POV Zary
"Levi, wstawaj!" krzyknęłam, zrywając z niego koc.
"Nie! Zostaw mnie w spokoju!" Z okrzykiem wyrwał mi koc i zakrył nim głowę. "Pozwól mi się spokojnie zamartwiać!" wymamrotał spod koca.
"Nie!" warknęłam. "To już trzy cholerne dni. Nie możesz leżeć w łóżku. Mamy trening. Nie możesz opuścić kolejnego dnia!"
"Kogo to obchodzi! Moja partnerka na pewno nie!" wrzasnął.
Wzięłam głęboki oddech. Zaraz pęknę, złapię Leviego za kołnierz i zaciągnę na trening, bo dotarłam do granic wytrzymałości.
"Levi," powiedziałam, siadając obok niego na łóżku. "Za bardzo się zadręczasz tą odrzuceniem. Inne wilki się z tym pogodziły i poszły dalej."
"Wymień choć jednego?" warknął, odsłaniając twarz spod koca.
O nie. Nie byłam gotowa powiedzieć mu o swoim odrzuceniu.
"No wiesz, inne wilki," powiedziałam, podnosząc się z łóżka.
Levi przewrócił oczami i znów zakrył się kocem.
"Widziałam to!" warknęłam. "A teraz wstawaj i szykuj się na trening. To rozkaz, beta!"
Levi mnie zignorował, a to przelało czarę goryczy.
Chwyciłam koc i szarpnęłam go mocno, zrzucając jego razem z kocem na ziemię.
"Aua!" syknął, masując guza na głowie. "Za co to było?"
"Za ignorowanie swojej Luny!" warknęłam. "A teraz rusz tyłek pod prysznic!"
Levi pojawił się ubrany po trzydziestu minutach i ruszyliśmy razem na trening.
"A, czyżby przyszły beta w końcu postanowił wyjść z pokoju?" powiedział Beta John, ojciec Leviego, gdy nas zobaczył.
John jest Betą watahy i prawą ręką mojego ojca.
Mierzył sześć stóp i dziewięć cali, był wysokim, ciemnowłosym wilkiem o najbledszych błękitnych oczach, które sprawiały wrażenie, jakby przenikały mnie na wskroś.
Beta John zawarczał i podszedł szybko, wściekły z powodu okazanego mu braku szacunku, gdy Levi skrzyżował ręce na piersi, westchnął i przewrócił oczami.
"Opuszczasz treningi," zaryczał. "Jestem bardzo rozczarowany. Co masz na swoją obronę?"
Levi zignorował pytanie i uniósł podbródek, patrząc ojcu prosto w oczy.
"Beta John, dzień dobry," powiedziałam, wchodząc między nich, zanim John zdążył wybuchnąć i spuścić Leviemu lanie. "Yhm. Przepraszam za spóźnienie. Jaki trening jest dziś zaplanowany?"
Beta John zmrużył brwi, powoli obracając się w moją stronę.
"Walka wręcz i tropienie," warknął przez zęby. "Dziesięć mil w ludzkiej postaci."
Rzuciłam Leviemu ostrzegawcze spojrzenie, gdy westchnął za moimi plecami.
Czyżby miał ochotę na śmierć? Wie przecież, że jego ojciec nigdy nie odpuści walki.
"Wyśmienicie," odpowiedziałam, uśmiechając się i poganiając Leviego w stronę dziesięciomilowej ścieżki.
"Powinienś był pozwolić mu mnie obić," powiedział Levi, gdy byliśmy już poza zasięgiem słuchu. "Nawet jeśli tylko na chwilę, przynajmniej coś bym poczuł."
"Zachowujesz się teraz głupio," warknęłam, przerywając mu. "Zróbmy ten bieg, zanim twój ojciec dołoży nam więcej treningu. Już jestem zmęczona na samą myśl."
Fakt, że ledwo przebiegliśmy dziesięć mil w ludzkiej postaci, oznaczał, że Beta John celowo nas karał.
Nieco ponad godzinę później weszliśmy na ring do sparingu i szybko powaliłam Leviego na matę treningową.
"Poddaję się!" zawołał Levi.
"Nie poddawaj się tak łatwo!" syknęłam. "Walcz!"
Zwykle sparowaliśmy z Levim znacznie dłużej niż dwie minuty. Mam tylko nadzieję, że Beta John nie zauważył słabej formy Leviego dziś rano. Poinformowałby mojego ojca, co mogłoby powodować problemy, gdy przejmę rolę Luny w watasze.
"Jakbyś miała jakieś doświadczenie z odrzuceniem," warknął i odepchnął mnie. "Daj mi spokój!"
"Nie mogę tego zrobić, Levi," powiedziałam. "Jesteś moim przyjacielem i Betą. Twoje cierpienie to moje cierpienie."
"Daj sobie spokój, Zara," powiedział, wstając. "Idę się ogarnąć."
Czy jego złamane serce sprawi, że na zawsze stracę przyjaciela?
"Co mu jest?" zapytał Kevin, jeden z głównych wojowników, kiedy Levi pospieszył do szatni. "Wygląda na przygnębionego."
"Po prostu ma problem ze skupieniem się," odpowiedziałam. "Będzie dobrze."
Poszłam do szatni i wzięłam szybki prysznic.
Kiedy wychodziłam, zauważyłam Leviego i jego ojca, którzy kłócili się gwałtownie na korytarzu.
O bogini, co teraz?
"Beta John, coś się stało?" zapytałam, zachowując spokój, gdy tylko tam dotarłam.
"Nie," odpowiedział, rzucając synowi ostre spojrzenie. "Teraz już wszystko w porządku."
"Dobrze," powiedziałam powoli, zauważając, że Levi zachowuje neutralny wyraz twarzy. "To my już pójdziemy."
Wyciągnęłam rękę, by chwycić Leviego za dłoń, ale pokręcił głową i się cofnął.
Co tu się, do diabła, dzieje?
"Zara," powiedział Beta John, a moje spojrzenie natychmiast powędrowało w jego stronę. "Alpha chce się z tobą spotkać."
"Wiem," odpowiedziałam. "Jemy dziś razem lunch."
Moi rodzice wrócili poprzedniej nocy z wyprawy do rywalizującej watasze, gdzie podpisywali traktat.
Beta John zrobił krok do przodu. Jego twarz przybrała beznamiętny wyraz. Nienawidziłam, gdy tak się zachowywał — to zawsze zwiastowało kłopoty.
"Wyjaśnię, że w tej chwili czeka na ciebie w swoim gabinecie," odpowiedział Beta John.
"W tej chwili?" zdziwiłam się.
"Tak, teraz," potwierdził, a jego zwykle lodowato jasnoniebieskie oczy stały się jeszcze zimniejsze.
"Dobrze," odpowiedziałam. "Levi–"
"Nie idzie z tobą," przerwał mi Beta John, zatrzymując mnie spojrzeniem.
Zszokowana zmarszczyłam brwi. Nigdy wcześniej nie zareagował w ten sposób.
Levi aż zadrżał, gdy spojrzałam w jego stronę.
Czy Kevin powiedział coś o formie Leviego dziś rano?
"Nie ma prawa cię zastraszać," zawarczała Kaya w mojej głowie. "Masz wyższą rangę od niego."
Kaya miała rację. Wyprostowałam ramiona i odzyskałam spokój.
"Przepraszam, Beta, ale potrzebuję swojego bety przy sobie," powiedziałam. Otworzył usta, by zaprotestować, ale podniosłam rękę, by go uciszyć. "Jeśli mój ojciec, Alpha, przełożył nasze spotkanie na wcześniejszą godzinę, to ja, przyszła Luna, mam prawo mieć swojego Betę przy sobie. To spotkanie wydaje się ważne i jestem przekonana, że mój ojciec zgodzi się, że Levi powinien wziąć w nim udział."
Szczęka Bety Johna się zacisnęła, a w jego oczach pojawiła się złość. Nie spodziewał się, że postawię mu się rangą.
Sztywno skinął mi głową i odsunął się na bok.
Chwyciłam Leviego za rękę i pociągnęłam go za sobą, przemykając obok niego. Wiedziałam, że cokolwiek mój ojciec chce mi powiedzieć, musi być ważne, ale nie miałam pojęcia, że na zawsze zmieni to bieg mojego życia.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Zary
„Co to, u licha, miało znaczyć?” zapytałam, kiedy weszliśmy do korytarza, kierując się w stronę biur.
Levi wydawał się jeszcze bardziej wycofany i przygnębiony po rozmowie z ojcem.
„To nic takiego”, powiedział.
„Nie okłamuj mnie, Levi”, warknęłam. „Znam twojego ojca równie dobrze, jak ty. O co się pokłóciliście?”
„Cholera, Zara!” Jego dłonie zacisnęły się w pięści, gdy warknął. „Zostaw to. Sam sobie z tym poradzę.”
Chciałam coś powiedzieć, ale wtedy z gabinetu mojego ojca dobiegł nas śmiech, przerywając mi.
„Wygląda na to, że ktoś tam z nim jest”, zauważyła Kaya, powodując u mnie dreszcz na plecach.
„Czy to ktoś, kogo znamy?” zapytałam.
Kaya pociągnęła nosem, mrużąc oczy.
„Nie jestem pewna”, wymamrotała. „Ale w powietrzu unosi się znajomy zapach, dochodzący z gabinetu twojego ojca.”
Drzwi do gabinetu mojego ojca zapiszczały na zawiasach mniej niż sekundę później, a gdy się otworzyły, zobaczyłam olbrzymiego wilka, którego nazywałam ojcem. Uśmiechał się i sprawiał wrażenie zadowolonego z czegoś.
„Cholera”, połączył się ze mną Levi w myślach. „Twój ojciec wygląda na z czegoś bardzo zadowolonego.”
Wygląda na to, że proces podpisywania traktatu poszedł zgodnie z planem.
„Ach, jesteś, Zara”, powiedział mój ojciec. „Spodziewaliśmy się ciebie.”
„My?” Spojrzałam zaskoczona na Leviego.
Nigdy wcześniej nie widziałam mojego ojca tak szczęśliwego. Jak na Alfę o krótkim lontu, zachowywał się nieco dziwnie. To nie było jego typowe zachowanie.
Szybko spojrzałam ponownie na mojego ojca, mając nadzieję wychwycić jakąś wskazówkę, co się do diabła dzieje, ale zobaczyłam tylko jego piękne, radosne szare oczy.
„Powinniśmy chyba wejść i zobaczyć, co wywołuje takie podekscytowanie”, przesłał mi Levi w myślach, znów brzmiąc jak dawniej.
„Te wahania nastroju Leviego doprowadzą mnie do szału”, zauważyła Kaya.
„Chyba tak”, odpowiedziałam Leviemu, a serce zaczęło mi bić szybciej.
„Chodźcie, chodźcie; nie możemy kazać naszemu gościowi czekać”, powiedział mój ojciec, wyciągając ramię i zapraszając nas do środka.
Podążając za ojcem do jego gabinetu, Levi i ja mieliśmy na twarzach to samo wyraziste zdziwienie. Jego ogromne plecy zasłaniały nam widok.
Mój wzrok przesunął się po 210-centymetrowym Alfie; jego siwe włosy były starannie uczesane, a tym razem wyglądał na całkowicie wypoczętego.
Czy to właśnie ta szybka wycieczka go tak odmieniła?
Zastygłam w miejscu, gdy wyczułam delikatny zapach stepowej trawy, przez co serce zabiło mi mocniej.
„Nie! To niemożliwe!” syknęłam w duchu. „Nie odważyłby się tu przyjść!”
„Co jest, do cholery, Zara!” Levi wpadł na mnie i warknął za mną.
„Przepraszam”, wymamrotałam z szeroko otwartymi oczami.
„Co się dzieje z—” głos Leviego umilkł, gdy mój ojciec odwrócił się do nas plecami i podszedł do biurka, potwierdzając moje najgorsze obawy: Noah pieprzony Flinch!
„To on?” przesłał mi w myślach Levi, a ja skinęłam głową.
„Co go tutaj sprowadza?” znów zapytał telepatycznie.
„Chodź, chodź, usiądź, Zara”, zawołał mój ojciec. „Mamy wiele do omówienia.”
Skinęłam głową i sztywno podeszłam do jedynego wolnego krzesła przed biurkiem ojca.
„Beta, zapraszam cię na kanapę zakochanych przy ścianie”, wskazał ojciec.
Levi rzucił Noahowi ukradkowe spojrzenie i pokręcił głową.
„Dziękuję, Alfo”, uśmiechnął się sztywno Levi. „Jednak wolę być przy stronie Luny.”
Ojciec przesunął po nas wzrokiem, z wyrazem zdziwienia na zmarszczonym czole.
„Jak uważasz”, powiedział ojciec. „Rób, jak chcesz.”
„Zara”, odezwał się następnie. „Rozumiem, że znasz Alfę Noah.”
Połknęłam z trudem gulę, która pojawiła się w moim gardle, i powoli skinęłam głową.
„Wspaniale”, powiedział ojciec, siadając z uśmiechem na ustach. „Alfa Noah poinformował mnie również, że jesteś jego przeznaczoną partnerką.”
„Co twój ojciec wygaduje?” warknął Levi w myślach. „On jest twoim partnerem? Czemu mi nic nie powiedziałaś? Ukrywasz coś przede mną?”
„Nie udawaj teraz opiekuńczego bety”, warknęła na niego Kaya, uciszając Leviego. „Doprowadzasz mnie do bólu głowy!”
Skinęłam głową na większość pytań, milcząc przez cały czas.
Chciałam zerwać uśmiech z twarzy Alfy Noah, gdy tylko pojawił się na kącikach jego ust.
„Świetnie”, ciągnął mój ojciec. „Alfa Noah poprosił o twoją rękę.”
Wszystkie włosy na moim ciele stanęły dęba. Ten drań wykorzystywał mojego ojca, żeby się do mnie zbliżyć.
„Czyżby?” W końcu odzyskałam głos.
Ojciec i Alfa Noah skinęli potakująco głowami.
„Interesujące”, powiedziałam, wstając. „Czy Alfa Noah powiedział ci, że ponad rok temu mnie odrzucił?”
Uśmiech mojego ojca zbladł, a twarz Alfy Noah pobladła niczym popiół.
Czy Alfa Noah naprawdę wierzył, że po prostu ślepo wykonam rozkaz mojego ojca bez walki?
"Co on zrobił?" – ryknął za mną Levi.
"Jest coś jeszcze," powiedziałam. "Odrzucił mnie na rzecz partnerki, którą sam wybrał."
"To prawda?" – zapytał mój tata; jego twarz stężała, a oczy pociemniały – Marcus, jego wilk, musiał walczyć o kontrolę.
"Tak," przyznał Alfa Noah. "Niemniej jednak mogę to wyjaśnić. Moja wybrana partnerka podała mi eliksir miłości, mając nadzieję, że się w niej zakocham i uczynię ją swoją Luną. Dopiero gdy odrzuciłem Zarę, czując jej ból, zaklęcie prysło i odzyskałem rozum."
"Kłamca!" – warknęła Kaya, przejmując kontrolę i wysuwając pazury. Miała ochotę zmienić oblicze Noaha.
"Uspokój swojego wilka, Zaro," rozkazał mój ojciec.
Ramiona Leviego opleciły moją talię i odciągnął mnie na tył gabinetu. Kaya była wściekła i nie przestawała walczyć z jego uściskiem.
"Dlaczego mi nie powiedziałaś?" – w końcu zapytał Levi, gdy odzyskałam panowanie nad sobą. Jego oczy zdradzały współczucie, co było dokładnie powodem, dla którego nie chciałam, by wiedział.
Wzięłam głęboki oddech. Skoro sekret został już ujawniony, kłamstwo niczego by nie poprawiło.
"Nie było wiele do powiedzenia," odparłam. "Pocałował swoją wybraną partnerkę i odrzucił mnie w niecałe dwie minuty."
"Cholera, przykro mi," powiedział Levi, przyciągając mnie do niedźwiedziego uścisku.
"Nie przepraszaj," odpowiedziałam, powoli się wycofując. "Tak będzie lepiej."
Westchnęłam.
W ciągu jednego dnia wieść o moim odrzuceniu rozejdzie się po stadzie i wszyscy będą mi współczuć.
Spojrzałam w stronę ojca; on i Alfa Noah prowadzili zażartą dyskusję. Nagle na twarz ojca wrócił uśmiech i skinął głową.
"O nie!" – warknęła Kaya. "Co powiedział Alfa Noah?"
"Lepiej się dowiedzmy!" – syknęłam. "Zanim-"
"Masz jeszcze kontrolę?" – zapytał Levi, widząc, że moja twarz twardnieje.
Skinęłam głową.
"Kaya jest po prostu wściekła," wyjaśniłam. "Niezbyt przepada za Noah."
Levi kiwnął głową i razem ruszyliśmy do biurka mojego ojca.
"Zaro," odezwał się łagodnie mój ojciec. "Po rozmowie z Alfą Noah podjąłem decyzję."
"Decyzję?" – wykrztusiłam, czując, jak serce zaczyna mi walić. "Jaką decyzję?"
"Cóż," odezwał się Alfa Noah, "jestem gotów dać nam kolejną szansę, skoro nie znalazłaś jeszcze drugiego partnera."
Czy on sobie kpił? A mój ojciec się na to zgodził?
Odwróciłam się do ojca; wyglądał na zadowolonego z tego układu.
"Gotów?" – zapytałam z odrazą. "Nie jestem zainteresowana."
"Zaro," mój tata rzucił mi groźne spojrzenie. "Nie będziesz mogła objąć przywództwa w stadzie, jeśli nie będziesz miała partnera."
Objęłam się ramionami. Znam regulaminy stada. Bez Alfy wilczyca nie może dowodzić stadem; natomiast Alfa może przywodzić bez Luny.
Przewróciłam oczami. Polityka naszego stada jest tak skomplikowana i niesprawiedliwa.
"Kto powiedział, że nie mam partnera?" – zapytałam.
To zaskoczyło całą trójkę wilków, którzy teraz patrzyli na siebie zdezorientowani.
"Levi i ja zgodziliśmy się być wybranymi partnerami," kontynuowałam. "Tak będzie lepiej. Levi zna wszystkie zasady i przepisy, a wszyscy go lubią. Będzie wspaniałym i sprawiedliwym Alfą."
Wilki spojrzały na mnie z niedowierzaniem.
"Co ty wyprawiasz, Zaro?" – Levi połączył się ze mną mentalnie, gdy w końcu dotarło do niego, co powiedziałam. "Nigdy się na to nie umawialiśmy. Wiesz, że nie mogę..."
"Po prostu graj w to," odpowiedziałam w myślach.
"Nie!" – warknął przez więź mentalną. "Nie mogę okłamać twojego ojca. To nie w porządku!"
"Nie kłamiemy," przesłałam mu myśl. "Po prostu zyskujemy trochę czasu."
"Beta Levi, czy to prawda?" – zapytał mój ojciec.
Serce waliło mi w piersi, gdy Levi wyglądał jak sarna złapana w światła reflektorów. Skrzyżowałam palce i liczyłam, że Levi pójdzie na to.
"No dalej, Levi," przesłałam mu myśl. "Nie mogę sparować się z tym przebiegłym łajdakiem. Spójrz na niego. Coś tu nie gra. Nie może zostać liderem stada. Zniszczy wszystko, co nasi ojcowie zbudowali."
Levi spojrzał na mnie, potem na mojego ojca.
Zamknął oczy i przełknął ślinę.
"Tak, Alfo," odparł, otwierając powoli oczy. "Zawarliśmy taką umowę."
Przerwałam Noahowi, gdy miał już coś powiedzieć.
"Skończyliśmy?" – zapytałam, wstając. "Możemy już iść?"
Ojciec skinął głową, ale odchrząknął, gdy razem z Levim doszliśmy do drzwi. Oboje odwróciliśmy się w stronę ojca, czekając na jego ostatni komentarz.
"O nie!" – jęknęła Kaya. "Znam ten wyraz twarzy!"
"To oznacza kłopoty..."
"Zaro. Beta Levi," ojciec spoważniał. "Uprzedzam, że wasza ceremonia zaślubin odbędzie się w następną pełnię księżyca."
Serce mi zamarło – to już w ten weekend.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Zary
„Nie mogę uwierzyć, że mi to robisz”, jęknął Levi, co wydawało się być setnym razem w tej godzinie. Narzekał na nasze ustalenia dotyczące parowania, a temat zaczynał mnie już naprawdę irytować.
Czy naprawdę nie był w stanie po prostu spełnić mojej prośby i podążyć za tym wszystkim bez dodatkowej dramy? Ceremonia parowania nie była przecież aż taką wielką sprawą.
Udawaliśmy tylko, że jesteśmy sobie przeznaczeni, dopóki nie znajdziemy kogoś bardziej odpowiedniego, albo może swojego drugiego szansowego partnera—o ile tacy jeszcze istnieją.
Westchnęłam, zamykając oczy, gdy liczyłam do dziesięciu. Nie chciałam stracić zimnej krwi; do ceremonii parowania zostało tylko kilka chwil, a mój ojciec zauważyłby, gdyby coś było nie tak.
„No dalej, Levi”, powiedziałam, chwytając jego dłonie w swoje. Byłam już bliska błagania. To było dla mnie ważne. Musi mi pomóc, inaczej będę zmuszona sparować się z Alfą Noah, a sama myśl o tym mnie odrzuca. „To nie jest aż takie złe. Przynajmniej wiesz, jakiego partnera będziesz mieć. Znasz mnie. Poradzimy sobie.”
„Serio?” warknął, wyrywając dłonie z moich. „Jakie wymówki podasz stadu, gdy się nie oznaczymy? Hmm?”
„Coś wymyślę”, odpowiedziałam z westchnieniem.
Mój ojciec bardzo się postarał przy organizacji tej ceremonii parowania. Posunął się nawet do tego, że zaprosił każdego Alfę z kontynentu, żeby uczestniczył w ceremonii.
Nie było już odwrotu. Dom stada był już pełen Alf, Lun i rang z różnych stron, którzy przybyli, by być świadkami wymiany naszych ślubów parowania.
Levi zaczął nerwowo chodzić tam i z powrotem z rękami we włosach.
„Nie sądzę, żebym dał radę, Zaro”, powiedział. „Nie mogę kłamać przed tymi wszystkimi wilkami. Od razu się domyślą, że ta ceremonia to stek bzdur!”
„Levi, nie kłamiesz”, warknęłam. Byłam bliska wybuchu. Wzięłam głęboki oddech. „Po prostu chronisz swoją przyszłą Lunę przed jej byłym partnerem, a tym samym utrzymujesz stado w bezpieczeństwie, poza jego rękami. Przestań się już martwić. Wszystko potoczy się tak, jak powinno.”
„Łatwo ci mówić”, odburknął. „To nie ty nie będziesz w stanie spełnić obowiązków wobec swojego partnera. Albo zapomniałaś, że jestem gejem?”
„Serio, Levi?” zmarszczyłam brwi. „Nie zapomniałam o tym. To właśnie dlatego to wszystko miałoby sens.”
„Chyba sobie żartujesz”, warknął. „Naprawdę dobrze to wszystko przemyślałaś?”
Pokręciłam głową.
„Nie, nie za bardzo”, odpowiedziałam i wzruszyłam ramionami. „Ale pomyśl o tym tak: możemy po prostu odrzucić się nawzajem, jak tylko znajdziemy swojego partnera drugiej szansy, i wszystko wróci do normy. Obiecuję ci, wszystko się jakoś ułoży. Zaufaj mi.”
„Myślisz, że jak znajdziesz drugą szansę, wszystko wróci do normy?” Levi wrzasnął, rzucając rękami w powietrze. „Łatwiej powiedzieć niż zrobić!”
„Co niby?” zapytałam, marszcząc brwi. O co mu chodziło?
„Znalezienie partnera drugiej szansy!” prychnął Levi. „Masz na to może jeden na milion szans.”
„Nieprawda”, sprzeciwiłam się. „Partnerzy drugiej szansy wciąż istnieją. Odrzuceni wilcy mogą odnaleźć miłość po raz drugi.”
„A co, jeśli nam się nie uda?” zapytał. „Co powiesz stadu, kiedy nie będziemy mogli dać im następcy?”
„Do tego nie dojdzie”, wymamrotałam. „Bogini nie pozwoli, żeby stado nie miało dziedzica.”
Niewiele myślałam o konsekwencjach związanych z parowaniem z Levim.
Nawet jeśli nie uda nam się rozwiązać wszystkich komplikacji naszych ustaleń, wciąż uważam, że to najlepsza opcja.
To prawda, że Levi jest gejem, ale nigdy nie zastanawiałam się długo nad jego orientacją. Kochałam go za to, kim był; widziałam go takim, jakim był. Ufałam mu bezgranicznie.
Jeśli Levi teraz się wycofa, nie będę miała wyjścia i będę musiała przyjąć propozycję zostania partnerką Alfy Noah i Luną; inaczej on zyskałby możliwość wyzwania mojego ojca i odebrania mu tytułu Alfy Silverado.
„Jesteś pewna?” zapytał Levi, podchodząc bliżej i kładąc mi dłoń na ramieniu.
Skinęłam głową. Bogini zawsze dbała, by jej błogosławione watahy miały następcę. Wątpię, by teraz się od nas odwróciła.
Mój wzrok przesunął się po odbiciach mnie i Leviego. Gdybyśmy byli zwyczajną parą i ta ceremonia nie była inscenizowana, moglibyśmy z łatwością uchodzić za idealną parę o wielkiej sile.
Westchnęłam, położyłam dłoń na jego dłoni i podniosłam wzrok, by spotkać się z nim w lustrze.
— Jestem — powiedziałam. — Nasza miłość nigdy się nie zmieniła. Ufamy sobie. Wystarczy odrobina wiary. Uda nam się. Bogini nas wesprze; wiem, że tak będzie.
Pukanie do drzwi mojej sypialni zaskoczyło nas oboje, a chwilę później drzwi się otworzyły, ukazując Janey. Rudowłosa omega miała mi pomóc w przygotowaniach.
— Zara, mogę wejść? — zapytała, marszcząc brwi, gdy zobaczyła Leviego. Nie powinien był być ze mną przed ceremonią połączenia.
Skinęłam jej głową i wróciłam wzrokiem do Leviego.
— Idź się przebrać — powiedziałam. — Wkrótce się zobaczymy.
— Dobrze — odparł Levi z westchnieniem. — Będę czekał na ciebie przy ołtarzu.
— To ja będę ubrana na biało — zażartowałam, aż za bardzo podekscytowana. Levi prychnął i przewrócił oczami, po czym wyszedł, zamykając za sobą drzwi.
Janey wydawała się zaciekawiona, ale postanowiła milczeć i zabrała się do moich włosów.
Patrzyłam, jak jej dłonie zręcznie układają moje włosy.
— Skończyłaś już szkołę kosmetyczną? — zapytałam, próbując nawiązać rozmowę.
— W przyszłym tygodniu mam egzamin końcowy — odparła, spoglądając na mnie w lustrze. — Mam nadzieję, że wtedy dostanę dyplom.
— Na pewno wiesz, co robisz — powiedziałam. — Uwielbiam swoje włosy w tym wydaniu.
— Dziękuję — mruknęła. — Ale wciąż daleko mi do perfekcji przy twoich włosach.
— To absurd — odpowiedziałam. — Moje włosy wyglądają niesamowicie. Nie mam wątpliwości, że zdasz egzamin celująco.
Janey zarumieniła się, a na jej ustach pojawił się uśmiech.
— Dziękuję za komplement — szepnęła.
Kiedy Janey skończyła z moimi włosami, zabrała się do makijażu, a gdy już była gotowa, odwróciła mnie twarzą do lustra.
Moje dłonie powędrowały do czerwonych ust, a ja zaniemówiłam ze zdumienia na widok swojego odbicia w lustrze.
Nigdy nie byłam osobą, która nosi dużo makijażu — zwykle ograniczam się do podkładu i eyelinera — ale wyglądałam jak modelka z okładki magazynu.
— Podoba ci się, jak wyglądasz? — zapytała z niepokojem Janey, gdy nie odezwałam się ani słowem.
— Tak — odparłam. — Jest idealnie, przerosło moje oczekiwania.
— Myślisz, że Beta Levi to zaakceptuje? — zapytała.
Zdziwiło mnie, że zapytała o zdanie Leviego, a nie mojego ojca.
— Będzie zachwycony — powiedziałam. — Dziękuję.
Janey podeszła do mojej szafy i ostrożnie zdjęła suknię do ceremonii z wieszaka. Suknię podarowała mi mama; to była jej stara suknia z ceremonii, przekazywana z Luny na Lunę.
Suknia przeszła pewne modyfikacje, których byłam bardzo ciekawa.
Serce mi zabiło mocniej, gdy Janey odsłoniła suknię. Była jeszcze piękniejsza niż oryginał.
— Niesamowite! — zachwyciła się Janey. — To stara suknia Luny?
— Tak — przyznałam, dotykając perłowego gorsetu i zmian, które wprowadziłam do starej sukni.
— Beta Levi to szczęściarz — powiedziała. — Alfa powinien być zadowolony z twojego wyboru.
— Jest — odpowiedziałam.
Janey pomogła mi się ubrać, a łzy napłynęły mi do oczu, gdy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze. Suknia leżała idealnie!
Gdy Janey zawiązała ostatni guzik, rozległo się ciche pukanie do drzwi, a mój ojciec, jakby przywołany, zajrzał do środka.
— Do licha! — wykrzyknął, gdy mnie zobaczył. — Zara, to naprawdę ty?
Szeroko otworzył drzwi, a na jego twarzy malowały się szok, zachwyt i niedowierzanie.
— Cześć, tato — powiedziałam, czując, jak pod makijażem rumienię się na twarzy.
— Wow! — zawołał raz jeszcze. — Wyglądasz niesamowicie! Prawie cię nie poznałem!
— Dziękuję, tato — powiedziałam, spoglądając na Janey. — To wyłącznie zasługa Janey, że wyglądam tak idealnie.
Po podziękowaniu Janey i podaniu mi ramienia, razem z ojcem zeszliśmy na dół na uroczystość.
Nie sądziłam jednak, że to najbardziej odurzający zapach wywróci mój świat do góry nogami.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować