Budzę się z uczuciem, jakby ktoś zamienił moją krew na ciekły ogień, co oznacza albo wyjątkowo dramatyczną gorączkę, albo to, że zamieniam się w smoka.
Biorąc pod uwagę moje ostatnie szczęście, może być różnie.
Racjonalna część mojego mózgu podpowiada, że powinnam odwołać przyjęcie urodzinowe. Reszta mojego mózgu, napędzana złośliwością i kiepskimi decyzjami, mówi: absolutnie nie. Planowałam to od miesięcy. Poza tym, będzie tam Hugh.
No cóż. Tryb smoka – włączony.
W południe siedzę w swojej sypialni, podczas gdy makijażystka mnie szturcha i pyta o temperaturę mojej skóry.
Moja najlepsza przyjaciółka Chris pojawia się około drugiej, wpadając do pokoju z całą swoją słonecznością, uśmiechem i czerwonymi szpilkami. „Jubilatka! Jak się czujemy… O MÓJ BOŻE, wyglądasz jak śmierć podgrzana w mikrofalówce.”
„Twoje wsparcie znaczy dla mnie wszystko. Naprawdę.”
Siada na brzegu mojego łóżka. „Serio, wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś była zmęczona na zupełnie innym poziomie. Ale korektor jest świetny!”
„Dzięki!” – odpowiada makijażystka z entuzjazmem.
„Jestem okej. Po prostu trochę zmęczona.” Kolejna fala nieprzyjemnego gorąca przetacza się przez moje ciało i walczę z pokusą, by zedrzeć z siebie szlafrok i wsadzić głowę do zamrażarki. „Długi tydzień.”
„Skoro tak mówisz.” Patrzy na mnie sceptycznie, a jej twarz zmienia się w minę pełną intrygi. „No dobra. Dziewiętnaście lat… Czas na bardzo ważną rozmowę o tym gorącym starszym facecie, na którego masz obsesję.”
O nie. Znam ten ton.
Stylistka zatrzymuje się w połowie robienia loków, wyraźnie zainteresowana, a ja próbuję zmienić temat. „Nie wiem, o czym mówisz.”
„Proszę cię. Hugh Kane był twoim seksualnym przebudzeniem, odkąd odkryłaś, co oznaczają te uczucia.”
Uśmiecha się jak rekin, który wyczuł krew w wodzie.
„Kiedy w końcu coś z tym zrobisz? Co cię powstrzymuje? Po prostu podejdź dziś wieczorem i bądź znacząco obecna w jego pobliżu.”
„Nie miałabym pojęcia, jak.” Gorąco w moim ciele podkręca się jeszcze bardziej. „Nigdy—”
Urwałam, zanim dokończyłam zdanie, ale już za późno. Stylistka i makijażystka wymieniają spojrzenia, które wyraźnie oznaczają: „bogata dziewica na pokładzie”.
„No tak, no tak. Nigdy z nikim nie byłaś,” Chris kontynuuje z subtelnością walca drogowego. „Ale kochanie, nie możesz być wiecznie dziewicą! W końcu będziesz musiała—”
„Christina. Możemy NIE rozmawiać o moim życiu seksualnym teraz?” Wskazuję na stylistkę, która już jawnie podsłuchuje.
Chris odchyla się, ale jej uśmiech nie znika.
„Dobra, poważnie. Widziałam go po drodze tutaj, obok gabinetu twojego ojca. Ten facet by cię absolutnie zniszczył. W najlepszy możliwy sposób, ale jednak. Jesteś pewna, że chcesz, aby twój pierwszy raz był z kimś, kto wygląda, jakby mógł podnieść mały budynek?”
Jej słowa sprawiają, że czerwienię się z gorąca, które nie ma nic wspólnego z gorączką. Mój mózg podsuwa mi kilka skrajnie nieodpowiednich obrazków z udziałem mnie, Hugh i różnych powierzchni. Pionowych i poziomych.
„Nie będę prowadzić tej rozmowy,” udaje mi się powiedzieć.
„Dobrze, odpuszczam. Na razie.” Wstaje, wygładzając sukienkę. „Tylko obiecaj mi, że dziś do niego podejdziesz? Jak człowiek, nie jak sarna w bardzo seksownych światłach reflektorów?”
„Postaram się,” mruczę, chociaż zemdlenie wydaje się nieuniknione.
Wieczorem mam na sobie suknię w głębokiej szmaragdowej zieleni, która jakoś sprawia, że moje piwne oczy wydają się jaśniejsze. Na szczęście stylistka dokonała cudów, dzięki czemu wyglądam elegancko, a nie jak ktoś, kto cały dzień wolno się gotował od środka.
Sala balowa wypełnia się gośćmi – współpracownikami taty, ich żonami, przyjaciółmi rodziny. Stoję przy wejściu, z przyklejonym uśmiechem, witając ludzi, walcząc z pokusą zdzierania własnej skóry.
Rozmowy zlewają się w jedno: „Wyglądasz cudownie, kochanie!” „Już dziewiętnaście!” „Twój tata musi być taki dumny!”
Tymczasem całe moje ciało czuje się nie w porządku. Za gorąco. Zbyt ściśle. Zbyt świadomie każdego dotyku, każdego dźwięku. Wtedy, dokładnie o 20:15, wchodzi Hugh.
Czas się zatrzymuje. Naprawdę się zatrzymuje.
Jakby ktoś wcisnął pauzę na całym wszechświecie tylko po to, żebym mogła w pełni docenić niszczycielski widok jego w formalnym stroju.
Jego smoking leży na nim tak, jakby uszyli go aniołowie specjalizujący się w kobiecych fantazjach. Srebro przy jego skroniach łapie światło żyrandola, a te stalowoszare oczy omiatają salę, zanim z precyzją naprowadzanego pocisku zatrzymają się na mnie.
W momencie, gdy nasze spojrzenia się spotykają, coś fundamentalnego we mnie się zmienia.
Gorąco zalewa moje ciało—inne niż gorączka, bardziej intensywne, bardziej skoncentrowane. Bardziej desperackie. Jakby cały świat zawęził się tylko do niego, tylko do nas. Tylko do tego przyciągania między nami, które wydaje się wystarczająco silne, by naginać grawitację.
Zastyga w bezruchu, jak drapieżnik, który właśnie wypatrzył ofiarę. Jego wyraz twarzy zamyka się, ale nie zanim dostrzegam coś, co podejrzanie przypomina panikę zmieszaną z głodem.
Wtedy tata materializuje się obok niego i natychmiast wdają się w cichą, napiętą kłótnię przy barze.
Obaj co chwilę zerkają na mnie. Hugh wygląda na wściekłego w sposób, który sprawia, że moje tętno przyspiesza, podczas gdy tata wygląda jak ktoś, kto właśnie zdał sobie sprawę, że popełnił okropny błąd.
Zmuszam się, by odwrócić wzrok, uśmiechnąć się do innego gościa, udawać, że nie zauważyłam niczego niezwykłego. Ale każda komórka mojego ciała jest aż nazbyt świadoma tego, gdzie stoi Hugh.
Toast urodzinowy odbywa się o dziewiątej. Tata wygłasza przemówienie o tym, jak bardzo jest dumny, jak bardzo dorosłam, wszystkie te odpowiednie ojcowskie rzeczy. Wszyscy unoszą kieliszki i wtedy Henry ustawia się obok mnie.
Jest jednym z partnerów biznesowych taty—około trzydziestki, za dużo perfum i ten irytujący rodzaj pewności siebie, który mają tylko ci, którym nigdy nie mówiono „nie”. Przesuwa się obok mnie podczas toastu, wciska mi do ręki kieliszek szampana z uśmiechem, od którego przechodzą mnie ciarki.
— Dziewiętnaście — mówi, stojąc zdecydowanie za blisko, jego oddech gorący przy moim uchu. — Już dorosła. Prawdziwa młoda kobieta.
Jestem zbyt rozpalona, zbyt niekomfortowo się czuję, by właściwie się obronić. Po prostu kiwam głową, próbując się odsunąć.
— Wiesz, Claire, jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebować rady—studia, kariera, doświadczenie życiowe—chętnie zostanę twoim mentorem.
Jego dłoń przesuwa się na moje plecy niżej i reakcja jest natychmiastowa.
Wstrząsająca. Zła.
Moja skóra cierpnie tam, gdzie mnie dotyka, każda zakończenie nerwowe krzyczy w odrzuceniu. To nie tylko dyskomfort—to fizyczna odraza. Jakby moje ciało na jakimś pierwotnym, komórkowym poziomie wiedziało, że to są całkowicie niewłaściwe dłonie, które mnie dotykają.
Że powinien dotykać mnie ktoś inny.
— Twój ojciec i ja znamy się od dawna — kontynuuje, zupełnie nieświadomy mojego dyskomfortu. — Nie chciałbym, żebyś się męczyła, skoro masz... dostępne zasoby.
Po drugiej stronie sali zauważam, że Hugh nas obserwuje, a wyraz jego twarzy mógłby chyba stopić stal. Jego dłonie są zaciśnięte w pięści po bokach, ramiona napięte z tego rodzaju napięcia, które zwykle poprzedza przemoc.
Jest w jego wyrazie coś prawie zwierzęcego, jakby ledwo powstrzymywał się przed rzuceniem przez salę i usunięciem ręki Henry’ego. Na zawsze.
Kiedy Henry pochyla się, żeby szepnąć mi coś do ucha—coś o tym, jak pięknie dziś wyglądam, jego oddech obrzydliwie gorący na mojej skórze—Hugh rusza. Przecina tłum z jasnym, skupionym zamiarem.
Wyraz jego twarzy sprawia, że coś w moim żołądku przewraca się z jednoczesnym oczekiwaniem i przerażeniem. Ale zanim do nas dociera, wszystko idzie całkowicie źle.
Gorąco w moim ciele narasta do nie do zniesienia, a wzrok mi się zamazuje.
Moja skóra płonie, każde zakończenie nerwowe krzyczy, a dzieje się coś jeszcze bardziej niepokojącego. Potrzeba. Desperacka, fizyczna potrzeba, której nie rozumiem, narastająca we mnie, pochłaniająca każdą inną myśl.
Mamroczę do Henry’ego jakąś wymówkę i praktycznie uciekam w stronę najbliższego wyjścia, moje obcasy głośno stukają o marmur, gdy wymykam się na szczęście pusty korytarz. Ale to nie pomaga.
Moje nogi są jak z waty i może po dziesięciu krokach całkiem odmawiają posłuszeństwa.
Silne ramiona łapią mnie, zanim zdążę upaść, a jego zapach uderza mnie jak narkotyk—cedr i coś dzikiego, co sprawia, że mój mózg całkowicie się zawiesza. I w przeciwieństwie do dotyku Henry’ego, to jest właściwe.
Całe moje ciało rozluźnia się w tym uścisku niemal podświadomie.
Uścisk Hugh jest desperacki, niemal bolesny, przyciąga mnie do jego piersi, jakby próbował zakotwiczyć nas oboje. Jego twarz jest o kilka centymetrów od mojej, oddech urywany, źrenice rozszerzone od czegoś, co podejrzanie przypomina to samo desperackie pragnienie, które mnie pochłania.
Czuję jego serce tłukące się pod moją dłonią przyciśniętą do jego piersi. Widzę, jak jego oczy błyskają czymś, czego wcześniej zdecydowanie tam nie było—czymś bursztynowym i dzikim.
Patrzy na mnie, jakbym była jednocześnie niebezpieczna, niezbędna i całkowicie zakazana.
— Hugh… — udaje mi się wyszeptać. — Coś jest ze mną nie tak.
Zaciska szczękę i przez moment wygląda, jakby rzeczywiście fizycznie cierpiał. Jakby to, co mnie spotyka, dotykało też jego.
— Wiem. — Jego głos jest chropawy, napięty. — Ale nie pozwolę ci przechodzić przez to samej.
Zanim zdążę zapytać, co ma na myśli, podnosi mnie w ramionach i niesie po schodach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Korytarz prowadzący do mojego pokoju zdaje się nie mieć końca. Tulę się do piersi Hugh, moja twarz wtulona w zagłębienie jego szyi, gdzie jego zapach jest najsilniejszy—cedr i coś pikantnego pod spodem.
Każdy oddech uspokaja mnie trochę bardziej, panika ustępuje, gdy jego ciepło przenika moją rozpaloną skórę.
— Już prawie jesteśmy — mówi, a jego głos jest szorstki w sposób, którego nigdy wcześniej u niego nie słyszałam.
Nie powinnam czuć się przy nim bezpiecznie. Płonę żywcem i nic nie ma sensu, ale jego ramiona wokół mnie są jedyną stałą rzeczą w świecie, który się rozpada.
Zamykając za nami drzwi mojego pokoju, kopie je, a kliknięcie zamka rozbrzmiewa jak wystrzał w cichym pomieszczeniu.
Ostrożnie odkłada mnie na łóżko, a utrata jego ciała boli mnie fizycznie głęboko w podbrzuszu. Natychmiast moja skóra krzyczy. Sukienka—ta piękna, droga sukienka, którą wybierałam godzinami—teraz wydaje się papierem ściernym na mojej nadwrażliwej skórze.
— Nie mogę… To pali… Wszystko… — jęczę.
Co się ze mną dzieje? Co jest nie tak z moim ciałem? Dlaczego czuję się jak kotka w rui i strażak jednocześnie?
Panika uderza ze zdwojoną siłą. To szampan…
— Czy jestem odurzona? Henry dał mi szampana i nie pamiętam, czy go wypiłam i… O Boże… Czy umrę na własnych urodzinach?
— Claire. — Hugh klęka przy łóżku, obejmuje moją twarz dłońmi, zmuszając mnie, żebym na niego spojrzała. — Posłuchaj mnie. Nie zostałaś odurzona, nie jesteś otruta. I wszystko będzie dobrze.
— To dlaczego… — Szarpię sukienkę, próbując ją z siebie zedrzeć, szukając ulgi od materiału, który wydaje się mnie atakować. — Co się ze mną dzieje?
Jego szczęka się napina i widzę w jego szarych oczach błysk wiedzy, której mi nie przekazuje. — Nie mogę ci teraz wszystkiego wyjaśnić, ale się tobą zaopiekuję. Przysięgam na swoje życie, jesteś przy mnie bezpieczna.
— To nie jest odpowiedź! — Szlocham już teraz, frustracja miesza się z paniką i tym przytłaczającym pragnieniem, które rośnie we mnie jak tama gotowa pęknąć.
Wyraźnie coś wie, jest tak pewny, że to nie narkotyki, a mimo to nie mówi mi!
— Nie wypiłaś szampana, widziałem to. Zaufaj mi. — Jego głos staje się niższy, niemal błagalny. — Proszę, Claire. Po prostu… zaufaj mi.
Ale nie mogę myśleć ani o zaufaniu, ani o odpowiedziach, tylko o tym nieznośnym gorącu. — Nie mogę. Sukienka… Muszę ją zdjąć .
Bez wahania sięga po zamek. Jego ruchy są opanowane, kliniczne, ale widzę walkę, jaką toczy—napięcie na szczęce, sposób, w jaki jego dłonie lekko drżą, gdy zdejmuje ze mnie sukienkę.
Zostawia mnie w czarnej, koronkowej bieliźnie do kompletu, a chłodne powietrze na mojej skórze sprawia, że aż gwałtownie nabieram powietrza.
To pomaga, przez jakieś pięć sekund. Potem gorąco wraca, gorsze niż wcześniej, i pojawia się to bolesne uczucie w podbrzuszu, które narasta do czegoś rozpaczliwego i przytłaczającego.
— Proszę. — Sama nie wiem, o co proszę. — Proszę, zrób coś. Pomóż mi. Chcę… Potrzebuję…
Wyciągam do niego rękę, chwytam jego koszulę, mięśnie nie chcą puścić.
Potrzebuję go.
Ta myśl pojawia się natychmiast, niemal instynktownie. Ale jest tak bardzo prawdziwa. To dziwne przekonanie, że tylko on może sprawić, że to minie, że będzie lepiej, że mi pomoże.
Tylko on może mnie dotknąć.
Prowadzona przez instynkty, których nie rozumiem, drżącymi rękami szarpię się z guzikami jego koszuli. Gdy okazuje się to za trudne, przenoszę dłonie do jego paska, skupiona tylko na tym.
Chwyta moje nadgarstki, ale nie puszcza—trzyma je, podczas gdy kciukiem uciska moje szalejące tętno.
— Claire, nie wiesz, o co prosisz. Masz tylko dziewiętnaście lat, jesteś córką Richarda. Twój ojciec jest teraz na dole, a ja… — Przełyka ślinę z trudem. — To jest złe na każdym poziomie, który ma znaczenie.
— Nie obchodzi mnie to. — Kolejne łzy spływają mi po policzkach. — Nic mnie to nie obchodzi. Po prostu spraw, żeby to się skończyło… Proszę, spraw, żeby to się skończyło.
Coś w jego wyrazie twarzy pęka i na długi moment zamyka oczy.
Kiedy znów je otwiera, w szarości pojawia się dziwny odcień bursztynu. — Powiedz mi, żebym wyszedł. Powiedz, żebym sprowadził kogoś innego. Twojego ojca, lekarza, kogokolwiek, tylko nie mnie. Odrzuć mnie .
— Nie… — Już naprawdę płaczę, przytłoczona, sfrustrowana i spalana od środka. — Nie odchodź. Proszę, nie zostawiaj mnie. Potrzebuję ciebie .
Jego opanowanie nie tylko pęka—ono się całkowicie rozpada.
— Kurwa — szepcze i wtedy rusza nagle, z podjętą decyzją. — Chodź tutaj.
Ustawia się przy moim zagłówku i podciąga mnie, żebym usiadła między jego nogami, z plecami mocno opartymi o jego pierś. Jego silne ramiona oplatają mnie od tyłu, jedna dłoń rozpościera się na moim brzuchu, a druga delikatnie odchyla moją głowę na swoje ramię.
„Mam cię,” szepcze mi do ucha, jego dłoń zsuwa się po moim brzuchu aż do uda w taki sposób, że odruchowo wyginam się ku niemu. „Skup się tylko na mnie. Potrafisz, kochanie?”
Gwałtownie kiwam głową, a wtedy jego palce wsuwają się pod krawędź moich majtek, odnajdując miejsce, gdzie już jestem żenująco, desperacko mokra. Pierwszy dotyk sprawia, że wyginam się z łóżka z dźwiękiem, o którym nie wiedziałam, że mogę go wydać.
„Właśnie tak,” mruczy, drugą ręką odgarniając mi włosy z twarzy. „Po prostu puść wszystko i będzie dobrze, mam cię.”
Jego palce poruszają się z dewastującą precyzją, zataczając kręgi i pieszcząc w takim rytmie, że mój mózg całkowicie przestaje funkcjonować. Każde zakończenie nerwowe skupia się na tym jednym punkcie kontaktu, na narastającym napięciu, które jest jednocześnie ulgą i torturą.
„Hugh…”
„Wiem, kochanie… Wiem.” Jego kciuk odnajduje mój łechtaczkę i zatacza powolne kółka, podczas gdy dwa palce wślizgują się we mnie, i o Boże, nie wiedziałam, że to może tak wyglądać.
To rozciągnięcie jest trochę bolesne, ale doskonałe. Nacisk jest dokładnie taki, jakiego potrzebuję, a kiedy wygina palce pod odpowiednim kątem, widzę prawdziwe gwiazdy.
To wtedy robi coś, co prawie całkowicie mnie niszczy.
Jego usta odnajdują wrażliwe miejsce tam, gdzie szyja styka się z ramieniem, a jego język zostawia powolny, gorący ślad aż do mojego ucha. Ten dreszcz jest elektryzujący, jakby odkrył jakiś tajny nerw łączący się prosto z każdym ośrodkiem przyjemności w moim ciele.
Cały mój kręgosłup rozświetla się, a każdy dotyk jego palców jest teraz dziesięciokrotnie mocniejszy.
„Więcej,” udaje mi się wysapać. „Proszę… mocniej.”
Spełnia prośbę, jego palce poruszają się szybciej, głębiej, a dłoń z każdym ruchem wciska się w mój łechtaczkę. Przyjemność narasta niemożliwie wysoko, napina się jak sprężyna w moim podbrzuszu.
„Puść się,” mówi, jego głos jest szorstki na mojej skórze. „Dojdź dla mnie, Claire.”
Te słowa, połączone z jego językiem na mojej szyi i palcami robiącymi absolutnie grzeszne rzeczy, sprawiają, że całkowicie się rozpadam. Orgazm uderza we mnie jak piorun, sprawiając, że krzyczę i wyginam się ku niemu, gdy moje ciało zaciska się wokół jego palców.
Nie przestaje, jego usta wciąż atakują moją szyję—liżąc, całując, czasem muskając zębami delikatnie wrażliwą skórę. Ale ulga trwa może trzydzieści sekund, zanim spalające pragnienie wraca z nową siłą.
„Potrzebuję…” Słyszę, jak mówię, niemal szlochając z frustracji. „To nie wystarczy—”
„Wiem.” Już się porusza, druga dłoń dołącza do pierwszej, doprowadzając mnie do rozpaczy umiejętnością, która byłaby upokarzająca, gdybym miała jeszcze jakiekolwiek komórki mózgowe, by się wstydzić. „Tyle razy, ile trzeba. Zajmę się tym.”
Drugi orgazm przychodzi szybciej, mocniej, zostawiając mnie trzęsącą się i dyszącą.
A potem trzeci. I czwarty.
Patrzy na mnie przez dłuższą chwilę, jego klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie, źrenice rozszerzone z ledwo powstrzymywanego pożądania. Jego ręce się trzęsą, a gdy mówi, jego głos jest szorstki od desperacji.
„Claire, ja muszę…” Przełyka z trudem, szczęka mu pracuje, jakby walczył sam ze sobą. „Muszę cię posmakować. Wiem, że nie powinienem, wiem, że już i tak za dużo, ale tracę kurwa rozum i naprawdę muszę—”
Słowa urywają się nagle, a on zamyka oczy, jakby czuł fizyczny ból.
„Proszę,” szepcze, a to słowo brzmi, jakby zostało wyrwane z jego gardła. „Proszę, powiedz mi, że mogę cię wylizać do czysta.”
Szczerość w jego głosie, sposób, w jaki drży z pragnienia, sprawia, że coś głęboko we mnie ściska się z pożądania.
„Tak,” wydycham bez wahania. „Proszę, tak.”
Dźwięk, który wydaje, to czysta ulga zmieszana z głodem, a potem kładzie mnie na łóżku, przesuwając się w dół mojego ciała z determinacją.
Pierwszy dotyk jego języka na mojej łechtaczce sprawia, że krzyczę i chwytam go za włosy obiema rękami. Jęczy we mnie, jakby to on czerpał przyjemność, a wibracja przeszywa moje ciało falą szoku.
Sprawia, że dochodzę niemal natychmiast, wyginając się na łóżku i wołając jego imię.
Nie przestaje. Nawet nie zwalnia. Po prostu dalej pieści mnie ustami i palcami, na przemian delikatnie drażniąc i niszcząc intensywnością, jakby próbował zapamiętać każdą moją reakcję, każdy dźwięk, który ze mnie wydobywa.
Czas przestaje mieć znaczenie. To mogą być minuty albo godziny tego, jak systematycznie mnie niszczy i odbudowuje, nigdy nie przekraczając tej ostatecznej granicy, ale zabierając mnie na szczyty, o których istnieniu nie miałam pojęcia.
Moje ciało wspina się i rozbija na nowo—jego język, jego palce, czasem jedno i drugie razem, aż staję się łkającą, drżącą masą potrzeby i spełnienia.
„Proszę,” udaje mi się w końcu wyszeptać w krótkiej chwili jasności. „Potrzebuję całego ciebie.”
Podnosi głowę, jego usta i podbródek błyszczą od tego, co ze mną wyprawiał, a spojrzenie w jego oczach to czysta udręka.
„Nie tak,” mówi stanowczo. „Nie kiedy nie jesteś sobą. Nie kiedy jutro będziesz mnie nienawidzić.”
„Nigdy bym—”
„Cicho.” Składa delikatny pocałunek na moim udzie. „Pozwól mi się tobą zająć. Tylko tym.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Budzę się sama, co szczerze mówiąc, nie jest moim ulubionym wątkiem rozwoju postaci.
Łóżko obok mnie jest zimne—zimne jak porzucone wiele godzin temu. Na stoliku nocnym leży kartka, złożona z irytującą precyzją, bo Hugh pewnie nauczył się origami od jakiegoś mnicha czy coś.
„Odpocznij. Potrzebujesz tego. —D”
I tyle.
Żadnych wyjaśnień. Żadnego „musimy porozmawiać”. Żadnego „przepraszam, że doprowadziłem cię do kilku wstrząsających orgazmów, a potem zniknąłem jak jakiś wyjątkowo utalentowany duch”.
Tylko odpoczynek, jakbym była chorym szczeniakiem, a nie kimś, komu cały świat właśnie został przewrócony do góry nogami przez mężczyznę, który może i nie może mieć nadprzyrodzonych umiejętności językowych.
Moje ciało czuje się dziwnie. Ale nie źle dziwnie—właściwie lepiej niż przez ostatnie dni.
Mam energię, jasność umysłu, niemalże wibruję, jakby ktoś nacisnął przycisk reset. Co zupełnie nie ma sensu, biorąc pod uwagę „ciężką gorączkę”, która najwyraźniej wymagała intensywnej terapii manualnej.
Wciąż to przetwarzam, gdy drzwi do mojej sypialni otwierają się i wchodzi tata z dr Morrison.
„Claire, kochanie.” Tata natychmiast siada przy moim łóżku, ujmując moją dłoń obiema swoimi. „Jak się czujesz? Hugh wspomniał, że wcześnie wyszłaś z imprezy, bo źle się poczułaś, więc pomógł ci dotrzeć do pokoju, żebyś odpoczęła.”
O, drogi Ojcze. Uwierz mi, zrobił dużo więcej niż to.
Nie, żeby powinien o tym wiedzieć.
Troska w jego głosie jest tak szczera, że aż boli. To klasyczny tata—krąży, martwi się, traktuje każde zdarte kolano jak potencjalną katastrofę. Jego nadopiekuńczość zawsze wynikała z miłości, nawet gdy mnie dusiła.
„W porządku,” mówię. „Właściwie czuję się całkowicie dobrze. Lepiej niż dobrze.”
Dr Morrison zaczyna badanie, podczas gdy tata niespokojnie krąży w pobliżu.
„Temperatura w normie,” mówi. „Puls dobry. Ciśnienie znakomite.” Sprawdza moje oczy, gardło, standardowa rutyna. „Mdłości? Zawroty głowy?”
„Nie, nic. Czuję się zupełnie normalnie.”
Wymienia wtedy z tatą jedno z tych wymownych lekarskich spojrzeń.
„Na podstawie mojego badania wygląda na to, że zeszłej nocy przeszłaś ostrą wirusową gorączkę. Takie rzeczy potrafią pojawić się nagle i zniknąć równie szybko. Najważniejsze, że twoje ciało sobie z tym poradziło.”
„Wirusowa,” powtarzam powoli. „Jak… grypa?”
„Możliwe. Ale twój układ odpornościowy zrobił, co trzeba.” Składa swoją małą lekarską torbę. „Zalecam odpoczynek przez najbliższe dwa dni. Dużo płynów, spokój, i natychmiastowy kontakt, jeśli wrócą jakiekolwiek objawy.”
Tata jej gorąco dziękuje, odprowadza ją i wraca, by przysiąść na moim łóżku. Wciąż trzyma moją dłoń, kciukiem rysując kółka na moich kostkach.
„Napędziłaś mi stracha,” mówi cicho. „Kiedy się dowiedziałem, że źle się czujesz…”
„Naprawdę nic mi nie jest, tato.” Ściskam jego dłoń. Potem ostrożnie: „Myślisz… czy ktoś mógł mi wczoraj coś wrzucić do drinka?”
Muszę mieć pewność, wciąż o tym myślę obsesyjnie. Bo co innego mogło wywołać to, co działo się z moim ciałem zeszłej nocy, jeśli nie jakieś cholerne afrodyzjaki czy narkotyki, których drapieżcy używają, by kobiety były chętne i zdesperowane?
Jego twarz natychmiast się zmienia po moich słowach. Łagodny ojciec znika, zastąpiony przez kogoś skrajnie opiekuńczego.
„Ktoś ci coś dał? Wzięłaś coś?”
„Nie, ja… chyba nie. Nie pamiętam.” Wspomnienia nadal są zamglone. „Po prostu to wszystko przyszło tak nagle…”
„Claire.” Przerywa mi, głos napięty. „Czy ktoś ci coś zrobił? Bo jeśli tak, to osobiście—”
„Nie! Nie, tato, nic takiego. Po prostu się rozchorowałam. Ale to było tak nagłe, pomyślałam może…”
„Nasi goście to zaufani ludzie, których znam od lat.”
Szczęka mu drży, ale zmusza się do spokoju, ściskając moją dłoń jeszcze mocniej.
„Nigdy nie naraziłbym cię na niebezpieczeństwo. Nigdy.” Z niezwykłym skupieniem poprawia mi poduszki. „Już wszystkich przeprosiłem w twoim imieniu. Wszystko załatwione, nie musisz się niczym martwić.”
Oczywiście, że tak. Specjalność taty: załatwiać wszystko, żebym nie musiała. Chronić mnie przed światem, czy tego chcę, czy nie.
„Gdzie jest Hugh?” To pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, i obserwuję, jak wyraz twarzy taty się zmienia.
„Załatwia jakieś sprawy biznesowe. Przez jakiś czas będzie niedostępny.” Tonem daje jasno do zrozumienia, że nie ma o czym rozmawiać. „Skup się na odpoczynku, kochanie.”
Przez kolejne dziesięć minut krząta się wokół mnie—przynosi wodę, poprawia zasłony, jeszcze trzy razy pyta, czy czegoś nie potrzebuję—zanim w końcu wychodzi na telekonferencję.
Kiedy znika, mam wrażenie, jakby otulono mnie bardzo drogą, bardzo kochającą folią bąbelkową. Muszę porozmawiać z kimś, kto nie będzie traktował mnie jak zrobionej ze szkła.
Potrzebuję Chris.
Odbiera, zanim jeszcze pierwszy sygnał zdąży wybrzmieć do końca. „O Boże, żyjesz. Zaczynałam już myśleć, że naprawdę umarłaś na własnych urodzinach, co byłoby tragiczne, ale też trochę ikoniczne.”
„Możemy się spotkać? Potrzebuję kawy i kogoś, kto powie mi, czy tracę rozum.”
„Nie musisz nic więcej mówić. Nasze miejsce za pół godziny?”
Wciągam na siebie dżinsy i za dużą koszulkę, zręcznie wymykam się obok pani Walker, zanim zdąży zameldować tacie o moich ruchach, i jadę do kawiarni ze wszystkimi oknami opuszczonymi.
Letnie powietrze jest niesamowite na mojej skórze—wszystko wydaje się bardziej intensywne, bardziej wyraziste. Nawet kolory są jakby żywsze.
Chris już tam jest, zajęła nasz kąt i zamówiła dla mnie to, co nazywa moją „latte emocjonalnego wsparcia”.
„Dobra.” Przesuwa kubek w moją stronę. „Przejdźmy do słonia w pokoju: twoje dramatyczne wyjście wczoraj wieczorem było przynajmniej zapamiętywalne. Ludzie będą o tym mówić latami. Bardzo w stylu Gatsby’ego.”
Mimo wszystko się śmieję. „Cieszę się, że mój potencjalny medyczny incydent zapewnił rozrywkę.”
„To właśnie ten duch, który znam i kocham.” Uśmiecha się szeroko, ale szybko jej to przechodzi, gdy naprawdę na mnie patrzy. „Ale poważnie, co się stało? Wyglądasz niesamowicie. Tak irytująco niesamowicie. Czy ty się świecisz?”
Obejmuję dłońmi ciepły kubek. „Myślę, że ktoś mógł mnie odurzyć.”
Jej figlarny wyraz twarzy znika w jednej chwili, jakby ktoś przełączył wyłącznik. „Co? Claire, to nie... co dokładnie się stało?”
Więc jej opowiadam. No, w wersji ocenzurowanej.
Nagłe pojawienie się objawów, przytłaczające gorąco, szampan od Henry’ego, którego nie jestem pewna, czy rzeczywiście nie wypiłam. Pomijam jednak część, gdzie Hugh przez godziny doprowadzał mnie do orgazmu, aż nie mogłam zebrać myśli. Są rzeczy, których nie omawia się przy kawie.
„To jest absolutnie przerażające.” Chris sięga przez stół i chwyta moją dłoń obiema swoimi. „Powiedziałaś o tym tacie?”
„Lekarz twierdzi, że to tylko wirus. A tata zarzeka się, że wszyscy goście to ludzie, których zna od lat.” Wpatruję się w moją latte, jakby mogła znać odpowiedź. „Może jestem przewrażliwiona.”
„A może nie.” Chris robi się poważna. „Słuchaj, cokolwiek się stało, to nie twoja wina. I jeśli chcesz to wyjaśnić, jestem z tobą. Będziemy duetem detektywistycznym. Ja przyniosę przekąski.”
Jej propozycja sprawia, że coś, co miałam ściśnięte w klatce piersiowej, trochę się rozluźnia. „Dziękuję. Naprawdę.”
„Od tego są najlepsze przyjaciółki.” Bierze teatralny łyk swojej mrożonej kawy. „Ale teraz potrzebujesz agresywnie normalnej rozmowy. Więc posłuchasz o mojej absolutnie katastrofalnej randce sprzed tygodnia.”
I tak oto wracamy na znajome terytorium.
Chris zaczyna epicką opowieść o nieudanej rezerwacji w restauracji, niespodziewanej dezynsekcji oraz improwizowanym pikniku na parkingu, który skończył się ucieczką przed, jak to określa, „gęsią z problemami z agresją”.
„Już nigdy nie zaufam facetowi, który mówi, że 'zna fajne miejsce',” deklaruje z powagą osoby składającej krwawą przysięgę. „To miejsce to był dosłownie parking pod Wendy’s, Claire. Parking pod pier...onym Wendy’s.”
Śmieję się już szczerze, węzeł w mojej piersi puszcza. Chris przechodzi do pytań o plany na studia, o to, z jakich szkół mam odpowiedzi.
Zwyczajne sprawy przyjaciół. Bezpieczne rozmowy, w których nie ma tajemniczych gorączek ani znikających wspólników.
Przy wychodzeniu Chris przyciąga mnie do siebie w objęcia.
„Obiecaj, że zadzwonisz, jeśli będziesz czegoś potrzebować,” mówi z pasją. „Jeśli chcesz to wyjaśniać, jeśli musisz się wygadać, jeśli będziesz chciała, żebym porysowała komuś Teslę. Jestem od wszystkiego.”
„Obiecuję.”
„Dobrze. Bo cokolwiek się wydarzyło, dasz sobie radę.”
Patrzę, jak odjeżdża swoim małym czerwonym kabrioletem, stojąc w ciepłym popołudniowym słońcu, z jej słowami odbijającymi się echem w mojej głowie.
Prawie jej wierzę. Prawie.
Ale Chris nie wie o Hugh. Nie wie, jak jego oczy zabłysły bursztynem w przyciemnionym świetle, ani jak jego dotyk był jak powrót do domu, którego nawet nie wiedziałam, że mi brakowało.
I absolutnie nie mam pojęcia, co zrobić z tą przerażającą, niemożliwą myślą.
Przesuń w górę, aby kontynuować