passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Voice Alone - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

His Voice Alone

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Z perspektywy Lei

Uczelnia nie robi sobie przerwy na załamania emocjonalne. Szokujące, wiem.

Zajęcia nadal trwają, zadania się piętrzą, a świat kręci się dalej, jakby miał gdzieś twoje osobiste psychiczne załamanie.

Robię więc to, co zrobiłaby każda racjonalna osoba: wykorzystuję produktywność jako broń.

Każda minuta jest zaplanowana co do sekundy. Grupy nauki, gdzie faktycznie się uczę zamiast scrollować telefon.

Zajęcia na siłowni, które pozostawiają mnie zbyt wyczerpaną, by myśleć. Spotkania klubów organizacji, które mnie kompletnie nie obchodzą - Komitet Działań Ekologicznych, serio?

Ledwo daję radę zarządzać własnym ekosystemem. Ale prawdziwym mistrzowskim posunięciem? Tyler Morrison.

Student ostatniego roku, kierunek biznesowy, z ramionami, które prawdopodobnie mogłyby wycisnąć na ławce cały mój bagaż emocjonalny.

Ma ten beztroski uśmiech, który krzyczy "nigdy nie miałem skomplikowanej myśli w życiu", co jest dokładnie tym, czego teraz potrzebuję.

"Masz niebezpieczne oczy", mówi mi podczas naszej trzeciej wspólnej sesji treningowej, kładąc dłoń na mojej talii, gdy jestem w połowie przysiadu. "Jakbyś coś knuła".

Śmieję się - tym jasnym, obcym dźwiękiem, który do mnie nie należy. "Może knuję".

To żałosne, jak dobrze czuję się będąc kimś innym przez kilka godzin. Kimś, kto flirtuje bez kalkulowania każdego gestu, kimś, kogo największym problemem jest to, czy wziąć shake proteinowy czy smoothie.

Kimś, kto zdecydowanie nie spędził ostatniego lata ucząc się dokładnie, jak zmienia się oddech jej przyrodniego brata, gdy jest bliski szczytowania.

Ale jest coś takiego w próbach ucieczki przed własnym umysłem: to nie działa. Ani trochę.

Bo Ezra jest wszędzie.

Nie wprost - jest zbyt sprytny na nakazy sądowe. Ale jest tam, na skraju każdego tłumu, opierając się o drzewa jak jakaś posępna ozdoba ogrodowa. Pod biblioteką, gdy wychodzę z nocnych sesji nauki. Siedząc na kamiennym murku naprzeciwko mojego akademika, jakby nie miał nic lepszego do roboty niż zapamiętywanie mojego planu dnia.

Nigdy nie podchodzi. Nigdy nie mówi. Po prostu... jest. Obserwuje.

"Ten gość mnie przeraża", szepcze Chloe pewnej nocy, ściskając kubek z kawą jak broń. "On zawsze po prostu... tam jest. Gapi się".

Skupiam się na podręczniku, bo jeśli spojrzę w górę, mogłabym musieć przyznać, że to mrowiące uczucie pod skórą nie jest strachem. To coś nieskończenie gorszego.

To pragnienie.

Sny zaczynają się w tym samym tygodniu. Nie wspomnienia - ze wspomnieniami bym sobie poradziła. To są możliwości. Wariacje na temat, który moja podświadomość najwyraźniej znajduje nieskończenie fascynującym.

Ciężar Ezry przyciskający mnie do wąskiego materaca w akademiku. Jego głos przy moim uchu, szorstki i nieprzyzwoity, mówiący rzeczy, przy których komentarz Tylera o "niebezpiecznych oczach" brzmiałby jak książka dla dzieci.

Jego ręce wszędzie, moje drżące nogi, błagające o rzeczy, których nie mogę wypowiedzieć na głos.

Dzisiaj Chloe jest na jakimś spotkaniu towarzyskim, a w akademiku panuje grobowa cisza. Siedzę na łóżku, serce wali mi jakbym biegła sprintem, już wiedząc, co zamierzam zrobić.

Moje palce wsuwają się pod szorty. Mówię sobie, żeby myśleć o Tylerze, o kimkolwiek innym, dosłownie o czymkolwiek, co nie jest Ezrą.

Ale moje ciało to zdrajca, a umysł jeszcze gorszy - serwuje mi składankę najlepszych momentów wszystkiego, o czym próbuję zapomnieć.

Ramiona Ezry, gdy jest spięty, same twarde linie i skumulowana energia. Sposób, w jaki jego usta zaciskają się, gdy jest wściekły, jakby powstrzymywał słowa, które mogłyby zrównać budynki z ziemią.

Jak by na mnie patrzył, gdybym przestała uciekać, przestała udawać, przestała być taką cholerną tchórzką w sprawie tego, co oboje wiemy, że jest nieuniknione.

Dotykam się, jakbym mogła jakoś wymasturbowaćgo z mojego systemu. Wilgotne ciepło między moimi nogami to praktycznie podpisane przyznanie się do winy - moje ciało wybrało stronę już dawno temu, i nie była to Drużyna Rozsądku.

Mój oddech przyspiesza, biodra poruszają się własnym rytmem, goniąc tę krawędź, gdzie wszystko staje się białe i ciche, i mogę udawać, że jestem kimś innym przez dokładnie trzydzieści sekund.

Imię Ezry buduje się za moimi zębami jak modlitwa, której nie wolno mi wypowiedzieć.

Wtedy okno skrzypi.

Zamrażam się - kompletnie, całkowicie zamrażam - bo nie ma mowy, absolutnie nie ma kurwa mowy -

Ale on tam jest.

Ezra, wspinający się przez moje okno na trzecim piętrze niczym jakiś szalony Romeo, z tą różnicą, że Romeo prawdopodobnie nie wyglądał, jakby został wyrzeźbiony w marmurze przez kogoś z poważnym zamiłowaniem do męskiej formy.

Bez koszulki, z włosami wilgotnymi od potu, ze skórą, która w świetle lampy lśni, jakby został zanurzony w złocie. Jego szorty wiszą tak nisko, że balansują na granicy przyzwoitości, a jego oczy skupiają się na mnie z intensywnością drapieżnika, który właśnie wypatrzył kolację.

Początkowo nic nie mówi, tylko unosi ręce: "Było otwarte."

Tak. Bo to jest właśnie problem. Zabezpieczenie okna.

Podciągam kołdrę do góry, jakby była jakimś płaszczem niewidką, ale oboje wiemy, co robiłam.

Moja dłoń wciąż jest wilgotna, wciąż uwięziona między udami, a dowody są wypisane na mojej twarzy we wszystkich odcieniach upokorzenia.

Jego oczy nie opuszczają moich. Ani na sekundę, gdy w końcu przemówił, na głos, niskim i spokojnym głosem.

"Czy wzdychasz moje imię, gdy się dotykasz, świetliku?"

To pytanie uderza jak coś fizycznego, niskie i szorstkie, i absolutnie druzgocące.

Moje uda zaciskają się mimowolnie, co jest praktycznie pełnym przyznaniem się, a jego usta robią coś takiego - nie do końca uśmieszek, bardziej jak wyzwanie owinięte pewnością.

Wchodzi do środka, jakby robił to tysiąc razy, zamyka okno z takim nonszalanckim przekonaniem, które powinno być opatrzone etykietą ostrzegawczą.

Potem siada na brzegu mojego łóżka - nie pytając, nie wahając się, po prostu siada - jakby zajmował terytorium, które nigdy tak naprawdę nie było moje.

"Kontynuuj."

Tak. Bo to całkowicie rozsądna prośba po włamaniu się do czyjegoś pokoju w akademiku. Mój mózg zawiesza się gdzieś pomiędzy upokorzeniem a rodzajem pragnienia, które sprawia, że mądre dziewczyny robią katastrofalnie głupie rzeczy.

I dosłownie nie mogę się ruszyć. Fizycznie zamrożona, co prawdopodobnie jest ostatnią próbą samozachowawczą mojego ciała.

Jego palce znajdują brzeg kołdry i obserwuję w zwolnionym tempie z przerażeniem, jak odciąga ją just na tyle, by odsłonić moją dłoń. Moja twarz płonie jak supernowa.

"Powiedziałem, kontynuuj."

Najwyraźniej moje ciało przegapiło notatkę o samozachowaniu, bo moje palce zaczynają się poruszać, zanim mój mózg może złożyć formalny sprzeciw.

Powoli na początku, jakby może jeśli zrobię to wystarczająco cicho, rzeczywistość uprzejmie będzie udawać, że to się nie dzieje.

"Jesteś mokra tylko od samego mojego głosu, prawda?"

To pytanie ląduje jak fizyczny cios, a jęk, który mi się wymyka, powinien prawdopodobnie zostać sklasyfikowany jako zbrodnia wojenna przeciwko mojej własnej godności.

Moje plecy wyginają się bez pozwolenia, moja ręka pracuje mocniej, bo najwyraźniej wstyd jest najbardziej popieprzonym afrodyzjakiem świata. On się nie rusza, nie dotyka mnie, tylko obserwuje ze skupioną intensywnością kogoś przeprowadzającego bardzo osobisty eksperyment naukowy.

I to wystarcza. Chryste, to więcej niż wystarcza.

Dochodzę cicho, przygryzając wargę, by powstrzymać dźwięk, ale i tak się wymyka - złamane westchnienie, które podejrzanie brzmi jak jego imię. Co jest praktycznie wisienką na torcie tego upokorzenia.

Ezra wstaje, rzuca mi ostatnie spojrzenie, które czuję jak piętno, po czym unosi rękę. "Wkrótce."

Jedno słowo. Jedno pieprzone słowo, które uderza jak obietnica i groźba owinięte w nieuchronność.

Wychodzi przez okno jak w jakiejś odwróconej bajce, a zatrzask zamyka się z ostatecznością drzwi celi więziennej.

Powinnam przestać. Każda racjonalna osoba by przestała, prawdopodobnie zadzwoniłaby po ochronę kampusu i zgłosiła włamanie, na pewno by nie -

Moja ręka porusza się znowu. Głębiej, mocniej, jakbym goniła karę za pierwszy orgazm zamiast przyjemności z drugiego.

Jęczę w poduszkę, bo w tym momencie, po co udawać, że została mi jakakolwiek godność? Łzy, które przychodzą z drugim szczytowaniem, nie są już ze wstydu - są z druzgocącego uświadomienia sobie, że jestem kompletnie, całkowicie zniszczona.

Jego już nie ma, ale wciąż czuję jego spojrzenie. Wciąż słyszę ten niski głos obiecujący rzeczy, których nie powinnam pragnąć.

I co najgorsze? Chcę, żeby wrócił.

Chcę, żeby wrócił tak bardzo, że moja klatka piersiowa boli, ręce mi się trzęsą, a mój mózg tworzy wymyślne fantazje o tym, co "wkrótce" może faktycznie oznaczać.

Jestem przejebana. Dosłownie i w przenośni, kompletnie przejebana.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Lei

Pierwszym sygnałem powinna być ręcznik.

Nie mój—zdecydowanie nie mój, biorąc pod uwagę, że używam najgorszych ręczników świata, które przypominają papier ścierny wymieszany z rozczarowaniem. Ten jest naprawdę porządny, jeszcze wilgotny po czyimś niedawnym prysznicu, przewieszony przez oparcie mojego biurowego krzesła jakby do niego należał.

Tyle że nie było mnie w pokoju przez cały popołudnie. Chloe też nie.

Potem uderza mnie zapach: cedr i tytoń, męski i aż zbyt znajomy. Żołądek wykonuje dziwny przewrót, w którym miesza się przerażenie z czymś nieskończenie bardziej żałosnym.

Stoję i gapię się na ten cholerny ręcznik, jakby miał skrywać tajemnice wszechświata, czekając aż pojawi się jakieś logiczne wyjaśnienie.

Może Chloe pożyczyła go od znajomej? Może był tu ktoś z obsługi technicznej i uznał, że fajnie będzie udekorować pokój przypadkowymi akcesoriami łazienkowymi?

Moje ciało już wie, co to znaczy. Wiedziało od tamtej nocy, kiedy samym głosem sprawił, że się rozpadłam, nie dotykając mnie nawet jednym palcem.

Od tamtego czasu traktuję swój pokój w akademiku jakby był skażony czymś radioaktywnym, co — szczerze — nie jest dalekie od prawdy.

— Przenosisz się do biblioteki czy co? — pyta Chloe, patrząc, jak z desperacją pakuję laptopa do torby, jakby uciekała przed klęską żywiołową.

— Po prostu staram się być na bieżąco. — Ręce mi się trzęsą, co jest bardzo subtelne i na pewno nie wzbudzi jej podejrzeń.

Nie wspominam o ręczniku. Ani o tym, jak wczoraj wróciłam i znalazłam uchylone drzwi, chociaż zawsze obsesyjnie je zamykam.

Ani o tym, że mój Spotify ciągle się zacina w połowie piosenki, jakby ktoś przejął moje konto.

Ani o tym, że bateria w moim telefonie rozładowuje się szybciej niż moja wola życia, nawet gdy go nie używam.

— Ostatnio dziwnie się tu czuję — mówi Chloe kilka nocy później, omiatając pokój powolnym spojrzeniem, jakby próbowała wyczuć, co zmieniło się w feng shui.

Wydaję z siebie nieokreślone dźwięki, bo co mam powiedzieć?

„A tak, mój niestabilny psychicznie głuchy przyrodni brat pewnie regularnie się tu włamuje, żeby poprzestawiać mi w głowie i zostawić swój zapach na moich rzeczach jak jakiś szalony, terytorialny kot.”

To by się na pewno dobrze potoczyło.

Nie mówię jej o krokach, które, przysięgam, słyszałam na korytarzu o trzeciej nad ranem.

Ani o tym, że czasami, gdy jestem sama, pokój jakby oddychał wokół mnie. Powietrze gęstnieje i robi się naładowane jak tuż przed burzą.

Ezra już się do mnie nie odzywa—ani publicznie, ani nigdzie indziej—ale to nie znaczy, że zniknął.

Jeśli już, ta cisza jest gorsza. To jakby śledził mnie duch, który od czasu do czasu zostawia fizyczne dowody na to, że wcale nie jest martwy.

Widzę go wszędzie.

Wyleguje się przy skrzydle sportowym jakby był u siebie. Siedzi kilka rzędów przede mną na wykładzie, udając, że obchodzi go to, co wykładowca mówi o krzywych podaży i popytu.

Przechodzi przez kampus w otoczeniu zmieniającego się grona dziewczyn, które śmieją się zbyt głośno i dotykają jego ramienia, jakby nie wiedziały, że igrają z ogniem.

Nigdy się do nich nie uśmiecha. Prawie nie zauważa ich istnienia. Ale ja i tak go czuję—ten nieustanny elektromagnetyczny impuls świadomości, który sprawia, że mam ciarki na skórze, przyspiesza mi puls i uruchamia inne rzeczy, o których na pewno nie myślę publicznie.

Tyler zaczyna odprowadzać mnie na zajęcia bez pytania, co jest urocze w ten agresywnie niewinny sposób, przez który czuję się trochę jak oszustka.

— Cały czas oglądasz się za siebie — mówi pewnego ranka, emanując troskliwą energią golden retrievera. — Jakby ktoś cię śledził.

Posyłam mu mój najbardziej przekonujący uśmiech, ten, który doskonalę od gimnazjum. — To niedorzeczne.

Tyle że to wcale nie jest niedorzeczne i oboje pewnie o tym wiemy.

Tyler to dokładnie taki chłopak, jakiego powinnam lubić.

Wysoki, z ładnym uśmiechem, oddech zawsze pachnie gumą miętową. Bezpieczny w sposób, który powinien być pocieszający, a nie duszący.

Jego komplementy brzmią, jakby ćwiczył je przed lustrem, ale pozwalam mu je wypowiadać, bo może jeśli będę udawać, że mogę zakochać się w kimś normalnym, sama siebie w końcu do tego przekonam.

Nigdy jednak nie pozwalam mu się dotknąć. Nie wtedy, gdy Ezra już skolonizował wszystkie te części mnie, które naprawdę się liczą.

Czasem po prostu nie wracam do pokoju.

Chodzę po kampusie, aż bolą mnie nogi, albo zwijam się w fotelu w sali do nauki i udaję, że pochłaniają mnie podręczniki.

Puszczam muzykę w słuchawkach tak głośno, że grozi to trwałym uszkodzeniem słuchu—byle tylko zagłuszyć ten nieustanny niskotonowy szum niepokoju, który zadomowił się w mojej klatce piersiowej.

Ale za każdym razem, gdy muzyka się zacina albo przerywa, zrywam słuchawki i rozglądam się za siebie jak paranoiczny bohaterka horroru, która ewidentnie nie wyciągnęła wniosków z błędów innych.

Nigdy go tam nie ma. Ale i tak ciągle patrzę.

Aż pewnej nocy wracam późno—naprawdę późno, tak późno, że trzeba się skradać obok rezydentki i modlić się, żeby była zbyt pochłonięta Netfliksem, żeby zauważyć. Chloe już śpi, w pokoju ciemno poza poświatą z parkingu.

Zapach uderza mnie od razu, gdy wchodzę.

Cedr i tytoń. Ezra.

Klatka piersiowa zaciska mi się jakby ktoś owinął wokół płuc drut kolczasty. Zamykam drzwi—raz, dwa, trzy razy—potem siadam na łóżku i wpatruję się w okno, jakby miało zaraz dostać nóg i odejść.

Czuję się, jakbym wychodziła z własnej skóry. Chcę krzyczeć albo płakać, albo zrobić sobie dobrze, żeby rozładować to napięcie, które narastało przez tygodnie.

Ale nie robię tego. Bo wiem dokładnie, czyje imię bym wyszeptała, dochodząc, a na taki poziom żałosności nie jestem jeszcze gotowa.

Następnego dnia na zajęciach Tyler macha do mnie z drugiego końca sali wykładowej. Nie macham z powrotem, bo jestem zbyt zajęta wypatrywaniem zupełnie innej twarzy.

I tam jest.

Ezra, zwalony na swoim zwykłym miejscu, z zaciśniętą szczęką, nieruchomym długopisem w ręce. Nie patrzy na mnie, ale to nie ma znaczenia.

Świadomość między nami jest jakby ktoś chwytał mnie od środka, sama żar i pragnienie i ten rodzaj nieuchronności, przez który mądre dziewczyny robią katastrofalnie głupie rzeczy.

Wytrzymuję dokładnie dziesięć minut, zanim wychodzę, zamykam się w kabinie toalety, opieram czoło o chłodną metalową ścianę i próbuję sobie przypomnieć, jak oddychają normalni ludzie.

Kiedy po kilku godzinach wracam do pokoju, pod torbą znajduje się kartka.

Pięć słów ostrym czarnym tuszem: „Za wolno zamykasz drzwi.”

Bez podpisu. Bez charakteru pisma, który rozpoznaję. Tylko te słowa, od których drętwieją mi palce i ściska żołądek czymś, co na pewno nie jest strachem.

Wpatruję się w tę notatkę przez długi czas i najgorsze jest nie to, że się boję.

Najgorsze jest to, że nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Lei

Mój pokój w akademiku przypomina miejsce zbrodni wysprzątane przez detektywów z nerwicą natręctw. Wszystko jest dokładnie tam, gdzie powinno być - podręczniki ułożone według wielkości, długopisy posegregowane kolorami, ani jeden przedmiot nie jest nie na swoim miejscu.

Trzymam okno zamknięte tak szczelnie, że trzeba by łomu, żeby je otworzyć, sprawdzam szuflady dwa razy przed snem jak w jakimś rytuale bezpieczeństwa.

Ale jest coś takiego w poczuciu bezpieczeństwa: to kompletna bzdura, kiedy zagrożenie mieszka we własnej głowie.

Budzę się każdego ranka zaplątana w prześcieradła, jakbym walczyła z niewidzialnymi demonami, uda zaciśnięte, skóra rozpalona, puls dudniący między nogami, jakby ktoś całą noc pieścił mnie w sposób, który zawstydziłby gwiazdę porno.

Tyle że nikt nigdy tego nie zrobił.

Nie od tamtej nocy w sierocińcu lata temu, kiedy po raz pierwszy wypowiedział moje imię tym szczególnym głosem, który najwyraźniej wytatuował się w korze słuchowej mojego mózgu.

Najgorsze? Nikt inny nie może go usłyszeć. Nigdy.

Co w jakiś sposób sprawia, że czuję się to intymne w sposób, który prawdopodobnie wymagałby terapii, a nie tego, czymkolwiek to jest.

Wmawiam sobie, że to trauma. PTSD z dorastania w psychologicznym polu minowym. Że ta obsesja to tylko sposób mojego mózgu na przetworzenie lat emocjonalnej wojny.

Kiedy otwieram zamkniętą szufladę i znajduję pendrive'a.

Mały, srebrny, leżący tam, jakby cierpliwie czekał, aż go odkryję. Bez notatki, bez wyjaśnienia, tylko ten szczególny rodzaj ciszy, który krzyczy głośniej niż prawdziwy krzyk.

Nie włożyłam go tam. Zobaczyłam go po raz pierwszy.

Ręka mi drży, gdy podłączam go do laptopa, bo najwyraźniej jestem osobą, która bada tajemnicze elektroniczne urządzenia pozostawione przez potencjalnie niestabilnych członków rodziny.

Ekran miga - raz, drugi - potem gaśnie. Potem dźwięk.

Najpierw szum, jak stare radio szukające stacji. Potem oddech, szorstki i celowy. Jedno bezdechu słowo: "Leia."

Głos Ezry, głębszy niż pamiętam, wolniejszy, jakby smakował każdą sylabę.

A potem - o kurwa, potem przychodzą jęki. Z początku ciche, potem bardziej szorstkie, zdesperowane, którym towarzyszy mokry, rytmiczny odgłos skóry o skórę.

Całe moje ciało sztywnieje.

On się masturbuje. Do mojego imienia. Dla mnie, przeze mnie - tak czy inaczej, jestem zamrożona w miejscu jak sarna złapana w światła reflektorów, gdyby reflektory były zrobione z czystego, skoncentrowanego napięcia seksualnego.

Moje uda zaciskają się natychmiast i przez pełne dziesięć sekund jestem zamrożona. Nie oddycham. Nie mrugam. Tylko słucham, jak grzesznica w kościele, ściskając słuchawki zamiast różańca.

Powinnam przestać. Powinnam wyrwać słuchawki, skasować plik, wyrzucić całego cholernego pendrive'a przez okno i pójść się pomodlić czy coś.

Ale zamiast tego... naciskam play ponownie.

Przy trzecim odtworzeniu zsunęłam się na krześle, biodra przechylone do przodu, nogi rozchylone. Oddycham miękkimi, ostrymi westchnieniami, a moja ręka - Boże dopomóż, moja ręka - jest już między nogami.

Moja bielizna jest przemoczona, palce śliskie, gdy kołuję wokół łechtaczki desperackimi małymi ruchami, które pasują do rytmu jego oddechu.

"Leia," jęczy znowu i to za dużo.

Przygryzam dolną wargę. Potem przyciskam dłoń do ust, by stłumić jęk wspinający się po gardle.

Moja druga ręka porusza się teraz szybciej, wślizguje się do środka, pieprząc się do dźwięku jego głosu. Jego oddechu. Jego jęków. Tego sprośnego, mokrego dźwięku, gdy dotyka siebie, myśląc o mnie.

Wyginam się na krześle, ciało napięte, serce wali. Moja łechtaczka pulsuje pod opuszkami palców, podczas gdy nogi zaczynają drżeć.

Jestem blisko, tak cholernie blisko i nie mogę teraz przestać, nawet gdybym chciała.

Jego głos załamuje się, gardłowy i surowy, "Boże, Leia - Kurwa -" tuż przed tym, jak jęczy głęboko, nisko, jakby dochodził dla mnie.

I rozpadam się. Orgazm uderza jak błyskawica - ostry i natychmiastowy.

Dławię się dźwiękiem, stłumionym w dłoni wciąż mocno przyciśniętej do ust. Moje ciało drga, gdy palce u stóp się zwijają. Nawet nie zdaję sobie sprawy, że płaczę, dopóki łza nie spływa po policzku i nie kapie na koszulkę.

Wstyd i gorąco splatają się w moim żołądku, sprawiając, że czuję się chora i desperacko podniecona w równej mierze. To jak bycie otrutym czymś, co smakuje niesamowicie.

Mój telefon wibruje i przez jedną zatrzymującą serce sekundę myślę, że to on. Zamiast tego:

Tyler: Kawa?

Racja. Tyler. Ludzkie ucieleśnienie nieskomplikowanej męskości, którego unikałam cały tydzień, bo utrzymywanie normalnych ludzkich relacji wymaga energii, której obecnie nie posiadam.

Ale teraz, z głosem Ezry wciąż odbijającym się echem w mojej głowie jak słuchowy afrodyzjak, odpisuję:

Ja: Jasne.

Nie chodzi o Tylera. Chodzi o potrzebę czegoś - czegokolwiek - co nie jest tym psychologicznym ruchomym piaskiem, w którym powoli tonę.

Zakładam obcisłe dżinsy, które sprawiają, że mój tyłek wygląda kryminalnie, ciemny makijaż, który prawdopodobnie widać z kosmosu, i sweter, który opada tak nisko, że jest prawnie wątpliwy.

Tyler jest już w kawiarni, kiedy wchodzę, prawdopodobnie był tam od dwudziestu minut, bo jest tym typem faceta, który wszędzie przychodzi za wcześnie.

Wstaje tak szybko, że lekko odsuwa krzesło, ocierając dłonie o dżinsy, jakby był czymś zdenerwowany.

"Hej," mówi, błyskając tym uśmiechem golden retrievera, który prawdopodobnie regularnie zapewnia mu seks. "Nie myślałem, że naprawdę przyjdziesz."

Wymuszam uśmiech, który czuje się jak noszenie maski z plastiku. "Tak, przepraszam za zniknięcie."

Wzrusza ramionami, jakby to nie miało znaczenia, co jest słodkie w ten agresywnie zdrowy sposób, który sprawia, że czuję się jak oszustka. "Nie ma sprawy. Egzaminy śródsemestralne, co?"

"Coś w tym rodzaju."

Zamawia nasze napoje nie pytając, co chcę, co powinno mnie irytować, ale nie irytuje. Pamięta - latte waniliowe, dodatkowe espresso, mleko owsiane - jakby robił notatki na temat moich kawowych preferencji.

Kiedy podaje mi kubek, jego oczy robią szybki przegląd, który próbuje być subtelny i spektakularnie mu się to nie udaje.

"Wyglądasz... inaczej," mówi, jakby rozwiązywał zagadkę.

"Inaczej jak?" Biorę łyk tylko po to, by zająć usta, bo najwyraźniej nie jestem już zdolna do normalnej rozmowy.

"Nie wiem. Po prostu... dobrze. Jakbyś była pewniejsza siebie czy coś. Zrobiłaś coś nowego?"

Śmieję się, cicho i płasko. "Zmiana jest nieunikniona, prawda?"

Siedzimy naprzeciwko siebie, a ja wykonuję te ruchy - uśmiecham się, rozmawiam, nawet śmieję się z jego żartów, które nie są straszne, ale też nie są dokładnie złotem komedii.

Czuję się, jakbym nosiła czyjąś skórę, jakbym grała postać w filmie, do którego nie pamiętam, żebym się zgłaszała.

Kiedy dotyka mojego ramienia, wzdrygam się. Prawdopodobnie myśli, że to nerwy, ale to nie to.

Myślę o rękach Ezry, jak by się czuły owinięte wokół mojego gardła, jego oddech w moim uchu mówiący rzeczy, które sprawiłyby, że niewinne flirtowanie Tylera brzmiałoby jak bajki na dobranoc dla dzieci.

"Wszystko w porządku?" pyta Tyler, bo najwyraźniej mój wewnętrzny monolog pokazuje się na mojej twarzy.

"Tak, tylko jestem zmęczona." Kłamstwo wyślizguje się gładko jak jedwab. "Egzaminy mnie wykańczają."

Następuje chwila ciszy wypełniona tylko ambientową ścieżką dźwiękową kawiarni - spienianiem mleka, przytłumionymi rozmowami, laptopem kogoś grającym coś, co brzmi jak muzyka lo-fi do nauki.

Potem pochyla się do przodu, łokcie na stole, i praktycznie widzę żarówkę zapalającą się nad jego głową.

"Hej, jest ta impreza w piątek. Poza kampusem. Chloe o tym wspominała - ognisko, muzyka, cała zabawa. Powinnaś przyjść."

Waham się dokładnie tyle czasu, ile trzeba, żeby wyglądało normalnie, potem uśmiecham się, jakbym to miała na myśli. "Jasne. Brzmi fajnie."

Tyle że nie brzmi fajnie. Brzmi jak kolejny występ w sztuce, w której nigdy nie chciałam grać głównej roli.

Ale Tyler uśmiecha się, jakby coś wygrał, a ja siedzę tam, udając, że nie liczę godzin, aż będę mogła wrócić do pokoju i znowu posłuchać tego pendrive'a.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Voice Alone

His Voice Alone

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa