passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Secret Babymama - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

His Secret Babymama

/

Rozdział 4

Rozdział 3

* Uniwersytet Columbia, jesień 2014 *

Aula wykładowa pachnie starym drewnem i nowymi ambicjami. Siedzę w trzecim rzędzie, wystarczająco blisko, by mieć znaczenie, ale nie tak blisko, by wyglądać na zdesperowaną. Moje notatki rozłożone na biurku w układzie, który ćwiczyłam wielokrotnie.

Każdy szczegół tej chwili mam przećwiczony do poziomu pamięci mięśniowej. Moje pierwsze zajęcia z debaty, moja pierwsza prawdziwa szansa, by udowodnić, że tu należę.

Przeczytałam siedemnaście artykułów, zapamiętałam statystyki, przewidziałam kontrargumenty. Ten starszy, który prezentuje—jakiś facet o imieniu Marcus, z kancelarią ojca już na niego czekającą—jest niechlujny.

Obserwuję, jak potyka się na swoim stanowisku o ulgi podatkowe dla korporacji, i coś drapieżnego budzi się w mojej piersi. Kiedy profesor Pierce pyta o riposty, moja ręka natychmiast wędruje w górę.

On kiwa głową, z uniesionymi brwiami pełnymi zainteresowania. „Pani Vale.”

Wstaję. Sala przenosi na mnie swoją uwagę—trzydzieści par oczu, z których większość należy do osób, których czesne nie wymaga trzech prac i cudu.

Powinnam być zdenerwowana. Nie jestem.

Jestem głodna .

„Marcus przedstawia ciekawy argument dotyczący ekonomii skapywania,” zaczynam, głosem pewnym, „jeśli zignorujemy ostatnie czterdzieści lat danych empirycznych pokazujących, że to nie działa.”

Ktoś się śmieje. Szybko tłumione.

Rozbieram jego stanowisko na części pierwsze. Używam jego własnych źródeł przeciwko niemu. Wskazuję na błędy logiczne, na których zbudował cały swój argument.

Gdy kończę, Marcus wygląda, jakby chciał zapaść się pod ziemię. W sali zapada cisza – ta szczególna cisza, która oznacza, że właśnie zrobiłam coś, co ludzie zapamiętają.

Adrenalina śpiewa mi w żyłach. To. Właśnie dlatego tu się wdrapałam. To uczucie wygrywania z ludźmi, którzy myśleli, że przegram.

Zbieram notatki, unoszona tą euforią, gdy ktoś podnosi rękę.

„Tak, panie Rothwell?” Profesor Pierce brzmi rozbawiony.

Spoglądam w górę. W ostatnim rzędzie stoi facet—wysoki, rudowłosy, ubrany w rzeczy, które pewnie kosztują więcej niż mój miesięczny budżet na jedzenie.

Nie spieszy się. Po prostu... spokojnie zmierza do przodu, jakby miał cały dzień i wiedział, że wszyscy będą na niego czekać. Sala obserwuje go z czymś na kształt fascynacji.

Kiedy dociera do mównicy, odwraca się, i po raz pierwszy widzę jego twarz w pełni.

Niesprawiedliwie przystojny. Ostry podbródek, szare oczy, które dziwnie łapią światło, usta wyglądające, jakby zawsze były o chwilę od uśmiechu. Jest w nim swoboda, pewność siebie, która nie musi się manifestować, bo po prostu jest.

I wtedy patrzy prosto na mnie.

Coś wstrząsa moją klatką piersiową. Rozpoznanie bez poznania. Pociąg tak natychmiastowy i fizyczny, jakby stać za blisko ognia.

A potem otwiera usta…

„Cóż, to było bolesne do oglądania.” Jego głos niesie się po sali, gładki i cięty. „Chociaż chyba powinniśmy docenić entuzjazm. Bardzo żywiołowo.”

To ogniste uczucie znika. Zastępuje je lód.

Kilka osób niespokojnie się porusza. Ktoś kaszle.

Nie korzysta z notatek. Po prostu mówi, jego ręce wykonują lekceważące gesty, buduje kontrargument z taką swobodną błyskotliwością, że wszystko wygląda na łatwe. Ale nie ma w tym nic uprzejmego. Nic życzliwego.

Przywołuje przykłady, o których nie pomyślałam. Wskazuje założenia, których nie byłam świadoma. Przewraca całą moją konstrukcję na plecy jak żuka.

Płonę na twarzy.

Rozmontowuje każdy mój punkt z chirurgiczną precyzją, ale nie logika najbardziej boli. To pogarda przemycona w każdym słowie. Sposób, w jaki formułuje myśli, jakby mój argument był tak fundamentalnie błędny, że ledwie wart jego czasu.

Profesor Pierce wierci się na krześle, wyraźnie spięty, ale nie przerywa. Bo to wciąż technicznie debata akademicka. Brutalna, ale jeszcze nie przekraczająca granicy.

Najgorsze jest patrzeć, jak mój własny argument się sypie i wiedzieć z absolutną, upokarzającą pewnością, że on ma rację.

Że wszystko, co mówi, jest technicznie poprawne w sposób, który sprawia, że czuję się, jakbym grała w warcaby, gdy on gra w szachy.

Gdy kończy, w sali znów zapada cisza. Wraca na miejsce z tą samą niespieszną gracją, a ja uświadamiam sobie, że zacisnęłam dłonie tak mocno, że paznokcie wbijają mi się w dłonie.

Nie czuję rąk. Nie słyszę wyraźnie prób profesora, by przekierować rozmowę na „szacunek w wymianie akademickiej”. Nie słyszę niczego poza szumem w uszach i uczuciem, jak moje starannie zbudowane zwycięstwo zamienia się w popiół.

Nigdy w życiu nie poniosłam porażki akademickiej. Nigdy.

A on właśnie sprawił, że wyglądałam jak dziecko udające studenta na seminarium dla pierwszorocznych. Pokazał wszystkim, że tu nie należę. Że jestem dokładnie tym, czego pewnie wszyscy się domyślali.

Dziewczyną na stypendium, której się poszczęściło, błąkającą się po świecie, do którego nigdy nie będzie pasować.

Gdy zajęcia się kończą, z takim impetem pakuję notatki do torby, że coś się rozdziera. Wokół mnie ludzie rozmawiają, śmieją się, zwykły powykładowy chaos.

Muszę stąd wyjść, zanim ktoś zobaczy, jak bardzo trzęsą mi się ręce.

„Hej.”

Zamieram. Wiem, bez patrzenia, że to on .

Stoi obok mojego biurka, wyciągnięta dłoń, jakby to był jakiś klub dla elit. Z bliska jest jeszcze gorzej—albo lepiej. W zależności od tego, jak zdefiniować rzeczy wywołujące dziwne podrygi serca.

Ma małą bliznę przez lewe brwi. Znamię w kąciku oka. Szczegóły, których nie powinnam rejestrować.

„Caspian Rothwell.” Ten swobodny uśmiech. Jakbyśmy byli przyjaciółmi. Jakby nie rozszarpał mnie właśnie na oczach trzydziestu osób. „To było urocze podejście. Z czasem nabierzesz wprawy.”

Te słowa uderzają jak policzek.

Podejście. Nie argument. Nie stanowisko. Podejście.

Praktyka. Jakbym była dzieckiem uczącym się wiązać buty.

Pobłażliwość w tym—luźne założenie, że on z natury jest lepszy, że ja się zmagam tam, gdzie on płynie—roznieca we mnie coś, co przypomina połykanie szkła.

Patrzę na jego dłoń. Na jego twarz.

Na ten irytujący uśmiech, który nie wie, że jest irytujący.

Każdy mój instynkt krzyczy, żeby być sprytną, dyplomatyczną. Uścisnąć mu rękę i iść dalej. On jest tu kimś. Kimś z koneksjami, pieniędzmi, kto nigdy nie musiał się o nic starać.

Uśmiech. Kontakty. Graj w grę.

Zamiast tego słyszę swój własny głos, chłodny i wyraźny: „Idź do diabła, Caspianie Rothwell.”

Widzę, jak jego wyraz twarzy się zmienia. Zaskoczenie mignęło w tych szarych oczach—prawdziwe zaskoczenie, jakby nie był przyzwyczajony do odrzucenia.

Potem na jego twarzy pojawia się coś jeszcze. Coś ostrzejszego.

Jego dłoń wciąż wyciągnięta między nami i zdaję sobie sprawę, że właśnie to jeszcze bardziej pogorszyłam, nie przyjmując jej ani nie wychodząc. Więc chwytam torbę i przechodzę obok niego, ramię niemal ociera się o jego rękę.

Wystarczająco blisko, by uchwycić jego perfumy—coś drogiego, drzewnego, co pewnie będzie mnie prześladować w koszmarach.

Nie oglądam się za siebie. Ale czuję jego wzrok śledzący mnie aż do drzwi.

Czuję to jak nacisk na kręgosłupie.

Na korytarzu serce wali mi jak po przebiegnięciu kilometra. Twarz mi płonie. Ręce wciąż się trzęsą.

Powinnam była uścisnąć mu rękę. Powinnam okazać klasę w porażce. Tak się powinno. Zwłaszcza gdy jesteś dziewczyną na stypendium, a on to ktoś, kto ma budynek swojego nazwiska.

Ale myśl o dotknięciu go, o udawaniu uprzejmości, gdy mnie protekcjonalnie traktował, wydała mi się niemożliwa. Fizycznie niemożliwa, jakby ktoś kazał mi połknąć coś zgniłego.

‘Z czasem nabierzesz wprawy.’

Pierdol go.

Pierdol ten jego łatwy uśmiech, swobodną błyskotliwość i sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była interesująca, jakby rozmontowanie mojego argumentu było dla niego tylko intelektualną rozrywką.

Sprawię, że połknie te słowa. Obserwuj mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

* Obecnie *

Trzy tygodnie tego. Trzy tygodnie skręcania za róg i znajdowania go tam.

To już zaczyna być śmieszne: wiem, że to nieprofesjonalne (z naszej strony obojga), ale po prostu… nie mogę. Za każdym razem, gdy jesteśmy blisko, wpadamy w naszą zwyczajową dynamikę, a za każdym razem, gdy to się dzieje, coś się we mnie porusza.

Coś niebezpiecznie bliskiego mojej zadurzeniu z czasów studiów.

Jest w mojej ulubionej kawiarni. Przy moim biurku, przy chłodziarce, zadając jakieś głupie pytania. W windach, zwlekając po moich spotkaniach z tym wyrazem twarzy, który mówi, że doskonale wie, co robi.

Zaczęłam chodzić po schodach. Inne godziny lunchu. Cokolwiek, byle uniknąć ciężaru jego spojrzenia. Czego on właściwie ode mnie chce?

To nie tak, że byliśmy przyjaciółmi czy coś na Columbii i to jego szansa na sentymentalne wspominki „starych, dobrych czasów”.

Dziś wieczorem biuro to grobowiec. Tylko ochrona na dole i fluorescencyjny szum mojej lampki na biurku. Siedzę głęboko w arkuszach, kiedy czuję go, zanim go zobaczę. Moje ciało rejestruje jego obecność jak zmianę ciśnienia atmosferycznego.

Gdy podnoszę wzrok, opiera się o framugę moich drzwi. Rękawy podwinięte do łokci, krawat poluzowany, wygląda jakby właśnie wyszedł z jakiejś fantazji, której nigdy nie pozwoliłam sobie mieć.

Nie. To kłamstwo.

Miałam te fantazje. Po prostu nie chcę przyznać, że chodziło o niego.

— Znowu pracujesz po godzinach, Vale? — Odpiera się od framugi i wchodzi do mojego biura z tą drapieżną gracją, którą pamiętam z Columbii.

— Ty też, jak widać. — Nie odrywam wzroku od ekranu, choć każdy nerw śledzi jego ruch. — Potrzebowałeś czegoś, czy tylko sprawdzasz, czy twoi pracownicy są dostatecznie nieszczęśliwi?

— Wolę określenie „zaangażowani”. — Jest już bliżej.

Czuję teraz jego perfumy. Wciąż drzewne, drogie, wywołujące we mnie coś w podświadomości, co przypomina déjà vu.

— Zawsze byłaś zaangażowana, prawda? Nawet na Columbii. Uczyłaś się, kiedy wszyscy inni imprezowali.

— Nie każdy z nas miał fundusz powierniczy na czarną godzinę.

— O, właśnie to. — Brzmi prawie zadowolony. — Ten charakterystyczny ton w twoim głosie. Tęskniłem za nim, syreno.

Chcę się od niego odsunąć. Ten pseudonim budzi wspomnienia i próbuję je stłumić, gdy jest tak blisko. — Miałeś tego aż nadto przez trzy tygodnie na spotkaniach.

— Na spotkaniach jesteś profesjonalna. Ostrożna. — Kolejny krok bliżej. — To… to jest prawdziwa ty.

W końcu na niego patrzę i to błąd.

Jego oczy są utkwione we mnie z intensywnością, która sprawia, że żołądek mi opada. Nie gniew. Coś innego. Coś niebezpiecznego, co sprawia, że mam ochotę wstać i się cofnąć.

Tyle że to byłaby ucieczka. A nigdy przed nim nie uciekałam.

— Czego chcesz, Rothwell?

— Cas. — Przysiada na krawędzi mojego biurka. Za blisko, naruszając moją przestrzeń w sposób, który jest jak wyzwanie. — Tak mnie nazywałaś, pamiętasz? Kiedy byłaś zbyt wściekła, by być uprzejma.

— Nadal jestem zbyt wściekła, by być uprzejma.

— Dobrze. — Słowo pada chrapliwie i urywanie. — Byłbym rozczarowany, gdyby siedem lat cię zmiękczyło.

Napięcie między nami jest duszące. Powinnam kazać mu wyjść. Wstać i wyjść sama. Zachować zawodowy dystans, który trzymał mnie przy zdrowych zmysłach przez te trzy tygodnie.

Zamiast tego odchylam się w fotelu, patrząc mu prosto w oczy z całych sił.

— Czy ta wizyta ma jakiś konkretny cel, czy po prostu tęskniłeś za upokarzaniem mnie?

— Upokarzaniem cię? — Coś mignęło mu na twarzy. — Myślisz, że to właśnie robiłem?

— A jak byś to nazwał?

— Utrzymywaniem cię w formie. — Przesuwa się i nagle obchodzi moje biurko z zamierzoną powolnością. — Byłaś genialna, Serena. Przerażająca, szczerze mówiąc. Patrzyłem, jak niszczysz ludzi. Ale patrzyłem też, jak patrzysz na mnie…

Zatrzymuję oddech, a on jest już za moim krzesłem. Zanim zdążę zareagować, jego dłonie chwytają podłokietniki i obraca mnie w swoją stronę. Nagły ruch sprawia, że żołądek mi się przewraca, a potem jest już przy mnie—pochylony, zamykający mnie w klatce swoich ramion po obu stronach.

— Nie. — Słowo wychodzi płytko, zupełnie nie brzmi jak rozkaz, na którym mi zależało.

— Nie co?

Jego twarz jest tuż przy mojej, tak blisko, że widzę ciemne plamki w jego szarych oczach. Czuję te przeklęte perfumy, od których kręci mi się w głowie.

— Nie wspominać, jak gapiłaś się na mnie podczas ćwiczeń? Jak twój wzrok śledził mnie przez całą aulę?

Jego ręka odrywa się od podłokietnika i myślę, że zaraz się cofnie, ale zamiast tego jego palce łapią pasmo moich włosów. Powoli, celowo, zakłada je za ucho. Opuszki muskają moją skórę wystarczająco, by wysłać falę gorąca w dół kręgosłupa.

— Lubiłaś naszą rywalizację, Serena. Ale lubiłaś też coś innego. Coś, czego nigdy nie pozwoliłaś sobie przyznać.

Pulsuje mi w gardle tak bardzo, że pewnie to widzi. — Jesteś szalony—

— I nie możesz już przed mną uciekać. — Jego głos jest tak blisko mojej twarzy, że wibruje przez całe moje ciało. — Mamy niedokończone sprawy.

— Przejęcie—

— Pieprzyć przejęcie.

Słowa wychodzą z niego chrapliwie. Pochyla się jeszcze bliżej, jego oddech muska moją twarz, sprawiając, że widocznie się wzdrygam.

— Wiesz, że nie o to mi chodzi. Siedem lat, Serena. Siedem lat z tobą w mojej głowie. Zastanawiania się, co by było, gdybyś wtedy nie uciekła tamtej nocy.

Jaka noc?

W głowie mi się miesza, ale już oddycham płytko. Część mnie, ta, która mnie chroniła i utwardzała przez tyle lat, krzyczy, żebym to zakończyła.

Ale inna część, ta zakopana głęboko przez siedem lat, chce wiedzieć, co się stanie, jeśli tego nie zrobię.

— Wynoś się z mojego biura. — Słowa ledwo przechodzą mi przez usta.

— Zmuś mnie.

To nasza stara gra. Popychanie i cofanie. Wyzwanie i ucieczka. Ta sama dynamika, przez którą Columbia była elektryczna, niebezpieczna i żywa.

Ale tym razem nie mam już dwudziestu lat. Teraz mam więcej do stracenia niż tylko dumę.

Wyskakuję z krzesła, potrzebuję przestrzeni, powietrza, ale on się nie cofa. Jesteśmy przyciśnięci do siebie przez jedną elektryzującą sekundę, moje ciało tuż przy jego, i czuję, jak gwałtownie nabiera powietrza.

Jego dłoń unosi się, jakby miał dotknąć mojej twarzy, objąć moją szczękę, coś—

Ale zastyga. Jego wzrok zatrzymuje się na czymś za moim ramieniem, na moim biurku, całe jego ciało sztywnieje.

— Skąd to masz? — Jego głos zmienia się całkowicie—rozbawiony, niemal żartobliwy, ale z podskórnym napięciem, którego nie potrafię odczytać.

Odwracam się, podążając za kierunkiem jego wzroku na brelok. Staroświecki medal drużyny debatowej z Columbii zwisa z breloka niewinnie. Porysowany i wytarty przez siedem lat noszenia przy sobie.

Jedyny dowód na istnienie ojca Arii.

— To moje. — Kłamstwo pojawia się automatycznie, odruchowo.

Sięga obok mnie i z łatwością odpina medal z breloka. Podnosi go do światła i obserwuję, jak jego wyraz twarzy przechodzi od dezorientacji, przez rozpoznanie, aż do czegoś prawie triumfalnego.

— Nie, nie jest. — Uśmiecha się teraz, obracając medal w palcach. — Widzisz inicjały z tyłu? C.A.R. Caspian Alexander Rothwell. Zgubiłem to lata temu. W noc rozdania dyplomów.

Świat się przechyla, gdy dociera do mnie prawda, a on obraca medal, uśmiechając się złośliwie.

— Co, syreno, ukradłaś go jako trofeum? Nadal żałujesz, że pokonałem cię w ostatniej debacie? — Śmieje się, jakby to był żart, kolejna runda naszej rywalizacji. — I jeszcze byłem najlepszy na roku, boże, jak tego nienawidziłaś. Kradzież mojego medalu to nowy poziom—

Nie mogę oddychać.

Wszystko się układa: medal w mojej pościeli. Głos w ciemności mówiący, że chciał mnie od lat. Te perfumy.

Nieznajomy nie był nieznajomym. To był Caspian.

Mój rywal. Moja zguba. On jest ojcem Arii.

— Serena? — Jego śmiech zamiera. — Hej, tylko żartuję. To głupi medal, możesz go zachować—

Przepycham się obok niego i biegnę. Nie idę—biegnę. Serce mi eksploduje, obraz się zwęża, ręce trzęsą się tak, że ledwie łapię torebkę.

— Co jest grane? Serena! — Jego głos podąża za mną, zdezorientowany. Nie ma pojęcia, dlaczego jego żart właśnie rozbił mój świat na pół. — To był żart! Chryste, nie obchodzi mnie ten cholerny medal!

Ale ja już jestem przy windzie, wciskam przycisk. Gdy drzwi się zamykają, on stoi na korytarzu, drzwi do mojego biura otwarte, trzyma ten medal, jakby to było nic.

Jakby to nie była jedyna rzecz, która łączy go z jego córką.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Cztery dni ukrywania się to tchórzostwo, ale nie mam nic innego.

Dzień pierwszy: mailuję do HR—zatrucie pokarmowe. Leżę na plecach dwanaście godzin, podczas gdy Aria ogląda kreskówki i pyta, czemu jestem smutna.

„Po prostu zmęczona”, mówię. Nie wierzy.

Dzień drugi: „Migrena.” Moja asystentka odgrywa zasłonę dymną, a ja siedzę w ciemności, próbując utrzymać dwie prawdy naraz: Caspian Rothwell jest ojcem Arii, a powiedzenie mu tego mogłoby wysadzić w powietrze dystans, który nas chronił.

Dzień trzeci: jego maile.

C. A. Rothwell: Serena, mam nadzieję, że czujesz się lepiej. Raport Hendersona wymaga twojej recenzji.

Prosto i profesjonalnie. Ale następny:

C. A. Rothwell: Czy uraziłem cię tamtej nocy? Jeśli medalion przekroczył granicę, przepraszam.

Wpatruję się, aż słowa się rozmazują. Myśli, że uciekłam przez żart o trofeach. Nie ma pojęcia, że właśnie zażartował z nocy, która uczyniła go ojcem.

Czwartego dnia budzę się z lękiem. Nie mogę go unikać bez ryzyka dla pracy i moich ludzi. Przychodzę wcześniej, mając nadzieję, że zakopię się w pracy, zanim się pojawi.

Na moim biurku stoi pudełko. Zwykłe białe, bez logo.

W środku, owinięta w bibułę, leży vintage’owa kurtka mistrzowska kobiecej drużyny debatanckiej Columbia. 2016. Nienaganny stan, głęboki granat wełny wciąż bogaty, złote litery ostre i idealne.

Kurtka, której nigdy nie dostałam, bo program debat stracił dofinansowanie w moim ostatnim roku. Kurtka, o której wspomniałam raz— raz —przelotnie w juniorze, kiedy Caspian zapytał, czemu nigdy nie noszę klubowych rzeczy.

Nie sądziłam, że słuchał. Nie sądziłam, że zapamiętał.

Kartka pod spodem jest napisana jego charakterem pisma:

Serena, Skoro widocznie przez te wszystkie lata zatrzymałaś MÓJ medalion jako jakieś trofeum (wciąż tego nie ogarniam, syreno), uznałem, że zasłużyłaś na mistrzowską kurtkę, którą faktycznie wygrałaś. Zostali cię okradzeni w tym ostatnim debacie. Oboje to wiemy. —Cas

Ręce mi się trzęsą, gdy ją trzymam.

Pamiętał. Co gorsza—zgadza się, że zostałam okradziona. To przyznanie teraz nic go nie kosztuje, ale wtedy znaczyłoby wszystko. Teraz też coś znaczy, w sposób, który ściska mi klatkę piersiową.

„Pani Vale?” Moja asystentka, Katie, pojawia się w drzwiach, wyrywając mnie z zamyślenia. „Jest pani wcześniej. Lepiej się pani czuje?”

Wpycham kurtkę z powrotem do pudełka, jakby miała mnie poparzyć. „Tak. Znacznie lepiej.”

„Dobrze. Pan Rothwell dzwonił trzy razy wczoraj, pytając, czy dostała pani przesyłkę.” Zawiesza głos, coś ostrożnego w jej spojrzeniu. „Brzmiał… nerwowo? Jeśli to możliwe. Ciągle prosił, żebym dała mu znać, jak tylko się pani pojawi.”

Nerwowy. Caspian Rothwell, nerwowy, czy otrzymałam jego prezent na przeprosiny.

Ta myśl robi coś niebezpiecznego z moją determinacją. Z drżącymi palcami piszę do Mai.

Ja : Dał mi prezent. Potrzebuję wsparcia.

Jej odpowiedź jest natychmiastowa:

Maja : jaki prezent?

Ja : Taki, który znaczy, że pamięta rzeczy, których nie sądziłam, że zauważył.

Maja : o kurde okej drinki po pracy. nie rób nic głupiego wcześniej

Ja : Zdefiniuj głupiego.

Maja : cokolwiek związanego z jego ustami???

Prawie się śmieję. Prawie.

Spotkanie przejściowe o drugiej. Spędzam ranek, ćwicząc, co powiem, jak się zachowam, ale gdy wchodzę do sali konferencyjnej i go widzę, wszystko, co przygotowałam, ulatnia się.

Od razu podnosi wzrok, a ulga, która pojawia się na jego twarzy, jest tak szczera, że odbiera mi oddech. Potem się opanowuje, wygładza ją w coś bardziej kontrolowanego, ale widziałam to.

Widziałam moment, w którym pomyślał, że mogę w ogóle nie przyjść.

„Pani Vale.” Profesjonalnie. Wyważenie. Ale jego oczy lustrują moją twarz jakby szukał śladów szkody. „Otrzymała pani przesyłkę?”

Wszyscy nas obserwują. Inni szefowie działów, zespół integracyjny, wszyscy czują, że pod powierzchnią dzieje się coś więcej, nie rozumiejąc co.

„Tak.” Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. „Dziękuję. Nie musiał pan—”

„Musiałem.” Przerywa mi, a w jego tonie jest coś surowego. Coś, co sprawia, że pokój wydaje się za ciasny. „W każdym razie.” Odwraca wzrok, przerywając chwilę. „Potraktuj to jako przeprosiny. Jesteśmy kwita.”

Nie jesteśmy kwita.

Nigdy nie będziemy kwita.

Nie, gdy jest ojcem Arii i o tym nie wie. Nie, gdy ta kurtka w moim biurze oznacza, że nosił kawałki mnie przez lata. Tak jak ja nosiłam kawałki jego. Ale kiwam głową. „Kwita.”

Spotkanie toczy się dalej. Wracamy do naszego starego rytmu—werbalne potyczki, kwestionowanie wzajemnych założeń. Ale pod spodem coś się przesunęło. Może zmiękło.

Kiedy wskazuję błąd w jego planie restrukturyzacji, zamiast się bronić, uśmiecha się.

To prawdziwy uśmiech. Nie ta maska CEO na spotkania zarządu. Uśmiech z Columbii, kiedy dobra argumentacja sprawiała, że ożywał. Jego oczy zatrzymują się na moich o ułamek sekundy za długo.

Wystarczająco długo, bym zobaczyła tam coś, czego nie chcę nazywać.

Wystarczająco długo, by to we mnie zarezonowało.

* * *

Maja wybiera bar na Brooklynie, wystarczająco daleko od Midtown, żebyśmy nie spotkały nikogo z pracy. Jest już na miejscu, gdy przychodzę. Dwa martini czekają, a mina Maji sugeruje, że wie, jak źle sprawa wygląda.

„Okej.” Podsuwa mi szklankę. „Mów.”

Więc mówię. O wszystkim. O medalionie, olśnieniu, o kurtce, która znaczy, że zwracał uwagę w sposób, którego nie chciałam zauważyć. Zanim kończę, oba martini znikają, a Maja patrzy na mnie jakbym przyznała się do morderstwa.

„Musisz mu powiedzieć.” Jej głos jest płaski. Pewny.

„Nie.”

„Serena—”

„Nie mogę.” Słowa łamią mi się w gardle. „Nie rozumiesz. To Caspian pieprzony Rothwell. Będzie chciał opieki. Ma prawników, pieniądze i każdą przewagę, a ja ją stracę. Albo gorzej… będę musiała ją dzielić z kimś, na kogo nie mogę patrzeć.”

Wyraz twarzy Mai łagodnieje. Staje się groźniejszy. „Naprawdę? Nie możesz na niego patrzeć?”

„Tak.”

„Kłamczucha.”

To słowo boli jak policzek. „Nie jestem—”

„Mówisz o nim już dwadzieścia minut i brzmisz jak ktoś, kto próbuje się przekonać do czegoś, w co nie wierzy.”

Maja pochyla się do przodu, jej głos cichnie.

„Ta kurtka? To, że pamiętał, że nigdy jej nie dostałaś? To nie nienawiść, kochana.” Naprawdę mam nadzieję, że nie skończy. Ale oczywiście kończy. „To ktoś, kto nosi cię ze sobą tak samo, jak ty nosisz jego.”

„To nie—”

„I to nie fair wobec Arii.” Mówi to cicho, ale trafia jak bomba. „Wiesz, że nie. Pyta o ojca. Zasługuje, by go znać.”

„Zasługuje na kogoś lepszego niż on.”

„Naprawdę? A może ty po prostu musisz w to wierzyć?”

Nie mogę nic powiedzieć. Nie mogę myśleć poza tym, jak słowa Mai odzierają mnie z warstw, które budowałam siedem lat.

Skrupulatnie stworzona narracja, że Caspian to wróg. Że zachowanie tajemnicy chroni Arię. Że robię to, co słuszne.

„Nie mogę dzielić się opieką z kimś, kogo nienawidzę,” mówię, ale nawet wypowiadając te słowa wiem, że to kłamstwo.

Maja też wie. Widzę, jak prześwietla mnie na wylot z precyzją kogoś, kto zna mnie od osiemnastego roku życia i głupoty.

„Więc może,” mówi ostrożnie, „powinnaś się zastanowić, czy naprawdę go nienawidzisz, czy to po prostu łatwiejsze niż przyznanie się do tego, co naprawdę czujesz. Co czułaś od czasów studiów.”

Opróżniam szklankę. Zamawiam kolejną. Próbuję ignorować, że ręce mi drżą.

Próbuję ignorować kurtkę w moim biurze, dowód na to, że Caspian Rothwell zwracał na mnie uwagę przez siedem lat.

Próbuję ignorować, co to znaczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Secret Babymama

His Secret Babymama

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa