Perspektywa Zary
"Po moim trupie," wyplułam. "Miałeś swoją szansę!"
"Zara!" Noah chwycił mnie za ramię, a we mnie zapłonęła złość, przez co Kaya wydała ostrzegawcze warknięcie. Noah jednak zignorował to ostrzeżenie, mocno ściskając moje ramię, by mnie zatrzymać.
"Radziłabym ci puścić moje ramię, zanim moja wilczyca przemodeluje twoją ładną buźkę," warknęłam. "Nie zawaha się zaatakować i zabić cię; bardzo mnie chroni."
Noah skrzywił się, ale nie puszczał mojego ramienia.
"Uważasz, że mam ładną buzię?" zakpił Noah, z uśmiechem na ustach. "Jest mi miło."
"Puść!" syknęłam. "Zanim—"
"No dalej, Zara," powiedział Noah, pochylając głowę do mojego ucha. "Naprawdę sądzisz, że twoja wilczyca skrzywdzi swojego przeznaczonego partnera?"
"Chcesz to sprawdzić?" ryknęłam, zbliżając się i przekrzywiając głowę, by spotkać jego spojrzenie.
Noah i ja zaczęliśmy się sobie przyglądać, a napięcie między nami rosło.
Nie zamierzałam ustąpić. Lepiej, żeby on odpuścił, zanim pozwolę Kai się nim zająć.
"Luno Zara, Alfo Noah," odezwał się gospodarz, Alfa. "Jakiś problem?"
Chyba musiał zauważyć zamieszanie.
"Nie," odparł Noah, z uśmiechem igrającym w kącikach ust i rozbawieniem w oczach.
Powoli puścił moje ramię, uniósł ręce w powietrze i cofnął się o krok.
"A teraz, jeśli pozwolicie," syknęłam, promieniując gniewem, prostując moją granatową sukienkę. "Mam lepsze rzeczy do roboty niż rozmawiać z moim dwuminutowym byłym-partnerem!"
Noah otworzył usta, by coś powiedzieć, ale pokazałam mu środkowy palec i jak najszybciej pobiegłam korytarzem w stronę, w którą poszedł Levi.
Bez względu na to, jak dobrą miałby wymówkę, nie było mowy, żebym dała temu sukinsynowi drugą szansę.
Noah wydawał się niewzruszony. Słyszałam pisk jego butów na wypolerowanej podłodze za mną. Był wyraźnie zdeterminowany, by ze mną porozmawiać.
"Coś jest nie tak z Alfą Noah," zauważyła Kaya. "Wydaje się niezwykle zdeterminowany, by postawić na swoim."
"Za bardzo," zgodziłam się.
Czy Noah nie rozumie, że mnie odrzucił i ja już się pozbierałam? Więź została zerwana. Nie istnieje. Nie mam względem niego żadnych uczuć.
"Gdzie, do diabła, jest Levi?" warknęłam. "Powinien być przy mnie i chronić mnie przed moim nieznośnym, zarozumiałym byłym-partnerem."
Podniosłam nos do góry i powąchałam powietrze, szukając Levia.
Zmrużyłam oczy, gdy jego zapach zaprowadził mnie w głąb długiego i ciemnego korytarza.
Co się z nim stało?
Kilka minut później znalazłam drzwi prowadzące do ogrodu na zewnątrz.
Po kilku minutach w końcu zauważyłam Levia siedzącego samotnie na ławce u stóp bogini. Miał dłonie zaciśnięte we włosach.
"Wydaje się smutny," jęknęła Kaya, a po mnie przeszedł zimny dreszcz.
Pospieszyłam, by usiąść przy Leviu.
"Levi?" zawołałam. "Wszystko w porządku?"
Levi pokręcił głową, ale unikał spojrzenia mi w oczy.
"Co się stało?" zapytałam, zbliżając się.
"Powinienem był się domyślić, że to zbyt piękne, by było prawdziwe," wyszeptał Levi.
"O czym ty mówisz?" zapytałam, zaniepokojona.
O bogini. Powiedz, proszę, że to nie to, o czym myślę.
"Że mnie nie chciał," zaszlochał Levi.
Cholera!
"Znalazłeś swoją bratnią duszę?" zapytałam ostrożnie.
Czy to dlatego Levi wybiegł z sali, zostawiając mnie samą z Noah?
"Tak," zapłakał Levi, a jego dolna warga zadrżała.
"Co się stało?" zapytałam, siadając obok Levia i kładąc dłoń na jego plecach.
"Odrzucił mnie," powiedział Levi i pociągnął nosem. "Nie poświęcił mi nawet pięciu minut."
Poczułam falę gniewu.
Kto mógłby tak postąpić? Levi to najbardziej serdeczna i współczująca osoba, jaką znam.
"Kto to?" zapytałam, zaciskając dłonie w pięści. Już kipiałam ze złości. Nie miałabym nic przeciwko wysunięciu pazurów i uszczknięciu kawałka z tego wilka.
"Alfa Harrison," wymamrotał Levi, a po jego policzkach popłynęły świeże łzy.
Serce zabiło mi mocniej, a potem westchnęłam z ulgą. To odrzucenie było błogosławieństwem w przebraniu.
Alfa Harrison to drań. Jest bezwzględnym, bezdusznym Alfą, który bardziej troszczy się o swój portfel niż o stado. Wszyscy go nie znoszą. Nie mogłam znieść myśli, że mój najbliższy przyjaciel miałby być połączony z tym okropnym Alfą.
Wzięłam Levia w ramiona i delikatnie ułożyłam jego głowę na moich kolanach. Podczas gdy próbowałam go pocieszyć i dodać mu otuchy, on cicho szlochał z powodu złamanego serca.
Wiedziałam, że Levi jest załamany, więc nieświadomie zaczęłam bawić się jego włosami – starym nawykiem.
Westchnęłam.
Świadomość, ile bólu Levi przeżywał w środku, łamała mi serce i miałam przeczucie, że po tym wszystkim będzie bardzo kruchy i ostrożny wobec miłości.
Odwróciłam głowę, gdy kątem oka dostrzegłam ruch, przewróciłam oczami i jęknęłam w duchu, widząc Noaha stojącego kilka metrów dalej. Opierał się o ścianę domu stada, uśmiechając się do nas w ciszy.
Mógłby sobie darować to śledzenie?
"Co za tupet," warknęła Kaya. "Myśli, że po tym, jak nas odrzucił, teraz może nas śledzić jak dzikie zwierzę."
"Ignoruj go," powiedziałam, skupiając się na Levie. Jęczał, choć już nie płakał.
"Wiesz co," rzekłam. "Mam w domu coś, co pomoże uleczyć złamane serce takie jak twoje."
Delikatnie otarłam łzy z twarzy Levia, gdy się wyprostował. Jego skóra już poczerwieniała od łez.
"Naprawdę?" zapytał, znowu łkając.
"Naprawdę," odparłam czule. "Chodź. Twoje imię jest wypisane na wielkim kubełku lodów. I możesz dorzucić do nich tyle dodatków, ile tylko chcesz."
"Nawet truskawki?" zapytał.
Levi uwielbiał truskawki i były też jednymi z moich ulubionych.
"Nawet te," powiedziałam. "Po drodze możemy się zatrzymać i kupić ci soczyste, czerwone."
Wstałam i wyciągnęłam rękę do Levia. "Chodź. Ruszajmy! Nie marnujmy ani minuty dłużej."
Podróż powrotna do domu była cicha.
Pragnienie bratniej duszy wciąż tliło się w oczach Levia, gdy patrzył przez okno.
Rok temu, kiedy Noah mnie odrzucił, miałam dokładnie ten sam przygnębiony wyraz twarzy.
Myślami wróciłam do tamtego okropnego wieczoru.
Nie wróciłam wtedy samochodem. Kaya przejęła kontrolę, przemieniła się i pobiegła w deszczu, tak szybko jak tylko mogła, z dala od Noaha.
Po prostu biegłyśmy przez las przez długie godziny, próbując znaleźć ukojenie od ciągłego bólu w piersi.
W końcu wróciłam do domu, trzęsąc się, wyczerpana i zmarznięta. Ten ból zawsze zostanie wyryty w moim sercu, blizna, która nigdy naprawdę nie zniknie. Nie było dla mnie sposobu, by to pokonać.
Po powrocie do domu pobiegłam prosto do swojego pokoju. Nawet nie powiedziałam Leviowi, że wróciłam.
Byłam załamana bez wyjścia – w środku czułam się tak pusta i zimna. To, że mój partner wybrał kogoś innego zamiast mnie, napawało mnie wstydem.
Pozwoliłam sobie być nieszczęśliwą tylko przez jedną noc.
Zachowałam to odrzucenie dla siebie i nigdy nie powiedziałam Levie o Noah. Nie chciałam, żeby mi współczuł.
Zauważyłam czarnego SUV-a jadącego za nami.
"To się nigdy nie kończy," warknęła Kaya. "Pozwól mi się nim zająć!"
"Spokojnie," odparłam. "Myślę, że mogłybyśmy zgubić go w lesie."
Kaya prychnęła, ale wiedziała, jaka jest prawda. W porównaniu do zwykłych wilków, wilki srebrnogrzbiete były znacznie szybsze i silniejsze.
Kazałam kierowcy się zatrzymać, a on zahamował.
"Co się dzieje?" zapytał zaskoczony Levi.
"Nasze wilki mogłyby się przebiec, żeby rozładować emocje," powiedziałam, otwierając drzwi samochodu. "Poprawi im to humor."
"A nasze ubrania?" zapytał. "Twój tata—"
"Levi," przerwałam mu. "Jestem pewna, że nigdy więcej ich nie założysz. Nie po dzisiejszym wieczorze, a mój ojciec zrozumie."
Z rezygnacją westchnął, odblokował drzwi i wysiadł.
Szybko przekazałam kierowcy instrukcje, przemieniłam się w moją czarną i srebrnogrzbietą wilczycę i pognałam w stronę lasu z wilkiem Levia na ogonie, mając nadzieję, że tej nocy uda nam się wyprzedzić Noaha.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zary
"Levi, wstawaj!" krzyknęłam, zrywając z niego koc.
"Nie! Zostaw mnie w spokoju!" Z okrzykiem wyrwał mi koc i zakrył nim głowę. "Pozwól mi się spokojnie zamartwiać!" wymamrotał spod koca.
"Nie!" warknęłam. "To już trzy cholerne dni. Nie możesz leżeć w łóżku. Mamy trening. Nie możesz opuścić kolejnego dnia!"
"Kogo to obchodzi! Moja partnerka na pewno nie!" wrzasnął.
Wzięłam głęboki oddech. Zaraz pęknę, złapię Leviego za kołnierz i zaciągnę na trening, bo dotarłam do granic wytrzymałości.
"Levi," powiedziałam, siadając obok niego na łóżku. "Za bardzo się zadręczasz tą odrzuceniem. Inne wilki się z tym pogodziły i poszły dalej."
"Wymień choć jednego?" warknął, odsłaniając twarz spod koca.
O nie. Nie byłam gotowa powiedzieć mu o swoim odrzuceniu.
"No wiesz, inne wilki," powiedziałam, podnosząc się z łóżka.
Levi przewrócił oczami i znów zakrył się kocem.
"Widziałam to!" warknęłam. "A teraz wstawaj i szykuj się na trening. To rozkaz, beta!"
Levi mnie zignorował, a to przelało czarę goryczy.
Chwyciłam koc i szarpnęłam go mocno, zrzucając jego razem z kocem na ziemię.
"Aua!" syknął, masując guza na głowie. "Za co to było?"
"Za ignorowanie swojej Luny!" warknęłam. "A teraz rusz tyłek pod prysznic!"
Levi pojawił się ubrany po trzydziestu minutach i ruszyliśmy razem na trening.
"A, czyżby przyszły beta w końcu postanowił wyjść z pokoju?" powiedział Beta John, ojciec Leviego, gdy nas zobaczył.
John jest Betą watahy i prawą ręką mojego ojca.
Mierzył sześć stóp i dziewięć cali, był wysokim, ciemnowłosym wilkiem o najbledszych błękitnych oczach, które sprawiały wrażenie, jakby przenikały mnie na wskroś.
Beta John zawarczał i podszedł szybko, wściekły z powodu okazanego mu braku szacunku, gdy Levi skrzyżował ręce na piersi, westchnął i przewrócił oczami.
"Opuszczasz treningi," zaryczał. "Jestem bardzo rozczarowany. Co masz na swoją obronę?"
Levi zignorował pytanie i uniósł podbródek, patrząc ojcu prosto w oczy.
"Beta John, dzień dobry," powiedziałam, wchodząc między nich, zanim John zdążył wybuchnąć i spuścić Leviemu lanie. "Yhm. Przepraszam za spóźnienie. Jaki trening jest dziś zaplanowany?"
Beta John zmrużył brwi, powoli obracając się w moją stronę.
"Walka wręcz i tropienie," warknął przez zęby. "Dziesięć mil w ludzkiej postaci."
Rzuciłam Leviemu ostrzegawcze spojrzenie, gdy westchnął za moimi plecami.
Czyżby miał ochotę na śmierć? Wie przecież, że jego ojciec nigdy nie odpuści walki.
"Wyśmienicie," odpowiedziałam, uśmiechając się i poganiając Leviego w stronę dziesięciomilowej ścieżki.
"Powinienś był pozwolić mu mnie obić," powiedział Levi, gdy byliśmy już poza zasięgiem słuchu. "Nawet jeśli tylko na chwilę, przynajmniej coś bym poczuł."
"Zachowujesz się teraz głupio," warknęłam, przerywając mu. "Zróbmy ten bieg, zanim twój ojciec dołoży nam więcej treningu. Już jestem zmęczona na samą myśl."
Fakt, że ledwo przebiegliśmy dziesięć mil w ludzkiej postaci, oznaczał, że Beta John celowo nas karał.
Nieco ponad godzinę później weszliśmy na ring do sparingu i szybko powaliłam Leviego na matę treningową.
"Poddaję się!" zawołał Levi.
"Nie poddawaj się tak łatwo!" syknęłam. "Walcz!"
Zwykle sparowaliśmy z Levim znacznie dłużej niż dwie minuty. Mam tylko nadzieję, że Beta John nie zauważył słabej formy Leviego dziś rano. Poinformowałby mojego ojca, co mogłoby powodować problemy, gdy przejmę rolę Luny w watasze.
"Jakbyś miała jakieś doświadczenie z odrzuceniem," warknął i odepchnął mnie. "Daj mi spokój!"
"Nie mogę tego zrobić, Levi," powiedziałam. "Jesteś moim przyjacielem i Betą. Twoje cierpienie to moje cierpienie."
"Daj sobie spokój, Zara," powiedział, wstając. "Idę się ogarnąć."
Czy jego złamane serce sprawi, że na zawsze stracę przyjaciela?
"Co mu jest?" zapytał Kevin, jeden z głównych wojowników, kiedy Levi pospieszył do szatni. "Wygląda na przygnębionego."
"Po prostu ma problem ze skupieniem się," odpowiedziałam. "Będzie dobrze."
Poszłam do szatni i wzięłam szybki prysznic.
Kiedy wychodziłam, zauważyłam Leviego i jego ojca, którzy kłócili się gwałtownie na korytarzu.
O bogini, co teraz?
"Beta John, coś się stało?" zapytałam, zachowując spokój, gdy tylko tam dotarłam.
"Nie," odpowiedział, rzucając synowi ostre spojrzenie. "Teraz już wszystko w porządku."
"Dobrze," powiedziałam powoli, zauważając, że Levi zachowuje neutralny wyraz twarzy. "To my już pójdziemy."
Wyciągnęłam rękę, by chwycić Leviego za dłoń, ale pokręcił głową i się cofnął.
Co tu się, do diabła, dzieje?
"Zara," powiedział Beta John, a moje spojrzenie natychmiast powędrowało w jego stronę. "Alpha chce się z tobą spotkać."
"Wiem," odpowiedziałam. "Jemy dziś razem lunch."
Moi rodzice wrócili poprzedniej nocy z wyprawy do rywalizującej watasze, gdzie podpisywali traktat.
Beta John zrobił krok do przodu. Jego twarz przybrała beznamiętny wyraz. Nienawidziłam, gdy tak się zachowywał — to zawsze zwiastowało kłopoty.
"Wyjaśnię, że w tej chwili czeka na ciebie w swoim gabinecie," odpowiedział Beta John.
"W tej chwili?" zdziwiłam się.
"Tak, teraz," potwierdził, a jego zwykle lodowato jasnoniebieskie oczy stały się jeszcze zimniejsze.
"Dobrze," odpowiedziałam. "Levi–"
"Nie idzie z tobą," przerwał mi Beta John, zatrzymując mnie spojrzeniem.
Zszokowana zmarszczyłam brwi. Nigdy wcześniej nie zareagował w ten sposób.
Levi aż zadrżał, gdy spojrzałam w jego stronę.
Czy Kevin powiedział coś o formie Leviego dziś rano?
"Nie ma prawa cię zastraszać," zawarczała Kaya w mojej głowie. "Masz wyższą rangę od niego."
Kaya miała rację. Wyprostowałam ramiona i odzyskałam spokój.
"Przepraszam, Beta, ale potrzebuję swojego bety przy sobie," powiedziałam. Otworzył usta, by zaprotestować, ale podniosłam rękę, by go uciszyć. "Jeśli mój ojciec, Alpha, przełożył nasze spotkanie na wcześniejszą godzinę, to ja, przyszła Luna, mam prawo mieć swojego Betę przy sobie. To spotkanie wydaje się ważne i jestem przekonana, że mój ojciec zgodzi się, że Levi powinien wziąć w nim udział."
Szczęka Bety Johna się zacisnęła, a w jego oczach pojawiła się złość. Nie spodziewał się, że postawię mu się rangą.
Sztywno skinął mi głową i odsunął się na bok.
Chwyciłam Leviego za rękę i pociągnęłam go za sobą, przemykając obok niego. Wiedziałam, że cokolwiek mój ojciec chce mi powiedzieć, musi być ważne, ale nie miałam pojęcia, że na zawsze zmieni to bieg mojego życia.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Zary
„Co to, u licha, miało znaczyć?” zapytałam, kiedy weszliśmy do korytarza, kierując się w stronę biur.
Levi wydawał się jeszcze bardziej wycofany i przygnębiony po rozmowie z ojcem.
„To nic takiego”, powiedział.
„Nie okłamuj mnie, Levi”, warknęłam. „Znam twojego ojca równie dobrze, jak ty. O co się pokłóciliście?”
„Cholera, Zara!” Jego dłonie zacisnęły się w pięści, gdy warknął. „Zostaw to. Sam sobie z tym poradzę.”
Chciałam coś powiedzieć, ale wtedy z gabinetu mojego ojca dobiegł nas śmiech, przerywając mi.
„Wygląda na to, że ktoś tam z nim jest”, zauważyła Kaya, powodując u mnie dreszcz na plecach.
„Czy to ktoś, kogo znamy?” zapytałam.
Kaya pociągnęła nosem, mrużąc oczy.
„Nie jestem pewna”, wymamrotała. „Ale w powietrzu unosi się znajomy zapach, dochodzący z gabinetu twojego ojca.”
Drzwi do gabinetu mojego ojca zapiszczały na zawiasach mniej niż sekundę później, a gdy się otworzyły, zobaczyłam olbrzymiego wilka, którego nazywałam ojcem. Uśmiechał się i sprawiał wrażenie zadowolonego z czegoś.
„Cholera”, połączył się ze mną Levi w myślach. „Twój ojciec wygląda na z czegoś bardzo zadowolonego.”
Wygląda na to, że proces podpisywania traktatu poszedł zgodnie z planem.
„Ach, jesteś, Zara”, powiedział mój ojciec. „Spodziewaliśmy się ciebie.”
„My?” Spojrzałam zaskoczona na Leviego.
Nigdy wcześniej nie widziałam mojego ojca tak szczęśliwego. Jak na Alfę o krótkim lontu, zachowywał się nieco dziwnie. To nie było jego typowe zachowanie.
Szybko spojrzałam ponownie na mojego ojca, mając nadzieję wychwycić jakąś wskazówkę, co się do diabła dzieje, ale zobaczyłam tylko jego piękne, radosne szare oczy.
„Powinniśmy chyba wejść i zobaczyć, co wywołuje takie podekscytowanie”, przesłał mi Levi w myślach, znów brzmiąc jak dawniej.
„Te wahania nastroju Leviego doprowadzą mnie do szału”, zauważyła Kaya.
„Chyba tak”, odpowiedziałam Leviemu, a serce zaczęło mi bić szybciej.
„Chodźcie, chodźcie; nie możemy kazać naszemu gościowi czekać”, powiedział mój ojciec, wyciągając ramię i zapraszając nas do środka.
Podążając za ojcem do jego gabinetu, Levi i ja mieliśmy na twarzach to samo wyraziste zdziwienie. Jego ogromne plecy zasłaniały nam widok.
Mój wzrok przesunął się po 210-centymetrowym Alfie; jego siwe włosy były starannie uczesane, a tym razem wyglądał na całkowicie wypoczętego.
Czy to właśnie ta szybka wycieczka go tak odmieniła?
Zastygłam w miejscu, gdy wyczułam delikatny zapach stepowej trawy, przez co serce zabiło mi mocniej.
„Nie! To niemożliwe!” syknęłam w duchu. „Nie odważyłby się tu przyjść!”
„Co jest, do cholery, Zara!” Levi wpadł na mnie i warknął za mną.
„Przepraszam”, wymamrotałam z szeroko otwartymi oczami.
„Co się dzieje z—” głos Leviego umilkł, gdy mój ojciec odwrócił się do nas plecami i podszedł do biurka, potwierdzając moje najgorsze obawy: Noah pieprzony Flinch!
„To on?” przesłał mi w myślach Levi, a ja skinęłam głową.
„Co go tutaj sprowadza?” znów zapytał telepatycznie.
„Chodź, chodź, usiądź, Zara”, zawołał mój ojciec. „Mamy wiele do omówienia.”
Skinęłam głową i sztywno podeszłam do jedynego wolnego krzesła przed biurkiem ojca.
„Beta, zapraszam cię na kanapę zakochanych przy ścianie”, wskazał ojciec.
Levi rzucił Noahowi ukradkowe spojrzenie i pokręcił głową.
„Dziękuję, Alfo”, uśmiechnął się sztywno Levi. „Jednak wolę być przy stronie Luny.”
Ojciec przesunął po nas wzrokiem, z wyrazem zdziwienia na zmarszczonym czole.
„Jak uważasz”, powiedział ojciec. „Rób, jak chcesz.”
„Zara”, odezwał się następnie. „Rozumiem, że znasz Alfę Noah.”
Połknęłam z trudem gulę, która pojawiła się w moim gardle, i powoli skinęłam głową.
„Wspaniale”, powiedział ojciec, siadając z uśmiechem na ustach. „Alfa Noah poinformował mnie również, że jesteś jego przeznaczoną partnerką.”
„Co twój ojciec wygaduje?” warknął Levi w myślach. „On jest twoim partnerem? Czemu mi nic nie powiedziałaś? Ukrywasz coś przede mną?”
„Nie udawaj teraz opiekuńczego bety”, warknęła na niego Kaya, uciszając Leviego. „Doprowadzasz mnie do bólu głowy!”
Skinęłam głową na większość pytań, milcząc przez cały czas.
Chciałam zerwać uśmiech z twarzy Alfy Noah, gdy tylko pojawił się na kącikach jego ust.
„Świetnie”, ciągnął mój ojciec. „Alfa Noah poprosił o twoją rękę.”
Wszystkie włosy na moim ciele stanęły dęba. Ten drań wykorzystywał mojego ojca, żeby się do mnie zbliżyć.
„Czyżby?” W końcu odzyskałam głos.
Ojciec i Alfa Noah skinęli potakująco głowami.
„Interesujące”, powiedziałam, wstając. „Czy Alfa Noah powiedział ci, że ponad rok temu mnie odrzucił?”
Uśmiech mojego ojca zbladł, a twarz Alfy Noah pobladła niczym popiół.
Czy Alfa Noah naprawdę wierzył, że po prostu ślepo wykonam rozkaz mojego ojca bez walki?
"Co on zrobił?" – ryknął za mną Levi.
"Jest coś jeszcze," powiedziałam. "Odrzucił mnie na rzecz partnerki, którą sam wybrał."
"To prawda?" – zapytał mój tata; jego twarz stężała, a oczy pociemniały – Marcus, jego wilk, musiał walczyć o kontrolę.
"Tak," przyznał Alfa Noah. "Niemniej jednak mogę to wyjaśnić. Moja wybrana partnerka podała mi eliksir miłości, mając nadzieję, że się w niej zakocham i uczynię ją swoją Luną. Dopiero gdy odrzuciłem Zarę, czując jej ból, zaklęcie prysło i odzyskałem rozum."
"Kłamca!" – warknęła Kaya, przejmując kontrolę i wysuwając pazury. Miała ochotę zmienić oblicze Noaha.
"Uspokój swojego wilka, Zaro," rozkazał mój ojciec.
Ramiona Leviego opleciły moją talię i odciągnął mnie na tył gabinetu. Kaya była wściekła i nie przestawała walczyć z jego uściskiem.
"Dlaczego mi nie powiedziałaś?" – w końcu zapytał Levi, gdy odzyskałam panowanie nad sobą. Jego oczy zdradzały współczucie, co było dokładnie powodem, dla którego nie chciałam, by wiedział.
Wzięłam głęboki oddech. Skoro sekret został już ujawniony, kłamstwo niczego by nie poprawiło.
"Nie było wiele do powiedzenia," odparłam. "Pocałował swoją wybraną partnerkę i odrzucił mnie w niecałe dwie minuty."
"Cholera, przykro mi," powiedział Levi, przyciągając mnie do niedźwiedziego uścisku.
"Nie przepraszaj," odpowiedziałam, powoli się wycofując. "Tak będzie lepiej."
Westchnęłam.
W ciągu jednego dnia wieść o moim odrzuceniu rozejdzie się po stadzie i wszyscy będą mi współczuć.
Spojrzałam w stronę ojca; on i Alfa Noah prowadzili zażartą dyskusję. Nagle na twarz ojca wrócił uśmiech i skinął głową.
"O nie!" – warknęła Kaya. "Co powiedział Alfa Noah?"
"Lepiej się dowiedzmy!" – syknęłam. "Zanim-"
"Masz jeszcze kontrolę?" – zapytał Levi, widząc, że moja twarz twardnieje.
Skinęłam głową.
"Kaya jest po prostu wściekła," wyjaśniłam. "Niezbyt przepada za Noah."
Levi kiwnął głową i razem ruszyliśmy do biurka mojego ojca.
"Zaro," odezwał się łagodnie mój ojciec. "Po rozmowie z Alfą Noah podjąłem decyzję."
"Decyzję?" – wykrztusiłam, czując, jak serce zaczyna mi walić. "Jaką decyzję?"
"Cóż," odezwał się Alfa Noah, "jestem gotów dać nam kolejną szansę, skoro nie znalazłaś jeszcze drugiego partnera."
Czy on sobie kpił? A mój ojciec się na to zgodził?
Odwróciłam się do ojca; wyglądał na zadowolonego z tego układu.
"Gotów?" – zapytałam z odrazą. "Nie jestem zainteresowana."
"Zaro," mój tata rzucił mi groźne spojrzenie. "Nie będziesz mogła objąć przywództwa w stadzie, jeśli nie będziesz miała partnera."
Objęłam się ramionami. Znam regulaminy stada. Bez Alfy wilczyca nie może dowodzić stadem; natomiast Alfa może przywodzić bez Luny.
Przewróciłam oczami. Polityka naszego stada jest tak skomplikowana i niesprawiedliwa.
"Kto powiedział, że nie mam partnera?" – zapytałam.
To zaskoczyło całą trójkę wilków, którzy teraz patrzyli na siebie zdezorientowani.
"Levi i ja zgodziliśmy się być wybranymi partnerami," kontynuowałam. "Tak będzie lepiej. Levi zna wszystkie zasady i przepisy, a wszyscy go lubią. Będzie wspaniałym i sprawiedliwym Alfą."
Wilki spojrzały na mnie z niedowierzaniem.
"Co ty wyprawiasz, Zaro?" – Levi połączył się ze mną mentalnie, gdy w końcu dotarło do niego, co powiedziałam. "Nigdy się na to nie umawialiśmy. Wiesz, że nie mogę..."
"Po prostu graj w to," odpowiedziałam w myślach.
"Nie!" – warknął przez więź mentalną. "Nie mogę okłamać twojego ojca. To nie w porządku!"
"Nie kłamiemy," przesłałam mu myśl. "Po prostu zyskujemy trochę czasu."
"Beta Levi, czy to prawda?" – zapytał mój ojciec.
Serce waliło mi w piersi, gdy Levi wyglądał jak sarna złapana w światła reflektorów. Skrzyżowałam palce i liczyłam, że Levi pójdzie na to.
"No dalej, Levi," przesłałam mu myśl. "Nie mogę sparować się z tym przebiegłym łajdakiem. Spójrz na niego. Coś tu nie gra. Nie może zostać liderem stada. Zniszczy wszystko, co nasi ojcowie zbudowali."
Levi spojrzał na mnie, potem na mojego ojca.
Zamknął oczy i przełknął ślinę.
"Tak, Alfo," odparł, otwierając powoli oczy. "Zawarliśmy taką umowę."
Przerwałam Noahowi, gdy miał już coś powiedzieć.
"Skończyliśmy?" – zapytałam, wstając. "Możemy już iść?"
Ojciec skinął głową, ale odchrząknął, gdy razem z Levim doszliśmy do drzwi. Oboje odwróciliśmy się w stronę ojca, czekając na jego ostatni komentarz.
"O nie!" – jęknęła Kaya. "Znam ten wyraz twarzy!"
"To oznacza kłopoty..."
"Zaro. Beta Levi," ojciec spoważniał. "Uprzedzam, że wasza ceremonia zaślubin odbędzie się w następną pełnię księżyca."
Serce mi zamarło – to już w ten weekend.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować