłam.
"Nie," odpowiedział, rzucając synowi ostre spojrzenie. "Teraz już wszystko w porządku."
"Dobrze," powiedziałam powoli, zauważając, że Levi zachowuje neutralny wyraz twarzy. "To my już pójdziemy."
Wyciągnęłam rękę, by chwycić Leviego za dłoń, ale pokręcił głową i się cofnął.
Co tu się, do diabła, dzieje?
"Zara," powiedział Beta John, a moje spojrzenie natychmiast powędrowało w jego stronę. "Alpha chce się z tobą spotkać."
"Wiem," odpowiedziałam. "Jemy dziś razem lunch."
Moi rodzice wrócili poprzedniej nocy z wyprawy do rywalizującej watasze, gdzie podpisywali traktat.
Beta John zrobił krok do przodu. Jego twarz przybrała beznamiętny wyraz. Nienawidziłam, gdy tak się zachowywał — to zawsze zwiastowało kłopoty.
"Wyjaśnię, że w tej chwili czeka na ciebie w swoim gabinecie," odpowiedział Beta John.
"W tej chwili?" zdziwiłam się.
"Tak, teraz," potwierdził, a jego zwykle lodowato jasnoniebieskie oczy stały się jeszcze zimniejsze.
"Dobrze," odpowiedziałam. "Levi–"
"Nie idzie z tobą," przerwał mi Beta John, zatrzymując mnie spojrzeniem.
Zszokowana zmarszczyłam brwi. Nigdy wcześniej nie zareagował w ten sposób.
Levi aż zadrżał, gdy spojrzałam w jego stronę.
Czy Kevin powiedział coś o formie Leviego dziś rano?
"Nie ma prawa cię zastraszać," zawarczała Kaya w mojej głowie. "Masz wyższą rangę od niego."
Kaya miała rację. Wyprostowałam ramiona i odzyskałam spokój.
"Przepraszam, Beta, ale potrzebuję swojego bety przy sobie," powiedziałam. Otworzył usta, by zaprotestować, ale podniosłam rękę, by go uciszyć. "Jeśli mój ojciec, Alpha, przełożył nasze spotkanie na wcześniejszą godzinę, to ja, przyszła Luna, mam prawo mieć swojego Betę przy sobie. To spotkanie wydaje się ważne i jestem przekonana, że mój ojciec zgodzi się, że Levi powinien wziąć w nim udział."
Szczęka Bety Johna się zacisnęła, a w jego oczach pojawiła się złość. Nie spodziewał się, że postawię mu się rangą.
Sztywno skinął mi głową i odsunął się na bok.
Chwyciłam Leviego za rękę i pociągnęłam go za sobą, przemykając obok niego. Wiedziałam, że cokolwiek mój ojciec chce mi powiedzieć, musi być ważne, ale nie miałam pojęcia, że na zawsze zmieni to bieg mojego życia.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować