passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Secret Babymama - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

His Secret Babymama

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Perspektywa Sereny]

Wiadomość przychodzi o 7:43, dziesięć minut po tym, jak już zapięłam Arię w jej ulubianą bluzkę (jest różowa i z kokardką!).

Emily: Nagły wypadek rodzinny. Nie dam rady dziś przyjść. Przepraszam!

Wpatruję się w telefon, obserwując jak moja starannie zaplanowana poranna rutyna rozpada się w pył.

Najważniejsze spotkanie mojej kariery zaczyna się za czterdzieści siedem minut. Czterdzieści siedem minut, by udowodnić nowym właścicielom wartość mojego działu, by uzasadnić swoje istnienie i przetrwać rzeź przejęcia.

Przećwiczyłam prezentację do tego stopnia, że mogłabym ją recytować przez sen. Znam każde słabe miejsce w ich analizie. Każdy punkt podatny restrukturyzacji.

Tego, czego nie wiem, to co zrobić z sześciolatką tu i teraz.

— Mamusiu? — Aria pojawia się w drzwiach. — Czy Emy przyniesie rybki-chrupki, proooszę?

— Nie, kochanie, przepraszam. Dziś jej nie będzie. — Kucam, patrząc w te bystre oczy. — Co powiesz na to, żebyś poszła dziś do pracy z mamusią?

Jej buzia rozświetla się, prowadzę ją do windy, przekupując obietnicami.

— Tylko dwie godziny, skarbie. Będziesz miała tablet, wszystkie swoje łamigłówki, a potem pójdziemy na lody, dobrze? Ale musisz być bardzo, bardzo cichutko.

Przytakuje poważnie, już przesuwając palcem po aplikacji z puzzlami. Patrzę, jak jej drobne palce suną po ekranie — sprawne, precyzyjne, rozwiązujące problemy z tą samą bezlitosną skutecznością, jaką ja wykazuję się przy arkuszach kalkulacyjnych.

„Ma lepiej niż ty miałaś”, przypominam sobie. „Stworzyłaś coś dobrego. Coś bezpiecznego.”

Patrząc na jej ciemne włosy, na sposób, w jaki przygryza wargę, z zaskoczenia ogarnia mnie wspomnienie.

Siedem lat temu. Noc ukończenia studiów. Za dużo taniego szampana i dzika ulga po przetrwaniu Columbii na złości i stypendiach — jedna noc nieuwagi.

Nie pamiętam twarzy jej ojca. Tylko przebłyski: zrogowaciałe dłonie, głos sprawiający, że czułam się chciana, a nie tylko tolerowana, moje imię wypowiadane tak, jakby miało znaczenie. Obudziłam się sama — poplątane prześcieradła i rozmazany makijaż.

Gorący lipiec, dwa miesiące później, test ciążowy wywrócił moje życie do góry nogami. A zimny grudzień pobłogosławił mnie moją córeczką.

Drzwi windy otwierają się, a Aria chwyta mnie za rękę. Wpycham przeszłość tam, gdzie jej miejsce.

Ta noc dała mi ją. Nic innego się nie liczy.

Sala konferencyjna tętni napięciem ludzi udających, że nie walczą o posady. Szefowie działów siedzą sztywno, prezentacje wypolerowane do desperackiego błysku. Schowałam Arię w kącie z tabletem i torbą cichych zabaw, modląc się, by pozostała niewidzialna.

Gerald z działu operacyjnego zaczyna pierwszy, głosem pewnym przekonuje, by zachować swój piętnastoosobowy zespół. Przedstawiciele przejęcia mają kamienne twarze, robią notatki, a Patricia z marketingu występuje po nim, sprzedając „synergię”, choć sama w to nie wierzy.

Moja kolej. Wstaję, wygładzam marynarkę i przedstawiam analizę, którą wyćwiczyłam do perfekcji: prognozy przychodów, analiza kosztów i korzyści, matematyka, która czyni mój dział nie tylko użytecznym — lecz niezbędnym.

Jestem w trakcie odpierania ich krytyki efektywności, gdy drzwi się otwierają. Atmosfera gęstnieje.

Caspian pieprzony Rothwell wchodzi jakby był już właścicielem sali — wkrótce będzie. Ale to coś więcej. To sposób, w jaki się porusza, ta sama drapieżna gracja, którą pamiętam z Columbii, kiedy krążyliśmy wokół siebie jak przeciwni generałowie na każdym seminarium, każdej debacie.

Przez cztery lata udawałam, że nasza rywalizacja to wszystko, co czuję. Połykałam wyznania, które paliły mnie w gardle za każdym razem, gdy rozkładał na łopatki moje argumenty tą ostrą, doprowadzającą do szału błyskotliwością.

Patrzyłam na niego z drugiego końca sali wykładowej i wmawiałam sobie, że ten ucisk w piersi to ambicja, nie tęsknota. Nie miłość.

Fantazjowałam o nim każdej nocy. O tym, co by się stało, gdybym choć raz przyznała, że chcę go pocałować bardziej, niż chcę go pokonać.

Nasze spojrzenia się spotykają i przez ułamek sekundy jego opanowanie pęka.

Rozpoznanie uderza go tak samo jak mnie. Uderzenie pioruna — „o cholera, nie ty, nie tu, nie teraz”. Potem maska wraca na swoje miejsce.

Ta irytująca, arystokratyczna maska kogoś, kto nigdy nie musiał o nic walczyć.

— Serena Vale. — Jego głos to jedwab na stali i nienawidzę, że dokładnie pamiętam, jak brzmi, gdy wygrywa. — Wciąż walczysz w bitwach, których nie możesz wygrać, widzę.

Wszystkie oczy w sali krążą między nami. Czują krew.

Siedem lat. Siedem lat, odkąd widziałam go ostatni raz, a on zaczyna od ciosu.

Dobrze.

— Panie Rothwell. — Utrzymuję profesjonalny ton, choć serce wali mi w piersi. — Mam kontynuować, czy wolisz usłyszeć, jak twój plan restrukturyzacji ma dwunastoprocentowy margines błędu, który w pierwszym kwartale kosztuje miliony?

Coś mignęło w jego oczach. Zaskoczenie? Szacunek? Wściekłość? Nim jednak zdąży odpowiedzieć, zanim zdołam wykorzystać przewagę, słyszę tupot małych stóp na drogim dywanie.

Nie. Nie. Nie.

Aria pojawia się przy moim boku, ciągnąc za spódnicę z uporem kogoś, kto był cicho dokładnie tak długo, jak pozwala na to sześciolatkowa cierpliwość.

— Mamusiu! — oznajmia całej sali konferencyjnej — Skończyłam wszystkie układanki.

To słowo wybucha jak granat i od razu patrzę na twarz Caspiana. Widzę dokładnie moment, w którym jego mózg przetwarza tę informację.

Jego wzrok pada na Arię, a coś w jego wyrazie twarzy pęka. Patrzy na nią, jakby widział ducha. Jakby była równaniem, które nie powinno się zgadzać, a jednak się zgadza.

— Przepraszam za przerwę. — Mój głos brzmi pewniej niż się czuję. — Opieka do dziecka dzisiaj zawiodła.

— Najwyraźniej. — Ton Caspiana mógłby kroić szkło. — Wydawałoby się jednak, że ktoś na twoim stanowisku rozumie wagę profesjonalizmu. Są sposoby, by życie osobiste nie kolidowało z kluczowymi operacjami biznesowymi.

Zapada cisza. Nawet inni szefowie działów, moi rzekomi koledzy, nie patrzą mi w oczy. Ale w gardle narasta mi gniew, gorący i czysty.

— Doskonale rozumiem, panie Rothwell. — Trzymam dłoń na ramieniu Arii, przyciągając ją do siebie. — Rozumiem też, że moja analiza jest bezbłędna, a moja umiejętność łączenia doskonałości zawodowej z macierzyństwem nie podlega dyskusji.

Och, kocham, jak napina mu się szczęka, bo wie, że nie ma nic do powiedzenia.

— Więc czy chcesz, żebym dalej wykazywała, dlaczego twoja strategia przejęcia ma śmiertelne luki, czy może przełożymy to na czas, gdy będziesz gotów rozmawiać o rzeczywistych danych?

Patrzymy sobie w oczy. Ta sama walka woli co na Columbii. Każda debata, w której niszczyliśmy się słowami zamiast bronią.

Pozwala sobie rozluźnić się. — Dokończymy to później.

To nie jest propozycja.

Biorę Arię na ręce i wychodzę, serce wali mi w piersi jak szalone. Za plecami słyszę, jak spotkanie rozpływa się w niezręcznych pomrukach.

Na korytarzu Aria przygląda mi się swoimi aż za mądrymi oczami. — Ten pan był poważny. I trochę straszny.

— Tak, kochanie. Taki jest.

— Ale ma ładne oczy. — Przesuwa palcem po własnym policzku. — Są szare z ciemnymi plamkami, jak moje!

Serce mi się ściska. — Nie są ładne, skarbie.

— Są, mamusiu.

Sięga wtedy do kącika lewego oka, gdzie małą plamkę barwną nosi jak pieprzyk.

— I zobacz — on ma taki sam magiczny znak jak ja, właśnie tutaj! Jak w mojej bajce, kiedy ludzie są z tego samego klanu magów. Myślisz, że możemy być z tej samej magicznej rodziny?

— Wątpię, kochanie. Czasem ludzie po prostu są do siebie podobni.

A jednak w głowie tłuką mi się wspomnienia, które próbowałam zakopać. Sposób, w jaki Caspian spojrzał na Arię — nie z irytacją, lecz z czymś pierwotnym i oszołomionym. Szok na jego twarzy, gdy usłyszał, jak ktoś mówi do mnie „ mamusiu ”.

Telefon wibruje. SMS od asystentki: „ Pan Rothwell chce się z panią zobaczyć w swoim biurze o 15:00. Sama. Powiedział, że to nie podlega negocjacji.”

Wpatruję się w wiadomość, czując ciężar Arii w ramionach, i z absolutną pewnością wiem, że moje starannie poukładane życie zaraz wybuchnie.

Znowu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

O 14:57 stoję przed gabinetem Caspiana, z ręką zawieszoną nad klamką, jakbym miała właśnie zdetonować coś niebezpiecznego.

Aria jest bezpiecznie zostawiona u naszej office managerki, przekupiona kolorowankami i obietnicą, że wybierze dzisiejszą kolację. Sprawdzałam swoje odbicie trzy razy — perfekcyjnie skrojona marynarka, włosy gładko zaczesane do tyłu, szminka, która mówi „profesjonalistka”, a nie „przerażona”.

Wyglądam jak ktoś, kto ma wszystko pod kontrolą.

Czuję się, jakbym szła na egzekucję. W głowie wciąż powtarzam różne scenariusze.

Wytknie mi, że przyprowadziłam Arię, zakwestionuje mój osąd, moją kompetencję jako szefowej działu. Albo gorzej — będzie zadowolony z naszej wspólnej przeszłości na Columbii. Będzie wspominał debaty, podczas których miażdżył moje argumenty, a ja udawałam, że nie widzę, jak poruszają się jego usta, gdy mówi.

A może zagrozi mojej posadzie, bo podważyłam go przy jego nowym nabytku, bo zawsze byłam zbyt uparta, by wiedzieć, kiedy się ukorzyć.

Pukam. Czekam. „Proszę wejść.”

Jego głos przebija się przez drzwi i coś nisko w moim brzuchu napina się w sposób, którego nie chcę nazywać.

Caspian siedzi za biurkiem z tym rodzajem swobodnej pewności siebie, która rodzi się z głębokiego przekonania, że jest się dokładnie tam, gdzie powinno się być. Rękawy podwinięte do łokci. Krawat poluzowany. Kasztanowe włosy lekko potargane, jakby wielokrotnie przeczesywał je dłońmi.

Ostrość jego kości policzkowych, prosty, idealny nos — to wszystko mnie tylko irytuje.

Jego szare oczy, skupione na mnie z niewiarygodną intensywnością, wywołują dreszcze na moich plecach. Wygląda, jakby już był właścicielem tego miejsca. Właścicielem wszystkiego w nim.

Może nawet mnie.

„Pani Vale.” Wskazuje krzesło naprzeciwko siebie. „Siadać.”

Nie „proszę usiąść”. Po prostu rozkaz.

Siadam, bo stanie wydaje się czymś jeszcze gorszym.

„Zakładam, że to chodzi o dzisiejszy poranek.” Mój głos jest opanowany. „Moja sytuacja z opieką nad dzieckiem była nieunikniona, ale rozumiem, jak to wyglądało—”

„Nie po to tu jestem, by rozmawiać o pani dziecku.” Odsuwa się do tyłu, badając mnie z taką intensywnością, że skóra aż mnie piecze. „Chociaż powinniśmy chyba porozmawiać o tym, dlaczego starsza analityczka nie może sobie pozwolić na niezawodne wsparcie.”

Ta mimowolna okrucieństwo, sugestia, że w czymś zawodzę, roznieca we mnie coś dzikiego.

„Radze sobie doskonale, dziękuję. Czy ten meeting ma jakiś cel, czy chciał pan tylko—”

„Chcę pani zaproponować stanowisko.”

Te słowa brzmią niewłaściwie. Jakby mówił w języku, który prawie rozumiem, ale nie całkiem. „Stanowisko.”

„Dyrektor ds. Integracji i Nadzoru Przejęć.”

Przesuwa przez biurko teczkę. Wytłaczaną. Oficjalną.

„Poprowadzi pani specjalny zespół audytujący obie firmy w trakcie fuzji. Pełny dostęp do finansów mojej firmy, nie tylko swojej. Uprawnienia do zgłaszania problemów, rekomendowania odrzucenia konkretnych punktów fuzji.”

Patrzę na teczkę, jakby miała mnie ugryźć. „Prawdziwa władza, Vale. Nie okruchy, o które walczyłaś.”

„Nie rozumiem.”

„Przeanalizowałem pani ścieżkę kariery.”

Stuka czymś na swoim tablecie, pewnie cały mój zawodowy życiorys świeci teraz na jego ekranie.

„Pani analizy są brutalne i trafne. Uratowała pani swoją firmę przed trzema pozwami, o których nikt nawet nie wie, bo wykryła pani problemy zanim się rozwinęły…”

Badał mnie. Nie tylko przeglądał mój plik. Naprawdę studiował moją pracę.

To odkrycie jest inwazyjne. Intymne.

„Dlaczego?” Pytanie wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. „Jaki jest pana prawdziwy motyw?”

Jego usta się wyginają — to nie jest uśmiech. „Myśli pani, że mam ukryte zamiary.”

„Myślę, że jest pan Caspian Rothwell i zawsze ma pan ukryte zamiary.”

Coś miga w jego wyrazie twarzy. Prawie jak rozbawienie.

„Zarząd chce, żeby ta fuzja była skończona w sześć miesięcy.” Wstaje, podchodzi do okna, ręce w kieszeniach. „Naciskają na mnie, bym działał szybko, ciął głęboko, pokazał natychmiastowe zyski. Ale przeprowadziłem już dość przejęć, żeby wiedzieć, co się dzieje, gdy stawia się na szybkość zamiast na stabilność.”

„Więc potrzebuje pan kogoś, kto znajdzie problemy zanim zamienią się w pozwy.”

„Potrzebuję kogoś, kto powie mi prawdę.” Odwraca się, podświetlony światłami Manhattanu, przez co trudno odczytać jego twarz. „Kogoś, kto nie będzie się bał powiedzieć mi, gdy moja firma też coś spieprzy. A pani nigdy się mnie nie bała, Vale.”

To wyznanie trafia do mnie niespodziewanie i dziwnie głęboko.

Prawie zapomniałam przez te lata, jak jego aprobata na mnie działała.

Otwieram teczkę i wysokość pensji odbiera mi dech. Prawie dwa razy więcej niż teraz. Władza jest prawdziwa, nie pozorna. Miałabym narzędzia, by potencjalnie wysadzić w powietrze części tej umowy. Chronić swoich ludzi.

Może nawet zniweczyć najgorsze z jego planów restrukturyzacyjnych. Ale to też wiąże mnie z nim. Bezpośrednio. Codzienne spotkania. Bliska współpraca.

Jego uwaga skierowana na mnie w sposób, którego nie jestem pewna, że zniosę.

„To daje mi władzę nad pańską firmą,” mówię ostrożnie. „Dlaczego pan to ryzykuje?”

„Bo nie jest pani na tyle głupia, żeby tego nadużyć.” Podchodzi bliżej, siada na brzegu biurka. Tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w oczy. „Wykorzysta to pani strategicznie.”

Puls dudni mi w gardle. „Może pan mnie wrobić. Dać mi sznur do powieszenia się.”

„Mogę.” Jego głos staje się niższy, a kącik ust unosi się w drapieżnym uśmiechu. „Albo naprawdę panią szanuję i jestem na tyle bystry, by rozpoznać talent, gdy go widzę.”

„Nigdy mnie pan nie szanował, Rothwell.”

„Może to się nie wyklucza.”

Powietrze między nami jest gęste. Niebezpieczne.

Powinnam odmówić. Wyjść z tego biura i znaleźć inną pracę. Inne życie, w którym Caspian Rothwell nie patrzy na mnie w sposób, który widzi zbyt wiele.

Ale Aria potrzebuje stabilizacji. Mój zespół potrzebuje ochrony. A jakaś część mnie — ta, która rozkwitała podczas naszych bitew na Columbii, która czuła się naprawdę żywa, gdy byliśmy przeciwko sobie — chce wiedzieć, co się stanie, jeśli powiem „tak”.

„Zgoda.” Słowa brzmią spokojnie, mimo chaosu w mojej piersi. „Ale chcę to na piśmie. Pełna autonomia. Jeśli coś zgłoszę, pan słucha.”

„Umowa.” Wyciąga dłoń.

Ściskam ją krótko. Jego uścisk jest ciepły, stanowczy, a gdy nasze dłonie się stykają, przez moje ramię przebiega prąd.

On też to czuje. Widzę, jak jego źrenice nieznacznie się rozszerzają, zanim mnie puszcza.

„Witamy w zespole, pani Vale.” Jego głos jest lekko szorstki. „HR prześle dokumenty.”

Wstaję, potrzebuję dystansu, powietrza, i wychodzę bez kolejnego spojrzenia na niego.

„Jeszcze jedno.” Zastygam przy drzwiach. „Pani córka.”

Jego ton się zmienił — nadal swobodny, ale pod spodem jest coś, czego nie umiem nazwać. „Jest do pani niezwykle podobna. Te same miny.”

Mocniej zaciskam dłoń na klamce. „Dzieci często przypominają rodziców.”

„Oczywiście.” Pauza. „Ale te oczy są niezwykłe. Charakterystyczne.”

Węszy. Testuje. Sprawdza, czy zareaguję. Zmuszam się, by się odwrócić i spojrzeć mu prosto w oczy. „Czy coś jeszcze, panie Rothwell?”

Nasze spojrzenia się spotykają. Szare na brązowym. Ten sam niezwykły odcień, który Aria dziś rano obrysowywała palcem na swojej twarzy.

„Nie.” To on pierwszy odwraca wzrok. „To wszystko.”

Wychodzę, zanim stracę opanowanie. W windzie trzęsą mi się ręce, gdy wyciągam telefon.

Ja: Muszę pogadać. Awaryjnie.

Maya: kurde, co się stało???

Ja: Caspian Rothwell się stał. Właśnie zaproponował mi awans. I jest zdecydowanie ZA bardzo zainteresowany Arią.

Maya: CO. TEN CASPIAN ROTHWELL?? dobra, jestem poza miastem do piątku, ale JAK TYLKO wracam, idziemy na drinki i opowiadasz mi wszystko. dasz radę do tego czasu?

Ja: Zdefiniuj „dać radę”.

Maya: nie rób niczego, czego ja bym nie zrobiła. w sumie — nie rób NIC, dopóki nie pogadamy.

Chowam telefon do kieszeni i zamykam oczy, opierając się o ścianę windy.

Caspian Rothwell chce mnie blisko. Chce patrzeć, jak pracuję, obserwować mnie, mieć w zasięgu ręki.

A ja właśnie się na to zgodziłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

* Uniwersytet Columbia, jesień 2014 *

Aula wykładowa pachnie starym drewnem i nowymi ambicjami. Siedzę w trzecim rzędzie, wystarczająco blisko, by mieć znaczenie, ale nie tak blisko, by wyglądać na zdesperowaną. Moje notatki rozłożone na biurku w układzie, który ćwiczyłam wielokrotnie.

Każdy szczegół tej chwili mam przećwiczony do poziomu pamięci mięśniowej. Moje pierwsze zajęcia z debaty, moja pierwsza prawdziwa szansa, by udowodnić, że tu należę.

Przeczytałam siedemnaście artykułów, zapamiętałam statystyki, przewidziałam kontrargumenty. Ten starszy, który prezentuje—jakiś facet o imieniu Marcus, z kancelarią ojca już na niego czekającą—jest niechlujny.

Obserwuję, jak potyka się na swoim stanowisku o ulgi podatkowe dla korporacji, i coś drapieżnego budzi się w mojej piersi. Kiedy profesor Pierce pyta o riposty, moja ręka natychmiast wędruje w górę.

On kiwa głową, z uniesionymi brwiami pełnymi zainteresowania. „Pani Vale.”

Wstaję. Sala przenosi na mnie swoją uwagę—trzydzieści par oczu, z których większość należy do osób, których czesne nie wymaga trzech prac i cudu.

Powinnam być zdenerwowana. Nie jestem.

Jestem głodna .

„Marcus przedstawia ciekawy argument dotyczący ekonomii skapywania,” zaczynam, głosem pewnym, „jeśli zignorujemy ostatnie czterdzieści lat danych empirycznych pokazujących, że to nie działa.”

Ktoś się śmieje. Szybko tłumione.

Rozbieram jego stanowisko na części pierwsze. Używam jego własnych źródeł przeciwko niemu. Wskazuję na błędy logiczne, na których zbudował cały swój argument.

Gdy kończę, Marcus wygląda, jakby chciał zapaść się pod ziemię. W sali zapada cisza – ta szczególna cisza, która oznacza, że właśnie zrobiłam coś, co ludzie zapamiętają.

Adrenalina śpiewa mi w żyłach. To. Właśnie dlatego tu się wdrapałam. To uczucie wygrywania z ludźmi, którzy myśleli, że przegram.

Zbieram notatki, unoszona tą euforią, gdy ktoś podnosi rękę.

„Tak, panie Rothwell?” Profesor Pierce brzmi rozbawiony.

Spoglądam w górę. W ostatnim rzędzie stoi facet—wysoki, rudowłosy, ubrany w rzeczy, które pewnie kosztują więcej niż mój miesięczny budżet na jedzenie.

Nie spieszy się. Po prostu... spokojnie zmierza do przodu, jakby miał cały dzień i wiedział, że wszyscy będą na niego czekać. Sala obserwuje go z czymś na kształt fascynacji.

Kiedy dociera do mównicy, odwraca się, i po raz pierwszy widzę jego twarz w pełni.

Niesprawiedliwie przystojny. Ostry podbródek, szare oczy, które dziwnie łapią światło, usta wyglądające, jakby zawsze były o chwilę od uśmiechu. Jest w nim swoboda, pewność siebie, która nie musi się manifestować, bo po prostu jest.

I wtedy patrzy prosto na mnie.

Coś wstrząsa moją klatką piersiową. Rozpoznanie bez poznania. Pociąg tak natychmiastowy i fizyczny, jakby stać za blisko ognia.

A potem otwiera usta…

„Cóż, to było bolesne do oglądania.” Jego głos niesie się po sali, gładki i cięty. „Chociaż chyba powinniśmy docenić entuzjazm. Bardzo żywiołowo.”

To ogniste uczucie znika. Zastępuje je lód.

Kilka osób niespokojnie się porusza. Ktoś kaszle.

Nie korzysta z notatek. Po prostu mówi, jego ręce wykonują lekceważące gesty, buduje kontrargument z taką swobodną błyskotliwością, że wszystko wygląda na łatwe. Ale nie ma w tym nic uprzejmego. Nic życzliwego.

Przywołuje przykłady, o których nie pomyślałam. Wskazuje założenia, których nie byłam świadoma. Przewraca całą moją konstrukcję na plecy jak żuka.

Płonę na twarzy.

Rozmontowuje każdy mój punkt z chirurgiczną precyzją, ale nie logika najbardziej boli. To pogarda przemycona w każdym słowie. Sposób, w jaki formułuje myśli, jakby mój argument był tak fundamentalnie błędny, że ledwie wart jego czasu.

Profesor Pierce wierci się na krześle, wyraźnie spięty, ale nie przerywa. Bo to wciąż technicznie debata akademicka. Brutalna, ale jeszcze nie przekraczająca granicy.

Najgorsze jest patrzeć, jak mój własny argument się sypie i wiedzieć z absolutną, upokarzającą pewnością, że on ma rację.

Że wszystko, co mówi, jest technicznie poprawne w sposób, który sprawia, że czuję się, jakbym grała w warcaby, gdy on gra w szachy.

Gdy kończy, w sali znów zapada cisza. Wraca na miejsce z tą samą niespieszną gracją, a ja uświadamiam sobie, że zacisnęłam dłonie tak mocno, że paznokcie wbijają mi się w dłonie.

Nie czuję rąk. Nie słyszę wyraźnie prób profesora, by przekierować rozmowę na „szacunek w wymianie akademickiej”. Nie słyszę niczego poza szumem w uszach i uczuciem, jak moje starannie zbudowane zwycięstwo zamienia się w popiół.

Nigdy w życiu nie poniosłam porażki akademickiej. Nigdy.

A on właśnie sprawił, że wyglądałam jak dziecko udające studenta na seminarium dla pierwszorocznych. Pokazał wszystkim, że tu nie należę. Że jestem dokładnie tym, czego pewnie wszyscy się domyślali.

Dziewczyną na stypendium, której się poszczęściło, błąkającą się po świecie, do którego nigdy nie będzie pasować.

Gdy zajęcia się kończą, z takim impetem pakuję notatki do torby, że coś się rozdziera. Wokół mnie ludzie rozmawiają, śmieją się, zwykły powykładowy chaos.

Muszę stąd wyjść, zanim ktoś zobaczy, jak bardzo trzęsą mi się ręce.

„Hej.”

Zamieram. Wiem, bez patrzenia, że to on .

Stoi obok mojego biurka, wyciągnięta dłoń, jakby to był jakiś klub dla elit. Z bliska jest jeszcze gorzej—albo lepiej. W zależności od tego, jak zdefiniować rzeczy wywołujące dziwne podrygi serca.

Ma małą bliznę przez lewe brwi. Znamię w kąciku oka. Szczegóły, których nie powinnam rejestrować.

„Caspian Rothwell.” Ten swobodny uśmiech. Jakbyśmy byli przyjaciółmi. Jakby nie rozszarpał mnie właśnie na oczach trzydziestu osób. „To było urocze podejście. Z czasem nabierzesz wprawy.”

Te słowa uderzają jak policzek.

Podejście. Nie argument. Nie stanowisko. Podejście.

Praktyka. Jakbym była dzieckiem uczącym się wiązać buty.

Pobłażliwość w tym—luźne założenie, że on z natury jest lepszy, że ja się zmagam tam, gdzie on płynie—roznieca we mnie coś, co przypomina połykanie szkła.

Patrzę na jego dłoń. Na jego twarz.

Na ten irytujący uśmiech, który nie wie, że jest irytujący.

Każdy mój instynkt krzyczy, żeby być sprytną, dyplomatyczną. Uścisnąć mu rękę i iść dalej. On jest tu kimś. Kimś z koneksjami, pieniędzmi, kto nigdy nie musiał się o nic starać.

Uśmiech. Kontakty. Graj w grę.

Zamiast tego słyszę swój własny głos, chłodny i wyraźny: „Idź do diabła, Caspianie Rothwell.”

Widzę, jak jego wyraz twarzy się zmienia. Zaskoczenie mignęło w tych szarych oczach—prawdziwe zaskoczenie, jakby nie był przyzwyczajony do odrzucenia.

Potem na jego twarzy pojawia się coś jeszcze. Coś ostrzejszego.

Jego dłoń wciąż wyciągnięta między nami i zdaję sobie sprawę, że właśnie to jeszcze bardziej pogorszyłam, nie przyjmując jej ani nie wychodząc. Więc chwytam torbę i przechodzę obok niego, ramię niemal ociera się o jego rękę.

Wystarczająco blisko, by uchwycić jego perfumy—coś drogiego, drzewnego, co pewnie będzie mnie prześladować w koszmarach.

Nie oglądam się za siebie. Ale czuję jego wzrok śledzący mnie aż do drzwi.

Czuję to jak nacisk na kręgosłupie.

Na korytarzu serce wali mi jak po przebiegnięciu kilometra. Twarz mi płonie. Ręce wciąż się trzęsą.

Powinnam była uścisnąć mu rękę. Powinnam okazać klasę w porażce. Tak się powinno. Zwłaszcza gdy jesteś dziewczyną na stypendium, a on to ktoś, kto ma budynek swojego nazwiska.

Ale myśl o dotknięciu go, o udawaniu uprzejmości, gdy mnie protekcjonalnie traktował, wydała mi się niemożliwa. Fizycznie niemożliwa, jakby ktoś kazał mi połknąć coś zgniłego.

‘Z czasem nabierzesz wprawy.’

Pierdol go.

Pierdol ten jego łatwy uśmiech, swobodną błyskotliwość i sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była interesująca, jakby rozmontowanie mojego argumentu było dla niego tylko intelektualną rozrywką.

Sprawię, że połknie te słowa. Obserwuj mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Secret Babymama

His Secret Babymama

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa