passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Secret Babymama - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

His Secret Babymama

/

Rozdział 5

Rozdział 4

* Obecnie *

Trzy tygodnie tego. Trzy tygodnie skręcania za róg i znajdowania go tam.

To już zaczyna być śmieszne: wiem, że to nieprofesjonalne (z naszej strony obojga), ale po prostu… nie mogę. Za każdym razem, gdy jesteśmy blisko, wpadamy w naszą zwyczajową dynamikę, a za każdym razem, gdy to się dzieje, coś się we mnie porusza.

Coś niebezpiecznie bliskiego mojej zadurzeniu z czasów studiów.

Jest w mojej ulubionej kawiarni. Przy moim biurku, przy chłodziarce, zadając jakieś głupie pytania. W windach, zwlekając po moich spotkaniach z tym wyrazem twarzy, który mówi, że doskonale wie, co robi.

Zaczęłam chodzić po schodach. Inne godziny lunchu. Cokolwiek, byle uniknąć ciężaru jego spojrzenia. Czego on właściwie ode mnie chce?

To nie tak, że byliśmy przyjaciółmi czy coś na Columbii i to jego szansa na sentymentalne wspominki „starych, dobrych czasów”.

Dziś wieczorem biuro to grobowiec. Tylko ochrona na dole i fluorescencyjny szum mojej lampki na biurku. Siedzę głęboko w arkuszach, kiedy czuję go, zanim go zobaczę. Moje ciało rejestruje jego obecność jak zmianę ciśnienia atmosferycznego.

Gdy podnoszę wzrok, opiera się o framugę moich drzwi. Rękawy podwinięte do łokci, krawat poluzowany, wygląda jakby właśnie wyszedł z jakiejś fantazji, której nigdy nie pozwoliłam sobie mieć.

Nie. To kłamstwo.

Miałam te fantazje. Po prostu nie chcę przyznać, że chodziło o niego.

— Znowu pracujesz po godzinach, Vale? — Odpiera się od framugi i wchodzi do mojego biura z tą drapieżną gracją, którą pamiętam z Columbii.

— Ty też, jak widać. — Nie odrywam wzroku od ekranu, choć każdy nerw śledzi jego ruch. — Potrzebowałeś czegoś, czy tylko sprawdzasz, czy twoi pracownicy są dostatecznie nieszczęśliwi?

— Wolę określenie „zaangażowani”. — Jest już bliżej.

Czuję teraz jego perfumy. Wciąż drzewne, drogie, wywołujące we mnie coś w podświadomości, co przypomina déjà vu.

— Zawsze byłaś zaangażowana, prawda? Nawet na Columbii. Uczyłaś się, kiedy wszyscy inni imprezowali.

— Nie każdy z nas miał fundusz powierniczy na czarną godzinę.

— O, właśnie to. — Brzmi prawie zadowolony. — Ten charakterystyczny ton w twoim głosie. Tęskniłem za nim, syreno.

Chcę się od niego odsunąć. Ten pseudonim budzi wspomnienia i próbuję je stłumić, gdy jest tak blisko. — Miałeś tego aż nadto przez trzy tygodnie na spotkaniach.

— Na spotkaniach jesteś profesjonalna. Ostrożna. — Kolejny krok bliżej. — To… to jest prawdziwa ty.

W końcu na niego patrzę i to błąd.

Jego oczy są utkwione we mnie z intensywnością, która sprawia, że żołądek mi opada. Nie gniew. Coś innego. Coś niebezpiecznego, co sprawia, że mam ochotę wstać i się cofnąć.

Tyle że to byłaby ucieczka. A nigdy przed nim nie uciekałam.

— Czego chcesz, Rothwell?

— Cas. — Przysiada na krawędzi mojego biurka. Za blisko, naruszając moją przestrzeń w sposób, który jest jak wyzwanie. — Tak mnie nazywałaś, pamiętasz? Kiedy byłaś zbyt wściekła, by być uprzejma.

— Nadal jestem zbyt wściekła, by być uprzejma.

— Dobrze. — Słowo pada chrapliwie i urywanie. — Byłbym rozczarowany, gdyby siedem lat cię zmiękczyło.

Napięcie między nami jest duszące. Powinnam kazać mu wyjść. Wstać i wyjść sama. Zachować zawodowy dystans, który trzymał mnie przy zdrowych zmysłach przez te trzy tygodnie.

Zamiast tego odchylam się w fotelu, patrząc mu prosto w oczy z całych sił.

— Czy ta wizyta ma jakiś konkretny cel, czy po prostu tęskniłeś za upokarzaniem mnie?

— Upokarzaniem cię? — Coś mignęło mu na twarzy. — Myślisz, że to właśnie robiłem?

— A jak byś to nazwał?

— Utrzymywaniem cię w formie. — Przesuwa się i nagle obchodzi moje biurko z zamierzoną powolnością. — Byłaś genialna, Serena. Przerażająca, szczerze mówiąc. Patrzyłem, jak niszczysz ludzi. Ale patrzyłem też, jak patrzysz na mnie…

Zatrzymuję oddech, a on jest już za moim krzesłem. Zanim zdążę zareagować, jego dłonie chwytają podłokietniki i obraca mnie w swoją stronę. Nagły ruch sprawia, że żołądek mi się przewraca, a potem jest już przy mnie—pochylony, zamykający mnie w klatce swoich ramion po obu stronach.

— Nie. — Słowo wychodzi płytko, zupełnie nie brzmi jak rozkaz, na którym mi zależało.

— Nie co?

Jego twarz jest tuż przy mojej, tak blisko, że widzę ciemne plamki w jego szarych oczach. Czuję te przeklęte perfumy, od których kręci mi się w głowie.

— Nie wspominać, jak gapiłaś się na mnie podczas ćwiczeń? Jak twój wzrok śledził mnie przez całą aulę?

Jego ręka odrywa się od podłokietnika i myślę, że zaraz się cofnie, ale zamiast tego jego palce łapią pasmo moich włosów. Powoli, celowo, zakłada je za ucho. Opuszki muskają moją skórę wystarczająco, by wysłać falę gorąca w dół kręgosłupa.

— Lubiłaś naszą rywalizację, Serena. Ale lubiłaś też coś innego. Coś, czego nigdy nie pozwoliłaś sobie przyznać.

Pulsuje mi w gardle tak bardzo, że pewnie to widzi. — Jesteś szalony—

— I nie możesz już przed mną uciekać. — Jego głos jest tak blisko mojej twarzy, że wibruje przez całe moje ciało. — Mamy niedokończone sprawy.

— Przejęcie—

— Pieprzyć przejęcie.

Słowa wychodzą z niego chrapliwie. Pochyla się jeszcze bliżej, jego oddech muska moją twarz, sprawiając, że widocznie się wzdrygam.

— Wiesz, że nie o to mi chodzi. Siedem lat, Serena. Siedem lat z tobą w mojej głowie. Zastanawiania się, co by było, gdybyś wtedy nie uciekła tamtej nocy.

Jaka noc?

W głowie mi się miesza, ale już oddycham płytko. Część mnie, ta, która mnie chroniła i utwardzała przez tyle lat, krzyczy, żebym to zakończyła.

Ale inna część, ta zakopana głęboko przez siedem lat, chce wiedzieć, co się stanie, jeśli tego nie zrobię.

— Wynoś się z mojego biura. — Słowa ledwo przechodzą mi przez usta.

— Zmuś mnie.

To nasza stara gra. Popychanie i cofanie. Wyzwanie i ucieczka. Ta sama dynamika, przez którą Columbia była elektryczna, niebezpieczna i żywa.

Ale tym razem nie mam już dwudziestu lat. Teraz mam więcej do stracenia niż tylko dumę.

Wyskakuję z krzesła, potrzebuję przestrzeni, powietrza, ale on się nie cofa. Jesteśmy przyciśnięci do siebie przez jedną elektryzującą sekundę, moje ciało tuż przy jego, i czuję, jak gwałtownie nabiera powietrza.

Jego dłoń unosi się, jakby miał dotknąć mojej twarzy, objąć moją szczękę, coś—

Ale zastyga. Jego wzrok zatrzymuje się na czymś za moim ramieniem, na moim biurku, całe jego ciało sztywnieje.

— Skąd to masz? — Jego głos zmienia się całkowicie—rozbawiony, niemal żartobliwy, ale z podskórnym napięciem, którego nie potrafię odczytać.

Odwracam się, podążając za kierunkiem jego wzroku na brelok. Staroświecki medal drużyny debatowej z Columbii zwisa z breloka niewinnie. Porysowany i wytarty przez siedem lat noszenia przy sobie.

Jedyny dowód na istnienie ojca Arii.

— To moje. — Kłamstwo pojawia się automatycznie, odruchowo.

Sięga obok mnie i z łatwością odpina medal z breloka. Podnosi go do światła i obserwuję, jak jego wyraz twarzy przechodzi od dezorientacji, przez rozpoznanie, aż do czegoś prawie triumfalnego.

— Nie, nie jest. — Uśmiecha się teraz, obracając medal w palcach. — Widzisz inicjały z tyłu? C.A.R. Caspian Alexander Rothwell. Zgubiłem to lata temu. W noc rozdania dyplomów.

Świat się przechyla, gdy dociera do mnie prawda, a on obraca medal, uśmiechając się złośliwie.

— Co, syreno, ukradłaś go jako trofeum? Nadal żałujesz, że pokonałem cię w ostatniej debacie? — Śmieje się, jakby to był żart, kolejna runda naszej rywalizacji. — I jeszcze byłem najlepszy na roku, boże, jak tego nienawidziłaś. Kradzież mojego medalu to nowy poziom—

Nie mogę oddychać.

Wszystko się układa: medal w mojej pościeli. Głos w ciemności mówiący, że chciał mnie od lat. Te perfumy.

Nieznajomy nie był nieznajomym. To był Caspian.

Mój rywal. Moja zguba. On jest ojcem Arii.

— Serena? — Jego śmiech zamiera. — Hej, tylko żartuję. To głupi medal, możesz go zachować—

Przepycham się obok niego i biegnę. Nie idę—biegnę. Serce mi eksploduje, obraz się zwęża, ręce trzęsą się tak, że ledwie łapię torebkę.

— Co jest grane? Serena! — Jego głos podąża za mną, zdezorientowany. Nie ma pojęcia, dlaczego jego żart właśnie rozbił mój świat na pół. — To był żart! Chryste, nie obchodzi mnie ten cholerny medal!

Ale ja już jestem przy windzie, wciskam przycisk. Gdy drzwi się zamykają, on stoi na korytarzu, drzwi do mojego biura otwarte, trzyma ten medal, jakby to było nic.

Jakby to nie była jedyna rzecz, która łączy go z jego córką.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Cztery dni ukrywania się to tchórzostwo, ale nie mam nic innego.

Dzień pierwszy: mailuję do HR—zatrucie pokarmowe. Leżę na plecach dwanaście godzin, podczas gdy Aria ogląda kreskówki i pyta, czemu jestem smutna.

„Po prostu zmęczona”, mówię. Nie wierzy.

Dzień drugi: „Migrena.” Moja asystentka odgrywa zasłonę dymną, a ja siedzę w ciemności, próbując utrzymać dwie prawdy naraz: Caspian Rothwell jest ojcem Arii, a powiedzenie mu tego mogłoby wysadzić w powietrze dystans, który nas chronił.

Dzień trzeci: jego maile.

C. A. Rothwell: Serena, mam nadzieję, że czujesz się lepiej. Raport Hendersona wymaga twojej recenzji.

Prosto i profesjonalnie. Ale następny:

C. A. Rothwell: Czy uraziłem cię tamtej nocy? Jeśli medalion przekroczył granicę, przepraszam.

Wpatruję się, aż słowa się rozmazują. Myśli, że uciekłam przez żart o trofeach. Nie ma pojęcia, że właśnie zażartował z nocy, która uczyniła go ojcem.

Czwartego dnia budzę się z lękiem. Nie mogę go unikać bez ryzyka dla pracy i moich ludzi. Przychodzę wcześniej, mając nadzieję, że zakopię się w pracy, zanim się pojawi.

Na moim biurku stoi pudełko. Zwykłe białe, bez logo.

W środku, owinięta w bibułę, leży vintage’owa kurtka mistrzowska kobiecej drużyny debatanckiej Columbia. 2016. Nienaganny stan, głęboki granat wełny wciąż bogaty, złote litery ostre i idealne.

Kurtka, której nigdy nie dostałam, bo program debat stracił dofinansowanie w moim ostatnim roku. Kurtka, o której wspomniałam raz— raz —przelotnie w juniorze, kiedy Caspian zapytał, czemu nigdy nie noszę klubowych rzeczy.

Nie sądziłam, że słuchał. Nie sądziłam, że zapamiętał.

Kartka pod spodem jest napisana jego charakterem pisma:

Serena, Skoro widocznie przez te wszystkie lata zatrzymałaś MÓJ medalion jako jakieś trofeum (wciąż tego nie ogarniam, syreno), uznałem, że zasłużyłaś na mistrzowską kurtkę, którą faktycznie wygrałaś. Zostali cię okradzeni w tym ostatnim debacie. Oboje to wiemy. —Cas

Ręce mi się trzęsą, gdy ją trzymam.

Pamiętał. Co gorsza—zgadza się, że zostałam okradziona. To przyznanie teraz nic go nie kosztuje, ale wtedy znaczyłoby wszystko. Teraz też coś znaczy, w sposób, który ściska mi klatkę piersiową.

„Pani Vale?” Moja asystentka, Katie, pojawia się w drzwiach, wyrywając mnie z zamyślenia. „Jest pani wcześniej. Lepiej się pani czuje?”

Wpycham kurtkę z powrotem do pudełka, jakby miała mnie poparzyć. „Tak. Znacznie lepiej.”

„Dobrze. Pan Rothwell dzwonił trzy razy wczoraj, pytając, czy dostała pani przesyłkę.” Zawiesza głos, coś ostrożnego w jej spojrzeniu. „Brzmiał… nerwowo? Jeśli to możliwe. Ciągle prosił, żebym dała mu znać, jak tylko się pani pojawi.”

Nerwowy. Caspian Rothwell, nerwowy, czy otrzymałam jego prezent na przeprosiny.

Ta myśl robi coś niebezpiecznego z moją determinacją. Z drżącymi palcami piszę do Mai.

Ja : Dał mi prezent. Potrzebuję wsparcia.

Jej odpowiedź jest natychmiastowa:

Maja : jaki prezent?

Ja : Taki, który znaczy, że pamięta rzeczy, których nie sądziłam, że zauważył.

Maja : o kurde okej drinki po pracy. nie rób nic głupiego wcześniej

Ja : Zdefiniuj głupiego.

Maja : cokolwiek związanego z jego ustami???

Prawie się śmieję. Prawie.

Spotkanie przejściowe o drugiej. Spędzam ranek, ćwicząc, co powiem, jak się zachowam, ale gdy wchodzę do sali konferencyjnej i go widzę, wszystko, co przygotowałam, ulatnia się.

Od razu podnosi wzrok, a ulga, która pojawia się na jego twarzy, jest tak szczera, że odbiera mi oddech. Potem się opanowuje, wygładza ją w coś bardziej kontrolowanego, ale widziałam to.

Widziałam moment, w którym pomyślał, że mogę w ogóle nie przyjść.

„Pani Vale.” Profesjonalnie. Wyważenie. Ale jego oczy lustrują moją twarz jakby szukał śladów szkody. „Otrzymała pani przesyłkę?”

Wszyscy nas obserwują. Inni szefowie działów, zespół integracyjny, wszyscy czują, że pod powierzchnią dzieje się coś więcej, nie rozumiejąc co.

„Tak.” Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. „Dziękuję. Nie musiał pan—”

„Musiałem.” Przerywa mi, a w jego tonie jest coś surowego. Coś, co sprawia, że pokój wydaje się za ciasny. „W każdym razie.” Odwraca wzrok, przerywając chwilę. „Potraktuj to jako przeprosiny. Jesteśmy kwita.”

Nie jesteśmy kwita.

Nigdy nie będziemy kwita.

Nie, gdy jest ojcem Arii i o tym nie wie. Nie, gdy ta kurtka w moim biurze oznacza, że nosił kawałki mnie przez lata. Tak jak ja nosiłam kawałki jego. Ale kiwam głową. „Kwita.”

Spotkanie toczy się dalej. Wracamy do naszego starego rytmu—werbalne potyczki, kwestionowanie wzajemnych założeń. Ale pod spodem coś się przesunęło. Może zmiękło.

Kiedy wskazuję błąd w jego planie restrukturyzacji, zamiast się bronić, uśmiecha się.

To prawdziwy uśmiech. Nie ta maska CEO na spotkania zarządu. Uśmiech z Columbii, kiedy dobra argumentacja sprawiała, że ożywał. Jego oczy zatrzymują się na moich o ułamek sekundy za długo.

Wystarczająco długo, bym zobaczyła tam coś, czego nie chcę nazywać.

Wystarczająco długo, by to we mnie zarezonowało.

* * *

Maja wybiera bar na Brooklynie, wystarczająco daleko od Midtown, żebyśmy nie spotkały nikogo z pracy. Jest już na miejscu, gdy przychodzę. Dwa martini czekają, a mina Maji sugeruje, że wie, jak źle sprawa wygląda.

„Okej.” Podsuwa mi szklankę. „Mów.”

Więc mówię. O wszystkim. O medalionie, olśnieniu, o kurtce, która znaczy, że zwracał uwagę w sposób, którego nie chciałam zauważyć. Zanim kończę, oba martini znikają, a Maja patrzy na mnie jakbym przyznała się do morderstwa.

„Musisz mu powiedzieć.” Jej głos jest płaski. Pewny.

„Nie.”

„Serena—”

„Nie mogę.” Słowa łamią mi się w gardle. „Nie rozumiesz. To Caspian pieprzony Rothwell. Będzie chciał opieki. Ma prawników, pieniądze i każdą przewagę, a ja ją stracę. Albo gorzej… będę musiała ją dzielić z kimś, na kogo nie mogę patrzeć.”

Wyraz twarzy Mai łagodnieje. Staje się groźniejszy. „Naprawdę? Nie możesz na niego patrzeć?”

„Tak.”

„Kłamczucha.”

To słowo boli jak policzek. „Nie jestem—”

„Mówisz o nim już dwadzieścia minut i brzmisz jak ktoś, kto próbuje się przekonać do czegoś, w co nie wierzy.”

Maja pochyla się do przodu, jej głos cichnie.

„Ta kurtka? To, że pamiętał, że nigdy jej nie dostałaś? To nie nienawiść, kochana.” Naprawdę mam nadzieję, że nie skończy. Ale oczywiście kończy. „To ktoś, kto nosi cię ze sobą tak samo, jak ty nosisz jego.”

„To nie—”

„I to nie fair wobec Arii.” Mówi to cicho, ale trafia jak bomba. „Wiesz, że nie. Pyta o ojca. Zasługuje, by go znać.”

„Zasługuje na kogoś lepszego niż on.”

„Naprawdę? A może ty po prostu musisz w to wierzyć?”

Nie mogę nic powiedzieć. Nie mogę myśleć poza tym, jak słowa Mai odzierają mnie z warstw, które budowałam siedem lat.

Skrupulatnie stworzona narracja, że Caspian to wróg. Że zachowanie tajemnicy chroni Arię. Że robię to, co słuszne.

„Nie mogę dzielić się opieką z kimś, kogo nienawidzę,” mówię, ale nawet wypowiadając te słowa wiem, że to kłamstwo.

Maja też wie. Widzę, jak prześwietla mnie na wylot z precyzją kogoś, kto zna mnie od osiemnastego roku życia i głupoty.

„Więc może,” mówi ostrożnie, „powinnaś się zastanowić, czy naprawdę go nienawidzisz, czy to po prostu łatwiejsze niż przyznanie się do tego, co naprawdę czujesz. Co czułaś od czasów studiów.”

Opróżniam szklankę. Zamawiam kolejną. Próbuję ignorować, że ręce mi drżą.

Próbuję ignorować kurtkę w moim biurze, dowód na to, że Caspian Rothwell zwracał na mnie uwagę przez siedem lat.

Próbuję ignorować, co to znaczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Wymiana wiadomości z Mayą szydzi ze mnie z ekranu telefonu.

Ja: Możesz zaopiekować się Arią w weekend? Bardzo proszę? Jest taka impreza, której nie mogę odpuścić, a nie chcę jej tam ciągnąć.

Maya: to przez twojego nowego szefa?

Ja: Nic nie powiedziałam.

Maya: zapamiętane. ale nie, wyjeżdżam z miasta. powodzenia, kochana!

Więc oto jestem. Na obowiązkowym wyjeździe firmowym w Catskills.

Patrzę, jak Aria demoluje wyścig sztafetowy, podczas gdy Caspian Rothwell istnieje na obrzeżach mojego pola widzenia jak stała siła grawitacji, której próbuję się oprzeć.

Jest wszędzie.

Grajacy czarującego prezesa dla rodzin, ściskający dłonie kierowników działów. A jednak czuję, jak jego uwaga podąża za mną przez trawnik. Czuję to tak, jak czuje się czyjś wzrok palący w plecy, nawet kiedy się nie patrzy.

Ustawiłam się na uboczu wyścigów rodzic-dziecko. Wystarczająco daleko, by uniknąć interakcji, ale blisko na tyle, by nadzorować.

Aria jest w połowie wyścigu w workach, jej małe ciało osiąga prędkości, które przeczą fizyce. Przekracza linię mety pierwsza, po czym natychmiast idzie do koordynatora wydarzenia.

"Przepraszam," jej sześcioletni głos rozbrzmiewa przez pole. "ale ten wyścig jest ageistyczny. Wysokie dzieci mają niesprawiedliwą przewagę. Jeśli ma być sprawiedliwie, to niższe dzieci powinny mieć krótsze worki. To czysta matematyka!"

Patrzę, jak się wykłóca, gestykulując tymi samymi ruchami rąk, jakich używam na prezentacjach, i coś w mojej piersi się ściska. Jest tak bardzo moja.

Ale też coraz bardziej, niepodważalnie, jego.

"Jest przerażająca." Głos obok mnie sprawia, że każdy nerw się zapala. "I mówię to jako komplement."

Nie odwracam się. Nie patrzę na niego.

Jeśli spojrzę, zobaczę te szare oczy—oczy Arii—and znamię. I wszystkie dowody, których od dni próbuję nie widzieć.

"Ma to po mnie."

"Nie wątpię." W jego głosie jest ciepło.

Coś, co brzmi prawie jak duma, co jest absurdalne, bo on nie wie. Nie wie, że ona jest jego, by się nią szczycić.

Stoimy w ciszy, patrząc, jak Aria przekonuje koordynatora do zmiany zasad. Chwila się wydłuża, wygodna w sposób, który przeraża mnie bardziej niż nasze zwykłe słowne potyczki.

To jest gorsze. Ta cicha koegzystencja.

Jakbyśmy byli dwojgiem rodziców, wspólnie obserwujących swoje dziecko. Jakbyśmy byli tym, czym nie jesteśmy.

"Czy po kimś z twojej strony to ma?" Jego głos się zmienił. Uważny teraz. "Chodzi mi o kolor oczu."

Serce mi staje. Naprawdę staje, a puls skacze mi panicznie w gardle. "Moja mama miała szare oczy."

To kłamstwo smakuje jak popiół. Oczy mojej matki były brązowe. Ciepłe, zmęczone i brązowe.

Takie jak moje.

"Hmm." Wciąż patrzy na Arię. "A to znamię? To małe przy lewym oku? Jest... urocze."

Czuję, jak moja opanowanie zaczyna pękać. Czuję, jak ostrożne mury, które zbudowałam, zaczynają się kruszyć pod ciężarem jego swobodnego przesłuchania. "Genetyczna loteria. Czemu ten przesłuch, Rothwell?"

"Po tylu latach," jego ton się zmienia, staje się poważniejszy, co sprawia, że żołądek mi opada, "ani razu nie wspomniałaś o jej ojcu. Ani razu."

Świat się przechyla. Muszę się ruszyć, muszę uciec, zanim zobaczy za dużo, zanim moja twarz zdradzi to, co ukrywałam tygodniami. "Bo nie ma go w naszym życiu. Nie jest istotny."

"Nie jest?"

Dwa słowa. Tylko dwa słowa, ale spadają jak oskarżenie. Jakby coś wiedział, coś podejrzewał, zbliżał się do prawdy, która wszystko wysadzi w powietrze.

Zaczynam odchodzić—moja zwykła droga ucieczki, wyjście tchórza, które opanowałam do perfekcji—ale jego dłoń chwyta mnie za nadgarstek.

Delikatnie. Nie zatrzymuje, tylko... powstrzymuje mnie.

Dotyk przesyła elektryczność w górę ramienia, a ja nienawidzę swojego ciała za tę reakcję. Nienawidzę, że po siedmiu latach jego skóra na mojej nadal wydaje się czymś, co pamiętam w kościach.

"Nie próbuję się wtrącać, Serena." Jego głos jest cichy, sfrustrowany. "Próbuję—"

Przerywa. Nie może znaleźć słów, a niepewność w nim odbija coś we mnie.

Powinnam się wyrwać. Cofnąć się do naszego starego układu, gdzie wszystko było walką, a nic nie było wrażliwością.

Zamiast tego słyszę, jak mówię: "Próbujesz co? W końcu mnie w czymś pokonać? Odszyfrować moją słabość?"

"Może próbuję dowiedzieć się, czy wciąż jesteśmy wrogami, czy może ostatnio coś się zmieniło."

Te słowa wiszą między nami, niebezpieczne i szczere. Czuję pytanie pod nimi—prawdziwe pytanie, którego nie zadaje. O to, czym moglibyśmy być, o czym zawsze krążyliśmy.

Mój puls przyspiesza. Jestem nadmiernie świadoma jego palców, które wciąż okrążają mój nadgarstek. Jego kciuka spoczywającego tam, gdzie moje tętno mnie zdradza.

"Niektóre rzeczy się nie zmieniają, Cas." Wymuszam te słowa, zmuszam siebie do odbudowania murów. "Ty wciąż jesteś księciem dziedzictwa. Ja wciąż jestem dziewczyną na stypendium, walczącą o resztki. Przejęcie tego nie zmienia."

To kłamstwo. Wszystko się zmieniło. Ale kłamstwo jest bezpieczniejsze niż prawda.

"Mamusiu!" Głos Arii rozbija chwilę.

Biegnie do nas, zdyszana i triumfująca, jej twarz zaróżowiona od zwycięstwa.

Caspian natychmiast puszcza mój nadgarstek, cofa się, by zachować odpowiedni dystans. Ale wciąż czuję echo jego dotyku, ciepło jego skóry na mojej.

"Wygrałam!" ogłasza Aria. "Zmienili zasady i i tak wygrałam!"

"Widziałam, kochanie. Byłaś niesamowita."

Po raz pierwszy zauważa Caspiana, a jej wyraz twarzy zmienia się na rozradowany. "O. Cześć, Panie Bardzo Poważny Szefie!"

"Cześć, Ario Straszliwa." Kuca na jej poziomie, a obserwowanie, jak zgina się, by spojrzeć jej w oczy, sprawia mi ból w piersi. "Słyszałem, że zwyciężyłaś dzięki lepszym argumentom prawnym."

"To nie były prawne, tylko logiczne ." Jest oburzona. "To co innego."

"Mój błąd." Jego uśmiech jest autentyczny, nigdy nie widziałam, by tak patrzył na kogoś innego. "Masz absolutnie rację."

Łączy ich coś. Swobodna, naturalna dynamika, która nie powinna istnieć, a jednak jest.

Patrzę na nich razem i czuję, że coś we mnie pęka—tęsknota zmieszana z przerażeniem i żałobą po tym, co mogliby mieć, gdybym była odważniejsza.

Aria bada jego twarz z niepokojącą intensywnością, którą rezerwuje dla zagadek. "Masz buzię jak z dziecięcego zdjęcia."

"Aria…"

"No wiesz, twoja twarz wygląda jakby była słodka, kiedy byłeś mały. Mama też tak ma."

Caspian śmieje się, zaskoczony i szczerze. "Mam to traktować jako komplement?"

"To jest komplement. To znaczy, że macie dobre geny do twarzy." Kiwa poważnie głową. "Dla dzieci."

Słowa spadają jak granat w ciszy.

Widzę, jak wyraz twarzy Caspiana się zmienia. Nie rozumie, ale przeczuwa, że coś właśnie się stało. Coś ważnego, czego jeszcze nie ogarnia.

Jego oczy przelotnie szukają moich, widzę, jak w jego spojrzeniu pracują trybiki.

"Idź po przekąskę, kochanie." Utrzymuję głos stabilny siłą woli. "Na stole są te ciastka z kawałkami czekolady, które lubisz."

Aria biegnie dalej, nieświadoma bomby, którą właśnie zdetonowała, a ja zostaję z Caspianem, podczas gdy ta obserwacja wisi między nami.

"Dobre geny do twarzy dla dzieci." Teraz obserwuje mnie zbyt uważnie. "To... konkretne."

"Ma sześć lat. Mówi dziwne rzeczy. Może ogląda za dużo programów Discovery." Wykręt jest słaby i oboje to wiemy.

"Tak?" Podchodzi bliżej, a ja uświadamiam sobie, że cofnęłam się pod drzewo.

Jego głos zrobił się miękki. Niebezpiecznie miękki. Taki, który zdziera wszystkie pozory i zostawia cię nagą.

Czuję pulsowanie w gardle. W nadgarstkach. W miejscach, których nie powinnam odczuwać, stojąc trzy metry od ojca mojej córki, który nie wie, że jest jej ojcem.

"Powinnam nadzorować—" próbuję go minąć.

"Często to robisz." Nie brzmi to jak zarzut. Po prostu obserwacja, która boli bardziej niż każde ostrze. "Zmieniasz temat. Wychodzisz z pokoju. Kiedy robi się zbyt blisko... czegoś."

"Może mam ku temu dobre powody."

"Może."

Nie rusza się, nie próbuje mnie zatrzymać tym razem. Po prostu patrzy na mnie tymi szarymi oczami i czuję się widziana w sposób, który sprawia, że chcę uciekać.

"Ale w końcu będziemy musieli dokończyć którąś z tych rozmów, syreno."

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Secret Babymama

His Secret Babymama

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa