Już północ, a na korytarzu nie było nikogo. Ava na palcach weszła do swojego pokoju na samym końcu schodów i zamknęła drzwi. Dopiero gdy zasunęła rygiel, pozwoliła sobie na płacz. Płakała i pociągała nosem. W jej głowie rozbrzmiewały ostatnie słowa, które wypowiedział przed zaśnięciem. Jego serce będzie biło tylko dla Loli. Powtarzał, że ją kocha. Musiała być głupią kobietą, jeśli myślała, że kiedykolwiek zostanie pokochana i zaakceptowana przez rodzinę Lesterów. Czy była idiotką, sądząc, że Adrian, który z pogardą traktował ją tego ranka i nawet nie odpowiedział na jej powitanie, nagle pokocha ją w nocy i będzie z nią uprawiał miłość tylko dlatego, że był pijany? Tak jej właśnie trzeba za zbytnią naiwność. Szlochała. Jej rodzice byli biedni, a ojciec pracował jako ogrodnik u Lesterów przez dekady, dopóki nie uległ wypadkowi i nie został przykuty do łóżka.
Dwa lata temu, w jej osiemnaste urodziny, powiedziano jej, że wyjdzie za pana domu Lesterów. I tak właśnie została panią Lester. Wyszła za Adriana pięć dni po swoich osiemnastych urodzinach i od tego dnia utraciła radość i poczucie spełnienia, jakie daje rodzina.
Dziadek Adriana całkowicie popierał jej małżeństwo z wnukiem. Jego ojciec był częściowo za tym. Nie był przeciw, ale też nie udzielił pełnego wsparcia. Nie mówił nic, gdy była wyśmiewana i poniżana przez jego żonę i syna. Nie zamierzał przychodzić jej z pomocą, tylko pozwalał, by była wyszydzana i obrażana, nie troszcząc się o to. Sam jednak nigdy jej nie poniżał. Nigdy nie umniejszał jej ani nie sprawiał, by czuła się gorsza. Typowy człowiek, który siedzi okrakiem na barykadzie.
Ale dziadek Lester to jej anioł. Potrafił stanąć naprzeciw swojego syna i całej rodziny, by jej bronić. I nikt nie odważył się jej krzywdzić, gdy on był w pobliżu.
Po długim i bolesnym płaczu, kiedy się już wypłakała, wstała i poszła wziąć kąpiel. W łazience zdecydowała, że nikt nie dowie się o jej bliskości z mężem. Skoro Adrian nie wiedział i wziął ją za Lolę, to dobrze. To nie z nią uprawiał seks, to z Lolą się kochał. Uśmiechnęła się ironicznie i przytaknęła: „Tak, spał z Lolą, nie ze mną” – zapewniła siebie.
Wszystko będzie toczyło się normalnie. Będzie trzymać dystans, tak jak ostrzegł ją w dniu ślubu: „Nie wolno ci mnie dotykać ani zbliżać się do miejsca, w którym jestem”. Tamtej nocy wyrzucił ją ze swojej sypialni, gdy była w sukni ślubnej. To niania przygarnęła ją tamtej nocy i dała jej sukienkę do przebrania.
Następnego ranka Anna Lester kazała jej zamieszkać na samym końcu schodów. W maleńkim pokoiku. Oprócz wąskiego łóżka i małej szafy, w tym pokoju nie mogła stać więcej niż jedna osoba naraz. Tam mieszkała przez ostatnie dwa lata, a tej nocy po raz drugi od przybycia do posiadłości Lesterów weszła ponownie do pokoju Adriana.
I co z tego miała? Została przeleczona jako zamienniczka Loli. Wzięła ciepłą kąpiel i obejrzała swoje ciało. Była poraniona w okolicach V i wiedziała, że krwawiła. Może powinna zdobyć maść i posmarować, by złagodzić ból i obrzęk. Ale nie miała grosza przy duszy.
Cokolwiek potrzebuje, musi uzyskać od teściowej. A kiedy prosi ją o pieniądze na podpaski lub cokolwiek innego, ta ją obrażała i mówiła, że jej bezpłodny brzuch i tak nie nadaje się do noszenia nasienia Adriana.
Zajście w ciążę wymaga dwóch stron. Jeśli jej syn nie chce zasiać w niej nasienia, to jakim cudem mogłaby być w ciąży?
Następnego ranka Ava została obudzona głośnym wrzaskiem Anny Lester. Ta waliła w drzwi i wołała ją w furii.
– Już idę, mamo – powiedziała Ava, zrywając się z łóżka w pośpiechu, a jej serce biło nieregularnie. Nagle była cała zlana potem, a jej dolne partie ciała stały się bardzo obolałe.
Spojrzała na zegarek przy łóżku i zorientowała się, że jest spóźniona o trzydzieści minut względem zwykłej pory, kiedy wstaje, by pomóc kucharce w kuchni.
Większość nocy przepłakała i nie spała – to pewnie dlatego. Nie mogła normalnie chodzić. Łatwo było zauważyć, że coś jest z nią nie tak.
Ale co mogła zrobić? Z bólem przeciągnęła ciało i poszła otworzyć drzwi. Przed nią stała teściowa, patrząc na nią z wrogością i pogardą.
– Dzień dobry, mamo – przywitała się Ava, starając się ukryć ból w sercu i ciele. Spojrzała w dół, nie śmiała spojrzeć jej w oczy.
– Co niby dobrego jest w tym poranku, ty biedna, leniwa szmato? – warknęła na nią Anna Lester, mierząc ją wzrokiem od stóp do głów.
– Przepraszam, mamo – przeprosiła Ava. Nawet jeśli nie wiedziała, co zrobiła źle, i tak przepraszała. To słowo „przepraszam” już kilka razy uchroniło ją przed policzkiem i obelgami.
– Przepraszaj siebie. Leniwość w żadnej postaci nie jest tu tolerowana. Jeśli twój brzuch nie może dać mi wnuka, to twoje ręce powinny być w stanie kroić w kuchni i zmywać naczynia… – Anna kontynuowała tyradę i obelgi.
Ava nadal nie wiedziała, czym tak bardzo zawiniła, że teściowa budzi ją tylko po to, by ją obrażać i przypominać, że pochodzi z najniższej klasy społecznej.
Anna rzuciła jej spojrzenie. Nie rozumiała, dlaczego teść doprowadził do małżeństwa swojego syna z tą nędzarką. Próbowała dowiedzieć się tego wiele razy, a on zawsze powtarzał, że kocha rodzinę Leonów.
Co tu kochać w tych ludziach, na miłość boską? Nie mają nic do zaoferowania, a on i tak twierdzi, że ich kocha.
Syknęła przez zaciśnięte zęby i wyszła. Jej inicjały powinny zostać zmienione na słowo „przepraszam”, nigdy nie miała go dosyć. Mogłaby mówić to dziesięć razy dziennie i nigdy by się nie znudziła.
Gdy Anna odeszła, Ava westchnęła cicho. Przebrała się z nocnej koszuli i schodziła już na dół. Nie mogła marnować więcej czasu.
Kiedy wyszła z pokoju w swoim zwykłym domowym stroju, wpadła na Adriana Lestera.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tak nagle, jak na niego wpadła, on odepchnął ją szybkim ruchem, jakby była irytującą muchą, i przeszedł obok niej bez słowa.
„Przepraszam” – szybko przeprosiła. Jej serce biło jak oszalałe, a wspomnienie poprzedniej nocy przepłynęło przez jej umysł. Zbladła, po czym szybko odzyskała panowanie nad sobą.
On odszedł, nie odwracając się nawet na nią spojrzeć, traktując ją jak powietrze, jakby nie istniała. Ludzie powinni patrzeć, dokąd idą. W końcu oczy są w głowie, a nie w stopach.
Jak mogła sobie wyobrazić, że ten człowiek, który właśnie ją minął i potraktował jak obcą, był z nią blisko poprzedniej nocy?
Ale wyglądało na to, że on nie pamięta tamtego wieczoru. Czy to naprawdę przez upojenie? Tak czy inaczej, dla niej lepiej, że nie pamięta albo myśli, że to była kobieta, którą kocha.
A jednak, gdy Adrian mijał Avę, mignęła mu w głowie scena, którą zaraz odrzucił. Czy zwariował, że poczuł, jakby trzymał ją w ramionach?
Zszedł do kuchni, a Ava szła za nim. Na widok kucharki zażądał: „Potrzebuję zupy na kaca. Proszę dostarczyć ją do mojego pokoju” – polecił, po czym odwrócił się, znów stając twarzą w twarz z Avą.
Dlaczego musiał ją widzieć na każdym kroku? Czy naprawdę nie mogła znaleźć innej drogi, żeby się nie zderzać albo nie omijać?
Rzucił jej zirytowane spojrzenie i w tej chwili Ava spuściła głowę. Czuła na sobie lodowate, przenikliwe spojrzenie Adriana Lestera. Nie musiała nawet na niego patrzeć, by to poczuć.
Kucharka przyjrzała mu się i pokręciła głową. Pracowała w rodzinie Lesterów od dekad i powoli zbliżała się do emerytury. Była bliską znajomą rodziny Avy.
Dlaczego, na miłość boską, Sam Leon pozwolił swojej córce poślubić tego zimnego młodego pana? Jego serce było z kamienia, a bez względu na to, jak Ava się stara, jej wysiłki nie są w stanie się przez nie przebić.
Dziewczyna znosi wszelkie zniewagi i upokorzenia od swojego kamiennego męża i ostrego języka teściowej.
Nie znała Sama Leona jako chciwego człowieka ani łowcę posagów, bo inaczej doszłaby do wniosku, że umieścił córkę w tej rodzinie, by zapewnić sobie bogactwo i udział w interesach Lesterów.
Ale pan Leon to człowiek zadowolony z życia, uprzejmy i pokorny. Jest bardzo przyziemny i ma wielką wartość własną oraz poczucie godności. Może nie jest bogaty materialnie, ale jego serce jest bogate w dobroć.
Adrian Lester odszedł bez słowa, a w oczach Avy zaszkliły się łzy. Jak długo będzie jeszcze musiała przebywać w tej rezydencji, jak długo ma tkwić w tym więzieniu zwanym małżeństwem?
„Ava” – starsza kobieta wyszeptała jej imię. Miała ochotę przytulić ją do siebie, lecz ręce miała pokryte mąką, więc stanęła bardzo blisko, niemal dotykając ją ciałem.
Ava pociągnęła nosem i uniosła wzrok, wymuszając uśmiech. Starła łzy i udawała, że jest znów pełna energii. Alice widziała to i jej samej oczy zaszkliły się łzami.
Taka piękna dusza, jak jej ojciec. Uśmiecha się, zawsze zakłada uśmiech, zawsze stara się być silną dziewczyną i sprawiać wrażenie, że wszystko z nią w porządku.
Ale w środku cierpi. Znienawidzona przez męża i pogardzana przez teściową. Jest młodą panią w rodzinie Lesterów, a mimo to jest mniej warta niż najniższa ze służących w rezydencji.
Znosi każde cierpienie bez narzekania i nie pozwala, by ją przygniotło. Wszystko znosi, a mimo to w oczach i czynach męża nie ma dla niej ani śladu sympatii.
„Jak się masz, kochanie?” – zapytała Alice, lekko przyciągając Avę łokciem do przytulenia. Jakże lubiła tę dziewczynę niemal jak własną córkę.
„W porządku, pani Alice” – odpowiedziała Ava, obejmując kobietę na moment, po czym puściła ją i założyła fartuch, gotowa zacząć przygotowania śniadania razem z Alice.
„Czy naprawdę wszystko w porządku, kochanie?” – dopytywała Alice, podchodząc do Avy przy kuchennym blacie i rzucając jej spojrzenie, zanim kontynuowała: „Innym możesz mówić, że wszystko dobrze, ale nie mnie.
Wiem, że nie jest dobrze. Wiem, że znosisz wiele od męża i jego rodziny. Wiem wszystko, Ava” – zakończyła i wróciła do wyrabiania ciasta.
Ava nagle się zatrzymała. Jej oczy się zaszkliły i pociągnęła nosem. Nos miała czerwony, znów pociągnęła nosem. Spojrzała na Alice przekrwionymi oczami.
„Nie, pani Alice. I chyba nie czuję się dobrze. Może kiedyś niebiosa spojrzą na mnie łaskawie i poczuję się dobrze w tej rodzinie” – powiedziała łamiącym się głosem, przygryzając wargi, by powstrzymać łkanie.
Zaczęła celowo kroić cebulę. Chciała, żeby wyglądało, iż to cebula odpowiada za jej łzy.
„Powiedziałaś ojcu o wszystkim, przez co przechodzisz?” – spytała Alice. Gdyby pan Leon wiedział, jest pewna, że nie pozwoliłby córce zostać w rodzinie Lesterów.
Ava pokręciła głową. Jak mogłaby powiedzieć rodzicom o tym wszystkim? Jej tata jest schorowany i ma słabe serce. Nie chce dokładać mu bólu. Woli cierpieć sama i pozwolić ojcu żyć.
„Nie, pani Alice. Mój tata ma chore serce i ono nie działa dobrze. Nie chcę, żeby o niczym wiedział, mama też nie” – odpowiedziała Ava.
Alice pokiwała głową. Taka rozsądna córka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wkrótce Ava nakryła do stołu i wszyscy zajęli miejsca, z wyjątkiem Adriana Lestera. Niedługo potem zszedł po schodach w niebieskim garniturze od projektanta i skórzanych butach robionych na zamówienie. Jego twarz była czarująca, z typową, zadbaną zaczesaną do tyłu fryzurą i kilkudniowym zarostem. Jego przenikliwe szare oczy dodawały mu uroku. Ava spojrzała na niego przelotnie i szybko odwróciła wzrok. Adrian Lester jest przystojny i tego nie da się zakwestionować. Ale jego serce wydawało się brzydkie. Jest wysoki, o idealnej sylwetce, która zdradza, że dużo ćwiczy. Gdy Adrian Lester zajął miejsce przy stole, Ava podała mu zupę na wytrzeźwienie, ale on odsunął ją na bok i zawołał "Panno Alice". Wszyscy byli zaskoczeni, że wezwał pannę Alice. Jeśli czegoś potrzebował, mógł po prostu powiedzieć, a Ava by mu to przyniosła. Ale czekali, by dowiedzieć się, dlaczego wezwał kucharkę. Panna Alice szybko podeszła, a Adrian powiedział "następnym razem, gdy poproszę o zupę na wytrzeźwienie, przynieś ją do mojego pokoju. I upewnij się, że to będziesz ty, nie ktokolwiek inny" - polecił i machnął ręką, by odeszła. Nie ktokolwiek inny? Nie było nikogo obecnego, kto nie wiedziałby, do kogo odnosiły się te słowa. Ava spuściła głowę i nie chciała jej podnieść, by powstrzymać łzy cisnące się do oczu. "Dzień dobry wszystkim" - powiedział Adrian Lester, ignorując niezręczną atmosferę. Kto nie jest zadowolony z jego słów, może zabrać swoją żałosną osobę z rodziny Lesterów. "Dzień dobry Adrian i szczęśliwej drugiej rocznicy ślubu" - wtrącił dziadek Lester, patrząc od Adriana do Avy i szeroko się uśmiechając. Minęły już dwa lata, a oni wciąż są małżeństwem. Mimo przeciwności, oporu i odmowy ze strony Adriana, minęły 24 miesiące i córka Leona wciąż jest z jego wnukiem. "Dziękuję dziadku" - doceniła Ava, podnosząc głowę i zerkając na dziadka. Ukradkiem spojrzała na Adriana, a jego przenikliwe oczy przykuły ją do miejsca i zadrżała. Szybko odwróciła wzrok i znów się opanowała. Naprawdę boi się tego mężczyzny. Jak może sobie wyobrazić, że to był ten delikatny mężczyzna, który mocno brał ją zeszłej nocy i jęczał z przyjemności? "Szczęśliwej rocznicy Adrian i Ava" - pogratulował im Richard Lester. Cóż może zrobić, małżeństwo się utrwaliło i nie ma odwrotu. "Dziękuję oj..." - Ava miała podziękować ojcu, gdy ochrypły głos Adriana przerwał jej tonem wskazującym, że nie interesuje go to, co powiedział jego ojciec. "Dziś sfinalizuję partnerstwo z zarządem grupy Mayora. I myślę, że to powód do świętowania, ojcze" - wtrącił Adrian. Jego ton był arogancki, a ostre, przenikliwe oczy utkwione były w Avie, jakby przekazywał jej ostrzeżenie. Westchnęła cicho i nagle poczuła się nieswojo. Ale nie ośmieliła się wyjść, jeśli nie chciała, by Anna Lester żywcem zdarła z niej skórę. "To wspaniale. To podwójna celebracja Adrian. Wasza rocznica ślubu i współpraca biznesowa. Czy nie powinniśmy zorganizować przyjęcia?" - zasugerował Richard Lester. Anna wydęła wargi. Wie, jak Adrian to przyjmie, to automatyczne nie dla części z przyjęciem. Inni mogą życzyć im rocznicy, ale na pewno nie ona. To, co ma tutaj, to pokojówka, której szczęście pozwoliło dzielić z nią stół, a nie synowa. Jak może mieć coś takiego za synową? Czy została przeklęta, że jedyne dziecko, które miała, miało skończyć z czymś takim i nazwać to żoną? Po prostu cierpliwie czeka, aż Adrian wspomni słowo 'rozwód' i wtedy się tym zajmie. Spodziewała się mieć taką piękną kobietę jak Lola za synową. Była dziewczyną Adriana przez kilka lat, dopóki te śmieci nagle nie wyłoniły się z rynsztoka i nie rozdzieliły ich. Lola wyjechała z New Jersey i nie wróciła od tamtej pory. Ma nadzieję, że wróci i przyjmie Adriana. To wcale nie jest jego wina, to była wina jego dziadka, a jego ojciec nie pomógł w sprawie, pozostając neutralnym. "Żadnego przyjęcia i nic wartego świętowania. Gdy przejmę sprawy grupy Mayora, zorganizujemy przyjęcie" - oświadczył Adrian. Bez względu na wszystko, nigdy nie poparłby żadnej celebracji tego dnia. Jego dziadek zepsuł ten dzień dla niej. "A co z waszą rocznicą..." - dziadek Lester zaczął mówić, gdy Adrian spokojnie mu przerwał "Moja dziewczyna wróciła, Lola jest w mieście i zamierzam odnowić z nią związek. I nie chcę, żebyście byli zaskoczeni, jeśli nagle usłyszycie wiadomość o naszych zaręczynach w mediach społecznościowych" - oznajmił. "Wow... Lola wróciła?" - zapytała Anna, jej wyraz twarzy zmienił się i nagle szeroko się uśmiechnęła. "Kiedy wróciła!" - zapytał Richard, powstrzymując się od wyrażenia swojego podekscytowania. Gdy Lola odeszła, Adrian stał się introwertykiem. Kocha tylko ją, nie Avę Leon. "Tak mamo, wróciła. Wróciła wczoraj w południe i byliśmy razem przez resztę dnia" - poinformował Adrian. Reszta dnia oczywiście obejmuje noc. Lola zachowała się dla niego przez te wszystkie lata i dała mu swój powrotny prezent, swoją dziewiczość. Wciąż nie wie, jak to zrobiła i wymknęła się przed świtem. To ewidentnie dlatego, że zawsze bała się dziadka. Musiała wyjść, zanim ktokolwiek się obudzi i dziadek zacznie przypominać jej o godności kobiety, która włóczy się z cudzym mężem. Te słowa ostatecznie doprowadziły do ich rozstania i ona wyjechała. Teraz, gdy wróciła, będzie unikać kontaktu z jego dziadkiem. On też będzie udawał głupiego w tej sprawie. Nie ma potrzeby rozmawiać o tym ani pytać ochroniarzy, jak pozwolili jej wyjść bez robienia zamieszania. Ciało Avy zesztywniało na słowa Adriana. Zaręczyny? Media społecznościowe? Miał się zaręczyć z tą kobietą, podczas gdy wciąż byli małżeństwem? "Czy wiesz, że jesteś prawnie żonaty z Avą Leon?" - krzyknął dziadek Lester, uderzając pięścią w stół w furii. Jak Adrian może mówić takie rzeczy przed swoją żoną i myśleć, że będzie w porządku? Są prawnie małżeństwem i jego ciało należy tylko do niej. To, że pochodzi ze skromnego środowiska, nie czyni jej mniej człowiekiem, ani nie można odebrać jej praw. "Nie jestem żonaty z tą dziwką o nazwisku Leon. Ona nie jest moją żoną. Cokolwiek trzyma ją w tej rodzinie, było wyłącznie twoją odpowiedzialnością i nie mogę zrujnować swojego życia i szczęścia z tego powodu, dziadku" - wysyczał Adrian Lester. "Czy ty oszalałeś Adrian?" - krzyknął dziadek Lester. Jego twarz zrobiła się czerwona i był naprawdę wściekły tym razem. Wbił wzrok w Adriana z taką furią, że Ava zadrżała od napięcia w atmosferze. "Nienawidzę tej kobiety tutaj, za stanie na drodze między mną a moją miłością. Nienawidzę jej i nie zaakceptuję jej jako mojej żony. Lola Carrero jest kobietą, którą kocham i z którą się ożenię" - wypalił Adrian. Dopiero teraz Ava zrozumiała prawdziwe znaczenie powiedzenia, że lew może spłodzić tylko lwiątko...
Przesuń w górę, aby kontynuować