passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His to Protect - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

His to Protect

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Korytarz prowadzący do mojego pokoju zdaje się nie mieć końca. Tulę się do piersi Hugh, moja twarz wtulona w zagłębienie jego szyi, gdzie jego zapach jest najsilniejszy—cedr i coś pikantnego pod spodem.

Każdy oddech uspokaja mnie trochę bardziej, panika ustępuje, gdy jego ciepło przenika moją rozpaloną skórę.

— Już prawie jesteśmy — mówi, a jego głos jest szorstki w sposób, którego nigdy wcześniej u niego nie słyszałam.

Nie powinnam czuć się przy nim bezpiecznie. Płonę żywcem i nic nie ma sensu, ale jego ramiona wokół mnie są jedyną stałą rzeczą w świecie, który się rozpada.

Zamykając za nami drzwi mojego pokoju, kopie je, a kliknięcie zamka rozbrzmiewa jak wystrzał w cichym pomieszczeniu.

Ostrożnie odkłada mnie na łóżko, a utrata jego ciała boli mnie fizycznie głęboko w podbrzuszu. Natychmiast moja skóra krzyczy. Sukienka—ta piękna, droga sukienka, którą wybierałam godzinami—teraz wydaje się papierem ściernym na mojej nadwrażliwej skórze.

— Nie mogę… To pali… Wszystko… — jęczę.

Co się ze mną dzieje? Co jest nie tak z moim ciałem? Dlaczego czuję się jak kotka w rui i strażak jednocześnie?

Panika uderza ze zdwojoną siłą. To szampan…

— Czy jestem odurzona? Henry dał mi szampana i nie pamiętam, czy go wypiłam i… O Boże… Czy umrę na własnych urodzinach?

— Claire. — Hugh klęka przy łóżku, obejmuje moją twarz dłońmi, zmuszając mnie, żebym na niego spojrzała. — Posłuchaj mnie. Nie zostałaś odurzona, nie jesteś otruta. I wszystko będzie dobrze.

— To dlaczego… — Szarpię sukienkę, próbując ją z siebie zedrzeć, szukając ulgi od materiału, który wydaje się mnie atakować. — Co się ze mną dzieje?

Jego szczęka się napina i widzę w jego szarych oczach błysk wiedzy, której mi nie przekazuje. — Nie mogę ci teraz wszystkiego wyjaśnić, ale się tobą zaopiekuję. Przysięgam na swoje życie, jesteś przy mnie bezpieczna.

— To nie jest odpowiedź! — Szlocham już teraz, frustracja miesza się z paniką i tym przytłaczającym pragnieniem, które rośnie we mnie jak tama gotowa pęknąć.

Wyraźnie coś wie, jest tak pewny, że to nie narkotyki, a mimo to nie mówi mi!

— Nie wypiłaś szampana, widziałem to. Zaufaj mi. — Jego głos staje się niższy, niemal błagalny. — Proszę, Claire. Po prostu… zaufaj mi.

Ale nie mogę myśleć ani o zaufaniu, ani o odpowiedziach, tylko o tym nieznośnym gorącu. — Nie mogę. Sukienka… Muszę ją zdjąć .

Bez wahania sięga po zamek. Jego ruchy są opanowane, kliniczne, ale widzę walkę, jaką toczy—napięcie na szczęce, sposób, w jaki jego dłonie lekko drżą, gdy zdejmuje ze mnie sukienkę.

Zostawia mnie w czarnej, koronkowej bieliźnie do kompletu, a chłodne powietrze na mojej skórze sprawia, że aż gwałtownie nabieram powietrza.

To pomaga, przez jakieś pięć sekund. Potem gorąco wraca, gorsze niż wcześniej, i pojawia się to bolesne uczucie w podbrzuszu, które narasta do czegoś rozpaczliwego i przytłaczającego.

— Proszę. — Sama nie wiem, o co proszę. — Proszę, zrób coś. Pomóż mi. Chcę… Potrzebuję…

Wyciągam do niego rękę, chwytam jego koszulę, mięśnie nie chcą puścić.

Potrzebuję go.

Ta myśl pojawia się natychmiast, niemal instynktownie. Ale jest tak bardzo prawdziwa. To dziwne przekonanie, że tylko on może sprawić, że to minie, że będzie lepiej, że mi pomoże.

Tylko on może mnie dotknąć.

Prowadzona przez instynkty, których nie rozumiem, drżącymi rękami szarpię się z guzikami jego koszuli. Gdy okazuje się to za trudne, przenoszę dłonie do jego paska, skupiona tylko na tym.

Chwyta moje nadgarstki, ale nie puszcza—trzyma je, podczas gdy kciukiem uciska moje szalejące tętno.

— Claire, nie wiesz, o co prosisz. Masz tylko dziewiętnaście lat, jesteś córką Richarda. Twój ojciec jest teraz na dole, a ja… — Przełyka ślinę z trudem. — To jest złe na każdym poziomie, który ma znaczenie.

— Nie obchodzi mnie to. — Kolejne łzy spływają mi po policzkach. — Nic mnie to nie obchodzi. Po prostu spraw, żeby to się skończyło… Proszę, spraw, żeby to się skończyło.

Coś w jego wyrazie twarzy pęka i na długi moment zamyka oczy.

Kiedy znów je otwiera, w szarości pojawia się dziwny odcień bursztynu. — Powiedz mi, żebym wyszedł. Powiedz, żebym sprowadził kogoś innego. Twojego ojca, lekarza, kogokolwiek, tylko nie mnie. Odrzuć mnie .

— Nie… — Już naprawdę płaczę, przytłoczona, sfrustrowana i spalana od środka. — Nie odchodź. Proszę, nie zostawiaj mnie. Potrzebuję ciebie .

Jego opanowanie nie tylko pęka—ono się całkowicie rozpada.

— Kurwa — szepcze i wtedy rusza nagle, z podjętą decyzją. — Chodź tutaj.

Ustawia się przy moim zagłówku i podciąga mnie, żebym usiadła między jego nogami, z plecami mocno opartymi o jego pierś. Jego silne ramiona oplatają mnie od tyłu, jedna dłoń rozpościera się na moim brzuchu, a druga delikatnie odchyla moją głowę na swoje ramię.

„Mam cię,” szepcze mi do ucha, jego dłoń zsuwa się po moim brzuchu aż do uda w taki sposób, że odruchowo wyginam się ku niemu. „Skup się tylko na mnie. Potrafisz, kochanie?”

Gwałtownie kiwam głową, a wtedy jego palce wsuwają się pod krawędź moich majtek, odnajdując miejsce, gdzie już jestem żenująco, desperacko mokra. Pierwszy dotyk sprawia, że wyginam się z łóżka z dźwiękiem, o którym nie wiedziałam, że mogę go wydać.

„Właśnie tak,” mruczy, drugą ręką odgarniając mi włosy z twarzy. „Po prostu puść wszystko i będzie dobrze, mam cię.”

Jego palce poruszają się z dewastującą precyzją, zataczając kręgi i pieszcząc w takim rytmie, że mój mózg całkowicie przestaje funkcjonować. Każde zakończenie nerwowe skupia się na tym jednym punkcie kontaktu, na narastającym napięciu, które jest jednocześnie ulgą i torturą.

„Hugh…”

„Wiem, kochanie… Wiem.” Jego kciuk odnajduje mój łechtaczkę i zatacza powolne kółka, podczas gdy dwa palce wślizgują się we mnie, i o Boże, nie wiedziałam, że to może tak wyglądać.

To rozciągnięcie jest trochę bolesne, ale doskonałe. Nacisk jest dokładnie taki, jakiego potrzebuję, a kiedy wygina palce pod odpowiednim kątem, widzę prawdziwe gwiazdy.

To wtedy robi coś, co prawie całkowicie mnie niszczy.

Jego usta odnajdują wrażliwe miejsce tam, gdzie szyja styka się z ramieniem, a jego język zostawia powolny, gorący ślad aż do mojego ucha. Ten dreszcz jest elektryzujący, jakby odkrył jakiś tajny nerw łączący się prosto z każdym ośrodkiem przyjemności w moim ciele.

Cały mój kręgosłup rozświetla się, a każdy dotyk jego palców jest teraz dziesięciokrotnie mocniejszy.

„Więcej,” udaje mi się wysapać. „Proszę… mocniej.”

Spełnia prośbę, jego palce poruszają się szybciej, głębiej, a dłoń z każdym ruchem wciska się w mój łechtaczkę. Przyjemność narasta niemożliwie wysoko, napina się jak sprężyna w moim podbrzuszu.

„Puść się,” mówi, jego głos jest szorstki na mojej skórze. „Dojdź dla mnie, Claire.”

Te słowa, połączone z jego językiem na mojej szyi i palcami robiącymi absolutnie grzeszne rzeczy, sprawiają, że całkowicie się rozpadam. Orgazm uderza we mnie jak piorun, sprawiając, że krzyczę i wyginam się ku niemu, gdy moje ciało zaciska się wokół jego palców.

Nie przestaje, jego usta wciąż atakują moją szyję—liżąc, całując, czasem muskając zębami delikatnie wrażliwą skórę. Ale ulga trwa może trzydzieści sekund, zanim spalające pragnienie wraca z nową siłą.

„Potrzebuję…” Słyszę, jak mówię, niemal szlochając z frustracji. „To nie wystarczy—”

„Wiem.” Już się porusza, druga dłoń dołącza do pierwszej, doprowadzając mnie do rozpaczy umiejętnością, która byłaby upokarzająca, gdybym miała jeszcze jakiekolwiek komórki mózgowe, by się wstydzić. „Tyle razy, ile trzeba. Zajmę się tym.”

Drugi orgazm przychodzi szybciej, mocniej, zostawiając mnie trzęsącą się i dyszącą.

A potem trzeci. I czwarty.

Patrzy na mnie przez dłuższą chwilę, jego klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie, źrenice rozszerzone z ledwo powstrzymywanego pożądania. Jego ręce się trzęsą, a gdy mówi, jego głos jest szorstki od desperacji.

„Claire, ja muszę…” Przełyka z trudem, szczęka mu pracuje, jakby walczył sam ze sobą. „Muszę cię posmakować. Wiem, że nie powinienem, wiem, że już i tak za dużo, ale tracę kurwa rozum i naprawdę muszę—”

Słowa urywają się nagle, a on zamyka oczy, jakby czuł fizyczny ból.

„Proszę,” szepcze, a to słowo brzmi, jakby zostało wyrwane z jego gardła. „Proszę, powiedz mi, że mogę cię wylizać do czysta.”

Szczerość w jego głosie, sposób, w jaki drży z pragnienia, sprawia, że coś głęboko we mnie ściska się z pożądania.

„Tak,” wydycham bez wahania. „Proszę, tak.”

Dźwięk, który wydaje, to czysta ulga zmieszana z głodem, a potem kładzie mnie na łóżku, przesuwając się w dół mojego ciała z determinacją.

Pierwszy dotyk jego języka na mojej łechtaczce sprawia, że krzyczę i chwytam go za włosy obiema rękami. Jęczy we mnie, jakby to on czerpał przyjemność, a wibracja przeszywa moje ciało falą szoku.

Sprawia, że dochodzę niemal natychmiast, wyginając się na łóżku i wołając jego imię.

Nie przestaje. Nawet nie zwalnia. Po prostu dalej pieści mnie ustami i palcami, na przemian delikatnie drażniąc i niszcząc intensywnością, jakby próbował zapamiętać każdą moją reakcję, każdy dźwięk, który ze mnie wydobywa.

Czas przestaje mieć znaczenie. To mogą być minuty albo godziny tego, jak systematycznie mnie niszczy i odbudowuje, nigdy nie przekraczając tej ostatecznej granicy, ale zabierając mnie na szczyty, o których istnieniu nie miałam pojęcia.

Moje ciało wspina się i rozbija na nowo—jego język, jego palce, czasem jedno i drugie razem, aż staję się łkającą, drżącą masą potrzeby i spełnienia.

„Proszę,” udaje mi się w końcu wyszeptać w krótkiej chwili jasności. „Potrzebuję całego ciebie.”

Podnosi głowę, jego usta i podbródek błyszczą od tego, co ze mną wyprawiał, a spojrzenie w jego oczach to czysta udręka.

„Nie tak,” mówi stanowczo. „Nie kiedy nie jesteś sobą. Nie kiedy jutro będziesz mnie nienawidzić.”

„Nigdy bym—”

„Cicho.” Składa delikatny pocałunek na moim udzie. „Pozwól mi się tobą zająć. Tylko tym.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Budzę się sama, co szczerze mówiąc, nie jest moim ulubionym wątkiem rozwoju postaci.

Łóżko obok mnie jest zimne—zimne jak porzucone wiele godzin temu. Na stoliku nocnym leży kartka, złożona z irytującą precyzją, bo Hugh pewnie nauczył się origami od jakiegoś mnicha czy coś.

„Odpocznij. Potrzebujesz tego. —D”

I tyle.

Żadnych wyjaśnień. Żadnego „musimy porozmawiać”. Żadnego „przepraszam, że doprowadziłem cię do kilku wstrząsających orgazmów, a potem zniknąłem jak jakiś wyjątkowo utalentowany duch”.

Tylko odpoczynek, jakbym była chorym szczeniakiem, a nie kimś, komu cały świat właśnie został przewrócony do góry nogami przez mężczyznę, który może i nie może mieć nadprzyrodzonych umiejętności językowych.

Moje ciało czuje się dziwnie. Ale nie źle dziwnie—właściwie lepiej niż przez ostatnie dni.

Mam energię, jasność umysłu, niemalże wibruję, jakby ktoś nacisnął przycisk reset. Co zupełnie nie ma sensu, biorąc pod uwagę „ciężką gorączkę”, która najwyraźniej wymagała intensywnej terapii manualnej.

Wciąż to przetwarzam, gdy drzwi do mojej sypialni otwierają się i wchodzi tata z dr Morrison.

„Claire, kochanie.” Tata natychmiast siada przy moim łóżku, ujmując moją dłoń obiema swoimi. „Jak się czujesz? Hugh wspomniał, że wcześnie wyszłaś z imprezy, bo źle się poczułaś, więc pomógł ci dotrzeć do pokoju, żebyś odpoczęła.”

O, drogi Ojcze. Uwierz mi, zrobił dużo więcej niż to.

Nie, żeby powinien o tym wiedzieć.

Troska w jego głosie jest tak szczera, że aż boli. To klasyczny tata—krąży, martwi się, traktuje każde zdarte kolano jak potencjalną katastrofę. Jego nadopiekuńczość zawsze wynikała z miłości, nawet gdy mnie dusiła.

„W porządku,” mówię. „Właściwie czuję się całkowicie dobrze. Lepiej niż dobrze.”

Dr Morrison zaczyna badanie, podczas gdy tata niespokojnie krąży w pobliżu.

„Temperatura w normie,” mówi. „Puls dobry. Ciśnienie znakomite.” Sprawdza moje oczy, gardło, standardowa rutyna. „Mdłości? Zawroty głowy?”

„Nie, nic. Czuję się zupełnie normalnie.”

Wymienia wtedy z tatą jedno z tych wymownych lekarskich spojrzeń.

„Na podstawie mojego badania wygląda na to, że zeszłej nocy przeszłaś ostrą wirusową gorączkę. Takie rzeczy potrafią pojawić się nagle i zniknąć równie szybko. Najważniejsze, że twoje ciało sobie z tym poradziło.”

„Wirusowa,” powtarzam powoli. „Jak… grypa?”

„Możliwe. Ale twój układ odpornościowy zrobił, co trzeba.” Składa swoją małą lekarską torbę. „Zalecam odpoczynek przez najbliższe dwa dni. Dużo płynów, spokój, i natychmiastowy kontakt, jeśli wrócą jakiekolwiek objawy.”

Tata jej gorąco dziękuje, odprowadza ją i wraca, by przysiąść na moim łóżku. Wciąż trzyma moją dłoń, kciukiem rysując kółka na moich kostkach.

„Napędziłaś mi stracha,” mówi cicho. „Kiedy się dowiedziałem, że źle się czujesz…”

„Naprawdę nic mi nie jest, tato.” Ściskam jego dłoń. Potem ostrożnie: „Myślisz… czy ktoś mógł mi wczoraj coś wrzucić do drinka?”

Muszę mieć pewność, wciąż o tym myślę obsesyjnie. Bo co innego mogło wywołać to, co działo się z moim ciałem zeszłej nocy, jeśli nie jakieś cholerne afrodyzjaki czy narkotyki, których drapieżcy używają, by kobiety były chętne i zdesperowane?

Jego twarz natychmiast się zmienia po moich słowach. Łagodny ojciec znika, zastąpiony przez kogoś skrajnie opiekuńczego.

„Ktoś ci coś dał? Wzięłaś coś?”

„Nie, ja… chyba nie. Nie pamiętam.” Wspomnienia nadal są zamglone. „Po prostu to wszystko przyszło tak nagle…”

„Claire.” Przerywa mi, głos napięty. „Czy ktoś ci coś zrobił? Bo jeśli tak, to osobiście—”

„Nie! Nie, tato, nic takiego. Po prostu się rozchorowałam. Ale to było tak nagłe, pomyślałam może…”

„Nasi goście to zaufani ludzie, których znam od lat.”

Szczęka mu drży, ale zmusza się do spokoju, ściskając moją dłoń jeszcze mocniej.

„Nigdy nie naraziłbym cię na niebezpieczeństwo. Nigdy.” Z niezwykłym skupieniem poprawia mi poduszki. „Już wszystkich przeprosiłem w twoim imieniu. Wszystko załatwione, nie musisz się niczym martwić.”

Oczywiście, że tak. Specjalność taty: załatwiać wszystko, żebym nie musiała. Chronić mnie przed światem, czy tego chcę, czy nie.

„Gdzie jest Hugh?” To pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, i obserwuję, jak wyraz twarzy taty się zmienia.

„Załatwia jakieś sprawy biznesowe. Przez jakiś czas będzie niedostępny.” Tonem daje jasno do zrozumienia, że nie ma o czym rozmawiać. „Skup się na odpoczynku, kochanie.”

Przez kolejne dziesięć minut krząta się wokół mnie—przynosi wodę, poprawia zasłony, jeszcze trzy razy pyta, czy czegoś nie potrzebuję—zanim w końcu wychodzi na telekonferencję.

Kiedy znika, mam wrażenie, jakby otulono mnie bardzo drogą, bardzo kochającą folią bąbelkową. Muszę porozmawiać z kimś, kto nie będzie traktował mnie jak zrobionej ze szkła.

Potrzebuję Chris.

Odbiera, zanim jeszcze pierwszy sygnał zdąży wybrzmieć do końca. „O Boże, żyjesz. Zaczynałam już myśleć, że naprawdę umarłaś na własnych urodzinach, co byłoby tragiczne, ale też trochę ikoniczne.”

„Możemy się spotkać? Potrzebuję kawy i kogoś, kto powie mi, czy tracę rozum.”

„Nie musisz nic więcej mówić. Nasze miejsce za pół godziny?”

Wciągam na siebie dżinsy i za dużą koszulkę, zręcznie wymykam się obok pani Walker, zanim zdąży zameldować tacie o moich ruchach, i jadę do kawiarni ze wszystkimi oknami opuszczonymi.

Letnie powietrze jest niesamowite na mojej skórze—wszystko wydaje się bardziej intensywne, bardziej wyraziste. Nawet kolory są jakby żywsze.

Chris już tam jest, zajęła nasz kąt i zamówiła dla mnie to, co nazywa moją „latte emocjonalnego wsparcia”.

„Dobra.” Przesuwa kubek w moją stronę. „Przejdźmy do słonia w pokoju: twoje dramatyczne wyjście wczoraj wieczorem było przynajmniej zapamiętywalne. Ludzie będą o tym mówić latami. Bardzo w stylu Gatsby’ego.”

Mimo wszystko się śmieję. „Cieszę się, że mój potencjalny medyczny incydent zapewnił rozrywkę.”

„To właśnie ten duch, który znam i kocham.” Uśmiecha się szeroko, ale szybko jej to przechodzi, gdy naprawdę na mnie patrzy. „Ale poważnie, co się stało? Wyglądasz niesamowicie. Tak irytująco niesamowicie. Czy ty się świecisz?”

Obejmuję dłońmi ciepły kubek. „Myślę, że ktoś mógł mnie odurzyć.”

Jej figlarny wyraz twarzy znika w jednej chwili, jakby ktoś przełączył wyłącznik. „Co? Claire, to nie... co dokładnie się stało?”

Więc jej opowiadam. No, w wersji ocenzurowanej.

Nagłe pojawienie się objawów, przytłaczające gorąco, szampan od Henry’ego, którego nie jestem pewna, czy rzeczywiście nie wypiłam. Pomijam jednak część, gdzie Hugh przez godziny doprowadzał mnie do orgazmu, aż nie mogłam zebrać myśli. Są rzeczy, których nie omawia się przy kawie.

„To jest absolutnie przerażające.” Chris sięga przez stół i chwyta moją dłoń obiema swoimi. „Powiedziałaś o tym tacie?”

„Lekarz twierdzi, że to tylko wirus. A tata zarzeka się, że wszyscy goście to ludzie, których zna od lat.” Wpatruję się w moją latte, jakby mogła znać odpowiedź. „Może jestem przewrażliwiona.”

„A może nie.” Chris robi się poważna. „Słuchaj, cokolwiek się stało, to nie twoja wina. I jeśli chcesz to wyjaśnić, jestem z tobą. Będziemy duetem detektywistycznym. Ja przyniosę przekąski.”

Jej propozycja sprawia, że coś, co miałam ściśnięte w klatce piersiowej, trochę się rozluźnia. „Dziękuję. Naprawdę.”

„Od tego są najlepsze przyjaciółki.” Bierze teatralny łyk swojej mrożonej kawy. „Ale teraz potrzebujesz agresywnie normalnej rozmowy. Więc posłuchasz o mojej absolutnie katastrofalnej randce sprzed tygodnia.”

I tak oto wracamy na znajome terytorium.

Chris zaczyna epicką opowieść o nieudanej rezerwacji w restauracji, niespodziewanej dezynsekcji oraz improwizowanym pikniku na parkingu, który skończył się ucieczką przed, jak to określa, „gęsią z problemami z agresją”.

„Już nigdy nie zaufam facetowi, który mówi, że 'zna fajne miejsce',” deklaruje z powagą osoby składającej krwawą przysięgę. „To miejsce to był dosłownie parking pod Wendy’s, Claire. Parking pod pier...onym Wendy’s.”

Śmieję się już szczerze, węzeł w mojej piersi puszcza. Chris przechodzi do pytań o plany na studia, o to, z jakich szkół mam odpowiedzi.

Zwyczajne sprawy przyjaciół. Bezpieczne rozmowy, w których nie ma tajemniczych gorączek ani znikających wspólników.

Przy wychodzeniu Chris przyciąga mnie do siebie w objęcia.

„Obiecaj, że zadzwonisz, jeśli będziesz czegoś potrzebować,” mówi z pasją. „Jeśli chcesz to wyjaśniać, jeśli musisz się wygadać, jeśli będziesz chciała, żebym porysowała komuś Teslę. Jestem od wszystkiego.”

„Obiecuję.”

„Dobrze. Bo cokolwiek się wydarzyło, dasz sobie radę.”

Patrzę, jak odjeżdża swoim małym czerwonym kabrioletem, stojąc w ciepłym popołudniowym słońcu, z jej słowami odbijającymi się echem w mojej głowie.

Prawie jej wierzę. Prawie.

Ale Chris nie wie o Hugh. Nie wie, jak jego oczy zabłysły bursztynem w przyciemnionym świetle, ani jak jego dotyk był jak powrót do domu, którego nawet nie wiedziałam, że mi brakowało.

I absolutnie nie mam pojęcia, co zrobić z tą przerażającą, niemożliwą myślą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Dwa dni radiowej ciszy i oficjalnie przekonałam siebie, że przeszłam bardzo dramatyczny epizod medyczny.

To była gorączka. Wirus. Jakaś zupełnie zwyczajna sytuacja medyczna, która przypadkiem wymagała interwencji najbardziej utalentowanych rąk w historii ludzkości. Całkowicie normalne. Zdarza się cały czas.

Lekarz powiedział, że wszystko ze mną w porządku. Tata zajął się już kolejnym kryzysem. Nawet Chris myśli teraz, że to był po prostu pechowy zbieg okoliczności. A Hugh…

Cóż, Hugh przeszedł na pełny program ochrony świadków, więc najwyraźniej wszystko jest zupełnie normalne.

Napisałam do niego dokładnie trzy razy. Profesjonalne, swobodne pytania.

Ja: Mam nadzieję, że wszystko w porządku. Ja: Tata wspomniał, że sprawa z Singapurem doszła do skutku—gratulacje. Ja: Jeszcze raz dzięki za pomoc, kiedy byłam chora.

Każda wiadomość starannie przemyślana, by brzmiała lekko i na pewno nie jak kogoś, kto wciąż odtwarza w pamięci jego palce w sobie, podczas gdy błagała o więcej.

Jego odpowiedzi były dziełem sztuki zwięzłości. Profesjonalne. Uprzejme.

Bez pytań zwrotnych. Bez „jak się czujesz?”

Nic, co sugerowałoby, że dzieliliśmy, obiektywnie rzecz biorąc, najbardziej oszałamiające przeżycie moich dziewiętnastu lat życia, podczas gdy moja impreza urodzinowa trwała na dole, jakby świat właśnie nie przesunął się na swojej osi.

Więc tak. Mam się dobrze. Całkiem dobrze. Wręcz agresywnie dobrze.

Poza tym, że nie mogę przestać o tym myśleć.

O nim . O tym, jak jego opanowanie rozpadło się, gdy błagałam, żeby nie odchodził. O jego głosie, szorstkim i władczym, mówiącym, że mnie ma. O tym, jak czułam się całkowicie otoczona jego siłą.

Ale nie. Epizod medyczny. Idziemy dalej. La la la.

Siedzę w bibliotece, z uporem nie czytając tego samego akapitu po raz siódmy, gdy słyszę jego głos w holu wejściowym. Cały mój układ nerwowy przechodzi w DEFCON 1, każda komórka mojego ciała nagle nadpobudliwa, jakbym była jakimś systemem radarowym wykrywającym Hugh.

Co jest żałosne i, jak się okazuje, moim nowym domyślnym ustawieniem.

Nie powinnam go zatrzymywać. Powinnam przykleić się do tego krzesła, udawać, że rozumiem te słowa, które wciąż pływają po stronie, i pozwolić dorosłym zająć się ich ważnymi, dorosłymi miliardowymi interesami.

Jestem w połowie korytarza, zanim mój mózg dogania moje ciało.

"Hugh."

Zatrzymuje się w pół kroku, jakby ktoś właśnie nacisnął przycisk pauzy. Kiedy się odwraca, jego wyraz twarzy jest perfekcyjnie, zawodowo neutralny—ta sama maska, którą pewnie zakłada podczas wrogich przejęć i traktatów pokojowych.

"Claire." Mówi moje imię jak zwykłe powitanie. "Wyglądasz dobrze."

"Dzięki. Czuję się dużo lepiej." Podchodzę bliżej, obserwując jak jego szczęka napina się o mikroskopijne stopnie. "Chciałam ci jeszcze raz podziękować. Za… pomoc tamtej nocy."

"To nic takiego. Cieszę się, że wróciłaś do zdrowia." Jego oczy są czysto stalowoszare—ani śladu bursztynu. "Twój ojciec wspomniał, że lekarz dał ci czyste konto zdrowotne."

"Tak, podobno to był tylko jakiś wirus czy coś. Dziwne, jak to nagle przyszło, prawda?"

Bez wstydu szukam jakiejkolwiek rysy na tej profesjonalnej fasadzie. Jakiegokolwiek sygnału, że to, co się wydarzyło, było czymś więcej niż rutynowym zarządzaniem chorobą.

"Zdarza się." Poprawia swoją teczkę z efektywnością kogoś, kto wyraźnie chce zakończyć tę rozmowę. "Jeśli pozwolisz, mam spotkanie z Richardem."

"Jasne. Oczywiście." Ale nie mogę go tak puścić. Nie w ten sposób. "Hugh, co do tamtej nocy—"

"Byłaś chora." Przerywa mi z precyzją skalpela. "Pomogłem ci sobie z tym poradzić. To wszystko, o czym możemy rozmawiać. Najlepiej, jeśli oboje zapomnimy, że to się wydarzyło."

To odrzucenie uderza jak fizyczny cios prosto w brzuch.

Zapomnieć, że to się wydarzyło.

Coś lekkomyślnego i pewnie autodestrukcyjnego przejmuje kontrolę nad moimi ustami.

"Zapomnieć, że to się wydarzyło? To ciekawe podejście do czegoś, co jestem prawie pewna, że było medycznym cudem stulecia. Mam na myśli: dziwna choroba wyleczona kilkoma orgazmami? Powinniśmy chyba powiadomić CDC."

Spojrzenie, które mi rzuca, mogłoby pewnie zamrozić piekło. Jego oczy błyskają czymś niebezpiecznym, zanim żaluzje opadają jeszcze mocniej niż wcześniej. "Claire…"

"Żartuję. Oczywiście żartuję. Bo najwyraźniej udajemy, że to się nigdy nie wydarzyło, więc czemu nie żartować z czegoś, o czym nie rozmawiamy?" Wiruję, słyszę, jak wiruję, ale nie potrafię się zatrzymać. "To naprawdę było dla ciebie takie nieważne? Bo ja—"

„Mam spotkania, na które muszę się udać.” Jego głos jest płaski, ostateczny. „Sprawy biznesowe wymagają mojej uwagi. Ta rozmowa jest nieodpowiednia.”

„Nieodpowiednia. Biznes. Jasne, oczywiście.” Śmieję się, a nawet w moich własnych uszach brzmi to nieco rozchwianie. „Nie chciałabym cię odciągać od tych wszystkich ważnych spraw miliardera.”

Odwraca się, by odejść, ale nie mogę pozwolić, żeby zbył mnie jak jakieś kłopotliwe dziecko.

„I to wszystko? Po prostu będziesz udawał, że nigdy nie miałeś rąk na moim ciele, podczas gdy ja—” Odwraca się tak szybko, że naprawdę cofam się o krok.

Przez ułamek sekundy jego starannie zbudowana maska opada i widzę pod nią coś surowego, rozpaczliwego. Potem to znika, zastąpione chłodnym profesjonalizmem, który boli mocniej niż jakakolwiek złość.

„Dbaj o siebie, Claire,” mówi cicho, po czym odwraca się i wspina po schodach do gabinetu taty.

Wracam do swojego pokoju, zanim w ogóle dotrze do mnie upokorzenie.

Dbaj o siebie.

Jakbym była luźną znajomą, na którą przypadkiem natknął się w sklepie spożywczym. Jakby nie miał swoich palców we mnie, gdy błagałam o więcej. Jakby nie widział, jak się rozpadałam w jego ramionach, szepcząc zapewnienia wprost na moją skórę.

Jakbym sobie to wszystko po prostu wyobraziła.

Może rzeczywiście to sobie wyobraziłam. Może gorączka pomieszała mi w głowie i cała sytuacja była tylko halucynacją. To byłoby zdecydowanie mniej upokarzające niż rzeczywistość, w której to się wydarzyło, a on uznał, że nic to dla niego nie znaczyło.

Dzień ciągnie się jak wyrok w więzieniu. Próbuję czytać. Próbuję oglądać Netflixa. Próbuję medytacji, jogi, przestawiania rzeczy w szafie—cokolwiek, byle tylko mój mózg przestał odtwarzać tamtą rozmowę w nieskończonej, upokarzającej pętli.

Ale nie mogę przestać o tym myśleć. O nim.

Widmo dotyku jego dłoni na mojej skórze jest tak żywe, że niemal czuję ciepło jego palców. Moje ciało reaguje na wspomnienia z zawstydzającym entuzjazmem, potrzeba gromadzi się nisko w brzuchu, nieustępliwa.

Nie powinnam tego robić.

To żałosne, desperackie i pewnie można to uznać za emocjonalne samookaleczenie.

Moja ręka już wsuwa się pod moje spodenki do spania, zanim zdążę się nad tym zastanowić.

Zamykam oczy i wspomnienia zalewają mnie falą. Jego głos w moim uchu, szorstki i czuły jednocześnie. Jego palce poruszające się z niszczycielską precyzją. To, jak mnie całkowicie otaczał, sprawiał, że czułam się jednocześnie bezpieczna, dzika i całkiem zdobyta.

Rozpaczliwie próbuję odtworzyć choćby ułamek tego, co sprawił, że czułam.

Moje palce zataczają kółka na łechtaczce tak, jak pamiętam, że robiły to jego, ale to nie to. Wszystko jest nie tak. Są za małe, za miękkie, kąt zupełnie nie ten. Nie mogę dosięgnąć tego miejsca, które sprawiało, że widziałam prawdziwe gwiazdy, nie potrafię wywrzeć takiego nacisku, który sprawił, że krzyczałam jego imię.

Ale próbuję mimo wszystko, goniąc za wspomnieniem tego perfekcyjnego spełnienia, podczas gdy moje ciało napina się coraz bardziej. Orgazm, gdy w końcu nadchodzi, jest ostry i krótki—blade odbicie tego, co mi dał.

Przez kilka sekund to czysta ulga—fizyczne rozładowanie, które ucisza moje pędzące myśli.

A potem wszystko mija i leżę tam, czując się jeszcze bardziej pusta niż wcześniej.

Bo tu nie chodzi o technikę, prawda? To nie tylko kwestia wprawnych palców czy znajomości odpowiednich miejsc. Chodzi o niego. Konkretnie o niego.

O to, jak patrzył na mnie, jakbym była czymś cennym i niebezpiecznym. O to, jak zdawał się wiedzieć, czego potrzebuję, zanim sama to zrozumiałam. O tę więź, która wydawała się głębsza niż tylko fizyczne przyciąganie.

A teraz udaje, że nic z tego nie istniało.

Frustracja, wstyd i złość splatają się w mojej piersi tak mocno, że mam ochotę krzyczeć.

On może po prostu wrzucić to wszystko do szufladki „nagła pomoc medyczna” i wrócić do swojego perfekcyjnie kontrolowanego życia. Tymczasem ja się tu rozsypuję, próbując odtworzyć uczucia, które mi dał, podczas gdy on jasno daje do zrozumienia, że nigdy więcej mi ich nie da.

Najgorsze? Sama nie wiem, czego od niego oczekuję.

Potwierdzenia, że to się wydarzyło? Wyjaśnienia, dlaczego teraz nie może nawet na mnie spojrzeć? Żeby powiedział, że to coś dla niego znaczyło, nawet jeśli nigdy się to już nie powtórzy?

A może po prostu chcę, żeby przestał traktować mnie jak niewygodną córkę swojego partnera biznesowego i przyjaciela.

Przekręcam się na bok, uderzając poduszkę z większą siłą, niż to konieczne, i próbuję przekonać samą siebie, że jutro przestanę o nim myśleć.

To kłamstwo, ale na takie właśnie się decyduję.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His to Protect

His to Protect

65 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

65

Treść

Aa