O 14:57 stoję przed gabinetem Caspiana, z ręką zawieszoną nad klamką, jakbym miała właśnie zdetonować coś niebezpiecznego.
Aria jest bezpiecznie zostawiona u naszej office managerki, przekupiona kolorowankami i obietnicą, że wybierze dzisiejszą kolację. Sprawdzałam swoje odbicie trzy razy — perfekcyjnie skrojona marynarka, włosy gładko zaczesane do tyłu, szminka, która mówi „profesjonalistka”, a nie „przerażona”.
Wyglądam jak ktoś, kto ma wszystko pod kontrolą.
Czuję się, jakbym szła na egzekucję. W głowie wciąż powtarzam różne scenariusze.
Wytknie mi, że przyprowadziłam Arię, zakwestionuje mój osąd, moją kompetencję jako szefowej działu. Albo gorzej — będzie zadowolony z naszej wspólnej przeszłości na Columbii. Będzie wspominał debaty, podczas których miażdżył moje argumenty, a ja udawałam, że nie widzę, jak poruszają się jego usta, gdy mówi.
A może zagrozi mojej posadzie, bo podważyłam go przy jego nowym nabytku, bo zawsze byłam zbyt uparta, by wiedzieć, kiedy się ukorzyć.
Pukam. Czekam. „Proszę wejść.”
Jego głos przebija się przez drzwi i coś nisko w moim brzuchu napina się w sposób, którego nie chcę nazywać.
Caspian siedzi za biurkiem z tym rodzajem swobodnej pewności siebie, która rodzi się z głębokiego przekonania, że jest się dokładnie tam, gdzie powinno się być. Rękawy podwinięte do łokci. Krawat poluzowany. Kasztanowe włosy lekko potargane, jakby wielokrotnie przeczesywał je dłońmi.
Ostrość jego kości policzkowych, prosty, idealny nos — to wszystko mnie tylko irytuje.
Jego szare oczy, skupione na mnie z niewiarygodną intensywnością, wywołują dreszcze na moich plecach. Wygląda, jakby już był właścicielem tego miejsca. Właścicielem wszystkiego w nim.
Może nawet mnie.
„Pani Vale.” Wskazuje krzesło naprzeciwko siebie. „Siadać.”
Nie „proszę usiąść”. Po prostu rozkaz.
Siadam, bo stanie wydaje się czymś jeszcze gorszym.
„Zakładam, że to chodzi o dzisiejszy poranek.” Mój głos jest opanowany. „Moja sytuacja z opieką nad dzieckiem była nieunikniona, ale rozumiem, jak to wyglądało—”
„Nie po to tu jestem, by rozmawiać o pani dziecku.” Odsuwa się do tyłu, badając mnie z taką intensywnością, że skóra aż mnie piecze. „Chociaż powinniśmy chyba porozmawiać o tym, dlaczego starsza analityczka nie może sobie pozwolić na niezawodne wsparcie.”
Ta mimowolna okrucieństwo, sugestia, że w czymś zawodzę, roznieca we mnie coś dzikiego.
„Radze sobie doskonale, dziękuję. Czy ten meeting ma jakiś cel, czy chciał pan tylko—”
„Chcę pani zaproponować stanowisko.”
Te słowa brzmią niewłaściwie. Jakby mówił w języku, który prawie rozumiem, ale nie całkiem. „Stanowisko.”
„Dyrektor ds. Integracji i Nadzoru Przejęć.”
Przesuwa przez biurko teczkę. Wytłaczaną. Oficjalną.
„Poprowadzi pani specjalny zespół audytujący obie firmy w trakcie fuzji. Pełny dostęp do finansów mojej firmy, nie tylko swojej. Uprawnienia do zgłaszania problemów, rekomendowania odrzucenia konkretnych punktów fuzji.”
Patrzę na teczkę, jakby miała mnie ugryźć. „Prawdziwa władza, Vale. Nie okruchy, o które walczyłaś.”
„Nie rozumiem.”
„Przeanalizowałem pani ścieżkę kariery.”
Stuka czymś na swoim tablecie, pewnie cały mój zawodowy życiorys świeci teraz na jego ekranie.
„Pani analizy są brutalne i trafne. Uratowała pani swoją firmę przed trzema pozwami, o których nikt nawet nie wie, bo wykryła pani problemy zanim się rozwinęły…”
Badał mnie. Nie tylko przeglądał mój plik. Naprawdę studiował moją pracę.
To odkrycie jest inwazyjne. Intymne.
„Dlaczego?” Pytanie wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. „Jaki jest pana prawdziwy motyw?”
Jego usta się wyginają — to nie jest uśmiech. „Myśli pani, że mam ukryte zamiary.”
„Myślę, że jest pan Caspian Rothwell i zawsze ma pan ukryte zamiary.”
Coś miga w jego wyrazie twarzy. Prawie jak rozbawienie.
„Zarząd chce, żeby ta fuzja była skończona w sześć miesięcy.” Wstaje, podchodzi do okna, ręce w kieszeniach. „Naciskają na mnie, bym działał szybko, ciął głęboko, pokazał natychmiastowe zyski. Ale przeprowadziłem już dość przejęć, żeby wiedzieć, co się dzieje, gdy stawia się na szybkość zamiast na stabilność.”
„Więc potrzebuje pan kogoś, kto znajdzie problemy zanim zamienią się w pozwy.”
„Potrzebuję kogoś, kto powie mi prawdę.” Odwraca się, podświetlony światłami Manhattanu, przez co trudno odczytać jego twarz. „Kogoś, kto nie będzie się bał powiedzieć mi, gdy moja firma też coś spieprzy. A pani nigdy się mnie nie bała, Vale.”
To wyznanie trafia do mnie niespodziewanie i dziwnie głęboko.
Prawie zapomniałam przez te lata, jak jego aprobata na mnie działała.
Otwieram teczkę i wysokość pensji odbiera mi dech. Prawie dwa razy więcej niż teraz. Władza jest prawdziwa, nie pozorna. Miałabym narzędzia, by potencjalnie wysadzić w powietrze części tej umowy. Chronić swoich ludzi.
Może nawet zniweczyć najgorsze z jego planów restrukturyzacyjnych. Ale to też wiąże mnie z nim. Bezpośrednio. Codzienne spotkania. Bliska współpraca.
Jego uwaga skierowana na mnie w sposób, którego nie jestem pewna, że zniosę.
„To daje mi władzę nad pańską firmą,” mówię ostrożnie. „Dlaczego pan to ryzykuje?”
„Bo nie jest pani na tyle głupia, żeby tego nadużyć.” Podchodzi bliżej, siada na brzegu biurka. Tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w oczy. „Wykorzysta to pani strategicznie.”
Puls dudni mi w gardle. „Może pan mnie wrobić. Dać mi sznur do powieszenia się.”
„Mogę.” Jego głos staje się niższy, a kącik ust unosi się w drapieżnym uśmiechu. „Albo naprawdę panią szanuję i jestem na tyle bystry, by rozpoznać talent, gdy go widzę.”
„Nigdy mnie pan nie szanował, Rothwell.”
„Może to się nie wyklucza.”
Powietrze między nami jest gęste. Niebezpieczne.
Powinnam odmówić. Wyjść z tego biura i znaleźć inną pracę. Inne życie, w którym Caspian Rothwell nie patrzy na mnie w sposób, który widzi zbyt wiele.
Ale Aria potrzebuje stabilizacji. Mój zespół potrzebuje ochrony. A jakaś część mnie — ta, która rozkwitała podczas naszych bitew na Columbii, która czuła się naprawdę żywa, gdy byliśmy przeciwko sobie — chce wiedzieć, co się stanie, jeśli powiem „tak”.
„Zgoda.” Słowa brzmią spokojnie, mimo chaosu w mojej piersi. „Ale chcę to na piśmie. Pełna autonomia. Jeśli coś zgłoszę, pan słucha.”
„Umowa.” Wyciąga dłoń.
Ściskam ją krótko. Jego uścisk jest ciepły, stanowczy, a gdy nasze dłonie się stykają, przez moje ramię przebiega prąd.
On też to czuje. Widzę, jak jego źrenice nieznacznie się rozszerzają, zanim mnie puszcza.
„Witamy w zespole, pani Vale.” Jego głos jest lekko szorstki. „HR prześle dokumenty.”
Wstaję, potrzebuję dystansu, powietrza, i wychodzę bez kolejnego spojrzenia na niego.
„Jeszcze jedno.” Zastygam przy drzwiach. „Pani córka.”
Jego ton się zmienił — nadal swobodny, ale pod spodem jest coś, czego nie umiem nazwać. „Jest do pani niezwykle podobna. Te same miny.”
Mocniej zaciskam dłoń na klamce. „Dzieci często przypominają rodziców.”
„Oczywiście.” Pauza. „Ale te oczy są niezwykłe. Charakterystyczne.”
Węszy. Testuje. Sprawdza, czy zareaguję. Zmuszam się, by się odwrócić i spojrzeć mu prosto w oczy. „Czy coś jeszcze, panie Rothwell?”
Nasze spojrzenia się spotykają. Szare na brązowym. Ten sam niezwykły odcień, który Aria dziś rano obrysowywała palcem na swojej twarzy.
„Nie.” To on pierwszy odwraca wzrok. „To wszystko.”
Wychodzę, zanim stracę opanowanie. W windzie trzęsą mi się ręce, gdy wyciągam telefon.
Ja: Muszę pogadać. Awaryjnie.
Maya: kurde, co się stało???
Ja: Caspian Rothwell się stał. Właśnie zaproponował mi awans. I jest zdecydowanie ZA bardzo zainteresowany Arią.
Maya: CO. TEN CASPIAN ROTHWELL?? dobra, jestem poza miastem do piątku, ale JAK TYLKO wracam, idziemy na drinki i opowiadasz mi wszystko. dasz radę do tego czasu?
Ja: Zdefiniuj „dać radę”.
Maya: nie rób niczego, czego ja bym nie zrobiła. w sumie — nie rób NIC, dopóki nie pogadamy.
Chowam telefon do kieszeni i zamykam oczy, opierając się o ścianę windy.
Caspian Rothwell chce mnie blisko. Chce patrzeć, jak pracuję, obserwować mnie, mieć w zasięgu ręki.
A ja właśnie się na to zgodziłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Uniwersytet Columbia, jesień 2014 *
Aula wykładowa pachnie starym drewnem i nowymi ambicjami. Siedzę w trzecim rzędzie, wystarczająco blisko, by mieć znaczenie, ale nie tak blisko, by wyglądać na zdesperowaną. Moje notatki rozłożone na biurku w układzie, który ćwiczyłam wielokrotnie.
Każdy szczegół tej chwili mam przećwiczony do poziomu pamięci mięśniowej. Moje pierwsze zajęcia z debaty, moja pierwsza prawdziwa szansa, by udowodnić, że tu należę.
Przeczytałam siedemnaście artykułów, zapamiętałam statystyki, przewidziałam kontrargumenty. Ten starszy, który prezentuje—jakiś facet o imieniu Marcus, z kancelarią ojca już na niego czekającą—jest niechlujny.
Obserwuję, jak potyka się na swoim stanowisku o ulgi podatkowe dla korporacji, i coś drapieżnego budzi się w mojej piersi. Kiedy profesor Pierce pyta o riposty, moja ręka natychmiast wędruje w górę.
On kiwa głową, z uniesionymi brwiami pełnymi zainteresowania. „Pani Vale.”
Wstaję. Sala przenosi na mnie swoją uwagę—trzydzieści par oczu, z których większość należy do osób, których czesne nie wymaga trzech prac i cudu.
Powinnam być zdenerwowana. Nie jestem.
Jestem głodna .
„Marcus przedstawia ciekawy argument dotyczący ekonomii skapywania,” zaczynam, głosem pewnym, „jeśli zignorujemy ostatnie czterdzieści lat danych empirycznych pokazujących, że to nie działa.”
Ktoś się śmieje. Szybko tłumione.
Rozbieram jego stanowisko na części pierwsze. Używam jego własnych źródeł przeciwko niemu. Wskazuję na błędy logiczne, na których zbudował cały swój argument.
Gdy kończę, Marcus wygląda, jakby chciał zapaść się pod ziemię. W sali zapada cisza – ta szczególna cisza, która oznacza, że właśnie zrobiłam coś, co ludzie zapamiętają.
Adrenalina śpiewa mi w żyłach. To. Właśnie dlatego tu się wdrapałam. To uczucie wygrywania z ludźmi, którzy myśleli, że przegram.
Zbieram notatki, unoszona tą euforią, gdy ktoś podnosi rękę.
„Tak, panie Rothwell?” Profesor Pierce brzmi rozbawiony.
Spoglądam w górę. W ostatnim rzędzie stoi facet—wysoki, rudowłosy, ubrany w rzeczy, które pewnie kosztują więcej niż mój miesięczny budżet na jedzenie.
Nie spieszy się. Po prostu... spokojnie zmierza do przodu, jakby miał cały dzień i wiedział, że wszyscy będą na niego czekać. Sala obserwuje go z czymś na kształt fascynacji.
Kiedy dociera do mównicy, odwraca się, i po raz pierwszy widzę jego twarz w pełni.
Niesprawiedliwie przystojny. Ostry podbródek, szare oczy, które dziwnie łapią światło, usta wyglądające, jakby zawsze były o chwilę od uśmiechu. Jest w nim swoboda, pewność siebie, która nie musi się manifestować, bo po prostu jest.
I wtedy patrzy prosto na mnie.
Coś wstrząsa moją klatką piersiową. Rozpoznanie bez poznania. Pociąg tak natychmiastowy i fizyczny, jakby stać za blisko ognia.
A potem otwiera usta…
„Cóż, to było bolesne do oglądania.” Jego głos niesie się po sali, gładki i cięty. „Chociaż chyba powinniśmy docenić entuzjazm. Bardzo żywiołowo.”
To ogniste uczucie znika. Zastępuje je lód.
Kilka osób niespokojnie się porusza. Ktoś kaszle.
Nie korzysta z notatek. Po prostu mówi, jego ręce wykonują lekceważące gesty, buduje kontrargument z taką swobodną błyskotliwością, że wszystko wygląda na łatwe. Ale nie ma w tym nic uprzejmego. Nic życzliwego.
Przywołuje przykłady, o których nie pomyślałam. Wskazuje założenia, których nie byłam świadoma. Przewraca całą moją konstrukcję na plecy jak żuka.
Płonę na twarzy.
Rozmontowuje każdy mój punkt z chirurgiczną precyzją, ale nie logika najbardziej boli. To pogarda przemycona w każdym słowie. Sposób, w jaki formułuje myśli, jakby mój argument był tak fundamentalnie błędny, że ledwie wart jego czasu.
Profesor Pierce wierci się na krześle, wyraźnie spięty, ale nie przerywa. Bo to wciąż technicznie debata akademicka. Brutalna, ale jeszcze nie przekraczająca granicy.
Najgorsze jest patrzeć, jak mój własny argument się sypie i wiedzieć z absolutną, upokarzającą pewnością, że on ma rację.
Że wszystko, co mówi, jest technicznie poprawne w sposób, który sprawia, że czuję się, jakbym grała w warcaby, gdy on gra w szachy.
Gdy kończy, w sali znów zapada cisza. Wraca na miejsce z tą samą niespieszną gracją, a ja uświadamiam sobie, że zacisnęłam dłonie tak mocno, że paznokcie wbijają mi się w dłonie.
Nie czuję rąk. Nie słyszę wyraźnie prób profesora, by przekierować rozmowę na „szacunek w wymianie akademickiej”. Nie słyszę niczego poza szumem w uszach i uczuciem, jak moje starannie zbudowane zwycięstwo zamienia się w popiół.
Nigdy w życiu nie poniosłam porażki akademickiej. Nigdy.
A on właśnie sprawił, że wyglądałam jak dziecko udające studenta na seminarium dla pierwszorocznych. Pokazał wszystkim, że tu nie należę. Że jestem dokładnie tym, czego pewnie wszyscy się domyślali.
Dziewczyną na stypendium, której się poszczęściło, błąkającą się po świecie, do którego nigdy nie będzie pasować.
Gdy zajęcia się kończą, z takim impetem pakuję notatki do torby, że coś się rozdziera. Wokół mnie ludzie rozmawiają, śmieją się, zwykły powykładowy chaos.
Muszę stąd wyjść, zanim ktoś zobaczy, jak bardzo trzęsą mi się ręce.
„Hej.”
Zamieram. Wiem, bez patrzenia, że to on .
Stoi obok mojego biurka, wyciągnięta dłoń, jakby to był jakiś klub dla elit. Z bliska jest jeszcze gorzej—albo lepiej. W zależności od tego, jak zdefiniować rzeczy wywołujące dziwne podrygi serca.
Ma małą bliznę przez lewe brwi. Znamię w kąciku oka. Szczegóły, których nie powinnam rejestrować.
„Caspian Rothwell.” Ten swobodny uśmiech. Jakbyśmy byli przyjaciółmi. Jakby nie rozszarpał mnie właśnie na oczach trzydziestu osób. „To było urocze podejście. Z czasem nabierzesz wprawy.”
Te słowa uderzają jak policzek.
Podejście. Nie argument. Nie stanowisko. Podejście.
Praktyka. Jakbym była dzieckiem uczącym się wiązać buty.
Pobłażliwość w tym—luźne założenie, że on z natury jest lepszy, że ja się zmagam tam, gdzie on płynie—roznieca we mnie coś, co przypomina połykanie szkła.
Patrzę na jego dłoń. Na jego twarz.
Na ten irytujący uśmiech, który nie wie, że jest irytujący.
Każdy mój instynkt krzyczy, żeby być sprytną, dyplomatyczną. Uścisnąć mu rękę i iść dalej. On jest tu kimś. Kimś z koneksjami, pieniędzmi, kto nigdy nie musiał się o nic starać.
Uśmiech. Kontakty. Graj w grę.
Zamiast tego słyszę swój własny głos, chłodny i wyraźny: „Idź do diabła, Caspianie Rothwell.”
Widzę, jak jego wyraz twarzy się zmienia. Zaskoczenie mignęło w tych szarych oczach—prawdziwe zaskoczenie, jakby nie był przyzwyczajony do odrzucenia.
Potem na jego twarzy pojawia się coś jeszcze. Coś ostrzejszego.
Jego dłoń wciąż wyciągnięta między nami i zdaję sobie sprawę, że właśnie to jeszcze bardziej pogorszyłam, nie przyjmując jej ani nie wychodząc. Więc chwytam torbę i przechodzę obok niego, ramię niemal ociera się o jego rękę.
Wystarczająco blisko, by uchwycić jego perfumy—coś drogiego, drzewnego, co pewnie będzie mnie prześladować w koszmarach.
Nie oglądam się za siebie. Ale czuję jego wzrok śledzący mnie aż do drzwi.
Czuję to jak nacisk na kręgosłupie.
Na korytarzu serce wali mi jak po przebiegnięciu kilometra. Twarz mi płonie. Ręce wciąż się trzęsą.
Powinnam była uścisnąć mu rękę. Powinnam okazać klasę w porażce. Tak się powinno. Zwłaszcza gdy jesteś dziewczyną na stypendium, a on to ktoś, kto ma budynek swojego nazwiska.
Ale myśl o dotknięciu go, o udawaniu uprzejmości, gdy mnie protekcjonalnie traktował, wydała mi się niemożliwa. Fizycznie niemożliwa, jakby ktoś kazał mi połknąć coś zgniłego.
‘Z czasem nabierzesz wprawy.’
Pierdol go.
Pierdol ten jego łatwy uśmiech, swobodną błyskotliwość i sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była interesująca, jakby rozmontowanie mojego argumentu było dla niego tylko intelektualną rozrywką.
Sprawię, że połknie te słowa. Obserwuj mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Obecnie *
Trzy tygodnie tego. Trzy tygodnie skręcania za róg i znajdowania go tam.
To już zaczyna być śmieszne: wiem, że to nieprofesjonalne (z naszej strony obojga), ale po prostu… nie mogę. Za każdym razem, gdy jesteśmy blisko, wpadamy w naszą zwyczajową dynamikę, a za każdym razem, gdy to się dzieje, coś się we mnie porusza.
Coś niebezpiecznie bliskiego mojej zadurzeniu z czasów studiów.
Jest w mojej ulubionej kawiarni. Przy moim biurku, przy chłodziarce, zadając jakieś głupie pytania. W windach, zwlekając po moich spotkaniach z tym wyrazem twarzy, który mówi, że doskonale wie, co robi.
Zaczęłam chodzić po schodach. Inne godziny lunchu. Cokolwiek, byle uniknąć ciężaru jego spojrzenia. Czego on właściwie ode mnie chce?
To nie tak, że byliśmy przyjaciółmi czy coś na Columbii i to jego szansa na sentymentalne wspominki „starych, dobrych czasów”.
Dziś wieczorem biuro to grobowiec. Tylko ochrona na dole i fluorescencyjny szum mojej lampki na biurku. Siedzę głęboko w arkuszach, kiedy czuję go, zanim go zobaczę. Moje ciało rejestruje jego obecność jak zmianę ciśnienia atmosferycznego.
Gdy podnoszę wzrok, opiera się o framugę moich drzwi. Rękawy podwinięte do łokci, krawat poluzowany, wygląda jakby właśnie wyszedł z jakiejś fantazji, której nigdy nie pozwoliłam sobie mieć.
Nie. To kłamstwo.
Miałam te fantazje. Po prostu nie chcę przyznać, że chodziło o niego.
— Znowu pracujesz po godzinach, Vale? — Odpiera się od framugi i wchodzi do mojego biura z tą drapieżną gracją, którą pamiętam z Columbii.
— Ty też, jak widać. — Nie odrywam wzroku od ekranu, choć każdy nerw śledzi jego ruch. — Potrzebowałeś czegoś, czy tylko sprawdzasz, czy twoi pracownicy są dostatecznie nieszczęśliwi?
— Wolę określenie „zaangażowani”. — Jest już bliżej.
Czuję teraz jego perfumy. Wciąż drzewne, drogie, wywołujące we mnie coś w podświadomości, co przypomina déjà vu.
— Zawsze byłaś zaangażowana, prawda? Nawet na Columbii. Uczyłaś się, kiedy wszyscy inni imprezowali.
— Nie każdy z nas miał fundusz powierniczy na czarną godzinę.
— O, właśnie to. — Brzmi prawie zadowolony. — Ten charakterystyczny ton w twoim głosie. Tęskniłem za nim, syreno.
Chcę się od niego odsunąć. Ten pseudonim budzi wspomnienia i próbuję je stłumić, gdy jest tak blisko. — Miałeś tego aż nadto przez trzy tygodnie na spotkaniach.
— Na spotkaniach jesteś profesjonalna. Ostrożna. — Kolejny krok bliżej. — To… to jest prawdziwa ty.
W końcu na niego patrzę i to błąd.
Jego oczy są utkwione we mnie z intensywnością, która sprawia, że żołądek mi opada. Nie gniew. Coś innego. Coś niebezpiecznego, co sprawia, że mam ochotę wstać i się cofnąć.
Tyle że to byłaby ucieczka. A nigdy przed nim nie uciekałam.
— Czego chcesz, Rothwell?
— Cas. — Przysiada na krawędzi mojego biurka. Za blisko, naruszając moją przestrzeń w sposób, który jest jak wyzwanie. — Tak mnie nazywałaś, pamiętasz? Kiedy byłaś zbyt wściekła, by być uprzejma.
— Nadal jestem zbyt wściekła, by być uprzejma.
— Dobrze. — Słowo pada chrapliwie i urywanie. — Byłbym rozczarowany, gdyby siedem lat cię zmiękczyło.
Napięcie między nami jest duszące. Powinnam kazać mu wyjść. Wstać i wyjść sama. Zachować zawodowy dystans, który trzymał mnie przy zdrowych zmysłach przez te trzy tygodnie.
Zamiast tego odchylam się w fotelu, patrząc mu prosto w oczy z całych sił.
— Czy ta wizyta ma jakiś konkretny cel, czy po prostu tęskniłeś za upokarzaniem mnie?
— Upokarzaniem cię? — Coś mignęło mu na twarzy. — Myślisz, że to właśnie robiłem?
— A jak byś to nazwał?
— Utrzymywaniem cię w formie. — Przesuwa się i nagle obchodzi moje biurko z zamierzoną powolnością. — Byłaś genialna, Serena. Przerażająca, szczerze mówiąc. Patrzyłem, jak niszczysz ludzi. Ale patrzyłem też, jak patrzysz na mnie…
Zatrzymuję oddech, a on jest już za moim krzesłem. Zanim zdążę zareagować, jego dłonie chwytają podłokietniki i obraca mnie w swoją stronę. Nagły ruch sprawia, że żołądek mi się przewraca, a potem jest już przy mnie—pochylony, zamykający mnie w klatce swoich ramion po obu stronach.
— Nie. — Słowo wychodzi płytko, zupełnie nie brzmi jak rozkaz, na którym mi zależało.
— Nie co?
Jego twarz jest tuż przy mojej, tak blisko, że widzę ciemne plamki w jego szarych oczach. Czuję te przeklęte perfumy, od których kręci mi się w głowie.
— Nie wspominać, jak gapiłaś się na mnie podczas ćwiczeń? Jak twój wzrok śledził mnie przez całą aulę?
Jego ręka odrywa się od podłokietnika i myślę, że zaraz się cofnie, ale zamiast tego jego palce łapią pasmo moich włosów. Powoli, celowo, zakłada je za ucho. Opuszki muskają moją skórę wystarczająco, by wysłać falę gorąca w dół kręgosłupa.
— Lubiłaś naszą rywalizację, Serena. Ale lubiłaś też coś innego. Coś, czego nigdy nie pozwoliłaś sobie przyznać.
Pulsuje mi w gardle tak bardzo, że pewnie to widzi. — Jesteś szalony—
— I nie możesz już przed mną uciekać. — Jego głos jest tak blisko mojej twarzy, że wibruje przez całe moje ciało. — Mamy niedokończone sprawy.
— Przejęcie—
— Pieprzyć przejęcie.
Słowa wychodzą z niego chrapliwie. Pochyla się jeszcze bliżej, jego oddech muska moją twarz, sprawiając, że widocznie się wzdrygam.
— Wiesz, że nie o to mi chodzi. Siedem lat, Serena. Siedem lat z tobą w mojej głowie. Zastanawiania się, co by było, gdybyś wtedy nie uciekła tamtej nocy.
Jaka noc?
W głowie mi się miesza, ale już oddycham płytko. Część mnie, ta, która mnie chroniła i utwardzała przez tyle lat, krzyczy, żebym to zakończyła.
Ale inna część, ta zakopana głęboko przez siedem lat, chce wiedzieć, co się stanie, jeśli tego nie zrobię.
— Wynoś się z mojego biura. — Słowa ledwo przechodzą mi przez usta.
— Zmuś mnie.
To nasza stara gra. Popychanie i cofanie. Wyzwanie i ucieczka. Ta sama dynamika, przez którą Columbia była elektryczna, niebezpieczna i żywa.
Ale tym razem nie mam już dwudziestu lat. Teraz mam więcej do stracenia niż tylko dumę.
Wyskakuję z krzesła, potrzebuję przestrzeni, powietrza, ale on się nie cofa. Jesteśmy przyciśnięci do siebie przez jedną elektryzującą sekundę, moje ciało tuż przy jego, i czuję, jak gwałtownie nabiera powietrza.
Jego dłoń unosi się, jakby miał dotknąć mojej twarzy, objąć moją szczękę, coś—
Ale zastyga. Jego wzrok zatrzymuje się na czymś za moim ramieniem, na moim biurku, całe jego ciało sztywnieje.
— Skąd to masz? — Jego głos zmienia się całkowicie—rozbawiony, niemal żartobliwy, ale z podskórnym napięciem, którego nie potrafię odczytać.
Odwracam się, podążając za kierunkiem jego wzroku na brelok. Staroświecki medal drużyny debatowej z Columbii zwisa z breloka niewinnie. Porysowany i wytarty przez siedem lat noszenia przy sobie.
Jedyny dowód na istnienie ojca Arii.
— To moje. — Kłamstwo pojawia się automatycznie, odruchowo.
Sięga obok mnie i z łatwością odpina medal z breloka. Podnosi go do światła i obserwuję, jak jego wyraz twarzy przechodzi od dezorientacji, przez rozpoznanie, aż do czegoś prawie triumfalnego.
— Nie, nie jest. — Uśmiecha się teraz, obracając medal w palcach. — Widzisz inicjały z tyłu? C.A.R. Caspian Alexander Rothwell. Zgubiłem to lata temu. W noc rozdania dyplomów.
Świat się przechyla, gdy dociera do mnie prawda, a on obraca medal, uśmiechając się złośliwie.
— Co, syreno, ukradłaś go jako trofeum? Nadal żałujesz, że pokonałem cię w ostatniej debacie? — Śmieje się, jakby to był żart, kolejna runda naszej rywalizacji. — I jeszcze byłem najlepszy na roku, boże, jak tego nienawidziłaś. Kradzież mojego medalu to nowy poziom—
Nie mogę oddychać.
Wszystko się układa: medal w mojej pościeli. Głos w ciemności mówiący, że chciał mnie od lat. Te perfumy.
Nieznajomy nie był nieznajomym. To był Caspian.
Mój rywal. Moja zguba. On jest ojcem Arii.
— Serena? — Jego śmiech zamiera. — Hej, tylko żartuję. To głupi medal, możesz go zachować—
Przepycham się obok niego i biegnę. Nie idę—biegnę. Serce mi eksploduje, obraz się zwęża, ręce trzęsą się tak, że ledwie łapię torebkę.
— Co jest grane? Serena! — Jego głos podąża za mną, zdezorientowany. Nie ma pojęcia, dlaczego jego żart właśnie rozbił mój świat na pół. — To był żart! Chryste, nie obchodzi mnie ten cholerny medal!
Ale ja już jestem przy windzie, wciskam przycisk. Gdy drzwi się zamykają, on stoi na korytarzu, drzwi do mojego biura otwarte, trzyma ten medal, jakby to było nic.
Jakby to nie była jedyna rzecz, która łączy go z jego córką.
Przesuń w górę, aby kontynuować