POV Lei
Mój pokój w akademiku przypomina miejsce zbrodni wysprzątane przez detektywów z nerwicą natręctw. Wszystko jest dokładnie tam, gdzie powinno być - podręczniki ułożone według wielkości, długopisy posegregowane kolorami, ani jeden przedmiot nie jest nie na swoim miejscu.
Trzymam okno zamknięte tak szczelnie, że trzeba by łomu, żeby je otworzyć, sprawdzam szuflady dwa razy przed snem jak w jakimś rytuale bezpieczeństwa.
Ale jest coś takiego w poczuciu bezpieczeństwa: to kompletna bzdura, kiedy zagrożenie mieszka we własnej głowie.
Budzę się każdego ranka zaplątana w prześcieradła, jakbym walczyła z niewidzialnymi demonami, uda zaciśnięte, skóra rozpalona, puls dudniący między nogami, jakby ktoś całą noc pieścił mnie w sposób, który zawstydziłby gwiazdę porno.
Tyle że nikt nigdy tego nie zrobił.
Nie od tamtej nocy w sierocińcu lata temu, kiedy po raz pierwszy wypowiedział moje imię tym szczególnym głosem, który najwyraźniej wytatuował się w korze słuchowej mojego mózgu.
Najgorsze? Nikt inny nie może go usłyszeć. Nigdy.
Co w jakiś sposób sprawia, że czuję się to intymne w sposób, który prawdopodobnie wymagałby terapii, a nie tego, czymkolwiek to jest.
Wmawiam sobie, że to trauma. PTSD z dorastania w psychologicznym polu minowym. Że ta obsesja to tylko sposób mojego mózgu na przetworzenie lat emocjonalnej wojny.
Kiedy otwieram zamkniętą szufladę i znajduję pendrive'a.
Mały, srebrny, leżący tam, jakby cierpliwie czekał, aż go odkryję. Bez notatki, bez wyjaśnienia, tylko ten szczególny rodzaj ciszy, który krzyczy głośniej niż prawdziwy krzyk.
Nie włożyłam go tam. Zobaczyłam go po raz pierwszy.
Ręka mi drży, gdy podłączam go do laptopa, bo najwyraźniej jestem osobą, która bada tajemnicze elektroniczne urządzenia pozostawione przez potencjalnie niestabilnych członków rodziny.
Ekran miga - raz, drugi - potem gaśnie. Potem dźwięk.
Najpierw szum, jak stare radio szukające stacji. Potem oddech, szorstki i celowy. Jedno bezdechu słowo: "Leia."
Głos Ezry, głębszy niż pamiętam, wolniejszy, jakby smakował każdą sylabę.
A potem - o kurwa, potem przychodzą jęki. Z początku ciche, potem bardziej szorstkie, zdesperowane, którym towarzyszy mokry, rytmiczny odgłos skóry o skórę.
Całe moje ciało sztywnieje.
On się masturbuje. Do mojego imienia. Dla mnie, przeze mnie - tak czy inaczej, jestem zamrożona w miejscu jak sarna złapana w światła reflektorów, gdyby reflektory były zrobione z czystego, skoncentrowanego napięcia seksualnego.
Moje uda zaciskają się natychmiast i przez pełne dziesięć sekund jestem zamrożona. Nie oddycham. Nie mrugam. Tylko słucham, jak grzesznica w kościele, ściskając słuchawki zamiast różańca.
Powinnam przestać. Powinnam wyrwać słuchawki, skasować plik, wyrzucić całego cholernego pendrive'a przez okno i pójść się pomodlić czy coś.
Ale zamiast tego... naciskam play ponownie.
Przy trzecim odtworzeniu zsunęłam się na krześle, biodra przechylone do przodu, nogi rozchylone. Oddycham miękkimi, ostrymi westchnieniami, a moja ręka - Boże dopomóż, moja ręka - jest już między nogami.
Moja bielizna jest przemoczona, palce śliskie, gdy kołuję wokół łechtaczki desperackimi małymi ruchami, które pasują do rytmu jego oddechu.
"Leia," jęczy znowu i to za dużo.
Przygryzam dolną wargę. Potem przyciskam dłoń do ust, by stłumić jęk wspinający się po gardle.
Moja druga ręka porusza się teraz szybciej, wślizguje się do środka, pieprząc się do dźwięku jego głosu. Jego oddechu. Jego jęków. Tego sprośnego, mokrego dźwięku, gdy dotyka siebie, myśląc o mnie.
Wyginam się na krześle, ciało napięte, serce wali. Moja łechtaczka pulsuje pod opuszkami palców, podczas gdy nogi zaczynają drżeć.
Jestem blisko, tak cholernie blisko i nie mogę teraz przestać, nawet gdybym chciała.
Jego głos załamuje się, gardłowy i surowy, "Boże, Leia - Kurwa -" tuż przed tym, jak jęczy głęboko, nisko, jakby dochodził dla mnie.
I rozpadam się. Orgazm uderza jak błyskawica - ostry i natychmiastowy.
Dławię się dźwiękiem, stłumionym w dłoni wciąż mocno przyciśniętej do ust. Moje ciało drga, gdy palce u stóp się zwijają. Nawet nie zdaję sobie sprawy, że płaczę, dopóki łza nie spływa po policzku i nie kapie na koszulkę.
Wstyd i gorąco splatają się w moim żołądku, sprawiając, że czuję się chora i desperacko podniecona w równej mierze. To jak bycie otrutym czymś, co smakuje niesamowicie.
Mój telefon wibruje i przez jedną zatrzymującą serce sekundę myślę, że to on. Zamiast tego:
Tyler: Kawa?
Racja. Tyler. Ludzkie ucieleśnienie nieskomplikowanej męskości, którego unikałam cały tydzień, bo utrzymywanie normalnych ludzkich relacji wymaga energii, której obecnie nie posiadam.
Ale teraz, z głosem Ezry wciąż odbijającym się echem w mojej głowie jak słuchowy afrodyzjak, odpisuję:
Ja: Jasne.
Nie chodzi o Tylera. Chodzi o potrzebę czegoś - czegokolwiek - co nie jest tym psychologicznym ruchomym piaskiem, w którym powoli tonę.
Zakładam obcisłe dżinsy, które sprawiają, że mój tyłek wygląda kryminalnie, ciemny makijaż, który prawdopodobnie widać z kosmosu, i sweter, który opada tak nisko, że jest prawnie wątpliwy.
Tyler jest już w kawiarni, kiedy wchodzę, prawdopodobnie był tam od dwudziestu minut, bo jest tym typem faceta, który wszędzie przychodzi za wcześnie.
Wstaje tak szybko, że lekko odsuwa krzesło, ocierając dłonie o dżinsy, jakby był czymś zdenerwowany.
"Hej," mówi, błyskając tym uśmiechem golden retrievera, który prawdopodobnie regularnie zapewnia mu seks. "Nie myślałem, że naprawdę przyjdziesz."
Wymuszam uśmiech, który czuje się jak noszenie maski z plastiku. "Tak, przepraszam za zniknięcie."
Wzrusza ramionami, jakby to nie miało znaczenia, co jest słodkie w ten agresywnie zdrowy sposób, który sprawia, że czuję się jak oszustka. "Nie ma sprawy. Egzaminy śródsemestralne, co?"
"Coś w tym rodzaju."
Zamawia nasze napoje nie pytając, co chcę, co powinno mnie irytować, ale nie irytuje. Pamięta - latte waniliowe, dodatkowe espresso, mleko owsiane - jakby robił notatki na temat moich kawowych preferencji.
Kiedy podaje mi kubek, jego oczy robią szybki przegląd, który próbuje być subtelny i spektakularnie mu się to nie udaje.
"Wyglądasz... inaczej," mówi, jakby rozwiązywał zagadkę.
"Inaczej jak?" Biorę łyk tylko po to, by zająć usta, bo najwyraźniej nie jestem już zdolna do normalnej rozmowy.
"Nie wiem. Po prostu... dobrze. Jakbyś była pewniejsza siebie czy coś. Zrobiłaś coś nowego?"
Śmieję się, cicho i płasko. "Zmiana jest nieunikniona, prawda?"
Siedzimy naprzeciwko siebie, a ja wykonuję te ruchy - uśmiecham się, rozmawiam, nawet śmieję się z jego żartów, które nie są straszne, ale też nie są dokładnie złotem komedii.
Czuję się, jakbym nosiła czyjąś skórę, jakbym grała postać w filmie, do którego nie pamiętam, żebym się zgłaszała.
Kiedy dotyka mojego ramienia, wzdrygam się. Prawdopodobnie myśli, że to nerwy, ale to nie to.
Myślę o rękach Ezry, jak by się czuły owinięte wokół mojego gardła, jego oddech w moim uchu mówiący rzeczy, które sprawiłyby, że niewinne flirtowanie Tylera brzmiałoby jak bajki na dobranoc dla dzieci.
"Wszystko w porządku?" pyta Tyler, bo najwyraźniej mój wewnętrzny monolog pokazuje się na mojej twarzy.
"Tak, tylko jestem zmęczona." Kłamstwo wyślizguje się gładko jak jedwab. "Egzaminy mnie wykańczają."
Następuje chwila ciszy wypełniona tylko ambientową ścieżką dźwiękową kawiarni - spienianiem mleka, przytłumionymi rozmowami, laptopem kogoś grającym coś, co brzmi jak muzyka lo-fi do nauki.
Potem pochyla się do przodu, łokcie na stole, i praktycznie widzę żarówkę zapalającą się nad jego głową.
"Hej, jest ta impreza w piątek. Poza kampusem. Chloe o tym wspominała - ognisko, muzyka, cała zabawa. Powinnaś przyjść."
Waham się dokładnie tyle czasu, ile trzeba, żeby wyglądało normalnie, potem uśmiecham się, jakbym to miała na myśli. "Jasne. Brzmi fajnie."
Tyle że nie brzmi fajnie. Brzmi jak kolejny występ w sztuce, w której nigdy nie chciałam grać głównej roli.
Ale Tyler uśmiecha się, jakby coś wygrał, a ja siedzę tam, udając, że nie liczę godzin, aż będę mogła wrócić do pokoju i znowu posłuchać tego pendrive'a.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Ezry
Dystans to strategia, nie kapitulacja. Nie unikam Lei – pozwalam jej marynować się w napięciu, które wokół niej zbudowałem niczym pieprzoną instalację artystyczną.
Nie jest jeszcze gotowa, ale poczułem dokładny moment, kiedy coś się zmieniło tamtej nocy, gdy wstrzymała oddech, gdy zadrżała tylko słysząc, jak wypowiadam jej imię.
Jej ciało nie kłamie, nawet gdy jej usta to robią.
Jest już blisko. Więc czekam i obserwuję, bo cierpliwość jest tylko kolejną bronią, gdy wiesz, jak jej właściwie użyć.
Życie Lei stało się wzorem, po którym mógłbym poruszać się z zawiązanymi oczami.
Dwie minuty mycia zębów – jest w tym metodyczna, prawdopodobnie liczy ruchy szczoteczką. Podwójnie zamyka drzwi akademika, potem sprawdza klamkę trzy razy, jakby odprawiała jakiś rytuał bezpieczeństwa.
Jej perfumy zmieniły się w zeszłym semestrze na coś z wiśniami, przez co za każdym razem, gdy wyczuwam ich ślad na korytarzu, chcę zanurzyć twarz w jej szyi.
Wiem, kiedy jest niespokojna, bo zmienia się jej oddech.
Wiem, jaką playlistę włącza w pętli, gdy próbuje się uspokoić – głównie indie gówno, które brzmi jak emocjonalna manipulacja przy akompaniamencie gitary.
I wiem, kiedy odtwarza ten plik, który jej zostawiłem.
Siedem razy.
Siedem pieprzonych razy słuchała, jak wypowiadam jej imię, słuchała tego, co następuje potem. Myśl o moim głosie w jej głowie, wypełniającym całą tę przestrzeń, którą próbuje utrzymać wolną ode mnie, jest lepsza niż każdy narkotyk, którego kiedykolwiek próbowałem.
Chcę do niej znów mówić.
Chcę przerwać tę ciszę, w której żyję prawie całe życie od tego przeklętego wypadku samochodowego. Ale to oczekiwanie tnie w obie strony i nie tylko ja krwawię.
Widzę ją w bibliotece, pochyloną nad jakimś podręcznikiem, który definitywnie gówno ją obchodzi, i nie jest sama.
Ten pieprzony futbolista Tyler też tam jest, nachyla się, jakby miał jakieś prawo być w jej przestrzeni osobistej, ich głowy są tak blisko, że prawdopodobnie może poczuć te wiśniowe perfumy.
Kiedy dotyka jej dłoni, coś mrocznego i złowrogiego rozwija się w mojej piersi.
Nie ruszam się, nie wydaję dźwięku. Po prostu przechodzę obok ich stolika z uśmiechem, który prawdopodobnie wygląda normalnie dla każdego, kto nie zna mnie na tyle dobrze, by rozpoznać znaki ostrzegawcze. Kogoś takiego jak Leia.
Leia podnosi wzrok i obserwuję, jak jej wyraz twarzy migocze jak świeca na wietrze.
Jej oddech się załamuje i wiem, że ona też to czuje – to grawitacyjne przyciąganie, które ciągnie nas ku sobie od czasów, gdy byliśmy dziećmi bawiącymi się w dom w sierocińcu.
Rozpada się. Rozpada się od tygodni.
Jej oczy teraz skanują pomieszczenia, jakby spodziewała się znaleźć mnie czającego się w kątach. Jej kroki wahają się na korytarzach.
Zatrzymuje się przed lustrami, prawdopodobnie szukając śladów tego, kim była, zanim uczyniłem ją moją.
Rzecz w prywatności jest taka, że to głównie iluzja.
Ludzie myślą, że ją mają, bo chcą w to wierzyć, ale chcenie czegoś nie czyni tego rzeczywistym. Leia nauczyła się tej lekcji dawno temu, nawet jeśli wciąż udaje, że jest inaczej.
Znam jej plan zajęć lepiej niż ona sama.
Każdy wykład, każdą przerwę, każdy skrót, który wybiera między budynkami, bo myśli, że rutyna jakoś ochroni ją przed chaosem.
Czytam wiadomości, które pisze, ale nigdy nie wysyła – wszystkie te niedokończone myśli, przesiąknięte wstydem ciekawość o rzeczach, o które jest zbyt dumna, by zapytać bezpośrednio.
Nie robię tego, żeby ją przestraszyć. Strach jest tani, a to, co mamy, jest warte więcej niż to.
Robię to, żeby jej przypomnieć: jest moja. A "moja" to nie jest coś, od czego można odejść tylko dlatego, że zmienia się geografia.
Dwa dni później, jestem już w kawiarni, kiedy ona wchodzi.
To miejsce z krzywymi krzesłami i kawą, która smakuje, jakby była filtrowana przez czyjeś skarpety gimnastyczne. Wybrałem stolik z tyłu, gdzie oświetlenie jest do dupy, a widok idealny.
Nigdy mnie nie widzi, dopóki tego nie chcę.
Tyler już zajął miejsce przy oknie – prawdopodobnie przyszedł dwadzieścia minut wcześniej, bo jest typem faceta, który myśli, że punktualność to cecha osobowości.
Wstaje, gdy ona się zbliża, uśmiecha się, jakby myślał, że należy do niego.
Śmiech, którym go obdarza, jest miękki, wyreżyserowany. Nieszczery, ale on i tak to kupuje, bo faceci jak Tyler nie znają różnicy między występem a autentycznością.
Jego dłoń przesuwa się po stole, by nakryć jej dłoń, a smak miedzi zalewa moje usta.
Moje dłonie zaciskają się w pięści pod stołem, ale wściekłość nie jest ostra. Jest stabilna, kontrolowana. Cicha, wrząca rzecz, która dokładnie wie, dokąd chce zmierzać.
Ten skurwysyn uśmiecha się, jakby była jego, jakby nawet nie wiedział, że już do kogoś należy.
Dotyka tego, co moje, jakby miał pozwolenie. Jakby nawet nie zdawał sobie sprawy, że ona już należy do kogoś. Ta ignorancja byłaby prawie urocza, gdyby nie była tak pieprzona obraźliwa.
Wyobrażam to sobie żywo, brutalnie, bo to koi krzyk w mojej czaszce.
Zacząłbym od jego ramion.
Wykręciłbym je za plecami, aż stawy pękną jak drzazgi, potem wyrwałbym je ze stawów, mięśnie rozrywające się z tym grubym, mokrym trzaskiem, za którym tęsknię.
Patrzyłbym, jak jego skóra pęka. Ścięgna rozciągające się, krew tryskająca gorąco na moje kłykcie. Krzyczałby, wysoko i bezradnie, a ja bym się śmiał.
Potem zaciągnąłbym go za włosy, uderzałbym jego twarzą o ścianę w zaułku za tą żałosną kawiarnią, aż jego nos się zapadnie, a zęby zamienią się w żwir w jego ustach.
Znowu, znowu i znowu. Aż śmiech ustanie, aż zostanie tylko mokre bulgotanie i kości.
Wyryłbym na jego piersi postrzępionym kawałkiem szkła, głęboko i powoli.
ONA NIE JEST TWOJA.
Litera po literze, w jego mięso, w jego żebra, w jego pieprzoną duszę.
Potem wcisnąłbym kciuki w jego oczy, mocno. Aż pękną. Mokry trzask, sposób, w jaki zapadłyby się pod naciskiem jak zgniłe owoce, gra w mojej głowie jak kołysanka.
Wyłuskałbym je, nerwy ciągnące się jak krwawe robaki, i rzucił w błoto, gdzie bezpańskie psy czekają z otwartymi szczękami.
Ucztowałyby na tym, na co nigdy nie zasłużył, by widzieć. A gdy skończą, w czaszce Tylera nie zostanie nic poza dwiema czarnymi, sączącymi się dziurami.
Dokładnie tak jak świat, gdyby kiedykolwiek mnie opuściła.
Ale to byłoby brudne. Nieefektywne.
Lepiej pozwolić mu kopać własny grób każdym przypadkowym dotykiem, każdym zarozumiałym uśmiechem. Pozwolić mu myśleć, że wygrywa, podczas gdy ja dokumentuję dokładnie, ile ma do stracenia.
Pochyla się bliżej, szepcze coś. Ona się rumieni, a ja robię kolejne zdjęcie.
Wstają kilka minut później, i ona idzie przodem, podczas gdy Tyler podąża za nią jak oddany golden retriever. Nie ruszam się, tylko patrzę przez okno, jak znikają za rogiem.
Wyciągam telefon i przewijam zdjęcia, które zrobiłem. Jej twarz, przechylenie głowy, jego dłoń unosząca się przy jej biodrze, jakby już zajął terytorium, które nigdy nie było jego.
Nie dotknę jej jeszcze. Ale on dotknął mojej dziewczyny.
A drugie szanse są dla ludzi, którzy na nie zasługują.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Lei
Sen? To urocze. Leżę w łóżku, nasłuchując dźwięków, których nie potrafię zidentyfikować, ale mój mózg uznał wszystko za potencjalne zagrożenie.
Trzymam zasłony szczelnie zasunięte. Obsesyjnie sprawdzam zamki, jakby drzwi mogły się samoczynnie otworzyć ze złośliwości.
Wciąż go czuję. Obserwującego. Ciągle, kurwa, obserwującego.
Nauka z Tylerem dziś wieczorem miała być prosta. I była, co prawdopodobnie sprawiło, że mój mózg nie mógł tego znieść.
Łatwo się z nim rozmawia, w ten nieskomplikowany sposób, który przypomina, jak wyglądają normalne rozmowy. Uprzejmy bez sztuczności, zabawny bez nadmiernego wysiłku.
Jego śmiech jest cichy, szczery i nie patrzy na mnie jak na łamigłówkę, którą próbuje rozwiązać.
Po prostu słucha. Nowatorska koncepcja, prawda?
Kiedy żegnaliśmy się przed biblioteką, uśmiechnął się i poprosił, żebym napisała, gdy bezpiecznie dotrę do domu. Słodkie. Normalne. Coś, co zdrowi ludzie robią w funkcjonalnych związkach.
W połowie drogi przez kampus mój telefon wibruje. Jedna wiadomość, bez słów, tylko zdjęcie, które sprawia, że cały mój świat przewraca się do góry nogami.
To wydrukowane zdjęcie leżące na tym, co prawdopodobnie jest moją poduszką. Pokazuje mnie i Tylera w kawiarni, wyglądających jak normalna studencka para pijąca normalną kawę.
Z wyjątkiem grubego czerwonego X przekreślającego twarz Tylera jak cel.
Mój żołądek zapada się przez około siedemnaście warstw skorupy ziemskiej.
Wtedy je słyszę. Kroki.
Nie niezgrabny, pospieszny tupot studenta wracającego do akademika po późnej nauce. Te są celowe, odmierzone, cierpliwe.
Drapieżne.
Ruszam bez namysłu. Oddech pali mnie w piersi, gdy kroki zbliżają się, dopasowując się do mojego tempa jak jakiś popierdolony taniec. Przemykam między budynkami i przecinam wąską alejkę, której nigdy wcześniej nie używałam.
Ściany napierają z obu stron, ciemna cegła poplamiona czort wie czym, a moje bicie serca jest wystarczająco głośne, by zasilić małe miasto.
Ślepa uliczka. Odwracam się, a on tam jest.
Ezra. Jakby zmaterializował się z cieni. Czarne ubrania, czapka z daszkiem nasunięta nisko na blond loki, ale te oczy są niepowtarzalne - ciemne, intensywne i kompletnie szalone.
Jego dłonie poruszają się ostro i wściekle: "Dlaczego śmiałaś się z nim?"
Przyciśnięta do cegieł, szorstki kamień zahacza o moją kurtkę. "To... to była tylko kawa..."
Rzuca się do przodu i chwyta moją szczękę, zmuszając mnie do uniesienia twarzy.
Jego uchwyt jest na tyle mocny, by zostawić ślady, a ja sapię, ale nie walczę, bo najwyraźniej moje instynkty przetrwania są równie zepsute jak wszystko inne we mnie.
"Nie uśmiechasz się do nikogo poza mną."
To nie jest prośba. To rozkaz wydany tym niskim głosem, który robi z moją cipką i układem nerwowym rzeczy, których zdecydowanie nie powinnam teraz czuć.
Potem jego usta są na moich - twarde, karzące, same zęby i język, i ten rodzaj posiadania, który powinien mnie przerażać. Zamiast tego jęczę, a wstyd pełznie po mojej skórze jak insekty.
Odsuwa się tylko na tyle, by unieść telefon, ekran oświetla nasze twarze w mrocznej alejce.
To transmisja na żywo. Mój pokój w akademiku. Moje łóżko. Ja, niespokojna pod prześcieradłami, dotykająca się, myśląca, że jestem sama. Ja, śpiąca i odsłonięta, i całkowicie bezbronna.
Zdławiony dźwięk, który ze mnie ucieka, nie brzmi ludzko.
Ezra upuszcza telefon jakby był skażony i rozbija go o beton. Potem go miażdży - naprawdę angażuje się w zniszczenie, mieląc go obcasem w cyfrowe konfetti.
Jego dłoń przesuwa się na moją szyję, a najwyraźniej mój mózg uznał, że to idealny moment, by całkowicie się wyłączyć.
Unosi mój podbródek, jego usta muskają moje wargi jak obietnica i groźba w jednym.
"Obserwowałem cię przez lata, świetliku," szepcze, a jego głos jest wystarczająco szorstki, by zedrzeć skórę. "W twojej sypialni. Kiedy się kąpiesz. Jak dotykasz się w ciemności."
Westchnienie, które mi ucieka, brzmi żałośnie nawet dla moich własnych uszu. "T-ty..."
"Och, lubisz być obserwowana." Jego głos opada do tej częstotliwości, która robi nielegalne rzeczy z moim układem nerwowym. "Chcesz, żebym patrzył, potrzebujesz tego. Bo jesteś moja."
Mówi to ponownie, wolniej tym razem, każde słowo celowe jak wbijany gwóźdź. "Moja, Leio. Zawsze. Tylko. Moja."
Potem jego usta są przy mojej szyi i gryzie - naprawdę, kurwa, gryzie mnie, jakbym była czymś, co chce pożreć - a ja krzyczę, bo ból jest ostry i natychmiastowy, zanim zamienia się w żar, który rozprzestrzenia się po całym moim ciele jak pożar.
Moje biodra unoszą się w jego kierunku bez pozwolenia mojego mózgu, który najwyraźniej zakończył pracę na dziś wieczór. Drżę, kompletnie się rozpadam, a on nawet jeszcze tak naprawdę nie zaczął.
Jego dłoń wsuwa się pod moją koszulkę, chwyta moją pierś z zerową finezją i stuprocentową własnością. Żadnego delikatnego badania, żadnego nieśmiałego dotykania - tylko czyste, nierozcieńczone roszczenie.
"Myślisz, że jesteś taka słodka?" syczy mi do ucha, słowa wylewają się jak skoncentrowany grzech. "Wiem, że jęczysz moje imię przez sen, jak formuje się na twoich ustach. Kiedy pieścisz się tymi pięknymi palcami, udając, że są moje."
Jego ręka opada niżej, wsuwając się za pasek z pewnością kogoś, komu nigdy w życiu nie powiedziano 'nie'.
Kiedy jego zimne palce wsuwają się we mnie, szlocham - nie z bólu, ale z tego, jak szybko demontuje każdą obronę, którą myślałam, że mam.
Ezra porusza się szorstko i szybko, palce pchają, podczas gdy jego biodra przyciskają mnie mocniej do ceglanej ściany. Dyszę, unieruchomiona, bez możliwości ucieczki, nawet gdyby moje ciało chciało uciec, czego kategorycznie nie chce.
A przez to wszystko mówi. Wymusza ze mnie słowa, jakby wydobywał wyznania.
"Powiedz mi, czym jesteś."
Nie odpowiadam, bo wciąż mam około jednej działającej komórki mózgowej, która organizuje ostatni bunt.
Jego palce zwalniają, potem całkowicie się zatrzymują. Brak ruchu jest w jakiś sposób gorszy niż intensywność.
"Powiedz to," warczy, zęby ocierają się o ślad ugryzienia, który prawdopodobnie będzie widoczny przez dni. "Albo sprawię, że wykrzyczysz to tak głośno, że cały kampus usłyszy, jak błagasz."
Łzy pieką mnie w oczach, ale to nie strach w końcu otwiera moje usta.
"Twoja," szepczę.
Uśmiech Ezry wyraża czystą satysfakcję - jak kogoś, kto właśnie znalazł dokładnie to, czego szukał przez całe życie.
Jego palce poruszają się znowu, pchając teraz mocniej, głębiej. Moja głowa uderza o cegły, gdy szloch wyrywa się z mojej piersi.
To za dużo. Za mało. Idealne. Niszczące.
Moje ciało zaciska się wokół jego palców, jakby było ich głodne. Moja duma jest podartą ruiną, porzuconą w brudnej przestrzeni między tymi budynkami.
Zagina palce w idealny sposób, zwijając je we mnie z wyćwiczoną precyzją, a ja widzę gwiazdy pod powiekami.
"Powinienem sprawić, żebyś doszła w ten sposób," warczy, biodra ocierają się o mnie, jakby jego członek nie był już boleśnie twardy pod jeansami. "Wypełnić cię w ciemności jak tę brudną rzecz, którą jesteś. Chcesz tego, Leio? Chcesz, żebym przegią cię nad ścianą i pieprzył jak jedyny język, który rozumiesz?"
Jęk wymyka mi się, surowy i mimowolny.
Jego uśmiech staje się okrutny. "Boże, ty naprawdę tego chcesz. Pozwoliłabyś mi zniszczyć cię tutaj, prawda?"
Ezra pochyla się blisko, jego oddech muska małżowinę mojego ucha.
"Będziesz o tym myśleć każdej nocy," mruczy. "Kiedy będziesz sama, w tym żałosnym małym łóżku w akademiku. Kiedy twoje palce nie będą wystarczające. Będziesz słyszeć mój głos. Zastanawiać się, jak nisko byś się upokorzyła, żeby dostać więcej."
Jego palce poruszają się szybciej, teraz bezlitośnie. Dyszę w jego ramię, gryzę je przez materiał jego koszuli, żeby powstrzymać się od krzyku. Cegły drapią moje plecy. Moje uda drżą. Moje ciało jest tuż tam.
I wtedy - zatrzymuje się. Całkowicie.
Wycofuje rękę. Zimne powietrze wpada tam, gdzie kiedyś rządziło ciepło, a ja wydaję żałosny dźwięk - pół szloch, pół warknięcie.
Moje oczy gwałtownie się otwierają. "Dlaczego-"
Ucisza mnie palcem pod brodą, przechylając moją twarz tak, że jestem zmuszona na niego patrzeć. Jego dłoń wciąż błyszczy ode mnie.
"Nie dojdziesz dziś wieczorem, świetliku" mówi, głos spokojny, prawie delikatny. "Musisz na to zasłużyć."
Moje usta się rozchylają, ale nic z nich nie wychodzi. Moje nogi czują się puste, jestem oszołomiona pragnieniem, zrujnowana odmową.
Potem przybliża palce do moich ust. "Otwórz."
Robię to, a on wciska je za moje wargi, do moich ust, i czuję siebie na jego skórze - sól i grzech, i upokorzenie.
Mój język porusza się bez polecenia, czyszcząc go, jakby to było coś świętego. On patrzy na mnie, oczy ciemne, usta rozchylone, jakby mógł dojść tylko od tego widoku.
Potem cofa się. Tak po prostu.
Zimne powietrze owija się wokół mnie. Wciąż drżę. Moja cipka jest cała mokra i pulsująca. Moje dłonie ściskają ceglaną ścianę, jakby była jedyną rzeczą, która utrzymuje mnie w pionie.
Odwraca się i odchodzi bez słowa, zostawiając mnie w tej ślepej uliczce - wykorzystaną, niedotkniętą i kompletnie zniszczoną.
Przesuń w górę, aby kontynuować