Perspektywa Lei
Dzień przeprowadzki to właściwie cyrk zaprojektowany przez sadystów. Wszędzie pudła, rodzice płaczący, jakby ich dzieci wybierały się na wojnę, a nie do klimatyzowanych akademików z wyżywieniem, i około trzystu pierwszoroczniaków udających, że nie są przerażeni.
Trzymam głowę nisko, ściskam uchwyt walizki tak mocno, że aż bieleją mi knykcie, idąc za naszą RA — Jessicą, która jest tak agresywnie pogodna, że jestem przekonana, iż bierze coś pobudzającego.
Wszyscy inni wyglądają, jakby właśnie wyszli z katalogu uczelni: idealne rodziny robiące idealne zdjęcia, dzieci, które zapewne planowały swoje tablice inspiracji na Pintereście już od drugiej klasy liceum.
Tymczasem ja próbuję po prostu nie wyglądać jak dziewczyna, której największym osiągnięciem tego lata było skuteczne unikanie rodzinnych obiadów przez dwa miesiące z rzędu.
Kiedy w końcu docieram do pokoju, zamarzam w drzwiach. Moja współlokatorka już zajęła swoje terytorium i, do cholery, wygląda to, jakby Martha Stewart i nastoletnia influencerka miały dziecko.
Lampki choinkowe, które pewnie kosztowały więcej niż moje podręczniki, poduszki rzucone z wojskową precyzją, kolekcja sukulentów, które wyglądają lepiej niż większość ludzi, których znam.
Ona obraca się w sekundzie, w której wchodzę, i trafia mnie pełna moc jej uśmiechu. To taki uśmiech, który mógłby zasilić małe miasto.
— Musisz być Leia! Wreszcie! — wskazuje na tablicę suchościeralną pełną numerów telefonów. — Już zebrałam kontakty od połowy piętra. Nie oceniaj mnie — działam szybko.
Ta dziewczyna jest tak jasna, że musisz mrużyć oczy, jakbyś patrzyła prosto w słońce. Nie czułam się tak swobodnie przy drugim człowieku... właściwie może nigdy.
— Imponujące tempo — udaje mi się powiedzieć, bo co właściwie masz powiedzieć komuś, kto zamienił nawiązywanie znajomości w akademiku w dyscyplinę olimpijską?
Uśmiecha się jeszcze szerzej, co wydaje się fizycznie niemożliwe. — Jeden z nich gra w lacrosse. Wysoki, ciemnowłosy i zręczny — to dosłownie moja słabość. Jestem Chloe, na wypadek gdybyś przegapiła siedemnaście wiadomości ode mnie.
Popycham żałosną walizkę w stronę gołej części pokoju. W porównaniu z jej instagramową aranżacją mój kąt wygląda jak smutny pokój hotelowy.
Ale jestem tu. Naprawdę się udało.
Plan był prosty: nowy etap życia, studia, świeży start, udawać, że ostatnie osiemnaście lat się nie zdarzyło. Tyle że plany są gówno warte, gdy twoja przeszłość pojawia się w tym samym budynku akademika.
Telefon zawibrował poprzedniej nocy — wiadomość, po której żołądek spadł mi do kolan.
Ezra: Budynek C, pokój 201. Nie każ mi cię szukać.
Rzuciłam telefon przez pokój, jakby był radioaktywny. Spoiler: to nie pomogło.
Bo teraz każdy korytarz to pole minowe, każdy zakręt to potencjalna zasadzka. Czuję go gdzieś pode mną, pewnie rozpakowującego swoje rzeczy z tą samą metodyczną precyzją, z jaką robi wszystko.
Tydzień orientacyjny rozmywa się w montaż wymuszonego entuzjazmu. Spotkania na lody, gdzie lody są żałośnie przeciętne, imprezy integracyjne przypominające szybkie randki, o których nikt nie chce mówić wprost, grupowe czaty, które co trzydzieści sekund pingują, bo wszyscy próbują być zabawni na siłę.
Trzymam się Chloe jak emocjonalnej podpory.
Jest moją tarczą przed wszystkimi roziskrzonymi pierwszoroczniakami, którzy chcą być twoimi najlepszymi przyjaciółmi po dwunastu minutach znajomości. Uśmiecham się, kiedy trzeba, śmieję się z kiepskich żartów i pozwalam chłopakom flirtować, nie podając im swojego numeru.
Nie szukam związku. Szukam, kurwa, kapoka ratunkowego.
Ale Ezra jest wszędzie. Nie w sposób oczywisty — jest na to zbyt sprytny. Ale widzę go kątem oka. W stołówce. Na dziedzińcu, gdy idę na zajęcia. Na ławce, czytającego, jakby po prostu przypadkiem tam był.
Nigdy nie podchodzi, nigdy mnie nie zauważa. Po prostu... jest. Obserwuje. Czeka.
Wmawiam sobie, że to paranoja. Że widzę coś, czego nie ma, bo mój mózg jest zaprogramowany na ezrową panikę. To działa przez dokładnie trzy dni.
Potem wychodzę z pierwszych zajęć z literatury, mrużąc oczy w popołudniowym słońcu i przez chwilę czując się prawie normalnie, gdy go widzę. Naprawdę go widzę.
Opiera się o ceglany mur po drugiej stronie dziedzińca, ręce skrzyżowane, wygląda, jakby czekał godzinami. Może tak było.
Na jego twarzy nie widać nic — klasyczny poker face Ezry — ale jest coś w jego postawie, co ściska mi klatkę piersiową.
Zaczyna iść w moją stronę, a każdy instynkt krzyczy, żeby uciekać.
— Leia. — Ledwo wydaje dźwięk, ale i tak go słyszę.
Moje imię w jego głosie uderza mnie jak coś fizycznego. Odwracam się na pięcie, dłonie już się trzęsą.
Jego palce poruszają się, zanim zdążę odwrócić wzrok: — Dlaczego udajesz, że jesteśmy obcy?
Język migowy wydaje się tutaj intymny, otoczony ludźmi, którzy nic nie rozumieją. Jakbyśmy rozmawiali w języku, który znamy tylko my.
Co, chyba, jest prawdą.
Odpowiadam gestem, ostrym i wściekłym: — Bo musimy. Już nie jesteśmy w domu. Tu są inni ludzie, inne zasady.
Nawet nie mruga. — I co z tego? Będziesz udawać, że to nic nie znaczy? Że ja nic nie znaczę?
— Jesteśmy przyrodnim rodzeństwem. — To słowo smakuje jak szkło w gardle.
— Nie jesteśmy spokrewnieni. — Jego dłonie ruszają się z tą samą niszczącą pewnością, która kiedyś dawała mi poczucie bezpieczeństwa.
Teraz sprawia, że chcę uciekać.
— To nie ma znaczenia. Ludzie zobaczą. Będą gadać. Domyślą się.
Zaciska szczękę, a kiedy znowu ruszają jego dłonie, są ostre jak nóż: — Niech gadają. Nie obchodzi mnie, co myślą. Nie znają cię tak jak ja. Nigdy nie będą. Jesteś moja.
To, jak na mnie patrzy — jakbym była jednocześnie czymś cennym i niebezpiecznym — sprawia, że uginają mi się kolana. I nienawidzę siebie za to.
Nienawidzę, że moje ciało wciąż reaguje na niego jak odruch, jakby był zaprogramowany w moim DNA.
— Przestań. — Palce tak mi się trzęsą, że ledwo formuję słowa. — Nie możesz się tak zachowywać. Nie tutaj. Nie publicznie.
— Chcesz, żebym kłamał? — Jego szczęka mogłaby przeciąć diament. — Nie kłamię o tym, co jest moje.
Cofam się o krok, potem kolejny. Klatka piersiowa ściska się, oddycham za szybko. — Trzymaj się ode mnie z daleka. Publicznie, na zajęciach, w korytarzach. Mówię poważnie, Ezra.
Nie rusza się. Ani o centymetr. Jakby wrośnięty w ziemię samą siłą woli.
— To nie to samo co wcześniej. Nie pozwolę ci tego zepsuć.
Odwracam się i odchodzę, bo zostanie oznacza przegraną, a już wystarczająco dużo straciłam.
Nie oglądam się. Nie muszę. Czuję, że tam jest, patrzy jak odchodzę, pewnie zapamiętując każdy mój ruch, żeby potem móc mnie odnaleźć.
Jak cień, który nauczył się czekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Lei
Uczelnia nie robi sobie przerwy na załamania emocjonalne. Szokujące, wiem.
Zajęcia nadal trwają, zadania się piętrzą, a świat kręci się dalej, jakby miał gdzieś twoje osobiste psychiczne załamanie.
Robię więc to, co zrobiłaby każda racjonalna osoba: wykorzystuję produktywność jako broń.
Każda minuta jest zaplanowana co do sekundy. Grupy nauki, gdzie faktycznie się uczę zamiast scrollować telefon.
Zajęcia na siłowni, które pozostawiają mnie zbyt wyczerpaną, by myśleć. Spotkania klubów organizacji, które mnie kompletnie nie obchodzą - Komitet Działań Ekologicznych, serio?
Ledwo daję radę zarządzać własnym ekosystemem. Ale prawdziwym mistrzowskim posunięciem? Tyler Morrison.
Student ostatniego roku, kierunek biznesowy, z ramionami, które prawdopodobnie mogłyby wycisnąć na ławce cały mój bagaż emocjonalny.
Ma ten beztroski uśmiech, który krzyczy "nigdy nie miałem skomplikowanej myśli w życiu", co jest dokładnie tym, czego teraz potrzebuję.
"Masz niebezpieczne oczy", mówi mi podczas naszej trzeciej wspólnej sesji treningowej, kładąc dłoń na mojej talii, gdy jestem w połowie przysiadu. "Jakbyś coś knuła".
Śmieję się - tym jasnym, obcym dźwiękiem, który do mnie nie należy. "Może knuję".
To żałosne, jak dobrze czuję się będąc kimś innym przez kilka godzin. Kimś, kto flirtuje bez kalkulowania każdego gestu, kimś, kogo największym problemem jest to, czy wziąć shake proteinowy czy smoothie.
Kimś, kto zdecydowanie nie spędził ostatniego lata ucząc się dokładnie, jak zmienia się oddech jej przyrodniego brata, gdy jest bliski szczytowania.
Ale jest coś takiego w próbach ucieczki przed własnym umysłem: to nie działa. Ani trochę.
Bo Ezra jest wszędzie.
Nie wprost - jest zbyt sprytny na nakazy sądowe. Ale jest tam, na skraju każdego tłumu, opierając się o drzewa jak jakaś posępna ozdoba ogrodowa. Pod biblioteką, gdy wychodzę z nocnych sesji nauki. Siedząc na kamiennym murku naprzeciwko mojego akademika, jakby nie miał nic lepszego do roboty niż zapamiętywanie mojego planu dnia.
Nigdy nie podchodzi. Nigdy nie mówi. Po prostu... jest. Obserwuje.
"Ten gość mnie przeraża", szepcze Chloe pewnej nocy, ściskając kubek z kawą jak broń. "On zawsze po prostu... tam jest. Gapi się".
Skupiam się na podręczniku, bo jeśli spojrzę w górę, mogłabym musieć przyznać, że to mrowiące uczucie pod skórą nie jest strachem. To coś nieskończenie gorszego.
To pragnienie.
Sny zaczynają się w tym samym tygodniu. Nie wspomnienia - ze wspomnieniami bym sobie poradziła. To są możliwości. Wariacje na temat, który moja podświadomość najwyraźniej znajduje nieskończenie fascynującym.
Ciężar Ezry przyciskający mnie do wąskiego materaca w akademiku. Jego głos przy moim uchu, szorstki i nieprzyzwoity, mówiący rzeczy, przy których komentarz Tylera o "niebezpiecznych oczach" brzmiałby jak książka dla dzieci.
Jego ręce wszędzie, moje drżące nogi, błagające o rzeczy, których nie mogę wypowiedzieć na głos.
Dzisiaj Chloe jest na jakimś spotkaniu towarzyskim, a w akademiku panuje grobowa cisza. Siedzę na łóżku, serce wali mi jakbym biegła sprintem, już wiedząc, co zamierzam zrobić.
Moje palce wsuwają się pod szorty. Mówię sobie, żeby myśleć o Tylerze, o kimkolwiek innym, dosłownie o czymkolwiek, co nie jest Ezrą.
Ale moje ciało to zdrajca, a umysł jeszcze gorszy - serwuje mi składankę najlepszych momentów wszystkiego, o czym próbuję zapomnieć.
Ramiona Ezry, gdy jest spięty, same twarde linie i skumulowana energia. Sposób, w jaki jego usta zaciskają się, gdy jest wściekły, jakby powstrzymywał słowa, które mogłyby zrównać budynki z ziemią.
Jak by na mnie patrzył, gdybym przestała uciekać, przestała udawać, przestała być taką cholerną tchórzką w sprawie tego, co oboje wiemy, że jest nieuniknione.
Dotykam się, jakbym mogła jakoś wymasturbowaćgo z mojego systemu. Wilgotne ciepło między moimi nogami to praktycznie podpisane przyznanie się do winy - moje ciało wybrało stronę już dawno temu, i nie była to Drużyna Rozsądku.
Mój oddech przyspiesza, biodra poruszają się własnym rytmem, goniąc tę krawędź, gdzie wszystko staje się białe i ciche, i mogę udawać, że jestem kimś innym przez dokładnie trzydzieści sekund.
Imię Ezry buduje się za moimi zębami jak modlitwa, której nie wolno mi wypowiedzieć.
Wtedy okno skrzypi.
Zamrażam się - kompletnie, całkowicie zamrażam - bo nie ma mowy, absolutnie nie ma kurwa mowy -
Ale on tam jest.
Ezra, wspinający się przez moje okno na trzecim piętrze niczym jakiś szalony Romeo, z tą różnicą, że Romeo prawdopodobnie nie wyglądał, jakby został wyrzeźbiony w marmurze przez kogoś z poważnym zamiłowaniem do męskiej formy.
Bez koszulki, z włosami wilgotnymi od potu, ze skórą, która w świetle lampy lśni, jakby został zanurzony w złocie. Jego szorty wiszą tak nisko, że balansują na granicy przyzwoitości, a jego oczy skupiają się na mnie z intensywnością drapieżnika, który właśnie wypatrzył kolację.
Początkowo nic nie mówi, tylko unosi ręce: "Było otwarte."
Tak. Bo to jest właśnie problem. Zabezpieczenie okna.
Podciągam kołdrę do góry, jakby była jakimś płaszczem niewidką, ale oboje wiemy, co robiłam.
Moja dłoń wciąż jest wilgotna, wciąż uwięziona między udami, a dowody są wypisane na mojej twarzy we wszystkich odcieniach upokorzenia.
Jego oczy nie opuszczają moich. Ani na sekundę, gdy w końcu przemówił, na głos, niskim i spokojnym głosem.
"Czy wzdychasz moje imię, gdy się dotykasz, świetliku?"
To pytanie uderza jak coś fizycznego, niskie i szorstkie, i absolutnie druzgocące.
Moje uda zaciskają się mimowolnie, co jest praktycznie pełnym przyznaniem się, a jego usta robią coś takiego - nie do końca uśmieszek, bardziej jak wyzwanie owinięte pewnością.
Wchodzi do środka, jakby robił to tysiąc razy, zamyka okno z takim nonszalanckim przekonaniem, które powinno być opatrzone etykietą ostrzegawczą.
Potem siada na brzegu mojego łóżka - nie pytając, nie wahając się, po prostu siada - jakby zajmował terytorium, które nigdy tak naprawdę nie było moje.
"Kontynuuj."
Tak. Bo to całkowicie rozsądna prośba po włamaniu się do czyjegoś pokoju w akademiku. Mój mózg zawiesza się gdzieś pomiędzy upokorzeniem a rodzajem pragnienia, które sprawia, że mądre dziewczyny robią katastrofalnie głupie rzeczy.
I dosłownie nie mogę się ruszyć. Fizycznie zamrożona, co prawdopodobnie jest ostatnią próbą samozachowawczą mojego ciała.
Jego palce znajdują brzeg kołdry i obserwuję w zwolnionym tempie z przerażeniem, jak odciąga ją just na tyle, by odsłonić moją dłoń. Moja twarz płonie jak supernowa.
"Powiedziałem, kontynuuj."
Najwyraźniej moje ciało przegapiło notatkę o samozachowaniu, bo moje palce zaczynają się poruszać, zanim mój mózg może złożyć formalny sprzeciw.
Powoli na początku, jakby może jeśli zrobię to wystarczająco cicho, rzeczywistość uprzejmie będzie udawać, że to się nie dzieje.
"Jesteś mokra tylko od samego mojego głosu, prawda?"
To pytanie ląduje jak fizyczny cios, a jęk, który mi się wymyka, powinien prawdopodobnie zostać sklasyfikowany jako zbrodnia wojenna przeciwko mojej własnej godności.
Moje plecy wyginają się bez pozwolenia, moja ręka pracuje mocniej, bo najwyraźniej wstyd jest najbardziej popieprzonym afrodyzjakiem świata. On się nie rusza, nie dotyka mnie, tylko obserwuje ze skupioną intensywnością kogoś przeprowadzającego bardzo osobisty eksperyment naukowy.
I to wystarcza. Chryste, to więcej niż wystarcza.
Dochodzę cicho, przygryzając wargę, by powstrzymać dźwięk, ale i tak się wymyka - złamane westchnienie, które podejrzanie brzmi jak jego imię. Co jest praktycznie wisienką na torcie tego upokorzenia.
Ezra wstaje, rzuca mi ostatnie spojrzenie, które czuję jak piętno, po czym unosi rękę. "Wkrótce."
Jedno słowo. Jedno pieprzone słowo, które uderza jak obietnica i groźba owinięte w nieuchronność.
Wychodzi przez okno jak w jakiejś odwróconej bajce, a zatrzask zamyka się z ostatecznością drzwi celi więziennej.
Powinnam przestać. Każda racjonalna osoba by przestała, prawdopodobnie zadzwoniłaby po ochronę kampusu i zgłosiła włamanie, na pewno by nie -
Moja ręka porusza się znowu. Głębiej, mocniej, jakbym goniła karę za pierwszy orgazm zamiast przyjemności z drugiego.
Jęczę w poduszkę, bo w tym momencie, po co udawać, że została mi jakakolwiek godność? Łzy, które przychodzą z drugim szczytowaniem, nie są już ze wstydu - są z druzgocącego uświadomienia sobie, że jestem kompletnie, całkowicie zniszczona.
Jego już nie ma, ale wciąż czuję jego spojrzenie. Wciąż słyszę ten niski głos obiecujący rzeczy, których nie powinnam pragnąć.
I co najgorsze? Chcę, żeby wrócił.
Chcę, żeby wrócił tak bardzo, że moja klatka piersiowa boli, ręce mi się trzęsą, a mój mózg tworzy wymyślne fantazje o tym, co "wkrótce" może faktycznie oznaczać.
Jestem przejebana. Dosłownie i w przenośni, kompletnie przejebana.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Lei
Pierwszym sygnałem powinna być ręcznik.
Nie mój—zdecydowanie nie mój, biorąc pod uwagę, że używam najgorszych ręczników świata, które przypominają papier ścierny wymieszany z rozczarowaniem. Ten jest naprawdę porządny, jeszcze wilgotny po czyimś niedawnym prysznicu, przewieszony przez oparcie mojego biurowego krzesła jakby do niego należał.
Tyle że nie było mnie w pokoju przez cały popołudnie. Chloe też nie.
Potem uderza mnie zapach: cedr i tytoń, męski i aż zbyt znajomy. Żołądek wykonuje dziwny przewrót, w którym miesza się przerażenie z czymś nieskończenie bardziej żałosnym.
Stoję i gapię się na ten cholerny ręcznik, jakby miał skrywać tajemnice wszechświata, czekając aż pojawi się jakieś logiczne wyjaśnienie.
Może Chloe pożyczyła go od znajomej? Może był tu ktoś z obsługi technicznej i uznał, że fajnie będzie udekorować pokój przypadkowymi akcesoriami łazienkowymi?
Moje ciało już wie, co to znaczy. Wiedziało od tamtej nocy, kiedy samym głosem sprawił, że się rozpadłam, nie dotykając mnie nawet jednym palcem.
Od tamtego czasu traktuję swój pokój w akademiku jakby był skażony czymś radioaktywnym, co — szczerze — nie jest dalekie od prawdy.
— Przenosisz się do biblioteki czy co? — pyta Chloe, patrząc, jak z desperacją pakuję laptopa do torby, jakby uciekała przed klęską żywiołową.
— Po prostu staram się być na bieżąco. — Ręce mi się trzęsą, co jest bardzo subtelne i na pewno nie wzbudzi jej podejrzeń.
Nie wspominam o ręczniku. Ani o tym, jak wczoraj wróciłam i znalazłam uchylone drzwi, chociaż zawsze obsesyjnie je zamykam.
Ani o tym, że mój Spotify ciągle się zacina w połowie piosenki, jakby ktoś przejął moje konto.
Ani o tym, że bateria w moim telefonie rozładowuje się szybciej niż moja wola życia, nawet gdy go nie używam.
— Ostatnio dziwnie się tu czuję — mówi Chloe kilka nocy później, omiatając pokój powolnym spojrzeniem, jakby próbowała wyczuć, co zmieniło się w feng shui.
Wydaję z siebie nieokreślone dźwięki, bo co mam powiedzieć?
„A tak, mój niestabilny psychicznie głuchy przyrodni brat pewnie regularnie się tu włamuje, żeby poprzestawiać mi w głowie i zostawić swój zapach na moich rzeczach jak jakiś szalony, terytorialny kot.”
To by się na pewno dobrze potoczyło.
Nie mówię jej o krokach, które, przysięgam, słyszałam na korytarzu o trzeciej nad ranem.
Ani o tym, że czasami, gdy jestem sama, pokój jakby oddychał wokół mnie. Powietrze gęstnieje i robi się naładowane jak tuż przed burzą.
Ezra już się do mnie nie odzywa—ani publicznie, ani nigdzie indziej—ale to nie znaczy, że zniknął.
Jeśli już, ta cisza jest gorsza. To jakby śledził mnie duch, który od czasu do czasu zostawia fizyczne dowody na to, że wcale nie jest martwy.
Widzę go wszędzie.
Wyleguje się przy skrzydle sportowym jakby był u siebie. Siedzi kilka rzędów przede mną na wykładzie, udając, że obchodzi go to, co wykładowca mówi o krzywych podaży i popytu.
Przechodzi przez kampus w otoczeniu zmieniającego się grona dziewczyn, które śmieją się zbyt głośno i dotykają jego ramienia, jakby nie wiedziały, że igrają z ogniem.
Nigdy się do nich nie uśmiecha. Prawie nie zauważa ich istnienia. Ale ja i tak go czuję—ten nieustanny elektromagnetyczny impuls świadomości, który sprawia, że mam ciarki na skórze, przyspiesza mi puls i uruchamia inne rzeczy, o których na pewno nie myślę publicznie.
Tyler zaczyna odprowadzać mnie na zajęcia bez pytania, co jest urocze w ten agresywnie niewinny sposób, przez który czuję się trochę jak oszustka.
— Cały czas oglądasz się za siebie — mówi pewnego ranka, emanując troskliwą energią golden retrievera. — Jakby ktoś cię śledził.
Posyłam mu mój najbardziej przekonujący uśmiech, ten, który doskonalę od gimnazjum. — To niedorzeczne.
Tyle że to wcale nie jest niedorzeczne i oboje pewnie o tym wiemy.
Tyler to dokładnie taki chłopak, jakiego powinnam lubić.
Wysoki, z ładnym uśmiechem, oddech zawsze pachnie gumą miętową. Bezpieczny w sposób, który powinien być pocieszający, a nie duszący.
Jego komplementy brzmią, jakby ćwiczył je przed lustrem, ale pozwalam mu je wypowiadać, bo może jeśli będę udawać, że mogę zakochać się w kimś normalnym, sama siebie w końcu do tego przekonam.
Nigdy jednak nie pozwalam mu się dotknąć. Nie wtedy, gdy Ezra już skolonizował wszystkie te części mnie, które naprawdę się liczą.
Czasem po prostu nie wracam do pokoju.
Chodzę po kampusie, aż bolą mnie nogi, albo zwijam się w fotelu w sali do nauki i udaję, że pochłaniają mnie podręczniki.
Puszczam muzykę w słuchawkach tak głośno, że grozi to trwałym uszkodzeniem słuchu—byle tylko zagłuszyć ten nieustanny niskotonowy szum niepokoju, który zadomowił się w mojej klatce piersiowej.
Ale za każdym razem, gdy muzyka się zacina albo przerywa, zrywam słuchawki i rozglądam się za siebie jak paranoiczny bohaterka horroru, która ewidentnie nie wyciągnęła wniosków z błędów innych.
Nigdy go tam nie ma. Ale i tak ciągle patrzę.
Aż pewnej nocy wracam późno—naprawdę późno, tak późno, że trzeba się skradać obok rezydentki i modlić się, żeby była zbyt pochłonięta Netfliksem, żeby zauważyć. Chloe już śpi, w pokoju ciemno poza poświatą z parkingu.
Zapach uderza mnie od razu, gdy wchodzę.
Cedr i tytoń. Ezra.
Klatka piersiowa zaciska mi się jakby ktoś owinął wokół płuc drut kolczasty. Zamykam drzwi—raz, dwa, trzy razy—potem siadam na łóżku i wpatruję się w okno, jakby miało zaraz dostać nóg i odejść.
Czuję się, jakbym wychodziła z własnej skóry. Chcę krzyczeć albo płakać, albo zrobić sobie dobrze, żeby rozładować to napięcie, które narastało przez tygodnie.
Ale nie robię tego. Bo wiem dokładnie, czyje imię bym wyszeptała, dochodząc, a na taki poziom żałosności nie jestem jeszcze gotowa.
Następnego dnia na zajęciach Tyler macha do mnie z drugiego końca sali wykładowej. Nie macham z powrotem, bo jestem zbyt zajęta wypatrywaniem zupełnie innej twarzy.
I tam jest.
Ezra, zwalony na swoim zwykłym miejscu, z zaciśniętą szczęką, nieruchomym długopisem w ręce. Nie patrzy na mnie, ale to nie ma znaczenia.
Świadomość między nami jest jakby ktoś chwytał mnie od środka, sama żar i pragnienie i ten rodzaj nieuchronności, przez który mądre dziewczyny robią katastrofalnie głupie rzeczy.
Wytrzymuję dokładnie dziesięć minut, zanim wychodzę, zamykam się w kabinie toalety, opieram czoło o chłodną metalową ścianę i próbuję sobie przypomnieć, jak oddychają normalni ludzie.
Kiedy po kilku godzinach wracam do pokoju, pod torbą znajduje się kartka.
Pięć słów ostrym czarnym tuszem: „Za wolno zamykasz drzwi.”
Bez podpisu. Bez charakteru pisma, który rozpoznaję. Tylko te słowa, od których drętwieją mi palce i ściska żołądek czymś, co na pewno nie jest strachem.
Wpatruję się w tę notatkę przez długi czas i najgorsze jest nie to, że się boję.
Najgorsze jest to, że nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować