Tak nagle, jak na niego wpadła, on odepchnął ją szybkim ruchem, jakby była irytującą muchą, i przeszedł obok niej bez słowa.
„Przepraszam” – szybko przeprosiła. Jej serce biło jak oszalałe, a wspomnienie poprzedniej nocy przepłynęło przez jej umysł. Zbladła, po czym szybko odzyskała panowanie nad sobą.
On odszedł, nie odwracając się nawet na nią spojrzeć, traktując ją jak powietrze, jakby nie istniała. Ludzie powinni patrzeć, dokąd idą. W końcu oczy są w głowie, a nie w stopach.
Jak mogła sobie wyobrazić, że ten człowiek, który właśnie ją minął i potraktował jak obcą, był z nią blisko poprzedniej nocy?
Ale wyglądało na to, że on nie pamięta tamtego wieczoru. Czy to naprawdę przez upojenie? Tak czy inaczej, dla niej lepiej, że nie pamięta albo myśli, że to była kobieta, którą kocha.
A jednak, gdy Adrian mijał Avę, mignęła mu w głowie scena, którą zaraz odrzucił. Czy zwariował, że poczuł, jakby trzymał ją w ramionach?
Zszedł do kuchni, a Ava szła za nim. Na widok kucharki zażądał: „Potrzebuję zupy na kaca. Proszę dostarczyć ją do mojego pokoju” – polecił, po czym odwrócił się, znów stając twarzą w twarz z Avą.
Dlaczego musiał ją widzieć na każdym kroku? Czy naprawdę nie mogła znaleźć innej drogi, żeby się nie zderzać albo nie omijać?
Rzucił jej zirytowane spojrzenie i w tej chwili Ava spuściła głowę. Czuła na sobie lodowate, przenikliwe spojrzenie Adriana Lestera. Nie musiała nawet na niego patrzeć, by to poczuć.
Kucharka przyjrzała mu się i pokręciła głową. Pracowała w rodzinie Lesterów od dekad i powoli zbliżała się do emerytury. Była bliską znajomą rodziny Avy.
Dlaczego, na miłość boską, Sam Leon pozwolił swojej córce poślubić tego zimnego młodego pana? Jego serce było z kamienia, a bez względu na to, jak Ava się stara, jej wysiłki nie są w stanie się przez nie przebić.
Dziewczyna znosi wszelkie zniewagi i upokorzenia od swojego kamiennego męża i ostrego języka teściowej.
Nie znała Sama Leona jako chciwego człowieka ani łowcę posagów, bo inaczej doszłaby do wniosku, że umieścił córkę w tej rodzinie, by zapewnić sobie bogactwo i udział w interesach Lesterów.
Ale pan Leon to człowiek zadowolony z życia, uprzejmy i pokorny. Jest bardzo przyziemny i ma wielką wartość własną oraz poczucie godności. Może nie jest bogaty materialnie, ale jego serce jest bogate w dobroć.
Adrian Lester odszedł bez słowa, a w oczach Avy zaszkliły się łzy. Jak długo będzie jeszcze musiała przebywać w tej rezydencji, jak długo ma tkwić w tym więzieniu zwanym małżeństwem?
„Ava” – starsza kobieta wyszeptała jej imię. Miała ochotę przytulić ją do siebie, lecz ręce miała pokryte mąką, więc stanęła bardzo blisko, niemal dotykając ją ciałem.
Ava pociągnęła nosem i uniosła wzrok, wymuszając uśmiech. Starła łzy i udawała, że jest znów pełna energii. Alice widziała to i jej samej oczy zaszkliły się łzami.
Taka piękna dusza, jak jej ojciec. Uśmiecha się, zawsze zakłada uśmiech, zawsze stara się być silną dziewczyną i sprawiać wrażenie, że wszystko z nią w porządku.
Ale w środku cierpi. Znienawidzona przez męża i pogardzana przez teściową. Jest młodą panią w rodzinie Lesterów, a mimo to jest mniej warta niż najniższa ze służących w rezydencji.
Znosi każde cierpienie bez narzekania i nie pozwala, by ją przygniotło. Wszystko znosi, a mimo to w oczach i czynach męża nie ma dla niej ani śladu sympatii.
„Jak się masz, kochanie?” – zapytała Alice, lekko przyciągając Avę łokciem do przytulenia. Jakże lubiła tę dziewczynę niemal jak własną córkę.
„W porządku, pani Alice” – odpowiedziała Ava, obejmując kobietę na moment, po czym puściła ją i założyła fartuch, gotowa zacząć przygotowania śniadania razem z Alice.
„Czy naprawdę wszystko w porządku, kochanie?” – dopytywała Alice, podchodząc do Avy przy kuchennym blacie i rzucając jej spojrzenie, zanim kontynuowała: „Innym możesz mówić, że wszystko dobrze, ale nie mnie.
Wiem, że nie jest dobrze. Wiem, że znosisz wiele od męża i jego rodziny. Wiem wszystko, Ava” – zakończyła i wróciła do wyrabiania ciasta.
Ava nagle się zatrzymała. Jej oczy się zaszkliły i pociągnęła nosem. Nos miała czerwony, znów pociągnęła nosem. Spojrzała na Alice przekrwionymi oczami.
„Nie, pani Alice. I chyba nie czuję się dobrze. Może kiedyś niebiosa spojrzą na mnie łaskawie i poczuję się dobrze w tej rodzinie” – powiedziała łamiącym się głosem, przygryzając wargi, by powstrzymać łkanie.
Zaczęła celowo kroić cebulę. Chciała, żeby wyglądało, iż to cebula odpowiada za jej łzy.
„Powiedziałaś ojcu o wszystkim, przez co przechodzisz?” – spytała Alice. Gdyby pan Leon wiedział, jest pewna, że nie pozwoliłby córce zostać w rodzinie Lesterów.
Ava pokręciła głową. Jak mogłaby powiedzieć rodzicom o tym wszystkim? Jej tata jest schorowany i ma słabe serce. Nie chce dokładać mu bólu. Woli cierpieć sama i pozwolić ojcu żyć.
„Nie, pani Alice. Mój tata ma chore serce i ono nie działa dobrze. Nie chcę, żeby o niczym wiedział, mama też nie” – odpowiedziała Ava.
Alice pokiwała głową. Taka rozsądna córka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wkrótce Ava nakryła do stołu i wszyscy zajęli miejsca, z wyjątkiem Adriana Lestera. Niedługo potem zszedł po schodach w niebieskim garniturze od projektanta i skórzanych butach robionych na zamówienie. Jego twarz była czarująca, z typową, zadbaną zaczesaną do tyłu fryzurą i kilkudniowym zarostem. Jego przenikliwe szare oczy dodawały mu uroku. Ava spojrzała na niego przelotnie i szybko odwróciła wzrok. Adrian Lester jest przystojny i tego nie da się zakwestionować. Ale jego serce wydawało się brzydkie. Jest wysoki, o idealnej sylwetce, która zdradza, że dużo ćwiczy. Gdy Adrian Lester zajął miejsce przy stole, Ava podała mu zupę na wytrzeźwienie, ale on odsunął ją na bok i zawołał "Panno Alice". Wszyscy byli zaskoczeni, że wezwał pannę Alice. Jeśli czegoś potrzebował, mógł po prostu powiedzieć, a Ava by mu to przyniosła. Ale czekali, by dowiedzieć się, dlaczego wezwał kucharkę. Panna Alice szybko podeszła, a Adrian powiedział "następnym razem, gdy poproszę o zupę na wytrzeźwienie, przynieś ją do mojego pokoju. I upewnij się, że to będziesz ty, nie ktokolwiek inny" - polecił i machnął ręką, by odeszła. Nie ktokolwiek inny? Nie było nikogo obecnego, kto nie wiedziałby, do kogo odnosiły się te słowa. Ava spuściła głowę i nie chciała jej podnieść, by powstrzymać łzy cisnące się do oczu. "Dzień dobry wszystkim" - powiedział Adrian Lester, ignorując niezręczną atmosferę. Kto nie jest zadowolony z jego słów, może zabrać swoją żałosną osobę z rodziny Lesterów. "Dzień dobry Adrian i szczęśliwej drugiej rocznicy ślubu" - wtrącił dziadek Lester, patrząc od Adriana do Avy i szeroko się uśmiechając. Minęły już dwa lata, a oni wciąż są małżeństwem. Mimo przeciwności, oporu i odmowy ze strony Adriana, minęły 24 miesiące i córka Leona wciąż jest z jego wnukiem. "Dziękuję dziadku" - doceniła Ava, podnosząc głowę i zerkając na dziadka. Ukradkiem spojrzała na Adriana, a jego przenikliwe oczy przykuły ją do miejsca i zadrżała. Szybko odwróciła wzrok i znów się opanowała. Naprawdę boi się tego mężczyzny. Jak może sobie wyobrazić, że to był ten delikatny mężczyzna, który mocno brał ją zeszłej nocy i jęczał z przyjemności? "Szczęśliwej rocznicy Adrian i Ava" - pogratulował im Richard Lester. Cóż może zrobić, małżeństwo się utrwaliło i nie ma odwrotu. "Dziękuję oj..." - Ava miała podziękować ojcu, gdy ochrypły głos Adriana przerwał jej tonem wskazującym, że nie interesuje go to, co powiedział jego ojciec. "Dziś sfinalizuję partnerstwo z zarządem grupy Mayora. I myślę, że to powód do świętowania, ojcze" - wtrącił Adrian. Jego ton był arogancki, a ostre, przenikliwe oczy utkwione były w Avie, jakby przekazywał jej ostrzeżenie. Westchnęła cicho i nagle poczuła się nieswojo. Ale nie ośmieliła się wyjść, jeśli nie chciała, by Anna Lester żywcem zdarła z niej skórę. "To wspaniale. To podwójna celebracja Adrian. Wasza rocznica ślubu i współpraca biznesowa. Czy nie powinniśmy zorganizować przyjęcia?" - zasugerował Richard Lester. Anna wydęła wargi. Wie, jak Adrian to przyjmie, to automatyczne nie dla części z przyjęciem. Inni mogą życzyć im rocznicy, ale na pewno nie ona. To, co ma tutaj, to pokojówka, której szczęście pozwoliło dzielić z nią stół, a nie synowa. Jak może mieć coś takiego za synową? Czy została przeklęta, że jedyne dziecko, które miała, miało skończyć z czymś takim i nazwać to żoną? Po prostu cierpliwie czeka, aż Adrian wspomni słowo 'rozwód' i wtedy się tym zajmie. Spodziewała się mieć taką piękną kobietę jak Lola za synową. Była dziewczyną Adriana przez kilka lat, dopóki te śmieci nagle nie wyłoniły się z rynsztoka i nie rozdzieliły ich. Lola wyjechała z New Jersey i nie wróciła od tamtej pory. Ma nadzieję, że wróci i przyjmie Adriana. To wcale nie jest jego wina, to była wina jego dziadka, a jego ojciec nie pomógł w sprawie, pozostając neutralnym. "Żadnego przyjęcia i nic wartego świętowania. Gdy przejmę sprawy grupy Mayora, zorganizujemy przyjęcie" - oświadczył Adrian. Bez względu na wszystko, nigdy nie poparłby żadnej celebracji tego dnia. Jego dziadek zepsuł ten dzień dla niej. "A co z waszą rocznicą..." - dziadek Lester zaczął mówić, gdy Adrian spokojnie mu przerwał "Moja dziewczyna wróciła, Lola jest w mieście i zamierzam odnowić z nią związek. I nie chcę, żebyście byli zaskoczeni, jeśli nagle usłyszycie wiadomość o naszych zaręczynach w mediach społecznościowych" - oznajmił. "Wow... Lola wróciła?" - zapytała Anna, jej wyraz twarzy zmienił się i nagle szeroko się uśmiechnęła. "Kiedy wróciła!" - zapytał Richard, powstrzymując się od wyrażenia swojego podekscytowania. Gdy Lola odeszła, Adrian stał się introwertykiem. Kocha tylko ją, nie Avę Leon. "Tak mamo, wróciła. Wróciła wczoraj w południe i byliśmy razem przez resztę dnia" - poinformował Adrian. Reszta dnia oczywiście obejmuje noc. Lola zachowała się dla niego przez te wszystkie lata i dała mu swój powrotny prezent, swoją dziewiczość. Wciąż nie wie, jak to zrobiła i wymknęła się przed świtem. To ewidentnie dlatego, że zawsze bała się dziadka. Musiała wyjść, zanim ktokolwiek się obudzi i dziadek zacznie przypominać jej o godności kobiety, która włóczy się z cudzym mężem. Te słowa ostatecznie doprowadziły do ich rozstania i ona wyjechała. Teraz, gdy wróciła, będzie unikać kontaktu z jego dziadkiem. On też będzie udawał głupiego w tej sprawie. Nie ma potrzeby rozmawiać o tym ani pytać ochroniarzy, jak pozwolili jej wyjść bez robienia zamieszania. Ciało Avy zesztywniało na słowa Adriana. Zaręczyny? Media społecznościowe? Miał się zaręczyć z tą kobietą, podczas gdy wciąż byli małżeństwem? "Czy wiesz, że jesteś prawnie żonaty z Avą Leon?" - krzyknął dziadek Lester, uderzając pięścią w stół w furii. Jak Adrian może mówić takie rzeczy przed swoją żoną i myśleć, że będzie w porządku? Są prawnie małżeństwem i jego ciało należy tylko do niej. To, że pochodzi ze skromnego środowiska, nie czyni jej mniej człowiekiem, ani nie można odebrać jej praw. "Nie jestem żonaty z tą dziwką o nazwisku Leon. Ona nie jest moją żoną. Cokolwiek trzyma ją w tej rodzinie, było wyłącznie twoją odpowiedzialnością i nie mogę zrujnować swojego życia i szczęścia z tego powodu, dziadku" - wysyczał Adrian Lester. "Czy ty oszalałeś Adrian?" - krzyknął dziadek Lester. Jego twarz zrobiła się czerwona i był naprawdę wściekły tym razem. Wbił wzrok w Adriana z taką furią, że Ava zadrżała od napięcia w atmosferze. "Nienawidzę tej kobiety tutaj, za stanie na drodze między mną a moją miłością. Nienawidzę jej i nie zaakceptuję jej jako mojej żony. Lola Carrero jest kobietą, którą kocham i z którą się ożenię" - wypalił Adrian. Dopiero teraz Ava zrozumiała prawdziwe znaczenie powiedzenia, że lew może spłodzić tylko lwiątko...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dziadek był wściekły i patrzył groźnie na Adriana, a ten odwzajemnił spojrzenie, nie mrugając nawet okiem. Wyglądało na to, że mają podobny temperament.
Ava zaczęła się martwić i zadrżała. Żadne z rodziców Adriana nie wydawało się przejęte tym, co działo się między ich synem a dziadkiem, zwłaszcza jego matka.
Anna Lester wzięła szklankę soku i upiła łyk, nie okazując najmniejszego niezadowolenia. Oczywiście cieszyło ją, że sprawy przybierają taki obrót.
— Po moim trupie pozwolę ci poślubić inną kobietę niż Ava Leon. Jest twoją żoną i dopilnuję, żeby tak zostało — oznajmił dziadek Lester.
— W takim razie powinieneś się przygotować na rychłą śmierć, bo za kilka dni zaręczam się z Lolą i dopilnuję, by to nieszczęsne małżeństwo zostało zakończone — zadeklarował Adrian i wstał, wychodząc gwałtownie, pełen furii.
— Dość, Adrian! — upomniał Richard, ale było już za późno. Adrian już wyszedł. Przyszedł tylko po to, by powiedzieć ojcu, że powinien przygotować się na śmierć. Jak Adrian mógł powiedzieć coś takiego własnemu ojcu?
Ava zerwała się z miejsca i pobiegła na górę, zalewając się łzami. Doszło do tego, że Adrian życzył dziadkowi śmierci z powodu nienawiści do niej?
Nie, ona tego nie chce. To byłoby z jej strony samolubstwo. Jak mogłaby spokojnie żyć do końca swoich dni, gdyby coś się stało dziadkowi? Wolałaby raczej, żeby pozwolił zakończyć to małżeństwo i żył dłużej.
— Nie powinieneś tak krzyczeć, ojcze. To nie jest dobre dla twojego zdrowia — poradziła Anna Lester i wróciła do śniadania. Przynajmniej też coś powiedziała.
Co?
Stary Lester spojrzał groźnie na swoją synową. Czy naprawdę powiedziała, że krzyczy tylko dlatego, że mówi prawdę? Więc krzyczy — to jedyne, co miała do powiedzenia.
— Chcesz powiedzieć, że krzyczę, bo próbuję sprawić, by mój wnuk stał się odpowiedzialnym mężczyzną i mężem? Słyszałaś siebie, kiedy mówiłaś?
Nie powinnaś upomnieć Adriana, by szanował słowa i decyzje swojego dziadka? Czy wszystko z tobą w porządku, Anno? — domagał się dziadek Lester, nie mogąc pojąć, jak jego synowa może tak myśleć.
Nigdy nie aprobowała związku Adriana i Avy. Nienawidzi biednej dziewczyny z pasją, a co jej tak naprawdę zrobiła?
— O co mnie obwiniasz teraz, ojcze? Adrian nigdy nie chciał tego nieszczęsnego małżeństwa, ani nie żywił miłości czy uczuć do tej dziwki, którą mu przyprowadziłeś do domu.
Jeśli wyraźnie daje do zrozumienia, że jej nie chce, to daj mu spokój. Jest dorosłym mężczyzną i wie, czego chce. Nie możesz narzucić mu kobiety i zrujnować mu szczęścia na zawsze.
Mogę tylko zasugerować, żebyś sam znalazł sposób na zakończenie małżeństwa, które zainicjowałeś, ojcze. Jeśli Adrian chce rozwodu, popieram go w stu procentach i pomogę mu to osiągnąć jak najszybciej — zadeklarowała Anna lekceważąco, odwracając wzrok.
Richard milczał. To prawdziwy przykład sytuacji między młotem a kowadłem. Jest zdezorientowany i zmęczony. On też nie chce tego małżeństwa dla Adriana, ale to nie jest sprawa dzisiejsza, to kwestia tego, co wydarzyło się wiele lat temu.
— Richard, widzisz jak się sprawy potoczyły? Czy to była ta obietnica? — zapytał stary Lester, patrząc na syna.
Wie, że Richard był niechętny, by wypełnić swoją część umowy. Teraz, gdy wszystko wydawało się idealne i w porządku, zapomniał, czy raczej postanowił już nie pamiętać o przeszłości.
— Mam związane ręce, ojcze — odparł Richard i wstał, również zostawiając ojca samego. Musiał wyjść do ogrodu i pomyśleć nad możliwym rozwiązaniem.
— Naprawdę? — wymamrotał stary Lester. Teraz ma związane ręce. Wtedy były wolne.
Adrian Lester wsiadł do swojego samochodu i milczał. Jego szofer i ochroniarze wiedzieli z zimnej aury bijącej od niego, że szef wstał tego ranka lewą nogą.
Nikt nie wchodzi mu w drogę — celowo czy przez przypadek. Jego asystent Clem doskonale wie, że to znowu zwykła kłótnia z dziadkiem. Kiedy to się wreszcie skończy?
Małżeństwo nie powinno być kwestią przymusu. Jeśli nie chce tej kobiety — próbował, minęły już dwa lata, mogliby je rozwiązać i rozejść się w swoje strony.
Adrian kocha Lolę Carrero, a nie Avę Leon. Co za absurd! Młody mężczyzna jest nieszczęśliwy i smutny, jego rodzina chce zrujnować mu szczęście na zawsze tylko dlatego, że zmuszono go do małżeństwa i oczekuje się od niego, że to przełknie i wszystko zniesie w milczeniu.
Nie tylko Clem myślał w ten sposób, Adrian również. Dlaczego dziadek mu to robi? Jak mógł zmusić go do ożenku z kimś z rynsztoka?
Nie kocha jej. Nie są z tej samej klasy ani świata. Znosił to torturę przez dwa lata, a teraz, gdy Lola wróciła, czy nie może naprawić z nią swojego życia?
Była gotowa rozpocząć z nim związek i małżeństwo, zapewniła go też, że poczeka, aż pozbędzie się tej niechcianej narzeczonej, którą mu przydzielono.
By to udowodnić, przypieczętowali to miłością fizyczną. Był pijany, to prawda. Ale ona dobrowolnie oddała mu swoją czystość. Chciałby tylko, żeby nie był pijany i miał pełną pamięć tej nocy.
Ale teraz pozostały mu tylko fragmenty wspomnień. I bardzo dobrze wie, że to zrobił. Nigdy nie pozwoli nikomu odebrać sobie kobiety, którą kocha, nigdy.
Nawet swojemu dziadkowi.
Przesuń w górę, aby kontynuować